Ο ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΙΡΕΣΕΙΣ

 Ο ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΙΡΕΣΕΙΣ

=====

Ἐγώ ἐδιάβασα καί περί ἱερέων, καί περί ἀσεβῶν, αἱρετικῶν καί ἀθέων· τά βάθη τῆς σοφίας ἠρεύνησα· ὅλαι αἱ πίστεις εἶνε ψεύτικες. 

Τοῦτο ἐκατάλαβα ἀληθινόν, ὅτι μόνη ἡ πίστις τῶν ὀρθοδόξων χριστιανῶν εἶνε καλή καί ἁγία, τό νά πιστεύωμεν καί νά βαπτιζώμεθα εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός, τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. 

Τοῦτο σᾶς λέγω τώρα εἰς τό τέλος· νά εὐφραίνεσθε ὁπού εἶσθε ὀρθόδοξοι χριστιανοί, καί νά κλαίετε διά τούς ἀσεβεῖς καί αἱρετικούς ὁπού περιπατοῦν εἰς τό σκότος. 

Τόν Πάπαν νά καταρᾶσθε, διότι αὐτός θά εἶναι ἡ αἰτία.!

ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ,ΑΝ ΧΑΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΜΑΣ, ΘΑ ΧΑΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΜΑΣ

 

ΕΤΣΙ ΜΙΛΟΥΝ ΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΙΕΡΑΡΧΕΣ

ΕΤΣΙ ΜΙΛΟΥΝ ΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΙΕΡΑΡΧΕΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Είπε, σε κήρυγμά του, που διαβάσαμε στην ιστοσελίδα “Ρομφαία”:

“Τους τελευταίους καιρούς, πολλά σύννεφα ήρθαν πάνω από την Πατρίδα μας. 

Είτε σημεία καταστροφών είναι, είτε πανδημίες, είτε επιβουλές εχθρών υπάρχουν, έχουμε τόσες δυσκολίες. 

Μην νομίσουμε ότι και εμείς δεν είμαστε υπεύθυνοι για όλα αυτά, με τα αμαρτήματά μας και την αποστασία μας. 

Γι’ αυτό η καλύτερη ευχή για την εορτή σήμερα είναι αυτή του Αγίου Κοσμά: “αν είμαστε αμαρτωλοί, τώρα να μετανοήσουμε”. 

Γιατί αν μετανοήσουμε, τότε και μόνο θα έρθει η Χάρις του Θεού σε μας, τότε και μόνο θα στείλει ο Θεός τις δωρεές του, τότε μόνο θα σκεπάσει την Ελλάδα μας και θα την περισώσει, τότε και μόνο θα φύγουν όλοι οι κίνδυνοι, γιατί μόνο ο Παντοδύναμος Θεός και η μεγάλη Μητέρα η Παναγία μας, θα μπορέσουν αυτή την δύστυχη Πατρίδα, την τόσο ευεργετημένη από το Θεό, να σώσουν. 

Μακάρι να γίνει σε όλους μας βίωμα η μετάνοια.”

Επιτέλους! 

Ακούσαμε κήρυγμα μετανοίας από χείλη αρχιερέως. 

Τον τελευταίο καιρό ακούμε -κατά το πλείστον- λοιμωξολογίες, ψυχαναλύσεις, γεωστρατηγικές αναλύσεις, Μακρακισμούς, καταστροφολογίες, προφητολογίες, τρομολαγνείες, φαιδρότητες, Γεροντολογίες, "μασκολογίες", οικολογικούς αναστοχασμούς, συνωμοσιολογίες, πολιτικολογίες και παρανοϊκές τοποθετήσεις.

Ένα μόνον -συνήθως- λείπει από το κήρυγμα πλείστων όσων Ιεραρχών: Το κήρυγμα της μετανοίας.

Λες και υπάρχει κάτι άλλο που πρέπει να κάνουμε -κληρικοί, μοναχοί και λαϊκοί- εκτός από την συνεχή μετάνοια μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο της επίγειας ζωής μας.

Πάντοτε στην ζωή της Εκκλησίας, οποτεδήποτε συνέβαιναν συμβατικές επιφορές -τουτέστιν πόλεμοι, πανδημίες, θεομηνίες-, οι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης αυτό ακριβώς έκαναν: Καλούσαν τον λαό του Θεού σε μετάνοια για να εξασφαλιστεί το έλεος του Θεού και η σωτηρία του λαού.

Αλλά και σε όλη την δισχιλιετή ζωή της Εκκλησίας, όποτε έπλητταν συμφορές τους πιστούς, οι κληρικοί και οι μοναχοί έστρεφαν τους πιστούς στον πόλεμο εναντίον των παθών και στον αγώνα της μετανοίας.

Τις τελευταίες δεκαετίες, όμως, η αρνητικά καταλυτική επίδραση της Νεορθοδοξίας κατόρθωσε να μεταστρέψει το κήρυγμα της μετανοίας σε ψυχολογία, κοινωνιολογία, πολιτικολογία και στοχασμό.

Να ευχαριστήσουμε θερμά τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Ακαρνανίας Κοσμά γιατί έθεσε το θέμα στις σωστές του βάσεις καθώς και για τους αγώνες του εναντίον του Οικουμενισμού και των άλλων αιρέσεων.

ΣΕΒ. ΚΟΝΙΤΣΗΣ: “ΤΟ ΙΣΛΑΜ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΠΟΥ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙ ΤΟ ΑΔΙΑΛΛΑΚΤΟ ΜΙΣΟΣ”

“ΤΟ ΙΣΛΑΜ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΠΟΥ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙ  ΤΟ ΑΔΙΑΛΛΑΚΤΟ ΜΙΣΟΣ”

Του Σεβ. Κονίτσης κ. Ανδρέα

=====

-Α-

Ὁ 18ος αἰώνας ἦταν ἰδιαίτερα σκληρὸς γιὰ τοὺς ραγιάδες, τοὺς σκλαβωμένους Ἕλληνες στὸν Τοῦρκο δυνάστη.

Ἰδιαίτερα τὸ δεύτερο μισὸ τοῦ 18ου αἰώνα ἦταν, ὄχι μόνο σκληρό, ἀλλὰ καὶ πολὺ ἐπικίνδυνο γιὰ τὴν χριστιανικὴ πίστη τῶν ὑποδούλων.

Ἡ ἀπέραντη φτώχεια, ἡ δυστυχία, τὸ ἀβέβαιο παρὸν καὶ τὸ σκοτεινὸ μέλλον, ἔκανε πολλοὺς νὰ ἀρνοῦνται τὴν Ὀρθοδοξία καὶ νὰ ἐντάσσωνται στὸ Ἰσλάμ.

Νόμιζαν, ὅτι ἔτσι θὰ γλύτωναν τὴν ζωή τους καὶ τήν, μικρὴ πάντως ἤ καὶ ἀσήμαντη, περιουσία τους. Κι’ ὅτι θὰ βοηθοῦσαν τὰ παιδιά τους νὰ βροῦν μιὰ θέση στὸν ἥλιο ...

-Β-

Ὅλα αὐτά, βέβαια, δὲν ἦταν πάντοτε κατορθωτά. Τὶς περισσότερες φορές, ἐπειδὴ οἱ Ἀγαρηνοὶ ἔβλεπαν μὲ καχυποψία τοὺς ἐξωμότες, οἱ τελευταῖοι αὐτοί, συχνὰ ἔχαναν ὄχι μόνο τὶς ὅποιες περιουσίες τους, ἀλλὰ καὶ τὴν ἴδια τὴν ζωή τους.

Τὸ Ἰσλάμ, ὅπως ἄλλωστε τὸ βλέπουμε καὶ στοὺς καιρούς μας, ἦταν καὶ παραμένει μιὰ θρησκεία ποὺ καλλιεργεῖ τὸ ἀδιάλλακτο μῖσος στοὺς μὴ μουσουλμανικοὺς λαούς.

Οἱ ἐξωμότες, μαζὶ μὲ τὴν πίστη τους, ἔχαναν καὶ τὴν ἐθνικὴ - τὴν Ἑλληνική τους συνείδηση. Ἔτσι, διαγραφόταν ἕνας θανάσιμος κίνδυνος γιὰ τὸ Ἑλληνικὸ ἔθνος.

Δηλαδή, ὁλόκληροι πληθυσμοὶ νὰ παύσουν νὰ θεωροῦν τοὺς ἑαυτούς των Ἕλληνες.

-Γ-

Ὁ κίνδυνος αὐτὸς ἦταν ἰδιαίτερα ὑπαρκτὸς στὸν χῶρο τῆς Βορείου Ἠπείρου, ἐπειδή, ἴσως ἐκεῖ, ἡ πίεση ποὺ δεχόταν οἱ ραγιάδες ἦταν πιὸ ἰσχυρή.

Γι’ αὐτὸ ἔπρεπε νὰ ὑπάρξῃ κάποια ἀντίδραση, ὥστε νὰ σταματήσῃ αὐτὴ ἡ αἱμορραγία τοῦ Ἔθνους. Διότι κίνδυνος ὑπῆρχε νὰ χαθῇ γιὰ πάντα ἕνα ζωντανὸ κομμάτι τοῦ Ἑλληνισμοῦ.

Ἡ Πρόνοια, ὅμως, τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἀγρυπνοῦσε, ἔστειλε ἐκεῖνες ἀκριβῶς τὶς κρίσιμες στιγμές, τὸν Πατροκοσμᾶ τὸν Αἰτωλό.

Ἕναν ἄνθρωπο, μὲ πίστη σὰν βράχο, μὲ ζῆλο φλογερό, μὲ θέληση ἀνυποχώρητη, μὲ ἀπέραντη ἀγάπη πρὸς τὸν Χριστό, τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη καὶ τοὺς σκλάβους ἀδελφούς του.

Πραγματοποίησε τέσσαρες μεγάλες περιοδεῖες σ’ ὅλη τὴν Ἑλληνικὴ ἐπικράτεια, ἰδιαίτερα στὸν χῶρο τῆς Βορείου Ἠπείρου.

Μὲ μεγάλα ἐμπόδια, μὲ δυσκολίες πολλές. Ληστές, ἀλβανοί, Τοῦρκοι, Ἑβραῖοι, δημιουργοῦσαν συνεχῶς προσκόμματα στὸ ἱεραποστολικὸ ἔργο τοῦ Ἁγίου.

Ὅμως, ὁ Χριστὸς παραμέριζε τὶς ὅποιες δυσκολίες. Ὁ εὐαγγελισμὸς τοῦ λαοῦ προχωροῦσε.

Ὁ Ἑλληνισμὸς καὶ ἡ Ὀρθοδοξία ἔμεναν ἀλώβητοι. Βέβαια, τὴν νίκη αὐτὴ ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς τὴν ἐπλήρωσε μὲ τὴν ζωή του, στὶς 24 Αὐγούστου 1779.

Ἔμεινε, ὅμως, στὴν Ἱστορία ὡς ὁ “Ἅγιος τῶν Σκλάβων” καὶ ὡς ὁ προπομπὸς τῆς μεγάλης Ἐθνικῆς μας Ἐπαναστάσεως τοῦ 1821.

-Δ-

Γι’ αὐτὸ τὸν τιμᾷ ὁλόκληρος ὁ Ἑλληνισμός, ἐπειδὴ εἶναι πάντοτε ἐπίκαιρος, ἀφοῦ καὶ σήμερα ἡ Ἑλλάδα καὶ ἡ Ὀρθοδοξία πολεμοῦνται. Ἰδιαίτερα ἡ Ἐθνική μας Παιδεία, ποὺ κινεῖται σὲ “ἀχαρτοχράφητα νερά”.

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΖΗΤΑ ΕΝΑΓΩΝΙΩΣ Ο ΠΑΠΑΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΤΟΝ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΙ Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΖΗΤΑ ΕΝΑΓΩΝΙΩΣ Ο ΠΑΠΑΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΤΟΝ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΙ Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Επιμέλεια σύνταξης: katanixi.gr

====

Πιστός στα παραγγέλματα του πονηρού πνεύματος που τον καθοδηγεί ο τρισκατάρατος Πάπας («τον Πάπα να καταράσθε» – Άγιος Κοσμάς Αιτωλός), δηλώνει σε πρόσφατη επιστολή του την αμετάκλητη αφοσίωσή του για τον σκοπό της χριστιανικής ενότητας. Μιας ενότητας βέβαια τόσο ψεύτικης και δόλιας, όσο δόλια και σκοτεινή είναι και η πίστη των Λατίνων. 

Γιατί φυσικά αυτό που αδημονεί ο αλαζόνας νους του, είναι να έρθει η στιγμή που όλοι θα υποταχτούν μπροστά του και όλοι θα φιλήσουν την παντόφλα του. Μάλλον ακόμα σωστότερα αυτό που ζητά εναγωνίως είναι να υποταχτεί και να τον προσκυνήσει η Ορθόδοξη Εκκλησία. Γνωρίζει ο ίδιος πολύ καλά ότι η ένωση των Εκκλησιών σημαίνει αυτόματα και το τέλος του Χριστιανισμού και την επικράτηση έτσι της παγκόσμιας θρησκείας, αρχηγός της οποίας θα είναι ο Αντίχριστος.

Αυτό ακριβώς διαπραγματεύεται και θεοσοφικό βιβλίο το οποίο εκδόθηκε αρκετές δεκαετίες πριν (Τίτλος βιβλίου «Τα προβλήματα της ανθρωπότητας», Συγγραφέας: ΜΠΕΪΛΗ, ΑΛΙΚΗ). 

Σ’ αυτό λοιπόν, αφού παρουσιάζονται τα προβλήματα της ανθρωπότητας, δίδεται και η λύση μέσα από το όραμα μιας νέας παγκόσμιας πανθρησκείας. Χαρακτηριστικά αναφέρουν ότι προσδοκούν τη μέρα κατά την οποία όλες οι θρησκείες θα θεωρούνται ως προερχόμενες από μία ενιαία ρίζα, από την οποία θα προβάλει η καθολική παγκόσμια θρησκεία. 

Σίγουρα μας θυμίζει την αιρετική διδασκαλία του Οικουμενισμού, αυτή της θεωρίας των κλάδων, στην οποία επικρατεί η στρεβλή εννοούμενη ένωση, όχι δηλαδή η επιστροφή των πλανηθέντων στην Μία Αγία Εκκλησία, αλλά η ένωση των Εκκλησιών κατά την οποία η μια θρησκεία θα αφομοιώσει στοιχεία της άλλης με τελικό σκοπό το λεγόμενο αχταρμά της πλάνης και της αίρεσης, το θρόνο όπου θα καθίσει ο Αντίχριστος.

Στη συνέχεια της επιστολής ο Πάπας δεν παραλείπει να ευχαριστήσει όσους εργάζονται προς αυτή την κατεύθυνση, δηλαδή την απροϋπόθετη ένωση των Εκκλησιών. Και είναι όντως αυτό που ζούμε τώρα καρπός πολύμοχθης προσπάθειας, ώστε να αποκρυβεί η αλήθεια της Ορθοδοξίας και να διατρανωθεί το ψεύδος της πανθρησκείας. Πακτωλοί χρημάτων διακινήθηκαν, ούτως ώστε να συσταθούν επιτροπές, να διοργανωθούν Συνέδρια του σκότους και Ημερίδες της πλάνης. Ιδρύθηκαν Σύνδεσμοι Παγκόσμιοι με βαρύγδουπες ονομασίες που ηχούν όπως οι άδειοι τενεκέδες, χρηματοδοτήθηκαν σκοτεινές Ιεραποστολές και κλείστηκαν αρκετά στόματα με το αμαρτωλό χρήμα. 

Αγαστοί συμπαραστάτες στο δαιμονικό σχέδιο του Πάπα προς τον πνευματικό θάνατο της ανθρωπότητας είναι, προς θλίψη βαθιά των χριστιανών, Ορθόδοξοι Ιεράρχες και Ιερείς. Άλλοι από αυτούς εν πλήρη γνώση της προδοσίας τους και άλλοι αφελείς, αγράμματοι και πλαδαροί στην πίστη, αλλά φιλόδοξοι καιροσκόποι, οι οποίοι με τη συμμετοχή τους σε αυτή την κίνηση που περιλαμβάνει κοινή προσευχή με αυτούς που πιστεύουν λανθασμένα στο Χριστό μας και στην Εκκλησία Του, οδηγούνται στο να χάσουν τη Χάρη του Θεού. Έτσι πλέον απογυμνωμένοι από τη χάρη του Θεού, εύκολα θα μεταπέσουν στο επόμενο σκαλοπάτι το οποίο είναι η συμμετοχή στο Κοινό Ποτήριο, στη πλήρη κοινωνία, πράγμα το οποίο περίτρανα επιθυμεί και το δηλώνει στην συγκεκριμένη επιστολή του ο Πάπας. 

Τέλος ο Πάπας Φραγκίσκος αισθανόμενος ικανοποίηση για την ως τώρα κατάκτηση της «κοινής πορείας» των χριστιανών, ευχαριστεί τον Κύριο και εύχεται να ξεπεραστούν εντελώς τα εναπομείναντα εμπόδια. 

Πλέον φτάνοντας στην ολοκλήρωση του απ’ αιώνος σχεδίου της επικράτησης του σκότους και του πνεύματος της πλάνης επί της ανθρωπότητας, είναι ασυγκράτητος και περιχαρής. Λογαριάζει όμως χωρίς τον Ξενοδόχο και Ξενοδόχος είναι ο Κύριος της Δόξης ο Οποίος θα συνεχίσει να ενισχύει μυστικά τους Ορθόδοξους χριστιανούς που δεν είναι πνευματικά νεκροί, που δεν παρασύρονται από το κίνημα της αποστασίας και της πλάνης, αλλά γαντζωμένοι στην Αγία Ορθοδοξία θα βαδίζουν τη στενή οδό προς τη σωτηρία.

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΔΕ ΘΕΛΕΙ ΚΡΥΠΤΟΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ΘΕΛΕΙ ΟΜΟΛΟΓΙΑ.

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΔΕ ΘΕΛΕΙ ΚΡΥΠΤΟΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ

ΘΕΛΕΙ ΟΜΟΛΟΓΙΑ. 

ΟΧΙ ΚΡΥΦΤΟΥΛΙ ΣΑΝ ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΠΑΙΔΙΑ.

Του Φλωρίνης κυρού Αυγουστίνου Καντιώτη

===== 

Στις 14 Σεπτεμβρίου, ἀγαπητοί μου, ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία ἑώρτασε τὴν Ὕψωσι τοῦ τιμίου Σταυροῦ.

Ἀκούσατε τὸ εὐαγγέλιο. Τί μᾶς λέει; Ὁ Κύριος τονίζει τρία πράγματα. 

1.) Τὸ πρῶτο εἶνε ἡ ἐλευθερία, ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶνε ἐλεύθερος νὰ διαλέξῃ τὸ δρόμο του. 

2.) Τὸ δεύτερο εἶνε ἡ ἀξία τῆς ψυχῆς, ὅτι δὲν ὑπάρχει στὸν κόσμο τίποτα πολυτιμότερο ἀπὸ τὴν ψυχή μας. 

3.) Καὶ τὸ τρίτο εἶνε ἡ ὁμολογία τῆς πίστεως, ὅτι ὅσοι πιστεύουν στὸ Χριστό, παραδέχονται δηλαδὴ ὅτι δὲν εἶνε ἁπλῶς ἕνας ἄνθρωπος, ἕνας φιλόσοφος ἢ κοινωνικὸς ἐπαναστάτης ἢ ἡγέτης, ἀλλὰ εἶνε ὁ Θεός, αὐτοὶ πρέπει νὰ εἶνε τολμηροὶ καὶ θαρραλέοι καὶ ἔχουν χρέος νὰ κηρύττουν παντοῦ τὴν πίστι τους. 

Μὲ ὁμολογεῖς; λέει ὁ Χριστός. Θὰ σὲ ὁμολογήσω κ᾽ ἐγὼ ἐνώπιον τῶν ἀγγέλων. Μὲ ἀρνεῖσαι; Θὰ σὲ ἀρνηθῶ κ᾽ ἐγώ. Ἡ ὁμολογία τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως εἶνε ἱερὸ καθῆκον κάθε Χριστιανοῦ.

Γεννᾶται τώρα τὸ ἐρώτημα: Πῶς, μὲ ποιό τρόπο, νὰ ὁμολογοῦμε τὸν Χριστό; Μπορεῖ, ἀγαπητοί μου, καὶ ὁ πιὸ ἁπλὸς Χριστιανὸς νὰ ὁμολογῇ τὸ Χριστό. 

Πῶς;

ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΜΕ ΤΟ ΣΤΑΥΡΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

___________

Πρῶτα – πρῶτα μὲ τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ. Μόλις κάνῃς τὸ σταυρό σου, ἀμέσως φανερώνεις τί πιστεύεις, ξεχωρίζεις ἀπ᾽ ὅλες τὶς θρησκεῖες καὶ ἰδεολογίες τοῦ κόσμου. 

Γιατὶ ἔχουν κι αὐτὲς τὰ σύμβολά τους. Οἱ ἑβραῖοι ἔχουν τὸ ἄστρο τοῦ Δαυῒδ καὶ τὴν ἑπτάφωτη λυχνία, οἱ μασόνοι τὸ τρίγωνο ἢ τὶς τρεῖς τελεῖες, οἱ μαρξισταὶ τὸ σφυροδρέπανο ἢ τὴν ὑψωμένη γροθιά, οἱ μωαμεθανοὶ τὸ μισοφέγγαρο. 

Κ᾽ ἐμεῖς τὰ παιδιὰ τοῦ Χριστοῦ, ποὺ βαπτισθήκαμε στὴν ἱερὰ κολυμβήθρα, ἔχουμε σημεῖο καὶ σύμβολο ὑπέρτερο ἀπὸ κάθε ἄλλο τὸν τίμιο σταυρό. Μόλις κάνῃς τὸ σταυρό σου, ὁμολογεῖς ὅτι εἶσαι ὀρθόδοξος Χριστιανός.

Πρέπει ὅμως τὸ σταυρὸ νὰ τὸν κάνουμε κανονικά. Ὁ δὲ κανονικὸς σταυρός, ὅπως τὸν δίδαξε ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς καὶ οἱ ἀγράμματες γιαγιάδες μας, εἶναι να ἑνώνουμε τὰ τρία μας δάχτυλα (οἱ φράγκοι ἔχουν τὰ πέντε, ἐμεῖς τὰ τρία), καὶ ἐννοοῦμε: Ἁγία Τριάς, ἐλέησον τὸν κόσμον! 

1.) Φέρνουμε τὸ χέρι στὸ μέτωπο, καὶ ἐννοοῦμε: Χριστέ, ἤσουν στὰ οὐράνια, πάνω ἀπ᾽ τὰ ἄστρα. 

2.) Μετὰ τὸ φέρνουμε κάτω, καὶ ἐννοοῦμε: Σ᾽ εὐχαριστοῦμε, Χριστέ, ποὺ κατέβηκες στὴ γῆ καὶ πῆρες σάρκα ἀπὸ τὰ ἁγνὰ αἵματα τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου. 

3.) Κατόπιν φέρνουμε τὸ χέρι δεξιὰ στὸν ὦμο, καὶ ἐννοοῦμε: «Μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου» (Λουκ. 23,42). 

4.) Τέλος τὸ φέρνουμε ἀριστερά, καὶ ἐννοοῦμε: Μὴ μὲ βάλῃς στὴν κόλασι, Κύριε. 

Αὐτὸς εἶνε ὁ σταυρός. Ὅταν τὸν κάνῃς κανονικά, μὲ πίστι, μὲ ἀγάπη, μὲ φόβο Θεοῦ καὶ μὲ χέρι καθαρό, κάνει θαύματα.

Γι᾽ αὐτὸ μὴ ντρέπεσαι κ᾽ ἐσὺ νὰ κάνῃς τὸ σταυρό σου, εἴτε στὸ τραπέζι, εἴτε σὲ αὐτοκίνητο, ἀεροπλάνο ἢ τραῖνο. Ὁμολογεῖς ἔτσι Χριστό. 

Κι ὅταν κλείσῃς τὰ μάτια, ἕνας σταυρὸς στὸν τάφο σου θὰ δηλώνῃ ὅτι εἶσαι ὀρθόδοξος.

ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ

_________

Πῶς ἀλλιῶς ὁμολογοῦμε τὴν πίστι μας; Μὲ τὴ γλῶσσα. Γι᾽ αὐτὸ τὴν ἔδωσε ὁ Θεός. 

Βρέθηκες μεταξὺ ἀπίστων; Ἄνοιξε τὸ στόμα σου καὶ ὁμολόγησε τὴν πίστι στὸν Κύριο. 

Ἄκουσες βλαστήμια; Ὀφείλεις νὰ διαμαρτυρηθῇς, ὅπως ἂν ὕβριζαν τὸν πατέρα ἢ τὴ μητέρα ἢ τὴ σύζυγό σου. Πόσο μᾶλλον ὅταν ὑβρίζωνται τὰ θεῖα;

Φταῖνε αὐτοὶ ποὺ βλαστημοῦν, ἀλλὰ φταῖνε κι αὐτοὶ ποὺ τοὺς ἀκοῦνε καὶ δὲ διαμαρτύρονται. Ἂν εἶσαι Χριστιανός, δὲν θὰ σιωπήσῃς. Μίλησε, συμβούλεψε, ἐπίπληξε. 

Τί εἶπε ὁ ἅγιος Κοσμᾶς: «Ἂν κάποιος ὑβρίσῃ τὴ μάνα ἢ τὸν πατέρα μου, τὸν συγχωρῶ. Αν βλαστημήσῃ τὸ Χριστὸ καὶ τὴν Παναγιά μου, δὲν ἔχω μάτια νὰ τὸν δῶ» (ἡμ. ἔργ. σ. 199). Τὸ ὄνομα τῆς μάνας μας, τοῦ πατέρα μας, τῶν ἀρχόντων μας εἶνε μεγάλο καὶ ὑψηλό, καὶ τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Παναγίας δὲν εἶνε; Γι᾽ αὐτὸ νὰ ὑπερασπίζεσαι τὰ ὅσια καὶ ἱερὰ ἀποστομώνοντας τοὺς βλασφήμους. 

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος λέει: Ὅταν ἀκοῦς βλάσφημο, συμβούλευσέ τον μία, δύο, τρεῖς φορές κι ἂν δὲν ἀκούῃ, ἀφοῦ ἔχεις χέρι, χτύπα τον. Χέρι, ποὺ θὰ χτυπήσῃ βλάστημο, θ᾽ ἁγιάσῃ. 

Ὁμολόγησε λοιπὸν τὴν πίστι μὲ τὸ σταυρό σου καὶ μὲ τὴ γλῶσσα σου. 

ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΣΟΥ ΖΩΗ

__________

Ὁμολόγησε ἀκόμη – πῶς; Μὲ τὰ ἔργα σου, μὲ τὴ χριστιανικὴ ζωή σου. Ὅταν ἡ ζωὴ τοῦ Χριστιανοῦ εἶνε σύμφωνη μὲ τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ, λάμπει καὶ ἐπιβεβαιώνει τὴν πίστι του. Ἀντιθέτως, ὅταν ἕνας λεγόμενος Χριστιανὸς δὲν ἔχῃ εὐσπλαχνία καὶ ἔλεος, ἁρπάζῃ καὶ κλέβῃ, δὲν σέβεται τὴν τιμὴ τοῦ ἄλλου, τρέχῃ στὰ δικαστήρια καὶ παλαμίζῃ τὸ Εὐαγγέλιο, διαπληκτίζεται μὲ τὴ γυναῖκα του καὶ παίρνῃ διαζύγιο, δὲν πατάῃ στὴν ἐκκλησία, δὲν ἐξομολογῆται καὶ δὲν κοινωνῇ, τότε ἡ ζωή του ἀποτελεῖ βλασφημία. Δίνει ἀφορμὴ στοὺς ἄλλους νὰ κατηγοροῦν τὴ θρησκεία τοῦ Χριστοῦ.

Νὰ ὁμολογοῦμε λοιπὸν τὸ Χριστὸ μὲ τὸ σταυρό, μὲ τὴ γλῶσσα, μὲ τὰ ἔργα. 

ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΜΕ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥ ΜΑΡΤΥΡΙΟΥ

_______

Νὰ τὸν ὁμολογοῦμε τέλος ―ἐδῶ εἶνε τὸ δύσκολο― καὶ μὲ τὸ αἷμα μας. Πιστεύω στὸ Εὐαγγέλιο καὶ στὴν Ἀποκάλυψι, ποὺ λένε ὅτι ἔρχονται φοβερὲς ἡμέρες. Θὰ μᾶς κοσκινίσῃ ὁ Θεός. Θὰ γίνῃ διωγμὸς τρομερὸς ἐναντίον τῆς ἁγίας μας Ἐκκλησίας, καὶ τότε θὰ δοῦμε πόσοι θὰ εἶνε Χριστιανοί. Νὰ ὁμολογοῦμε ὄχι μόνο μὲ τὸ χέρι, μὲ τὴ γλῶσσα καὶ μὲ τὸν βίο μας. Μακάρι ἀκόμα καὶ τὴ ζωή μας ν᾽ ἀξιωθοῦμε νὰ δώσουμε γιὰ τὸ Χριστό. 

Ὅπως εἶπε ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, «Σὲ παρακαλῶ, Κύριε, ὅπως ἐσὺ ἔδωσες τὸ αἷμα σου γιὰ μένα, ἀξίωσέ με νὰ δώσω κ᾽ ἐγὼ τὸ αἷμα μου γιὰ σένα».

*****

Ἡ Ὀρθοδοξία δὲ θέλει κρυπτοχριστιανούς. Θέλει ὁμολογία, ὄχι κρυφτούλι σὰν τὰ μικρὰ παιδιά. 

Θαρραλέοι καὶ τολμηροί, νὰ ὁμολογοῦμε παντοῦ τὴν Ὀρθόδοξο πίστι. Κι ἂν ἔρθουν ἡμέρες σκληρές, διωγμοῦ καὶ αἵματος καὶ μαρτυρίου, νὰ μείνουμε ἀφωσιωμένοι στὸ Χριστό. Κι ἂν ὅλοι γονατίσουν στὸ διάβολο, ἐσὺ νὰ μὴ γονατίσῃς. Καὶ ἕνας νὰ μείνῃς, μὴ ὑποστείλῃς τὴ σημαία, ἀλλὰ νὰ λές: Πιστεύω, Κύριε.

Δὲ θὰ νικήσῃ ὁ σατανᾶς. Θὰ νικήσῃ ὁ Χριστός. Όν, παῖδες Ἑλλήνων, ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας. Αμήν.

ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΕΣ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΟΤΙ Ο ΠΑΠΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΙΡΕΣΗ

ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΕΣ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΟΤΙ Ο ΠΑΠΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΙΡΕΣΗ

Του π. Θεοδώρου Ζήση

====

Εἶναι πάμπολλες οἱ μαρτυρίες καί πλούσια ἡ σχετική βιβλιογραφία περί τοῦ ὅτι ὁ Παπισμός εἶναι αἵρεση. Ἐνδεικτικά θά ἀναφέρουμε ἐλάχιστες. 

Ἐν πρώτοις κατά τήν ἐπί τοῦ πατριάρχου Φωτίου γενομένη σύνοδο τοῦ 879, τήν θεωρούμενη ὡς 8η Οἰκουμενική, καταδικάσθηκε ἡ αἵρεση τοῦ Filioque, παρόντων μάλιστα καί παπικῶν ἀντιπροσώπων. 

Τό ἴδιο συνέβη καί στίς ἡσυχαστικές συνόδους τοῦ 1341 καί 1351, πού θεωροῦνται ὡς 9η Οἰκουμενική, ὅπου πρωταγωνιστοῦντος τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ, καταδικάσθηκε ἐπίσης ἡ παπική αἵρεση περί κτιστῆς Θείας Χάριτος, πού ἐδίδασκε ὁ Βαρλαάμ Καλαβρός. 

Διευρυμένη μείζων Σύνοδος στήν Κωνσταντινούπολη τῶν πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς τό 1848 ἀπαντώντας στήν ἐγκύκλιο τοῦ πάπα Πίου Θ´ «Πρός τούς Ἀνατολικούς», μέ τήν ὁποία καλοῦσε τούς Ὀρθοδόξους νά ἑνωθοῦν ἀναγνωρίζοντας τό πρωτεῖο τοῦ πάπα, χαρακτηρίζει τόν Παπισμό ὡς αἵρεση παρόμοια μέ τόν Ἀρειανισμό, πού πρόκειται πάντως νά ἐκλείψει, ὅπως ἐξέλιπαν καί οἱ ἀρχαῖες αἱρέσεις. 

Ὅσοι ἀκολουθοῦν τήν παπική διδασκαλία περί τοῦ ὅτι τό Ἅγιο Πνεῦμα ἐκπορεύεται «καί ἐκ τοῦ Υἱοῦ» (filioque) εἶναι αἱρετικοί, καί κάθε ἐπικοινωνία τῶν Ὀρθοδόξων μέ αὐτούς εἶναι ἄθεσμη καί ἀντορθόδοξη.

Ἡ συμφωνία τῶν Ἁγίων Πατέρων περί τοῦ ὅτι ὁ Παπισμός εἶναι αἵρεση εἶναι ὁλοφάνερη. Λόγῳ ἐλλείψεως χρόνου μνημονεύουμε μόνον ὀλίγους. 

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς, ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης (1347-1359), διδάσκει ὅτι οἱ Λατῖνοι εἶναι «πειθήνια ὄργανα τοῦ Σατανᾶ». Ὅπως παρεκίνησε τούς ἀρχαίους αἱρετικούς καί ἐταλαιπώρησαν τήν Ἐκκλησία, ἔτσι ὑποψιθύρισε καί εἰς τά ὦτα τῶν Λατίνων τήν αἵρεση ὅτι τό Ἅγιο Πνεῦμα ἐκπορεύεται «καί ἐκ τοῦ Υἱοῦ». Ἐπειδή οἱ Ὀρθόδοξοι γνωρίζουμε τίς μεθοδεῖες τοῦ Διαβόλου, πού εἶναι ἀφανεῖς εἰς τούς πολλούς, δέν πρόκειται νά δεχθοῦμε σέ κοινωνία τούς Λατίνους, μέχρι νά ἀφαιρέσουν ἀπό τό Σύμβολο τῆς Πίστεως τήν ἀθέμιτη αὐτή προσθήκη: «Οὐδέποτ᾽ ἄν ὑμᾶς κοινωνούς δεξαίμεθα, μέχρις ἄν καί ἐκ τοῦ Υἱοῦ τό Πνεῦμα λέγητε». 

Στό νέο μας βιβλίο γιά τόν Ἅγιο Γρηγόριο Παλαμᾶ ἀφιερώνουμε ὁλόκληρο κεφάλαιο μέ τίτλο «Ὁ παπισμός κατά τόν Ἅγιο Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ». 

Ὁ Ἅγιος Συμεών Θεσσαλονίκης ὁ Μυσταγωγός (1416/17-142), ὁμόθρονος καί ὁμότροπος τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ, μᾶς διδάσκει ὅτι οἱ Παπικοί ἔχασαν τήν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὅλα εἰς αὐτούς εἶναι ἀχαρίτωτα, διότι ὑποτίμησαν καί ἐβλασφήμησαν τό Ἅγιο Πνεῦμα. 

Ὁ Ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός, πού χαρακτηρίσθηκε δικαίως ὡς «Ἀντίπαπας» ἀπό τόν Ἅγιο Ἀθανάσιο Πάριο, διότι ὁλομόναχος στήν σύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας ἀκύρωσε τίς εὐνοϊκές γιά τόν Παπισμό ἀποφάσεις τῆς ψευδοσυνόδου (1438-1439), ὑποστηρίζει, ὅτι ἀποκόψαμε καί διώξαμε τούς Λατίνους ἀπό τό κοινό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας «ὡς ἄτοπα καί δυσσεβῆ φρονοῦντας καί παραλόγως τήν προσθήκην ποιήσαντας. Οὐκοῦν ὡς αἱρετικούς αὐτούς ἀπεστράφημεν καί διά τοῦτο αὐτῶν ἐχωρίσθημεν». 

Δύο μαρτυρίες ἀκόμη ἀπό Ἁγίους τῆς περιόδου τῆς Τουρκοκρατίας. Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός με ἔμφαση καί χωρίς καμμία ἐπιφύλαξη λέγει εἰς ὅλους τούς Ὀρθοδόξους «Τόν πάπα νά καταρᾶσθε, διότι αὐτός εἶναι ἡ αἰτία» ὅλων τῶν δεινῶν, πιστεύει δέ ὅτι τόν Ἀντίχριστο τόν ἐκπρωσωποῦν δύο· ὁ πάπας καί ὁ Μωάμεθ. 

Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης λέγει ἐπίσης σέ ἐκτενῆ ἑρμηνευτική ὑποσημείωση στό «Πηδάλιο» γιά τό βάπτισμα τῶν Λατίνων ὅτι «οἱ Λατῖνοι εἶναι αἱρετικοί… καί ὡς αἱρετικούς τούς βδελυττόμεθα, ὅ,τι λογῆς δηλαδή καί τούς Ἀρειανούς ἤ Σαβελλιανούς ἤ πνευματομάχους Μακεδονιανούς… Λοιπόν ὄντας ὁμολογούμενον, πώς οἱ Λατῖνοι εἶναι παμπάλαιοι αἱρετικοί, ἐν πρώτοις εὐθύς ἀπό τοῦτο εἶναι ἀβάπτιστοι, κατά τόν μέγαν Βασίλειον ἀνωτέρω, καί τούς πρό αὐτοῦ ἁγίους Κυπριανόν καί Φιρμιλιανόν. Διατί λαϊκοί γενόμενοι, μέ τό νά ἐξεκόπησαν ἀπό τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν δέν ἔχουν πλέον ἐλόγου τους τήν Χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος διά τῆς ὁποίας οἱ ὀρθόδοξοι ἱερεῖς τελειώνουσι τά μυστήρια». 

Ἀλλά καί γιά ἕνα δεύτερο λόγο, κατά τόν Ἅγιο Νικόδημο, «οἱ Λατῖνοι εἶναι ἀβάπτιστοι, διατί δέν φυλάττουσι τάς τρεῖς καταδύσεις εἰς τόν βαπτιζόμενον, καθώς ἄνωθεν ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία παρά τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων παρέλαβεν». 

Τέλος ἀπό τούς συγχρόνους Ἁγίους ἄς μνημονεύσουμε τόν Σέρβο Ὅσιο Ἰουστῖνο Πόποβιτς, καθηγητή τῆς Δογματικῆς, ὁ ὁποῖος ἔγραψε ὅτι «Εἰς τήν ἱστορίαν τοῦ ἀνθρωπίνου γένους ὑπάρχουν τρεῖς πτώσεις: τοῦ Ἀδάμ, τοῦ Ἰούδα, τοῦ πάπα».

ΤΙ ΛΕΓΕΙ Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΚΑΙ ΤΙ ΛΕΓΟΥΝ ΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ

ΤΙ ΛΕΓΕΙ Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΚΑΙ ΤΙ ΛΕΓΟΥΝ ΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ

Α΄

Του Πορφυρίτη

=====

1. Ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος εἶπε: 

«Ὅλες οἱ θρησκεῖες εἶναι ὁδοὶ σωτηρίας»[1].

«Οἱ δικοί μας στόχοι εἶναι ἴδιοι μέ αὐτούς τοῦ πάπα Ἰωάννου 23ου νά ἐκσυγχρονίσουμε τήν Ἐκκλησία καί νά προωθήσουμε τήν ἑνότητα τῶν Χριστιανῶν. Ἐπίσης, ἡ Σύνοδος θά σημάνει τό ἄνοιγμα τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας στίς μή Χριστιανικές θρησκεῖες καί σέ ὁλόκληρη τήν ἀνθρωπότητα. Αὐτό σημαίνει μία νέα στάση ἔναντι τοῦ Ἰσλάμ, τοῦ Βουδισμοῦ, τοῦ σύγχρονου πολιτισμοῦ καί ὅσον ἀφορᾶ τίς ἐπιδιώξεις γιά ἀδελφότητα χωρίς ρατσιστικές διακρίσεις … μέ ἄλλα λόγια θά σημάνει τό τέλος δώδεκα αἰώνων ἀπομόνωσης τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας»[2] 

Ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός καί οἱ Ἅγιοι Πατέρες λέγουν:

«Ἐγώ εἰμι ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή· οὐδεὶς ἔρχεται πρὸς τὸν πατέρα εἰ μὴ δι' ἐμοῦ.»[3] (ὁ Κύριος)«Ἔστι δέ καί ἡ μέχρι τοῦ νῦν κρατοῦσα λαοπλάνος θρησκεία τῶν Ἰσμαηλιτῶν, πρόδρομος οὖσα τοῦ Ἀντιχρίστου»[4] (Ἅγιος Ἰωάννης Δαμασκηνός).«Ἐγώ ἐδιάβασα καί περί ἱερέων, καί περί ἀσεβῶν, αἱρετικῶν καί ἀθέων· τά βάθη τῆς σοφίας ἠρεύνησα· ὅλαι αἱ πίστεις εἶνε ψεύτικες· τοῦτο ἐκατάλαβα ἀληθινόν, ὅτι μόνη ἡ πίστις τῶν ὀρθοδόξων χριστιανῶν εἶνε καλή καί ἁγία... νά εὐφραίνεσθε ὁπού εἶσθε ὀρθόδοξοι χριστιανοί καί νά κλαίετε διά τούς ἀσεβεῖς καί αἱρετικούς ὁπού περιπατοῦν εἰς τό σκότος»[5] (Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός)

(Συνεχίζεται)