Η «ΕΣΧΑΤΗ ΠΛΑΝΗ» ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

Η «ΕΣΧΑΤΗ ΠΛΑΝΗ» ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

=====

Δύο χρόνια μετὰ τὴ σύγκληση τῆς Μεγάλης Συνόδου στὴν Κρήτη καὶ ἀφοῦ ἔχουν γραφεῖ τόσα γι᾿ αὐτὴν καὶ τὶς ἀποφάσεις της, ἦρθε νὰ ἀσχοληθεῖ μαζί της καὶ τὸ 8ο Διεθνὲς Συνέδριο Ὀρθοδόξου Θεολογίας ποὺ πραγματοποιήθηκε ἀπὸ τὶς 21 μέχρι τὶς 24 Μαΐου 2018 στὴ Θεσσαλονίκη. Θέμα τοῦ Συνεδρίου ἦταν ἀκριβῶς αὐτό: «Ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἡ Ὀρθόδοξη Θεολογία τὸν 21ο αἰώνα». 120 ὁμιλητὲς ἀπὸ 15 χῶρες καὶ 25 Θεολογικὲς Σχολές, Ἰνστιτοῦτα καὶ Ἑρευνητικὰ Κέντρα παρουσίασαν τὶς εἰσηγήσεις τους στὸ Συνέδριο αὐτό.

Εὔκολα διαφαίνεται ἡ σκοπιμότητα συγκλήσεως τοῦ Συνεδρίου μὲ τέτοιο θέμα. Ὅμως ἕνα ζήτημα μᾶς ἔκανε ἰδιαίτερη ἐντύπωση καὶ μᾶς προξένησε πολλὴ θλίψη. Τὸ εἴδαμε ἀρχικὰ στὴν περιέχουσα σημαντικὰ στοιχεῖα εἰσήγηση τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Προύσης κ. Ἐλπιδοφόρου, τὸ συναντήσαμε κατόπιν καὶ στὴν εἰσήγηση τοῦ καθηγητῆ κ. Γρηγορίου Λαρεντζάκη. Καθὼς δὲν ἔχουν δημοσιευθεῖ ὅλες οἱ εἰσηγήσεις, δὲν ἀποκλείεται νὰ ἔχουν ἀναφερθεῖ καὶ ἄλλοι σ᾿ αὐτό.

Πρόκειται γιὰ τὸν ὅρο «ἑτερόδοξοι», τὸν ὁποῖο καὶ οἱ δύο εἰσηγητὲς ἀντιδιαστέλλουν ἀπὸ τὸν ὅρο «αἱρετικοί». Ὑποστηρίζουν δηλαδὴ ὅτι οἱ χριστιανικὲς ὁμολογίες, μὲ τὶς ὁποῖες ἡ Ὀρθοδοξία βρίσκεται σὲ διάλογο, δὲν εἶναι αἱρετικὲς ἀλλὰ ἁπλῶς ἑτερόδοξες. Μάλιστα ὁ Σεβασμιώτατος προτείνει ὅτι σὲ μία μελλοντικὴ ἀνάλογη Σύνοδο ὀφείλουμε «νὰ ἐπαναξιολογήσουμε τὴ χρήση τοῦ ὅρου “αἱρετικός”, διακρίνοντάς τον ἀπὸ τὸν ἑτερόδοξο χριστιανὸ ἢ ἀπὸ τὸν ὁμόδοξο σχισματικό, κάτι ποὺ θὰ μᾶς βοηθήσει νὰ κατανοήσουμε καλύτερα τὸ γράμμα καὶ τὸ πνεῦμα τῶν ἱερῶν κανόνων καὶ τῆς πράξεως τῆς Ἐκκλησίας».

Ἀλήθεια, θὰ παίζουμε μὲ τὶς λέξεις; Ἑτερόδοξος εἶναι αὐτὸς ποὺ ἔχει διαφορετικὴ «δόξα», διαφορετικὸ «δόγμα», ὅπως καὶ ὁ αἱρετικός. Ἑπομένως οἱ ὅροι “ἑτερόδοξοι” καὶ “αἱρετικοὶ” εἶναι ταυτόσημοι· πῶς θὰ τοὺς διακρίνουμε ὡς κάτι διαφορετικό; Βέβαια γιὰ λόγους ἐντυπώσεως χρησιμοποιεῖται κατὰ κόρον σήμερα ὁ ὅρος “ἑτερόδοξοι” γιὰ τοὺς μὴ Ὀρθοδόξους Χριστιανοὺς, αὐτὸ ὅμως δὲν ἀλλάζει τὸ γεγονὸς ὅτι εἶναι αἱρετικοί.

Γι᾿ αὐτὸ τὶς “ἑτερόδοξες” ἢ “ἑτερόδοξες ἀδελφὲς ἐκκλησίες”, ὅπως ἀποκαλοῦνται στὶς παραπάνω εἰσηγήσεις οἱ ποικίλες ὁμολογίες, ὁ μέγας σύγχρονος Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς τὶς ὀνόμαζε μὲ ἀκρίβεια αἱρέσεις καὶ ψευδοεκκλησίες. Ἔγραφε: «Ὁ Οἰκουμενισμὸς εἶναι κοινὸν ὄνομα διὰ τοὺς ψευδοχριστιανισμούς, διὰ τὰς ψευδοεκκλησίας τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης. Μέσα του εὑρίσκεται ἡ καρδία ὅλων τῶν εὐρωπαϊκῶν οὑμανισμῶν, μὲ ἐπὶ κεφαλῆς τὸν Παπισμόν. Ὅλοι δὲ αὐτοὶ οἱ ψευδοχριστιανισμοί, ὅλαι αἱ ψευδοεκκλησίαι δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ μία αἵρεσις παραπλεύρως εἰς τὴν ἄλλην αἵρεσιν. Τὸ κοινὸν εὐαγγελικὸν ὄνομά των εἶναι ἡ παναίρεσις» (Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία καὶ Οἰκουμενισμός, Θεσσαλονίκη 1974, σελ. 224).

Αὐτὴ εἶναι ἡ αἰώνια ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδοξίας· καὶ κανένας δὲν ἔχει τὸ δικαίωμα, ὅποια θέση κι ἂν κατέχει, νὰ τὴν ἀλλάξει. Ἂν τὸ κάνει, κινδυνεύει νὰ βρεθεῖ στὸν χῶρο ποὺ περιγράφουν αὐτοὶ οἱ ταυτόσημοι ὅροι “ἑτερόδοξοι” καὶ “αἱρετικοί”. Κι αὐτὸ θὰ εἶναι ἡ «ἐσχάτη πλάνη» τῶν ἀμφίσημων θέσεων τῆς Μεγάλης Συνόδου, τὴν ὁποία μὲ πάθος ὑπερασπίζονται.

Η «ΕΣΧΑΤΗ ΠΛΑΝΗ» ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

Η «ΕΣΧΑΤΗ ΠΛΑΝΗ» ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

=====

Δύο χρόνια μετὰ τὴ σύγκληση τῆς Μεγάλης Συνόδου στὴν Κρήτη καὶ ἀφοῦ ἔχουν γραφεῖ τόσα γι᾿ αὐτὴν καὶ τὶς ἀποφάσεις της, ἦρθε νὰ ἀσχοληθεῖ μαζί της καὶ τὸ 8ο Διεθνὲς Συνέδριο Ὀρθοδόξου Θεολογίας ποὺ πραγματοποιήθηκε ἀπὸ τὶς 21 μέχρι τὶς 24 Μαΐου 2018 στὴ Θεσσαλονίκη. Θέμα τοῦ Συνεδρίου ἦταν ἀκριβῶς αὐτό: «Ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἡ Ὀρθόδοξη Θεολογία τὸν 21ο αἰώνα». 120 ὁμιλητὲς ἀπὸ 15 χῶρες καὶ 25 Θεολογικὲς Σχολές, Ἰνστιτοῦτα καὶ Ἑρευνητικὰ Κέντρα παρουσίασαν τὶς εἰσηγήσεις τους στὸ Συνέδριο αὐτό.

Εὔκολα διαφαίνεται ἡ σκοπιμότητα συγκλήσεως τοῦ Συνεδρίου μὲ τέτοιο θέμα. Ὅμως ἕνα ζήτημα μᾶς ἔκανε ἰδιαίτερη ἐντύπωση καὶ μᾶς προξένησε πολλὴ θλίψη. Τὸ εἴδαμε ἀρχικὰ στὴν περιέχουσα σημαντικὰ στοιχεῖα εἰσήγηση τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Προύσης κ. Ἐλπιδοφόρου, τὸ συναντήσαμε κατόπιν καὶ στὴν εἰσήγηση τοῦ καθηγητῆ κ. Γρηγορίου Λαρεντζάκη. Καθὼς δὲν ἔχουν δημοσιευθεῖ ὅλες οἱ εἰσηγήσεις, δὲν ἀποκλείεται νὰ ἔχουν ἀναφερθεῖ καὶ ἄλλοι σ᾿ αὐτό.

Πρόκειται γιὰ τὸν ὅρο «ἑτερόδοξοι», τὸν ὁποῖο καὶ οἱ δύο εἰσηγητὲς ἀντιδιαστέλλουν ἀπὸ τὸν ὅρο «αἱρετικοί». Ὑποστηρίζουν δηλαδὴ ὅτι οἱ χριστιανικὲς ὁμολογίες, μὲ τὶς ὁποῖες ἡ Ὀρθοδοξία βρίσκεται σὲ διάλογο, δὲν εἶναι αἱρετικὲς ἀλλὰ ἁπλῶς ἑτερόδοξες. Μάλιστα ὁ Σεβασμιώτατος προτείνει ὅτι σὲ μία μελλοντικὴ ἀνάλογη Σύνοδο ὀφείλουμε «νὰ ἐπαναξιολογήσουμε τὴ χρήση τοῦ ὅρου “αἱρετικός”, διακρίνοντάς τον ἀπὸ τὸν ἑτερόδοξο χριστιανὸ ἢ ἀπὸ τὸν ὁμόδοξο σχισματικό, κάτι ποὺ θὰ μᾶς βοηθήσει νὰ κατανοήσουμε καλύτερα τὸ γράμμα καὶ τὸ πνεῦμα τῶν ἱερῶν κανόνων καὶ τῆς πράξεως τῆς Ἐκκλησίας».

Ἀλήθεια, θὰ παίζουμε μὲ τὶς λέξεις; Ἑτερόδοξος εἶναι αὐτὸς ποὺ ἔχει διαφορετικὴ «δόξα», διαφορετικὸ «δόγμα», ὅπως καὶ ὁ αἱρετικός. Ἑπομένως οἱ ὅροι “ἑτερόδοξοι” καὶ “αἱρετικοὶ” εἶναι ταυτόσημοι· πῶς θὰ τοὺς διακρίνουμε ὡς κάτι διαφορετικό; Βέβαια γιὰ λόγους ἐντυπώσεως χρησιμοποιεῖται κατὰ κόρον σήμερα ὁ ὅρος “ἑτερόδοξοι” γιὰ τοὺς μὴ Ὀρθοδόξους Χριστιανοὺς, αὐτὸ ὅμως δὲν ἀλλάζει τὸ γεγονὸς ὅτι εἶναι αἱρετικοί.

Γι᾿ αὐτὸ τὶς “ἑτερόδοξες” ἢ “ἑτερόδοξες ἀδελφὲς ἐκκλησίες”, ὅπως ἀποκαλοῦνται στὶς παραπάνω εἰσηγήσεις οἱ ποικίλες ὁμολογίες, ὁ μέγας σύγχρονος Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς τὶς ὀνόμαζε μὲ ἀκρίβεια αἱρέσεις καὶ ψευδοεκκλησίες. Ἔγραφε: «Ὁ Οἰκουμενισμὸς εἶναι κοινὸν ὄνομα διὰ τοὺς ψευδοχριστιανισμούς, διὰ τὰς ψευδοεκκλησίας τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης. Μέσα του εὑρίσκεται ἡ καρδία ὅλων τῶν εὐρωπαϊκῶν οὑμανισμῶν, μὲ ἐπὶ κεφαλῆς τὸν Παπισμόν. Ὅλοι δὲ αὐτοὶ οἱ ψευδοχριστιανισμοί, ὅλαι αἱ ψευδοεκκλησίαι δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ μία αἵρεσις παραπλεύρως εἰς τὴν ἄλλην αἵρεσιν. Τὸ κοινὸν εὐαγγελικὸν ὄνομά των εἶναι ἡ παναίρεσις» (Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία καὶ Οἰκουμενισμός, Θεσσαλονίκη 1974, σελ. 224).

Αὐτὴ εἶναι ἡ αἰώνια ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδοξίας· καὶ κανένας δὲν ἔχει τὸ δικαίωμα, ὅποια θέση κι ἂν κατέχει, νὰ τὴν ἀλλάξει. Ἂν τὸ κάνει, κινδυνεύει νὰ βρεθεῖ στὸν χῶρο ποὺ περιγράφουν αὐτοὶ οἱ ταυτόσημοι ὅροι “ἑτερόδοξοι” καὶ “αἱρετικοί”. Κι αὐτὸ θὰ εἶναι ἡ «ἐσχάτη πλάνη» τῶν ἀμφίσημων θέσεων τῆς Μεγάλης Συνόδου, τὴν ὁποία μὲ πάθος ὑπερασπίζονται.

ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΥΒΡΕΙΣ ΤΟΥ κ. Θ. ΓΙΑΓΚΟΥ ΟΙ ΑΘΕΟΛΟΓΗΤΕΣ ΒΛΑΣΦΗΜΙΕΣ ΤΟΥ κ. Γ. ΛΑΡΕΝΤΖΑΚΗ

ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΥΒΡΕΙΣ ΤΟΥ κ. Θ. ΓΙΑΓΚΟΥ ΟΙ ΑΘΕΟΛΟΓΗΤΕΣ ΒΛΑΣΦΗΜΙΕΣ ΤΟΥ κ. Γ. ΛΑΡΕΝΤΖΑΚΗ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Απαράδεκτος πραγματικά ο τρόπος που αντέδρασαν οι Οικουμενιστές Καθηγητές, επειδή νεαροί μοίραζαν φυλλάδιο της “Σύναξης Κληρικών και μοναχών”, για το συνέδριο της αισχύνης, που διοργάνωσε η Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης για τον Μεγάλο Αποστάτη της πίστης μας Αθηναγόρα.

Αναφέρει το ιστολόγιο “Κατάνυξις”:

“Ο κ. Λαρεντζάκης προχώρησε ανερυθρίαστα στην απαξίωση των αγίων Παϊσίου και Ιουστίνου Πόποβιτς, ζητώντας κάποιους μεγάλους αγίους για την υπόθεση:

Ποιος Πόποβιτς;;; Αυτός είναι μικρός, νέος. Πες μου καναν μεγάλο Άγιο Πατέρα που να μίλησε κατά του Οικουμενισμού.”

Ποιος θα το πίστευε; Φτάσαμε στο σημείο να ακούμε Καθηγητές των Θεολογικών Σχολών να απαξιώνουν με αυτή την προπέτεια και με αυτό το βλάσφημο και αθεολόγητο φρόνημα τους Αγίους της Εκκλησίας!

Ο κ. Λαρεντζάκης μιλά τόσο απαξιωτικά για ένα σύγχρονο φωτισμένο Άγιο -τον Άγιο Παίσιο- που αποτελεί σταθμό στα αγιολογικά χρονικά της Εκκλησίας και σελαγίζει μεσούρανα στο στερέωμα της οικουμενικής Ορθοδοξίας.

Και ως να μη του έφτανε η απαξίωση του Αγίου Παίσιου μιλά απαξιωτικά και για τον μεγαλύτερο δογματολόγο της Ορθοδοξίας των τελευταίων αιώνων, τον Όσιο Ιουστίνο Πόποβιτς.

Για τον κ. Καθηγητή, λοιπόν, οι Όσιοι Ιουστίνος και Παίσιος είναι “μικροί” και δεν τους υπολογίζει. 

Κ. Καθηγητά! Αν μελετούσατε την Παλαιά Διαθήκη δεν θα τολμούσατε να ρωτήσετε ποιοι είναι οι μεγάλοι αντιοικουμενιστές Άγιοι της Εκκλησίας.

Τι σημαίνει Οικουμενισμός; Τι άλλο εκτός από συγκρητισμός;

Ο Θεόπτης Μωυσής δεν πολέμησε τον συγκρητισμό; Τότε γιατί έσπασε τις πλάκες της Διαθήκης όταν είδε τους Ισραηλίτες να λατρεύουν τον χρυσούν μόσχον;

Πώς συμπεριφέρθηκε ο Ιησούς του Ναυή στους συγκρητιστές όταν έφτασε στη γη της Επαγγελίας;

Δεν σας λέγει τίποτα ο κορυφαίος προφήτης της Παλαιάς Διαθήκης Ηλίας, που ήταν παρών κατά τη Μεταμόρφωση του Κυρίου και ο οποίος όχι μόνον ήταν εναντίον του συγκρητισμού, αλλά και κατέσφαξε τους ιερείς της αισχύνης;

Ούτε οι τρεις παίδες εν καμίνω, σας πείθουν που αρνήθηκαν να προσκυνήσουν την εικόνα την χρυσή του Ναβουχοδονόσορος;

Ούτε το σύνολον των προφητών της Παλαιάς Διαθήκης, που έλεγχαν τον περιούσιο λαό του Θεού, επειδή δεχόταν συγκρητιστικές επιδράσεις, δεν σας φρονηματίζει; 

Τι λέγει ο Ευαγελλιστής της αγάπης Ιωάννης και ο Απόστολος Παύλος για το συγκρητισμό;

Οι μάρτυρες των πρώτων αιώνων δεν υφίσταντο μαρτύρια -ακόμη και θάνατο κατά εκατομμύρια- απλά και μόνον επειδή ηρνούντο να θυσιάσουν στο βωμό των ειδωλολατρικών “θεών”;

Γνωρίζετε, έστω και ένα Πατέρα και Διδάσκαλο της Εκκλησίας, που ανεχόταν τις αιρέσεις και δη τον συγκρητισμό;

Ποιους να πρωτοαναφέρουμε; Τους τρεις Ιεράρχες; Τον Άγιο Ιγνάτιο τον Θεοφόρο; Τον Άγιο Επιφάνιο Κύπρου; Τον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή; Τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά; Τον Μέγα Φώτιο; Τον Άγιο Μάρκο Εφέσου τον Ευγενικό; 

Ο μεγάλος όγκος της Πατερικής Γραμματείας της Β΄ χιλιετηρίδας είναι αντιπαπικός, και σεις κ. Καθηγητά, ρωτήσατε τους νεαρούς που ήθελαν να σας δώσουν διαφωτιστικό φυλλάδιο για το συνέδριο της ανομίας για τον Αθηναγόρα, να σας πουν όνομα Μεγάλου Πατέρα και Διδασκάλου της Εκκλησίας που πολεμά τον Παπισμό;

Αν υπάρχει μια κατεγνωσμένη αίρεση, από καταβολής ανθρώπου, αυτή είναι ο συγκρητισμός και εσείς, κ. Λαρεντζάκη, μιλάτε απαξιωτικά για τους σύγχρονους μεγάλους Αγίους της Εκκλησίας μας, Όσιο Παίσιο τον Αγιορείτη και Όσιο Ιουστίνο Πόποβιτς, επειδή είναι αντιοικουμενιστές;

ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ, ΜΑΚΑΡΙΟΙ ΟΣΟΙ ΕΧΟΥΝ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΑΞΟΝΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ

"Αυτοί που βλέπουν το άκτιστο φως δεν μιλούν γι' αυτό, ενώ αυτοί που δεν το βλέπουν μιλούν" είπε ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης.

Όλοι γνωρίζουν σε ποια μέτρα αγιότητας έφτασε ο Όσιος Παίσιος ο Αγιορείτης.

Οι Οικουμενιστές, βέβαια, περιφρονούν τον Άγιο Παίσιο και μιλούν -όπως τον Καθηγητή Γρηγόριο Λαρεντζάκη- υποτιμητικά για τον Άγιο.

Ο Άγιος Παίσιος, όμως, αντί να μιλά για τις ακτιστοφωτικές του εμπειρίες, όπως ορισμένους που δεν έχουν βάλει αρχή μετανοίας -πολλώ μάλλον δεν έφτασαν σε μεγάλα μέτρα αγιότητας-, μιλά γι' αυτά που πράγματι μετρούν: 

Για τον Χριστό, την ταπείνωση, το φιλότιμο για τον πνευματικό αγώνα, για την άσκηση και την προσευχή.

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΘΕΩΡΟΥΣΑΝ ΑΙΡΕΣΗ ΤΟΝ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΣΜΟ

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΘΕΩΡΟΥΣΑΝ ΑΙΡΕΣΗ ΤΟΝ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΣΜΟ

Του Γραφείου επί των αιρέσεων της Ι. Μ. Πειραιώς

=====

Ό, τι ισχύει για τον Παπισμό πολύ περισσότερο ισχύει και για τον Προτεσταντισμό, ο οποίος και αυτός αποδέχεται την κακοδοξία του Filioque και επίπλέον, επειδή απορρίπτει την προσκύνηση των αγίων εικόνων, την αειπαρθενία της Θεοτόκου και τα Ιερά Μυστήρια της Εκκλησίας, η οποία «σημαίνεται εν τοις Μυστηρίοις», είναι καταδικασμένος από τους αγίους Πατέρες της Γ΄ και της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου.

Παρά κάτω γράφει: «Οι Εκκλησίες αυτές [οι ετερόδοξοι] αποδέχονται το βασικό τριαδολογικό δόγμα και οι πιστοί των βαπτίζονται εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του αγίου Πνεύματος. Άρα αναγνωρίζεται το βάπτισμα αυτών και άλλα μυστήρια». Οι ετερόδοξοι αποδέχονται μεν το βασικό τριαδολογικό δόγμα, αλλά αλλοιωμένο και παραμορφωμένο, πράγμα που τους καθιστά αυτόχρημα αιρετικούς και παραβάτες του όρου της τρίτης Οικουμενικής Συνόδου και των αποφάσεων της Η΄ Οικουμενικής, όπως εξηγήσαμε προηγουμένως. Πέραν τούτου ποτέ καμία Ορθόδοξη Σύνοδος δεν νομοθέτησε κάτι τέτοιο, ότι δηλαδή αιρετικές ομάδες που αποδέχονται το βασικό τριαδολογικό δόγμα, έστω και αλλοιωμένο και βαπτίζονται στο όνομα της Αγίας Τριάδος, έχουν έγκυρο βάπτισμα και έγκυρα μυστήρια. Επίσης κανένας από τους αγίους Πατέρες δεν φαίνεται να δέχεται τον παρά πάνω ισχυρισμό. 

Αντίθετα μάλιστα ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος στην ερμηνεία της προς Γαλάτας επιστολής διακηρύσσει: «Καθάπερ εν τοις βασιλικοίς νομίσμασιν ο μικρόν τον χαρακτήρα περικόψας, όλον το νόμισμα κίβδηλον ειργάσατο, ούτω και ο της υγιούς πίστεως και το βραχύτατον ανατρέψας, τω παντί λυμαίνεται επί τα χείρονα προϊόν από της αρχής».  Όπως ακριβώς στα βασιλικά νομίσματα, όποιος κόψει έστω και λίγο από ό, τι έχει χαραχθεί επάνω σ’ αυτά, καθιστά κίβδηλο όλο το νόμισμα, έτσι και εκείνος που διαστρέφει έστω και το ελάχιστο από την υγιή πίστη, καταστρέφει τα πάντα. Η αδυναμία του αρθρογράφου να στηρίξει τον παρά πάνω ισχυρισμό του πάνω στην αγία Γραφή και τους Πατέρες φαίνεται και από το γεγονός, ότι αντί να επικαλεστεί κάποιο βιβλικό, ή πατερικό χωρίο, επικαλείται την απάντηση που έστειλε η Εκκλησία της Ρωσίας το 1903 στην Εγκύκλιο του Οικουμενικού Πατριαρχείου του 1902, καθώς και την απάντηση της Εκκλησίας του Μαυροβουνίου στην ίδια Εγκύκλιο. Μπορούν όμως αποφάσεις δύο τοπικών Εκκλησιών να έχουν την βαρύτητα και το κύρος μιας Πανορθοδόξου Συνόδου και να ισχύσουν σ’ όλες τις Τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες; Ασφαλώς όχι!

  

Κλείνοντας εκφράζουμε για μια ακόμη φορά την δυσφορία και την αγωνία μας για την πορεία της σύγχρονης θεολογικής σκέψης, η οποία ξεστρατίζει επικίνδυνα από την δισχιλιόχρονη  παράδοση της Εκκλησίας μας, την οποία οριοθέτησαν οι άγιοι και θεοφόροι Πατέρες. Η καινοφανής και βλάσφημη «μεταπατερική θεολογία» θα αποτελέσει το ολέθριο χωνευτήρι της αλήθειας με την πλάνη, αυτό που επιθυμεί και επιδιώκει το σύγχρονο «πνεύμα» του συγκρητιστικού Οικουμενισμού. Οι άγιοι Πατέρες αποτελούν το μεγάλο εμπόδιο για την πραγμάτωση των οικουμενιστικών σχεδίων και γι’ αυτό τίθενται στο περιθώριο!

ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ “ΣΥΝΑΞΗ” ΚΑΙ Η ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ

ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ “ΣΥΝΑΞΗ” ΚΑΙ Η ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ

Του Γραφείου επί των αιρέσεων της Ι. Μ. Πειραιώς

=====

Με πολλή λύπη διαπιστώσαμε ότι το γνωστό στους θεολογικούς κύκλους περιοδικό «ΣΥΝΑΞΗ» στο τελευταίο τεύχος του (τεύχ. 143, Ιούλιος – Σεπτέμβριος 2017), με τίτλο «Ετεροδοξία και αίρεση», φιλοξένησε δυστυχώς άρθρα ακαδημαϊκών θεολόγων, στα οποία διατυπώνονται θέσεις και απόψεις, που απηχούν και εκφράζουν το νεοφανές και κακόδοξο αυτό θεολογικό ρεύμα. Από τους οκτώ αρθρογράφους του περιοδικού θα περιοριστούμε, να σχολιάσουμε στην παρούσα ανακοίνωσή μας τον πρώτο και επιφυλασσόμαστε να ασχοληθούμε, εν καιρώ και Θεού θέλοντος, και με άλλους.

   

Πρόκειται για  τον καθηγητή κ. Γ. Λαρεντζάκη, ο οποίος αναπτύσσει το θέμα με τίτλο «Αίρεση και σχίσμα σήμερα». Κατ’ αρχήν κάνει λόγο για τους όρους «αίρεση και σχίσμα», οι οποίοι κατά τον αρθρογράφο έχουν σήμερα ανάγκη επανεξετάσεως και καθάρσεως. Γράφει: «Σήμερα είναι ακαγκαίον, να επαναξετασθούν πολλοί όροι και χαρακτηρισμοί, οι οποίοι χρησιμοποιούνται και κατά το παρόν και οι οποίοι δημιουργήθηκαν και άρχισαν να χρησιμοποιούνται από εποχές παλιότερες. Ένα από τα προβλήματα είναι η επανεξέταση και η κάθαρση των χρησιμοποιούμενων πολεμικών όρων. Ακριβώς στο πλαίσιο αυτό πρέπει να επανεξεταστούν και οι όροι «αίρεσις και σχίσμα» και να ερευνηθεί, εάν είναι δυνατόν οι όροι αυτοί να χρησιμοποιηθούν και να εφαρμοσθούν στη σύγχρονη σχέση των χριστιανικών Εκκλησιών». 

Η επανεξέταση είναι αναγκαία διότι, όπως γράφει, «σήμερα οι σχέσεις μεταξύ των Εκκλησιών, δόξα τω Θεώ, ευρίσκονται σε κατάσταση μετανοίας και πορείας προς την καταλλαγή και ενότητα». Αφού λοιπόν οι σχέσεις είναι άριστες, κατ’ αυτόν, δεν είναι δυνατόν να χαρακτηρίζει η μία Εκκλησία την άλλη ως αιρετική. Θεωρεί ακόμη τον όρο «αίρεση» «πολεμικό όρο»,  που χρησιμοποιήθηκε σε παλαιότερες εποχές, στις οποίες Ορθοδοξία και Παπισμός βρισκόταν σε κατάσταση διαμάχης και έχθρας, αλλά σήμερα στην εποχή της καταλλαγής και της αγάπης, της μετανοίας και της συμφιλιώσεως, δεν μπορεί να έχει θέση.   

Εδώ ο αρθρογράφος παίρνει ως δεδομένο ότι ο Παπισμός είναι αληθινή Εκκλησία με έγκυρα μυστήρια κλπ., ενώ όπως είναι γνωστό έχει καταδικαστεί συνοδικά από πλήθος συνόδων κατά την διάρκεια της πρώτης και δευτέρας χιλιετίας.

ΚΟΛΟΣΣΙΑΙΑ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΕΠΙΒΟΛΗΣ ΠΡΩΤΕΙΟΥ Α΄

ΚΟΛΟΣΣΙΑΙΑ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΕΠΙΒΟΛΗΣ ΠΡΩΤΕΙΟΥ

Α΄

Του κ. Γεωργίου Ιωάννου Καραλή

=====

Στην εποχή μας που μαστίζεται από μία κρίση τεραστίων διαστάσεων, επιχειρείται μία προσπάθεια να οδηγηθεί η ορθόδοξη παράδοση σε μία διαφορετική κατεύθυνση, σε μία θεολογία «μεταπατερική», όπως πολύ συχνά αποκαλείται. Πώς επιτυγχάνεται  μία τέτοια διαδικασία χωρίς να υπάρξουν μεγάλες αντιστάσεις από το ορθόδοξο πλήρωμα;  που οδηγεί μία τέτοια προσπάθεια;

Η απάντηση αυτή έχει δύο σκέλη. Στο πρώτο σκέλος γίνεται προσπάθεια να αλλοιωθεί κατά πολύ η πατερική εμπειρία, χωρίς να αμφισβητείται ακόμα το κύρος των Πατέρων της Εκκλησίας. Απλώς και μόνον υποδεικνύεται από τους «μεταπατερικούς θεολόγους» ότι οι Πατέρες είχαν μία διαφορετική αντίληψη από την πραγματική. Αυτή η αντίληψη τους φέρνει κοντά στην παπική και προτεσταντική παράδοση. Αφού λοιπόν οι Πατέρες έλεγαν τα ίδια πράγματα με τον Αυγουστίνο, τους σχολαστικούς, γιατί να υφίσταται διάκριση μεταξύ ορθοδόξου, παπικής και προτεσταντικής παρόδοσης σε μία ενωμένη Ευρώπη και σ’ ένα παγκοσμιοποιημένο κόσμο; Η ένωση των «εκκλησιών» κατ’ αυτόν τον τρόπο είναι προσιτή και βέβαια αναγκαία, γιατί ποιό σωστά σκεφτόμενο ανθρώπινο ον θα μπορέσει να αποκλείσει  την ένωση των πάντων, αφού οι θεολογικές διαφορές του παρελθόντος έχουν πια ξεπεραστεί;

Στο δεύτερο σκέλος καταβάλλεται μία υπεράνθρωπη προσπάθεια από τους «μεταπατερικούς θεολόγους» να πληγεί το κύρος των Πατέρων της Εκκλησίας. Γνωρίζοντας καλά ότι η δική τους  ερμηνεία της θεολογίας των Πατέρων δεν ανταποκρίνεται στην αντικειμενική αλήθεια, και κάποτε θα αποκαλυφθεί η απάτη, γιατί οι Πατέρες γράψανε τόσο πολύ που δεν είναι δυνατόν να ισχυρίζονται αυτά που τους βάζουν να πουν οι μεταπατερικοί θεολόγοι, γιατί  να μη πληγεί ανεπανόρθωτα και το κύρος των Πατέρων, έτσι ώστε όταν θα έρθουν ορθόδοξοι και θα πουν ότι αυτή η ερμηνεία δεν ανταποκρίνεται στην αλήθεια, τότε οι «μεταπατερικοί θεολόγοι» θα ισχυριστούν: «Δεν επικυρώθηκαν  όλες οι θεολογικές γνώμες και διατυπώσεις όλων των ιερών Πατέρων της Εκκλησίας. Τούτο σημαίνει ότι όλα όσα είπαν και έγραψαν οι Πατέρες δεν έχουν δογματικό και αναντικατάστατο η και αλάθητο κύρος…» (βλέπε άρθρο του Γρηγορίου Λαρεντζάκη, καθηγητού στο Graz που έχει τίτλο. «Η μέθοδος των ιερών Πατέρων της Εκκλησίας και των Οικουμενικών συνόδων σε αντιδιαστολή προς τους αρνητές της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου», δημοσιευθέν από τον ιστότοπο Αμήν). Κατ’ αυτόν τον τρόπο επιτυγχάνεται με γοργότερο ρυθμό η ένωση των «εκκλησιών», αφού πια οι ορθόδοξοι δεν στηρίζονται στην αλήθεια των Πατέρων, άρα και η θεολογία θα πρέπει να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις των καιρών, δηλαδή να γίνει «μεταπατερική».

(Συνεχίζεται)

ΠΗΓΗ:

Ορθόδοξος Τύπος

ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ ΣΕ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΜΙΑΣ ΕΙΣΗΓΗΣΗΣ Γ΄

ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ ΣΕ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΜΙΑΣ ΕΙΣΗΓΗΣΗΣ

Γ΄

Του π. Φώτιου Βεζύνια

=====

Στην αμέσως επόμενη παράγραφο περιγράφεται στην εισήγηση, το κλίμα, και το όραμα που οδήγησε στην πραγμάτωση της Συνόδου της Κρήτης. Δεν γνωρίζουμε πολλούς οραματιστές «Ορθοδόξους» που να είχαν διακαή πόθο και όραμα την Σύνοδο της Κρήτης. Μόνοι «οραματιστές» οι προκάτοχοι προκαθήμενοι του Οικουμενικού θρόνου, και ο σημερινός Πατριάρχης μας, συνεπικουρούμενοι βέβαια από τους γνωστούς ανά εποχές και χρονικές περιόδους κύκλους οικουμενιστών. 

Βέβαια πουθενά στην εισήγηση τα λόγια του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς. Ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, αυτός ο φωτισμένος σύγχρονος Πατέρας της Εκκλησίας μας, μας παρέδωσε για την Σύνοδο του Κολυμπαρίου. Φωτισμένα ομιλεί προς την Ιεραρχία της Σερβίας: «Τό ὀρθοδοξότερον εἶναι νά μή συγκληθεῖ καθόλου ἡ Οἰκουμενική Σύνοδος ἤ νά μή συμμετάσχει κάποιος σ’ αὐτήν». Διότι «τί δύναται νά περιμένει κανείς ἀπό μίαν τοιαύτην Οἰκουμενικήν Σύνοδον; Ἕν μόνον: σχίσματα καί αἱρέσεις καί διαφόρους ἄλλας συμφοράς. Αὐτό εἶναι ἡ βαθεῖα μου αἴσθησις καί ἡ πλήρης ὀδύνης ἐπίγνωσις. Δι’ αὐτό παρακαλῶ καί ἱκετεύω τήν Ἱεράν Σύνοδον τῆς Ἱεραρχίας νά ἀπόσχει ἀπό τήν συμμετοχήν εἰς τήν προετοιμασίαν τῆς Συνόδου καί ἀπό τήν συμμετοχήν εἰς τήν Σύνοδον²». Πουθενά και τα λόγια του Αγίου Παϊσίου για την Σύνοδο της Κρήτης: «Καταλαβαίνετε τί πάει νὰ γίνη; ἔλεγε. Θὰ φύγη ἡ παράδοση καὶ θὰ μείνει ἡ παράβαση!». Φανερό γιατί απουσιάζουν τα παραπάνω. Δεν εξυπηρετούν οι ανωτέρω θέσεις το πνεύμα της εισήγησης.

Διαβάζουμε στη συνέχεια: «…Μέ τίς ζυμώσεις καί τίς συζητήσεις αὐτές, σηματοδοτήθηκε καί μία μεγάλη περίοδος ἀκμῆς τῆς Ὀρθόδοξης θεολογίας, σέ θέματα ἐκκλησιολογικά, ἀνθρωπολογικά καί ποιμαντικά, μέ τά ὁποῖα φανερωνόταν ἕνας γόνιμος διάλογος καί μία προβληματική σπουδαίων θεολόγων γιά τήν προβολή τῆς πατερικῆς σκέψης και θεολογίας στόν σύγχρονο κόσμο.».       

Μιλήσαμε στην αρχή για λάθος πνευματική προσέγγιση. Να η απόδειξη. Αλήθεια λοιπόν πρέπει να δεχθούμε ότι η «Πατερική σκέψη και Θεολογία» οδήγησε στην Σύνοδο της Κρήτης; Μα και οι οικουμενιστές θεολόγοι, οι αρθρογράφοι και απολογητές του Φαναρίου υποστηρίζουν ακριβώς το αντίθετο. (Όρα Καθηγητής Γρηγόριος Λαρεντζάκης³). Δεν αμφισβητούν το ότι αυτό που οδήγησε στην σύνοδο της Κρήτης, είναι η επικράτηση της παναίρεσης του οικουμενισμού. Αλλά και αυτό που θεσμοθέτησε η Κρήτη είναι δυστυχώς ο οικουμενισμός.   Άλλο πράγμα… το ότι δεν θεωρούν και δεν ονομάζουν τον οικουμενισμό παναίρεση.

(Συνεχίζεται)

ΠΗΓΗ:

salpismazois.blogspot.gr/2017/09/blog-post_99.html

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗ ΤΕΡΑΤΟΓΕΝΕΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗ ΤΕΡΑΤΟΓΕΝΕΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ

Του κ. Ανδρέα Κυριακού, Θεολόγου

=====

Ο Καθηγητής του Πανεπιστημίου του Γκρατς κ. Γ. Λαρεντζάκης, σε άρθρο του («Αμήν» 17.7.), ασχολείται με τη λύση του ουκρανικού εκκλησιαστικού ζητήματος. Γράφει επί τούτου μεταξύ άλλων: «Εάν συμφωνήσουν όλες οι εκκκλησιαστικές δικαιοδοσίες της Ουκρανίας με ανατολική ορθόδοξη έκφραση (sic) και παράδοση – συμπεριλαμβανομένων ασφαλώς και των Ελληνο-Καθολικών (Ουνιτών) – θα ήταν δυνατό να δημιουργηθεί μία  Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ουκρανίας εξελισσόμενη από θυγατέρα σε ενηλικιωμένη αδελφή Εκκλησία…».

Με την ανωτέρω εισήγηση ο Ελλογιμώτατος φανερώνει και στον πλέον δύσπιστο την ακραιφνή οικουμενιστική του τοποθέτηση και τις διαχρονικές του κακόδοξες εμμονές. Τι μας λέει στην πραγματικότητα ο κ. Καθηγητής; Οι αποφάσεις του Κολυμβαρίου περί «ετεροδόξων Εκκλησιών και Ομολογιών» ΠΡΕΠΕΙ να τεθούν σε εφαρμογή. Δεν είναι για τα συρτάρια. Δεν είναι τυχαία που ο εκπεσών της αληθείας Παπισμός μεταμορφώθηκε οβιδιακώς στο Μπαλαμάντ από το 1993 σε «αδελφή Εκκλησία της πρεσβυτέρας Ρώμης». Ούτε αποτελεί λάθος ή παραστράτημα της γλώσσης των οικουμενιστών η προσφώνηση του αιρεσιάρχη του φέουδου του Βατικανού ως «Αγιώτατου αδελφού». Οι οικουμενιστές την εννοούν άχρι μυελού των οστέων τους. 

Το αποτέλεσμα; Θέλει ο κ. Λαρεντζάκης μια Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία, αυτή της Ουκρανίας, που θα είναι το μοντέλο της ψευδοενώσεως των Ορθοδόξων με τους Παπικούς. Η πρόταση του κ. Λαρεντζάκη είναι να ενωθούν τέσσερις δικαιοδοσίες σε μία. 

1.) Η κανονική δικαιοδοσία της Αυτόνομης Εκκλησίας της Ουκρανίας του Πατριαρχείου της Μόσχας, 

2.) Οι σχισματικοί του «Πατριαρχείου του Κιέβου» του καθαιρεθέντος Φιλάρετου Ντενυσένκο,
3.) Η αυτοκαλούμενη "Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ουκρανίας", και 

4.) Η άλλη σχισματική ομάδα των Ουκρανών των λυσσαλέων εχθρών της Ορθοδοξίας που αυτοαποκαλούνται “Ελληνο-καθολικοί” τουτέστιν Παπικοί Ουνίτες!!! 

Οι τελευταίοι, αφού αναγνώρισαν τον αιρεσιάρχη του Βατικανού, έχουν εκπέσει από καιρό της ορθής πίστεως. Σαν ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ αποτελούν προβατόσχημους λύκους με δοράν την αμφίεση των «κληρικών» τους, την τυπική διάταξη, το σχήμα των ναών τους κ.ο.κ.. Έχουν όμως ΑΛΛΗ πίστη, αλλότρια της αληθείας. 

Αυτά για τους οικουμενιστές είναι φυσικά ψιλά γράμματα,τόσο ασήμαντα που ΔΕΝ πρέπεν καν να θιγόνται.!!! Ευτυχώς που οι παρούσες συγκυρίες δεν επιτρέπουν στα οικουμενιστικά όνειρα του κ. Καθηγητού να έχουν σχέση με την πραγματικότητα. Δείχνουν, όμως, πασιφανώς, την αλλοτρίωση που επέφερε η οικουμενιστική λαίλαπα.

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΡΓΟΛΙΔΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟ Γ΄

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΡΓΟΛΙΔΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟ

Γ΄

=====

Σᾶς «ἐνόχλησε» ἡ ἐδῶ καὶ χρόνια ἀνάγνωσή μου τὴν Κυριακή της Ὀρθοδοξίας ἀναθεματισμῶν κατὰ τῶν αἱρετικῶν καὶ ἀλλοθρήσκων, τὴν ὁποία χαρακτηρίσατε ὡς «παραλογισμό». Γιατί ἄραγε; Ἀπὸ πότε γίνατε συνήγορος τῶν αἱρετικῶν καὶ τῶν ἀλλοθρήσκων; Γιατί δὲν κατηγορεῖτε καὶ τὴν Ἐκκλησία γιὰ παραλογισμό, ἀφοῦ κάθε Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας ἀνανεώνει τοὺς ἀναθεματισμούς Της; Γράψατε ὅτι «ἂν ὁ ἀναθεματισμὸς καὶ ὁ ἀφορισμὸς  γίνεται ἀπὸ ἐμπάθεια τότε εἶναι ξένο πρὸς τὴν Ἐκκλησία» καὶ Σᾶς ρωτῶ: πὼς διαγνώσατε τὰ ἐσώψυχά μου καὶ «διακρίνατε» ἐμπάθεια; Μήπως ἔχετε τὴν αἴσθηση τῆς ἁγιότητας στὸ πρόσωπό Σας, ἡ ὁποία φτάνει καὶ ὡς τὴν «ἀνάγνωση» ψυχῶν; Γράφετε ὅτι ὁ ἀφορισμὸς καὶ τὸ ἀνάθεμα στὴν Ἐκκλησία εἶναι «ἕνα ἔσχατο ποιμαντικὸ μέσο καὶ ἔκφραση ἀγάπης τῆς Ἐκκλησίας». Δὲν λέτε ὅμως ὅτι εἶναι καὶ ἕνας τρόπος ἀποκοπῆς τοῦ «σεσηπότος» μέλους, γιὰ νὰ μὴ μολυνθεῖ καὶ τὸ ὑπόλοιπο σῶμα καί μάλιστα σήμερα στήν ἐποχή τοῦ διαθρησκειακοῦ καί διαχριστιανικοῦ συγκρητισμοῦ. Ὅταν  ἀπηύθυνα τοὺς ἀναθεματισμοὺς πρὸς τοὺς σύγχρονους αἱρετικοὺς καὶ ἀλλοθρήσκους, αὐτὸν ἀκριβῶς τὸ σκοπὸ εἶχα νὰ ὁριοθετήσω τὴν σώζουσα ὀρθόδοξη πίστη ἀπὸ τὴν σύγχρονη ποικιλόμορφη πλάνη στοὺς πιστούς τῆς μητροπολιτικῆς μου περιφέρειας καί νά καταδείξω τόν συγκρητιστικό οἰκουμενισμό ὡς ἀπώλεια τῆς σωτηρίας. Ἀλλά, διερωτῶμαι: μήπως Σᾶς πείραξε ὁ ἀναθεματισμός μου πρὸς τοὺς αἱρετικοὺς παπικούς, προτεστάντες, κόπτες, μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ κ.α. τοὺς ὁποίους προφανῶς, δὲ θεωρεῖτε αἱρετικούς; Μήπως Σᾶς ἐνόχλησε ὁ ἀναθεματισμός μου πρὸς τὴν σύγχρονη φοβερὴ παναίρεση τοῦ οἰκουμενισμοῦ πού παρουσιάζει ἕναν ἀνύπαρκτο Χριστό μέσα στόν ὁποῖο συνυπάρχουν τό ψέμμα καί ἡ ἀλήθεια, ἡ ὀρθοδοξία καί ἡ αἵρεση, ἡ ἀρετή καί ἡ ἀνηθικότης;

Τὰ ἐν λόγω ἀναθέματα ὑπάρχουν ὡς γνωστὸ στὸ Συνοδικό της Ὀρθοδοξίας, τὸ ὁποῖο, ὅπως παρατηρεῖ εὐστοχώτατα ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεος, «εἶναι ἕνα ὑπέροχο καὶ πολὺ συνοπτικὸ κείμενο, ποὺ εἶναι περίληψη ὅλης της ὀρθόδοξης διδασκαλίας τῆς Ἐκκλησίας μας. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ Ἐκκλησία τὸ ἐνέταξε μέσα στὴν λατρεία της, τὴν Κυριακή της Ὀρθοδοξίας, καὶ διαβάζεται σὲ στάση προσοχῆς καὶ προσευχῆς. Εἶναι κείμενο ἱερό». Ἐνῶ λοιπὸν ἡ Ἐκκλησία τὸ ἐνέταξε μέσα στὴν λατρεία της, τὴν Κυριακή της Ὀρθοδοξίας, καὶ ἐπὶ σειρὰ αἰώνων ἐτηρεῖτο αὐτὴ ἡ ἐκκλησιαστικὴ τάξις, κατὰ τὰ τελευταία χρόνια δυστυχῶς καταργήθηκε, (ἡ συρρικνώθηκε), ἡ ἀνάγνωσή του, ὅπως καὶ ἡ ἀνάγνωση τῶν ἀναθεμάτων. Καὶ γιατί αὐτό; Διότι προφανῶς δὲν ταιριάζει στὸ πνεῦμα καὶ στὴν οἰκουμενιστικὴ ἀτμόσφαιρα τῆς ἐποχῆς μας. Οἱ σύγχρονοι οἰκουμενιστὲς ὅταν ἀκοῦν τὴ λέξη ἀνάθεμα ἐνοχλοῦνται, δαιμονίζονται. Πιστεύουν ὅτι ἐκφράζει ἕνα μισαλλόδοξο πνεῦμα, ποὺ εἶναι ξένο πρὸς τὸ πνεῦμα τῆς ἀγάπης, τῆς καταλλαγῆς καὶ τῆς συμφιλιώσεως, ποὺ καλλιεργεῖται ἐδῶ καὶ πολλὲς δεκαετίες στοὺς κόλπους τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Διερωτῶνται: Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἀναγινώσκονται ἀναθέματα καθ’ ὅν χρόνον αὐτὰ ἤρθησαν μὲ τὴν γνωστὴ «Ἄρση τῶν Ἀναθεμάτων» τὸ 1965; Δὲν εἶναι τοῦ παρόντος νὰ Σᾶς ἀναπτύξω, γιατί ἡ Ἄρση τῶν Ἀναθεμάτων ἦταν μία ἀντικανονικὴ καὶ παράνομη ἐνέργεια τοῦ τότε Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κυροῦ Ἀθηναγόρου. (Γιὰ περισσότερα στοιχεῖα Σᾶς παραπέμπω σὲ μία ἐκτενῆ μελέτη τοῦ Γραφείου Αἱρέσεων τῆς Ι. Μητροπόλεώς μας μὲ τίτλο: «Ἱστορικοδογματικὴ καὶ Κανονικὴ προσέγγιση στὸ ἄρθρο τοῦ ἐλλογιμοτάτου καθηγητοῦ τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Graz κ. Γρηγορίου Λαρεντζάκη ‘Τὸ παπικὸ πρωτεῖο καὶ ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Ἀθηναγόρας’»).

(Συνεχίζεται)

ΤΟ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ «ΠΡΟΣ ΤΟ ΛΑΟ» ΤΗΣ Δ.Ι.Σ. ΚΑΙ Ο ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΘΗΓΗΤΗ κ. Γ. ΛΑΡΕΝΤΖΑΚΗ ΣΤ΄

ΤΟ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ «ΠΡΟΣ ΤΟ ΛΑΟ» ΤΗΣ Δ.Ι.Σ. ΚΑΙ Ο ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΘΗΓΗΤΗ κ. Γ. ΛΑΡΕΝΤΖΑΚΗ

ΣΤ΄

Του Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου

Πρ. Ιερού Ναού Τιμίου Σταυρού

Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς

===== 

Τέλος καταλήγει: «Μετά λύπης μου πρέπει να διαπιστώσω γενικά, ότι το Ανακοινωθέν αυτό δεν αποδίδει ούτε το γράμμα ούτε το φρόνημα της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Δυστυχώς δεν αποτελεί πληροφόρηση του πληρώματος της Εκκλησίας, αλλά παραπληροφόρηση και δημιουργεί τεράστια σύγχυση και διασπάσεις στους κόλπους της Εκκλησίας. Η ευθύνη είναι μεγάλη». 

Συμφωνούμε και εμείς μαζί του, όχι βέβαια όπως αντιλαμβάνεται ο ίδιος τη διαφωνία του. Την ίδια γνώμη με μας έχουν κορυφαίοι καθηγητές Θεολογικών Σχολών εγνωσμένου και παγκοσμίου κύρους, όπως ο πρωτ. π. Θεόδωρος Ζήσης, ομ. Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. και ο πρωτ. π. Γεώργιος Μεταλληνός, ομ. Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής Αθηνών, οι οποίοι  απορρίπτουν το Ανακοινωθέν και το χαρακτηρίζουν ο μεν πρώτος ως «ψευδέστατο», ο δεύτερος ως «αηδιαστικό». Επίσης το απορρίπτουν πολλά μέλη της Συνάξεως Κληρικών και μοναχών και μια πλειάδα ορθοδόξων θεολόγων, κληρικών και μοναχών, αγιορειτών και μη. Κατά την ταπεινή μας γνώμη το Ανακοινωθέν θα έπρεπε να συνταχθεί όχι από ένα πρόσωπο, αλλά από ομάδα προσώπων, που να αποτελείται από αρχιερείς, καθηγητές Θεολογικών Σχολών, κληρικούς, μοναχούς και λαϊκούς θεολόγους με γνήσιο ορθόδοξο φρόνημα. 

Θα μπορούσε δε να έχει την εξής δομή και περιεχόμενο: Στο πρώτο μέρος του κειμένου να παρατίθενται με πιστότητα και ακρίβεια όλες οι αποφάσεις της Συνόδου της Κρήτης, χωρίς καμία παραποίηση και διαστρέβλωση. Και στο δεύτερο να γίνεται ανατροπή όλων των κακοδόξων αποφάσεων της Συνόδου της Κρήτης με αδιάσειστα επιχειρήματα από τους Ιερούς Κανόνες, την αγία Γραφή και τους αγίους Πατέρες.  

Περαίνοντας τον σχολιασμό μας εκφράζουμε τη λύπη και την απογοήτευσή μας, διότι όντως το Ανακοινωθέν αυτό δεν εξεπλήρωσε την αποστολή του. Είναι ένα παραπλανητικό και διπλωματικό κείμενο, το οποίο προσπαθεί να συμβιβάσει τα ασυμβίβαστα, να συμβιβάσει την αλήθεια με το ψέμα, προφανώς για να μην έρθει σε σύγκρουση με το Φανάρι και παράλληλα  να αμβλύνει τις αντιδράσεις του πιστού λαού, να προλάβει αποτειχίσεις και να επιφέρει την ειρήνη. Κατάφερε όμως δυστυχώς το αντίθετο. Να δημιουργήσει νέες εντάσεις, οργή και αγανάκτηση. Δεν μπόρεσε δυστυχώς ο συντάκτης, να συνειδητοποιήσει, ότι σε θέματα πίστεως δεν χωρούν διπλωματίες! Ότι πάνω από το Φανάρι είναι η πίστη και όχι πάνω από την πίστη το Φανάρι! Όταν το Φανάρι δεν ορθοτομεί, τότε δεν διστάζουμε να έρθουμε σε σύγκρουση μ’ αυτό, διότι διαφορετικά, μοιραία θα έρθουμε σε σύγκρουση με τον Χριστό. Και τότε αλλοίμονο, αν έρθουμε σε σύγκρουση με τον Χριστό. Οι άγιοι πατέρες δεν ήξεραν να κάνουν διπλωματίες σε θέματα πίστεως; Ήξεραν, αλλά δεν έκαναν. Προτίμησαν να υπομένουν θλίψεις, διωγμούς, εξορίες, θανάτους. Εμείς δυστυχώς σήμερα θέλουμε να χαράξουμε άλλη γραμμή, τη γραμμή της διπλωματίας. Γι’ αυτό και δεν μπορούμε να μιμηθούμε τους αγίους πατέρες μας, παρ’ όλο που διακηρύσσουμε θεωρητικά, ότι τους ακολουθούμε και ότι «αγρυπνούμε και παραμένουμε αμετακίνητοι στην Ορθόδοξη πίστη και αφοσιωμένοι στην Μία, Αγία, Καθολική, και Αποστολική Εκκλησία». Δυστυχώς!  

ΤΟ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ «ΠΡΟΣ ΤΟ ΛΑΟ» ΤΗΣ Δ.Ι.Σ. ΚΑΙ Ο ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΘΗΓΗΤΗ κ. Γ. ΛΑΡΕΝΤΖΑΚΗ Ε΄

ΤΟ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ «ΠΡΟΣ ΤΟ ΛΑΟ» ΤΗΣ Δ.Ι.Σ. ΚΑΙ Ο ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΘΗΓΗΤΗ κ. Γ. ΛΑΡΕΝΤΖΑΚΗ

Ε΄

Του Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου

Πρ. Ιερού Ναού Τιμίου Σταυρού

Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς

=====

Παρά κάτω προσθέτει: «Μερικοί μάλιστα ψάχνουν να βρουν κάπου αιρετικές διατυπώσεις και σε ορθοδόξους Θεολόγους, κληρικούς και λαϊκούς, χαρακτηρίζουν μη ορθόδοξες Εκκλησίες αιρετικές και τους Πατριάρχες των αιρετικούς και αν ακόμα δεν υπάρχει καταδίκη από Οικουμενική Σύνοδο, όπως κάνει μεταξύ άλλων ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ για πολλούς και τελευταία για τον νυν πατριάρχη της κοπτικής Εκκλησίας Θεόδωρο…». Εν τέλει συμπεραίνει ότι οι μονοφυσίτες δεν είναι αιρετικοί επειδή ο Διόσκορος «δεν πήγε στη Σύνοδο εκείνη, άρα δεν έχει καταδικαστεί ως αιρετικός». Το συμπέρασμα είναι ότι ο κ. Γ. Λαρεντζάκης καταλογίζει σφάλμα στην Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο, η οποία κακώς έπραξε που τον καταδίκασε ερήμην τον Διόσκορο. Μόνο αν ήταν παρών ο Διόσκορος στη Δ΄ Οικουμενική, θα ήταν έγκυρη η καταδίκη του. Ωστόσο, αν έπεσαν έξω οι άγιοι πατέρες της Δ΄ Οικουμενικής, τότε η Σύνοδος αυτή δεν μπορεί να είναι όντως Οικουμενική Σύνοδος με κύρος θεοπνευστίας και διαχρονικότητος, διότι όπου υπάρχει σφάλμα, εκεί δεν μπορεί να υπάρχει θεοπνευστία. Ούτε επίσης οι επόμενες Οικουμενικές Σύνοδοι θα πρέπει να θεωρηθούν θεόπνευστες και αλάθητες, επειδή κακώς ανανέωσαν την καταδίκη του Διοσκόρου. Δεν αντιλαμβάνεται όμως, ότι μ’ αυτά που γράφει, γκρεμίζει την θεοπνευστία και το αλάθητο των οικουμενικών Συνόδων;

Παρά κάτω κάνει λόγο για την 8η Οικουμενική Σύνοδο, η οποία κατά την άποψή του θα πρέπει «να χαρακτηριστεί και ως ενωτική, οπωσδήποτε δε όχι ως ‘αντιπαπική’ ως ισχυρίζονται ορισμένοι υπερθόδοξοι». Αλλά γιατί δεν είναι αντιπαπική, αφού στη Σύνοδο αυτή καταδικάστηκε η παπική κακοδοξία του Φιλιόκβε, την οποία από κοινού καταδίκασαν οι ορθόδοξοι και οι εκπρόσωποι του πάπα, εκ των υστέρων όμως, μετά το 1014, η κακοδοξία αυτή υιοθετήθηκε επίσημα από τους παπικούς και εξακολουθεί μέχρι σήμερα να αποτελεί επίσημο δόγμα των παπικών;

Διαμαρτύρεται επίσης ο κ. καθηγητής διότι «το κείμενο, [Σχέσεις της ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόνκόσμον], δεν ομιλεί πουθενά περί ‘επιστροφής των ετεροδόξων και αλλοδόξων εις αυτήν’, δηλαδή στην Ορθόδοξη Εκκλησία». Και εδώ έχει δίκαιο ο κ. καθηγητής, διότι όντως πουθενά δεν υπάρχει αυτή η φράση στα συνοδικά κείμενα,  ούτε εκφράζεται καθ’ οιονδήποτε τρόπο η αντίληψη,  ότι οι διάλογοι γίνονται με την προοπτική της επιστροφής των ετεροδόξων και αλλοδόξων. Και εδώ έχουμε άλλη μια προσπάθεια του Ανακοινωθέντος να εμφανίσει την ψευδοσύνοδο της Κρήτης ως Ορθόδοξη Σύνοδο. 

(Συνεχίζεται)