ΓΕΝΙΚΗ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΑΓΑΜΙΑ ΤΟΥ ΠΑΠΙΚΟΥ “ΚΛΗΡΟΥ”: Η ΡΙΖΑ ΤΗ ΗΘΙΚΗΣ ΣΗΨΕΩΣ ΤΟΥ Γ΄

ΓΕΝΙΚΗ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΑΓΑΜΙΑ ΤΟΥ ΠΑΠΙΚΟΥ “ΚΛΗΡΟΥ”: Η ΡΙΖΑ ΤΗ ΗΘΙΚΗΣ ΣΗΨΕΩΣ ΤΟΥ

Γ΄

Του Γραφείου επί των αιρέσεων της Ι. Μ. Πειραιώς

=====

Φυσικά τόσο το σκάνδαλο των παιδεραστιών, όσο και αυτό της σεξουαλικής εκμετάλλευσης των καλογραιών, δεν είναι καινούργια «φρούτα», που εμφανίστηκαν στην εποχή μας. Αν κάνουμε μια αναδρομή στην ιστορία του Παπισμού, θα διαπιστώσουμε ότι από τότε που επίσημα αποσπάσθηκε από την Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία του Χριστού, (1054), είχε μια ασταμάτητη καθοδική πορεία, μια προϊούσα σήψη, ηθική και πνευματική, η οποία γιγαντώνεται όλο και περισσότερο μέχρι σήμερα. 

Είναι γνωστή η ακολασία μιας πλειάδας Παπών, ήδη από την μεσαιωνική εποχή, η οποία συχνά υπερέβαινε την ακολασία των κοσμικών ηγεμόνων. Υπήρξαν Πάπες τόσο διεφθαρμένοι και τυραννικοί, ώστε οι κοσμικοί ηγεμόνες να φαίνονται σαν «αγγελούδια» μπροστά τους! 

Αναφέρουμε ως χαρακτηριστικό παράδειγμα τους διαβόητους Βοργίες, των οποίων τα σεξουαλικά όργια και τα εγκλήματα στα παπικά παλάτια μπορούν να παραβληθούν μόνο με αυτά των Ρωμαίων των προχριστιανικών και πρωτοχριστιανικών χρόνων. 

Αναφέρουμε επίσης τον διαβόητο Πάπα Αλέξανδρο τον ΣΤ΄ (1492-1503) ο οποίος «…αφέθηκε στη λαγνεία και τις ακόλαστες απολαύσεις. Τη νύχτα της Αποκριάς του 1501, οργάνωσε το μεγαλύτερο σεξουαλικό όργιο που είχε δει ποτέ το Βατικανό. Δεν έμεινε ωστόσο μόνο στο περιστασιακό σεξ με ελαφρών ηθών γυναίκες: ήταν γνωστό ότι ο Ποντίφικας έπεφτε συχνά στο κρεβάτι με τις δύο του αδερφές, διαπράττοντας την ύβρη της αιμομιξίας...» (Ιστ. https://www. Newsbeast.gr/world/arthro/487838/oi-heiroteroi-papes -tis-istorias)! 

Ο Πάπας Βενέδικτος ο Θ΄ (1032-1048) αναφέρεται στο λήμμα της Καθολικής Εγκυκλοπαίδειας (ως το) «όνειδος για τον Θρόνο του Πέτρου». Όχι μόνο ατίμασε το ύπατο καθολικό αξίωμα με φόνους και μοιχείες, αλλά έκανε και ό, τι μπορούσε για να εδραιώσει τη θέση του, παραγνωρίζοντας τις συνέπειες» (όπου ανωτ.)! 

Επίσης ο Πάπας Ιωάννης ο ΚΓ΄ (1410 - 1415), «έχει χαρακτηριστεί ως ο πιο διεφθαρμένος εγκληματίας που έχει καθίσει ποτέ στον παπικό θρόνο» και καταγγέλθηκε από 37 «κληρικούς» του για «συνουσία, μοιχεία, αιμομιξία, σοδομισμό, κλοπή, μαγεία και δολοφονία. Το χαρέμι μάλιστα του Πάπα αριθμούσε 200 εταίρες, με το κερασάκι στην τούρτα να είναι ότι οι περισσότερες από αυτές ήταν καλόγριες» (όπου ανωτ.)! 

Χάριν οικονομίας χρόνου αρκούμαστε σ’ αυτούς, διότι αν μελετήσει κανείς την ιστορία του Παπισμού τα τελευταία χίλια χρόνια, θα βρεί ένα πλήθος από παρόμοιες περιπτώσεις Παπών, κατεγνωσμένων με βαρύτατα ηθικά, ή άλλα θανάσιμα παραπτώματα. Οι περισσότεροι από αυτούς υπήρξαν ακόλαστοι, τυραννικοί, δολοφόνοι, άθεοι, ειδωλολάτρες, μάγοι, ακόμα και σατανολάτρες, όπως λ.χ. ο Πάπας Βονιφάτιος Η΄ (1294-1303)! 

Και όλοι αυτοί οι Πάπες, ας μη το ξεχνούμε αυτό, υπήρξαν…αλάθητοι (!!!), σύμφωνα με την δογματική διδασκαλία του Παπισμού, (Α΄ Βατικανή Σύνοδος), τόσο στο επίπεδο του δόγματος, όσο και στο επίπεδο του ήθους. Τι τραγική ειρωνεία!  

(Συνεχίζεται)

Η ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΓΙΑ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ‘’EX CATHEDRA’’ ME TO ‘’A CATHEDRA’’, ΟΣΟ ΑΦΟΡΑ ΤΟ ΠΑΠΙΚΟ ‘’ΑΛΑΘΗΤΟ’’

Η ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΓΙΑ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ‘’EX CATHEDRA’’ ME TO ‘’A CATHEDRA’’, ΟΣΟ ΑΦΟΡΑ ΤΟ ΠΑΠΙΚΟ ‘’ΑΛΑΘΗΤΟ’’

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

=====

Σε άρθρο του κ. Παναγιώτη Μπούμη, Ομότιμου Καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών, που δημοσιεύτηκε στη romfea.gr και που τιτλοφορείται ‘’Θετικά αποτελέσματα – βήματα της Πανορθοδόξου Συνόδου’’, αναφέρονται μεταξύ άλλων τα εξής, σχετικά με την παπικό ‘’αλάθητο’’ αλλά και στο Παπικό εξουσιαστικό πρωτείο: «Πρέπει όμως να σημειωθεί ότι η λύση και στο πρόβλημα αυτό συνοψίζεται στο πρωτείο-αλάθητο όχι με το ex Cathedra, αλλά με το a Cathedra. Εφ’ όσον δηλαδή αντικατασταθεί το ex Cathedra  με το a Cathedra, λύνεται και το μεγάλο διαιρετικό πρόβλημα της σχέσεως Συνοδικότητας της Εκκλησίας και Πρωτείου εξουσίας και αλαθήτου του Πάπα ή μεταξύ της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και του λοιπού χριστιανικού κόσμου. Εφ’ όσον λοιπόν, γίνει δεκτό ότι δεν έχει ο Πάπας αλάθητο ex (=εκ μέρους του, αφ’ εαυτού, αμέσως) εκ της καθέδρας του, αλλά έχει έμμεσο αλάθητο a (ab)  εξαγγέλλοντας ως εκπρόσωπος της Συνόδου τι η Σύνοδος αποφάσισε, δεν θα έχει αιτιολογία η διαίρεση της χριστιανοσύνης». 

«Καμία αίρεσις» εξηγεί ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, «δεν εξηγέρθη τόσον ολοκληρωτικώς κατά του Θεανθρώπου Χριστού και της Εκκλησίας Του, ως έπραξε τούτο Παπισμός δια του αλαθήτου του Πάπα-ανθρώπου». Για το Παπικό αλάθητο υπήρξαν και υπάρχουν ενστάσεις και από παπικούς θεολόγους χωρίς ωστόσο να μπορέσουν να εισακουσθούν από το Βατικανό.

Η κακοδοξία του παπικού δόγματος του «αλαθήτου» με τη σημείωση «εκ καθέδρας», ως γνωστό θεσπίστηκε κατά την Α΄ Σύνοδο του Βατικανού, την «Εικοστή Οικουμενική Σύνοδο της Καθολικής Εκκλησίας», όπως οι Παπικοί την καλούν. Όμως «το αλάθητο επεκτάθηκε σε κάθε απόφαση του Πάπα», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Αρχιμανδρίτης Γεώργιος Καψάνης, «δηλαδή όχι μόνο όταν αποφαίνεται ο Πάπας ‘’εκ καθέδρας’’, αλλά όποτε αποφαίνεται». Μάλιστα στη Β΄ Σύνοδο του Βατικανού, υποδείχθηκε ότι όποιος «αντείπει, ανάθεμα έστω», με αποτέλεσμα κάποιοι παπικοί θεολόγοι να λέγουν ότι και λάθος να πεί ο Πάπας, ως ορθό πρέπει τούτο να εκληφθεί. 

«Δεν υπάρχει αμφιβολία· το δόγμα αυτό (του αλαθήτου) είναι η αίρεσις των αιρέσεων, μια άνευ προηγουμένου ανταρσία κατά του Θεανθρώπου Χριστού» αναφέρει ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς. 

Η Παπική Εγκυκλοπαίδεια η καλούμενη «Εnciclopedis Cattolica», αναφέρει για το Δόγμα του Παπικού αλαθήτου ότι «αυτό δεν σημαίνει ότι ο Πάπας μπορεί να εφεύρει αλήθειες της πίστης και της ηθικής, ή ότι μπορεί να επιβάλει την προσωπική του ιδέα». Επεξηγηματικά οι Παπικοί χρησιμοποιούν την ρητορική τεχνική «ναι μεν αλλά…», για την αποδοχή του, αλλά γνωρίζουν πολύ καλά ότι το Δόγμα του Παπικού αλαθήτου, είναι ατόπημα μέγιστο. Το παπικό ‘’αλάθητο’’αλλά και το Παπικό εξουσιαστικό πρωτείο  καταστρατηγεί τη Συνοδικότητα, διά της οποίας η Εκκλησία εκφράζεται. 

To  Παπικό αλάθητο σχετίζεται με την πλάνη του  Παπικού εξουσιαστικού πρωτείου. Το Παπικό αλάθητο επαυξάνει το Παπικό εξουσιαστικό πρωτείο, και αυτό αποτελεί και την μοναδική του χρεία. Ποια θεολογική ή ποιμαντική ανάγκη, συνηγορεί σε τέτοια δοκιμασία εξεύρεσης ‘’συμβιβαστικής’’ φόρμουλας για το Παπικό αλάθητο και κατ’ επέκταση το Παπικό εξουσιαστικό πρωτείο;

ΣΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΩΝ ΠΡΩΤΟΚΟΡΥΦΑΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ, ΔΕΝ ‘’ΧΩΡΟΥΝ’’ ΟΙ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΡΜΗΝΕΙΕΣ ΤΩΝ ΠΑΠΙΚΩΝ

ΣΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΩΝ ΠΡΩΤΟΚΟΡΥΦΑΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ, ΔΕΝ ‘’ΧΩΡΟΥΝ’’ ΟΙ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΡΜΗΝΕΙΕΣ ΤΩΝ ΠΑΠΙΚΩΝ

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

=====

Ευκαίρως ακαίρως οι Παπικοί ‘’πρωτομιλούν’’ για το παπικό εξουσιαστικό πρωτείο. Ιδιαιτέρως οι Ουνίτες το προβάλλουν, θύματα του οποίου αποτελούν. Ακόμα και οι Παλαιοκαθολικοί ουσιαστικά το δέχονται, που έδωσαν την εντύπωση ότι το αμφισβητούν, καθότι τον 19ον αιώνα μετά την Α΄ Βατικανή Σύνοδο (1870-1871) προχώρησαν στη δημιουργία της Παλαιοκαθολικής ‘’εκκλησίας’’, λόγω ‘’διαφωνίας’’ των με την θέσπιση των δογμάτων του Πρωτείου και του αλάθητου του Πάπα. Δυστυχώς δέχονται το πρωτείο του Πάπα ως πρωτείο εξουσίας, όπως και οι υπόλοιποι Παπικοί.  

Το παπικό εξουσιαστικό πρωτείο έχει περάσει και στον απλό λαό των Παπικών. Αν δει κανείς τα ενθουσιαστικά παραληρήματα υποδοχών του Πάπα από τα πλήθη, θα αντιληφθεί την πλήρη λησμοσύνη εκείνες τη στιγμές του Χριστού. Η προσωποληψία για τον Πάπα, οδηγεί σε αυτές τις ενθουσιαστικές εξάρσεις. Δεν αποτελεί ακρότητα η λυπηρή τούτη παραδοχή.

Κάθετι που αναιρεί την κακοδοξία του Παπικού εξουσιαστικού πρωτείου σκοπίμως οι Παπικοί το παραγνωρίζουν. Όπως για παράδειγμα τον λόγο του Αποστόλου Παύλου, «Λογίζομαι γαρ μηδέν υστερηκέναι των υπερλίαν αποστόλων» (Β΄ Κορ. 11,5). «Τα πάντα θα σοφισθούν, τα πάντα θα δράσουν, όπως αναδείξουν τους Πάπας ηγεμόνας της Εκκλησίας και τυράννους της Οικουμένης», έγραφε ο  Άγιος Νεκτάριος. Ο Άγιος Πορφύριος αναφέρει πως «είναι φως φανάρι ότι τον ενδιαφέρει να αναγνωρίσουν οι Ορθόδοξοι κεφαλήν τον Πάπα και τίποτε περισσότερο». Είναι άξιος επίσης αναφοράς ο λόγος του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς, ο οποίος συγκαταλέγει στις τρεις πτώσεις του ανθρώπου τη πτώση του Πάπα. 

Είναι φυσικό να μην ‘’αναπαύουν’’ την παπική εξουσιαστική μανία λόγοι, όπως αυτούς που συναντούμε στην Προς Γαλάτας επιστολή του Αποστόλου Παύλου, «Παύλος, απόστολος ουκ απ’ ανθρώπων, ουδέ δι’ ανθρώπου, αλλά δια Ιησού Χριστού και Θεού Πατρός του εγείραντος αυτόν εκ νεκρών» (Γαλ. 1,1), «από δε των δοκούντων είναι τι, οποίοι ποτέ ήσαν ουδέν μοι διαφέρει· πρόσωπον Θεός ανθρώπου ου λαμβάνει· εμοί γαρ οι δοκούντες ουδέν προσανέθεντο» (Γαλ. 2,6) και «ο γαρ ενεργήσας Πέτρω εις αποστολήν της περιτομής ενήργησε και εμοί εις τα έθνη» Γαλ. 2,8.

Το διάταγμα του Sancti Oficii που απέστειλε ο Πάπας Ιννοκέντιος ο Ι΄ στις 21 Ιαννουαρίου 1647, «αναθεματιζόταν ως αιρετικός» αναφέρει ο μακαριστός Επίσκοπος Ναζιανζού Παύλος Μπαγιεστέρ*, «κάθε χριστιανός που θα τολμούσε να πιστέψει, να ακολουθήσει ή να μεταδώσει την διδασκαλία του Αποστόλου Παύλου περί της αυθεντίας του αποστολικού αξιώματος». Μάλιστα ανέφερε και την μεταθανάτια τιμωρία ως απειλή. Γνωρίζουν οι Παπικοί ότι ο λόγος του Αποστόλου Παύλου, «Λογίζομαι γαρ μηδέν υστερηκέναι των υπερλίαν αποστόλων» (Β΄ Κορ. 11,5) ‘’δυσκολεύει’’ την κακοδοξία του Παπικού εξουσιαστικού πρωτείου. Η Παπική μείωση του Αποστόλου Παύλου, σκοπό έχει την εδραίωση του Παπικού εξουσιαστικού πρωτείου.

Παρενθετικά να αναφέρομε ότι ο μακαριστός Επίσκοπος Ναζιανζού Παύλος Μπαγιεστέρ (Ορθόδοξος Επίσκοπος), πρώην φραγκισκανός μοναχός Ισπανικής καταγωγής, σε φραγκισκανό μοναστήρι στη Βόρεια Ισπανία, αποτελεί χαρακτηριστική περίπτωση σοβαρά προβληματισθέντος για το Παπικό εξουσιαστικό πρωτείο, που είχε ως αποτέλεσμα την επιστροφή του στην Εκκλησία. 

Ενοχλεί τους Παπικούς το γεγονός ότι ο Απόστολος Παύλος διακηρύσσει την ισότητα του, τόσο με τους άλλους Αποστόλους, όσο και με τον Απόστολο Πέτρο. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος σε σχόλιά του στην Προς Γαλάτας επιστολή του Αποστόλου Παύλου αναφέρει ότι, «(ο Απόστολος Παύλος) διακηρύσσει την ισότητα του με τους άλλους Αποστόλους, και επιθυμεί να συγκριθεί όχι μόνο με τους υπολοίπους, αλλά και με τον πρώτον από αυτούς, για να αποδείξει ότι όλοι είχαν το ίδιο αξίωμα». Είναι επακριβώς αυτό δηλαδή που αναφέρει ο Άγιος Κυπριανός ότι «όλοι οι Απόστολοι ήταν ό,τι και ο Πέτρος, δηλαδή προικισμένοι με την ίδια τιμή και εξουσία»**.

Κατά την Εσπερινή Ακολουθία, της Εορτής των Πρωτοκορυφαίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου ψάλλομε, «Έδωκας καυχήματα, τη Εκκλησία φιλάνθρωπε, τους σεπτούς Αποστόλους σου», «Έδωκας υπόδειγμα επιστροφής αμαρτάνουσι, τους διττούς Αποστόλους σου», «Έδωκας στηρίγματα, τη Εκκλησία σου Κύριε, την του Πέτρου στερρότητα, και του Παύλου την σύνεσιν, και λαμπράν σοφίαν, και την εκατέρων, θεηγορίαν αληθή…». Η Εκκλησία μας στην Ιεράν Υμνολογία της, ορθά τους καλεί πρωτόθρονους των Αποστόλων και ως τέτοιους τους τιμά.  Κάθε προσπάθεια από μέρους των Παπικών, ‘’παραγκωνισμού’’ διδασκαλιών του Αποστόλου Παύλου, δεν συνάδει με το νόημα της Εορτής των Πρωτοκορυφαίων Αποστόλων.

*Οι αναφερόμενες πληροφορίες που αφορούν τον μακαριστό Επίσκοπο Ναζιανζού Παύλο Μπαγιεστέρ, έχουν παρθεί από το βιβλίο του «Η επιστροφή μου στην Ορθοδοξία», (Έκδοσις Ιεράς Βασιλικής και Σταυροπηγιακής Μονής Μαχαιρά - 2009).

**Οι μεταφράσεις των λόγων του Αγίου Ιωάννη Χρυσόστομου και του Αγίου Κυπριανού έχουν παρθεί από το προαναφερθέν βιβλίο.

ΤΑ ΠΑΠΙΚΑ ΕΦΕΥΡΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΙΕΣΤΡΕΨΑΝ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ

ΤΑ ΠΑΠΙΚΑ ΕΦΕΥΡΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΙΕΣΤΡΕΨΑΝ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ

(Σχόλιο στην αναφορά της Παπικής Εγκυκλοπαίδειας ότι «ο Πάπας δεν μπορεί να εφεύρει αλήθειες της πίστης»)

Του θεολόγου κ. Β. Χαραλάμπους

=====

Η Παπική Εγκυκλοπαίδεια η καλούμενη «Εnciclopedis Cattolica», αναφέρει για το Δόγμα του Παπικού αλαθήτου ότι «αυτό δεν σημαίνει ότι ο Πάπας μπορεί να εφεύρει αλήθειες της πίστης και της ηθικής, ή ότι μπορεί να επιβάλει την προσωπική του ιδέα». Οι Παπικοί χρησιμοποιούν την ρητορική τεχνική «ναι μεν αλλά…», για την αποδοχή του Παπικού αλαθήτου.

Αρνούνται οι Παπικοί τα Παπικά εφευρήματα μετά το Σχίσμα, αλλά και την αιτία του σχίσματος, την αιρετική προσθήκη του "filioque"; Η αιρετική προσθήκη του Filioque, έγινε αιτία να θέσουν εαυτούς εκτός Εκκλησίας οι Παπικοί. 

Ο Πάπας Λέων Γ΄(796-816 μ.Χ.) ορθοδόξως  πολέμησε την αιρετική αυτή προσθήκη. 

Ο Πάπας Σέργιος Δ΄(1009-1012 μ.Χ.) έβαλε την αυθαίρετη προσθήκη του «filioque».  

Τόσους αιώνες δεν είναι το Σύμβολο της Πίστεως που είχε θεσπίσει η Β΄ Οικουμενική Σύνοδος, που απαγγελόταν σε  Ανατολή και Δύση, χωρίς  την αιρετική προσθήκη; Φυσικά δεν είναι εφεύρεση αληθείας η αιρετική προσθήκη του «filioque», αλλά  εφεύρεση πλάνης.

Το Παπικό πρωτείο, το Παπικό αλάθητο, η Παπική πλάνη περί κτιστής Θείας Χάριτος κ.λ.π.) δεν είναι εφευρέσεις πλάνης; 

Όλα τούτα τα Παπικά εφευρήματα φυσικά δεν είναι εφευρέσεις αληθειών της πίστης και της ηθικής, για να χρησιμοποιήσουμε τη βατικάνειο φρασεολογία, αλλά εφευρέσεις πλάνης.

Όσο αφορά το προσθετέο ότι ο Πάπας δεν μπορεί να  «επιβάλει την προσωπική του ιδέα», θεωρούμε ότι θα είναι λόγος εκ περισσού να επεξηγήσουμε τα περί της Παπικής αυθαιρεσίας.