Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΟΥ 1821

Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΟΥ 1821

Του κ. Βαγγέλη Καζιάκου

=====

Πέρασαν δύο ολόκληροι αιώνες, από την έναρξη της Επαναστάσεως των Ελλήνων Ρωμιών, ενάντια στην καταδυναστεία των βαρβάρων αλλοθρήσκων Οθωμανών, ένεκεν του επί 400 ετών, διακαίοντος πόθου, της εθνικής παλιγγενεσίας, και της επανάκτησης των Ελληνίδων πατρίδων, της αυτοδυναμίας του έθνους εκείνου του περικλεούς. Του γένους, όπου ανέδειξε στην ιστορία της ανθρωπότητας, ήρωες γενναίους, φιλοσόφους οξύνοους, πολιτισμόν ευγενούς πνεύματος, συνάμα με τους Άγιους του Χριστιανισμού που ευηγγέλησαν, την διδασκαλία του Ευαγγελίου της Βασιλείας των Ουρανών, διαμορφώνοντας το ιδεώδες του Θεανθρωπισμού, δημιουργώντας το εκρηκτικό μίγμα του Ελληνοχριστιανισμού, φωτίζοντας τον Κόσμο, με την πατερική θεολογία των Καππαδόκων Πατέρων. 

Πολλά έχουν λεχθεί από ομοεθνείς και αλλοεθνείς, ιστορικούς αναλυτές, για τον Ξεσηκωμό των προγόνων μας. Κάποιοι, την θεωρούν μια από τις πολλές επαναστάσεις, της εποχής και του περιρρέοντος ιδεολογικού κλίματος, που ο Διαφωτισμός και η Γαλλική Επανάσταση ενέσπειραν ή επέβαλλαν, στους λαούς της Ευρώπης, που ζητούσαν να φύγει από τον σβέρκο τους, ο βαρύς ζυγός, της, ελέω Θεού, παρηκμασμένης αυταρχικής μοναρχίας.

Οι νεοέλληνες, οι σύγχρονοι Ελλαδίτες, προσλαμβάνουν επιφανειακά τα μηνύματά της, ικανοποιώντας απλώς τον σοβινισμό τους, αυτιστικά, με τρόπο επιπόλαιο, αυτοθυμιαζόμενοι, καθήμενοι θρασύτατα, στις δάφνες, αυτών, που έχυσαν το αίμα τους “για την Πίστη του Χριστού την αγίαν, και της Πατρίδος την ελευθερίαν”. Ανάξιοι κληρονόμοι, μεγάλων, ενδόξων και ευκλεών πατέρων, κληροδοτών ενός πολύτιμου θησαυρού, αιώνων φωτίζοντος, ως λαμπρό άστρο, την οδό και το μέτρον, που οδηγεί από το ζην στο ευ ζην, τρομάρα μας.

Τελικά, τι ήταν αυτή η γνωστή - άγνωστη Επανάσταση του 1821; Ήταν μια επανάσταση της σειράς, χαρακτηριστικό του πολιτικού και ιδεολογικού υποβάθρου της Εσπερίας; 

Ήταν, η προσπάθεια για την δημιουργία ενός αυτόνομου κράτους, με τα αλλότρια δεδομένα των λιμπεραλιστών διαφωτιστών, πρώην φεουδαλιστών φράγκων και των πουριτανών, αγγλοσαξώνων τευτόνων;

Ο κάθε ένας ας κρίνει με υπευθυνότητα. Όμως, ταπεινά φρονώ, πως πρέπει να ανατρέξουμε αλλού, για να βρούμε την πραγματική αξία και σημασία της Επανάστασης.

Η Επανάσταση, αρχίζει από τους ήρωες, αγωνιστές, τους αληθινούς εμπνευστές και εκφραστές του πνεύματός της, της Ρωμιοσύνης. Και τελειώνει, στην θυσία τους, όχι στο αποτέλεσμά της. 

Η παρακαταθήκη της Επαναστάσεως, διασώζεται, εκφράζεται, βιώνεται, μόνο εάν την δούμε, με τα μάτια του Πατροκοσμά, του Γέρου του Μοριά, του Μεγάλου Καποδίστρια....

Ας οδηγηθούμε νοερά, στο Λάβαρο της Αγίας Λαύρας, και τότε θα καταλάβουμε αυτό το παράξενο όνειρο, των εθνομαρτύρων, που ανακεφαλαιώνεται στους στίχους ενός ποντιακού άσματος: “Η Ρωμανία επάρθεν, η Ρωμανία πάρθεν, η Ρωμανία επάρθεν, ανθεί και φέρει κι άλλο”. 

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΗΣ κ. ΕΛΙΣΣΑΒΕΤ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΚΑΙ ΤΙΣ ΦΕΜΙΝΙΣΤΙΚΕΣ ΤΗΣ ΑΝΗΣΥΧΙΕΣ

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΗΣ κ. ΕΛΙΣΣΑΒΕΤ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΚΑΙ ΤΙΣ ΦΕΜΙΝΙΣΤΙΚΕΣ ΤΗΣ ΑΝΗΣΥΧΙΕΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Στην αμέσως προηγούμενη ανάρτηση, παραθέσαμε το βίντεο και το σχόλιο της Φαίης αναφορικά με ομιλία της κ. Ελισσάβετ Προδρόμου για την Σύνοδο της Κρήτης.

Η Φαίη μετάφρασε τμήματα ομιλίας της κ. Ελισσάβετ Προδρόμου για την Σύνοδο της Κρήτης.

Η Φαίη άσκησε ευσύνοπτη και εύστοχη κριτική στην κ. Προδρόμου για τις θεολογικές αστοχίες της και για την ανικανότητά της να αντιληφθεί τα στοιχειώδη που αφορούν την πίστη μας.

Σε κάθε περίπτωση ας μην ξεχνούμε ότι η κ. Προδρόμου δεν είναι θεολόγος, αλλά κοινωνιολόγος. 

Είναι μεν παιδί Ελλήνων μεταναστών, αλλά πρώτιστα -όπως όλοι σχεδόν οι ομογενείς- είναι Αμερικανίδα.

Τι σημαίνει αυτό;

Ότι διαπνέεται 100% από την φιλοσοφία ζωής των Αμερικανογεννημένων πολιτών των ΗΠΑ.

Ποια είναι η διήκουσα φιλοσοφία των Αμερικανών;

Θα την συνοψίσω με τις ακόλουθες λέξεις: “The feelings and the rights of the individual.”

Οι ΗΠΑ είναι γνήσιο τέκνο του Προτεσταντισμού και του Διαφωτισμού.

Αυτό που μετρά είναι τα δικαιώματα του ανθρώπου -όπως τα αντιλαμβάνεται ο Διαφωτισμός- και τα συναισθήματα του ατόμου. 

Τα συναισθήματα και τα δικαιώματα του ατόμου προφανώς μπορούν να λειτουργήσουν ομαλά μόνον μέσα στο πλαίσιο της “ανεκτικής κοινωνίας” (“tolerant society”).

Όταν πρωτοπήγα στις ΗΠΑ με εντυπωσίασε η ερώτηση που άκουα συνεχώς: “How do you feel about it?”

Στην Αγγλία, όμως, το ερώτημα διατυπώνεται εντελώς διαφορετικά. Οι Άγγλοι θα σε ρωτήσουν: "What do you think about it?" ή "What is your opinion?" ή "What is your point of view?"

Γιατί υπάρχει αυτή η διαφορά;

Επειδή τα συναισθήματα του ατόμου έχουν τεράστια -οπωσδήποτε καθοριστική- σημασία στην ζωή του Αμερικανού.

Ακόμη και σε συνεδρία λ.χ. του Διευθυντικού Συμβουλίου μιας μεγάλης εταιρείας ο εισηγητής ρωτά μετά το πέρας της εισήγησής του τους άλλους Τμηματάρχες της Εταιρείας. “How do you feel about it? Αντί “Συμφωνείτε μαζί μου;”, “Μήπως υπάρχουν διαφωνίες;” “Μήπως υπάρχει κάποια καλύτερη πρόταση;” κτλ..

Η πρωτεύουσα σημασία των συναισθημάτων (the priority of feelings over rational) στην Αμερικανική κουλτούρα εξηγεί και την παντοδυναμία των ψυχολόγων στην καθημερινότητα των Αμερικανών.

Είναι χαρακτηριστικό ότι η κ. Προδρόμου, αντί να είναι ευγνώμων επειδή ήταν σχεδόν η μόνη γυναίκα που της δόθηκε η ευκαιρία να παρεβρεθεί στην Σύνοδο της Κρήτης -ένα προνόμιο που στην Βυζαντινή περίοδο, αλλά και μετέπειτα, δόθηκε μόνον σε όσες Αυτοκράτειρες συγκαλούσαν Οικουμενικές Συνόδους-, ήταν βαθύτατα στενοχωρημένη επειδή ένοιωθε μοναξιά.  

Παράλληλα ένοιωθε ότι υπάρχει -όπως λανθασμένα νομίζει- χάσμα μεταξύ ανδρών και γυναικών στην Ορθόδοξη Εκκλησία.

Η εισήγηση της κ. Προδρόμου καθιστά περισσότερο από εμφανές ότι μιλά για τα “rights” (δικαιώματα) και τα “feelings” (συναισθήματά) της, επειδή αυτά τα δύο μετρούν στην Αμερικανική κουλτούρα.

Γι’ αυτό, όσα είπε η κ. Προδρόμου, με την εισήγησή της, δεν είναι μόνον καρπός της ψηλαφητής θεολογικής της ανεπάρκειας -επιτέλους τι καλύτερο μπορούμε να περιμένουμε από μια κοινωνιολόγο;-, αλλά έκφραση της Αμερικανικής ψυχής της.

Καθόλου δεν ανησυχώ επειδή η κ. Προδρόμου είπε αυτά που είπε. 

Τόσα ξέρει, τόσα λέγει.

Η πραγματική βαθειά μου πικρία τα τελευταία 30 χρόνια που πρωτογνώρισα τις ΗΠΑ είναι ότι η Αμερικανική νοοτροπία διέπει και τους Ιεράρχες και τους ιερείς των ΗΠΑ με ελάχιστες -και όταν λέγω ελάχιστες εννοώ ελάχιστες- επαινετές εξαιρέσεις

Σ’ αυτό ακριβώς έγκειται η τραγωδία της Εκκλησίας της Αμερικής. 

Μια εκπροτεσταντισμένη, εκκοσμικευμένη, νεωτεριστική και Οικουμενιστική Εκκλησία. Μέχρι μυελού οστέων.

Ο Θεός ας συγχωρέσει τους Μεταξάκη, Αθηναγόρα και Κουκούζη -και ιδιαίτερα τον Ιάκωβο Κουκούζη- για το τεράστιο κακό που προξένησαν στην Εκκλησία της Αμερικής το οποίο μόνον με μεγάλο θαύμα μπορεί να αντιστραφεί.

Σε τι συνίσταται το έγκλημά τους σε βάρος της Αρχιεπισκοπής Αμερικής και της Ομογένειας;

Στο ότι, αντί να προσπαθήσουν να μεταμορφώσουν την Αμερικανική κουλτούρα, έγιναν οι “ορθόδοξοι” εκφραστές της.

“ΙΕΡΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ” Θ΄

“ΙΕΡΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ”

Θ΄

Τοῦ Σεβ. Ναυπάκτου κ. Ἱεροθέου

=====

Βέβαια, οἱ σλαυόφιλοι θεολόγοι εἶχαν δικά τους προβλήματα, κατά τήν τσαρική περίοδο καί τήν μεταεπανασταστική περίοδο, καί γι' αὐτό ἔφθασαν σέ αὐτήν τήν θεωρία ἐξάρσεως τῆς θείας Εὐχαριστίας σέ βάρος τῆς κανονικῆς συγκροτήσεως τῆς Ἐκκλησίας.

Δυστυχῶς ὅμως αὐτές οἱ θεωρίες ἐπηρέασαν καί πολλούς ὀρθοδόξους θεολόγους, ὥστε στήν συνέχεια καί αὐτοί νά παραθεωροῦν τήν κανονική δομή τῆς Ἐκκλησίας, καί ὁμιλοῦν γιά μιά σύνδεση ἀγάπης καί ἐλευθερίας μέσα στήν Ἐκκλησία.

Μελετώντας τά Πρακτικά τῶν Τοπικῶν καί Οἰκουμενικῶν Συνόδων, παρατηρεῖ κανείς τά ἀκόλουθα:

Πρῶτον, οἱ Πατέρες στίς Τοπικές καί Οἰκουμενικές Συνόδους ἐθέσπισαν ἱερούς Κανόνες γιά τήν συγκρότηση τῆς Ἐκκλησίας καί τήν διαφύλαξη τῆς ἑνότητάς της, μέ τόν φωτισμό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Δεύτερον, οἱ ἱεροί Κανόνες δέν εἶναι νομικά κείμενα πού καταργοῦν τήν ἀγάπη καί ἀντιπαλεύουν τήν διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ ἤ τῶν Ἀποστόλων, ἀλλά εἶναι «μαρτύρια» τοῦ Θεοῦ, ὅπως οἱ ἐντολές τοῦ Θεοῦ στήν Παλαιά καί Καινή Διαθήκη.

Τρίτον, ὁ θεσμός τῆς «Πενταρχίας» πού καθιερώθηκε ἀπό τίς Οἰκουμενικές Συνόδους ἔχει ὡς Πρῶτο τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, μετά τήν ἀπομάκρυνση τοῦ Πάπα τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης.

Τέταρτον, ἡ παραθεώρηση τοῦ κανονικοῦ συστήματος ἐν ὀνόματι τῆς δῆθεν ἀγάπης καί ἐλευθερίας συνιστᾶ ὑπονόμευση τῶν ἀποφάσεων τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, γιά τίς ὁποῖες ἐμεῖς οἱ Ἀρχιερεῖς ὁμολογήσαμε πρίν τήν χειροτονία μας ὅτι θά τηροῦμε καί δέν πρέπει νά τούς ἀπαξιώνουμε μέ περίεργους συλλογισμούς.

Πέμπτον, ἰδίως ἐμεῖς οἱ Ἱεράρχες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος δέν πρέπει νά ξεχνᾶμε τήν ἱστορία τῆς Αὐτοκεφαλίας μας.

Γιατί, ὅπως ἔγραφε παλαιότερα ὁ π. Γεώργιος Μεταλληνός, εἴμαστε «οἱ πρῶτοι διδάξαντες» τούς Βαλκανικούς λαούς γιά τήν ἀποσκίρτησή τους μέ ἐπαναστατικό τρόπο ἀπό τήν Μητέρα Ἐκκλησία, τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο. Καί αὐτό ἔγινε μέ τήν παρέμβαση ξένων δυνάμεων, ἀλλά καί μέ τήν ἀνάπτυξη τοῦ ἐθνοφυλετισμοῦ πού ἦταν ἀπόρροια τοῦ Διαφωτισμοῦ.

Ἕκτον, δέν πρέπει νά ξεχνᾶμε ὅτι ἀνήκουμε στήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ἡ ὁποία εἶναι ἡ «πρωτότοκη θυγατέρα» καί ἀδελφή τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἡ ὁποία ὅμως ἔχει τήν τιμή νά συνοικῆ μέ τήν Μητέρα – Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο.

Γι' αὐτό πρέπει νά εἴμαστε προσεκτικοί στούς λόγους μας, ὥστε νά μή συμμετέχουμε σέ πράξεις ὑπονομεύσεώς του. Ἄν γίνη κάτι τέτοιο, εἶναι στήν πραγματικότητα παράβαση τῆς ὁμολογίας πού δώσαμε ὅτι θά τηροῦμε τά δόγματα, τούς ὅρους καί τούς Κανόνες τῶν Τοπικῶν καί Οἰκουμενικῶν Συνόδων.

Ὅλα ὅσα ἀναφέρθησαν προηγουμένως εἶναι ἀπαραίτητα νά ὑπενθυμίζονται, γιατί δυστυχῶς παραθεωρεῖται τό κανονικό δίκαιο τῆς Ἐκκλησίας ὡς δῆθεν νομικισμός.

Μέ τόν τρόπο αὐτό βλασφημεῖται τό Ἅγιον Πνεῦμα, τό Ὁποῖον ἐφώτισε τούς ἁγίους Πατέρες νά ρυθμίσουν τό ἐκκλησιαστικό πολίτευμα. Συγχρόνως δείχνουν καί τήν βασική αἰτία τῆς ἐκκλησιαστικῆς κρίσεως τῆς ἐποχῆς μας.

Τά θέματα τῆς κανονικῆς δομῆς τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως καθορίσθηκαν ἀπό τίς Τοπικές καί Οἰκουμενικές Συνόδους, εἶναι σοβαρότατα καί δέν προσφέρονται γιά ἐκκλησιαστικούς λαϊκισμούς.

Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΟΥ ΒΟΛΤΑΙΡΟΥ

Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΟΥ ΒΟΛΤΑΙΡΟΥ

Του Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου Ιεροθέου

=====

Ο Γάλλος συγγραφεύς και φιλόσοφος Βολταίρος (1694-1778) είναι γνωστός ως διαφωτιστής, και πολλοί θεωρούν ότι ως διαφωτιστής ήταν άθεος, δεν πίστευε στον Θεό. Αυτό όμως δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

Ο Τάσος Φιλιππίδης πρόσφατα μού έστειλε μια φωτογραφία από το επίγραμμα στον τάφο τού Βολταίρου που βρίσκεται στο Πάνθεον τών Παρισίων. Στο επίγραμμα γράφεται στα γαλλικά μία φράση, η οποία, προφανώς, προέρχεται από τον ίδιο τον Βολταίρο: «Πολέμησε τους αθέους και τους φανατικούς, ενέπνευσε την ανεκτικότητα, απαίτησε τα δικαιώματα τού ανθρώπου εναντίον τής σκλαβιάς τής φεουδαρχίας».

Στο επίγραμμα αυτό φαίνεται η διδασκαλία και το έργο τού Βολταίρου που αναφερόταν στον πόλεμο εναντίον τών αθέων, στον φανατισμό, τον σεβασμό τών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την αντίθεσή του στην φεουδαρχία.

Αυτό δεν κάνει ιδιαίτερη εντύπωση, διότι ο Βολταίρος, όπως οι περισσότεροι διαφωτιστές, δεν ήταν άθεος, αλλά δεϊστής. Ο δεϊσμός ή θεϊσμός δέχεται την ύπαρξη ενός ανωτάτου όντος που δεν παρεμβαίνει στα ανθρώπινα πράγματα. Οι νόμοι τού Νεύτωνα για την βαρύτητα τον οδήγησαν σε ένα δέος για τον κόσμο, οπότε κατέληξε στο να πιστεύει στην ύπαρξη μιας υπερτάτης διάνοιας, τον Θεό ως δημιουργό τού κόσμου. Μάλιστα, είπε ότι «αν δεν υπήρχε Θεός, θα έπρεπε να τον εφεύρουμε».

Όμως, ο Θεός τού Βολταίρου δεν ήταν ο Θεός τής Ιουδαϊκής και Χριστιανικής παραδόσεως, αλλά «μια οντότητα απρόσιτη και ασαφής» που βρίσκεται πέρα από την ανθρώπινη διάνοια. Έτσι, ο Βολταίρος, όπως και οι περισσότεροι διαφωτιστές, δεν ήταν άθεος, αφού πίστευε σε ένα ον που δημιούργησε τον κόσμο, αλλά ήταν αντίχριστος, δηλαδή ήταν εναντίον τού Χριστού ως δημιουργού και αναδημιουργού τού ανθρώπου και του κόσμου, ο Οποίος διευθύνει προσωπικά τον κόσμο.

Αυτή η άποψή του δεν ήταν άσχετη με τον δυτικό Χριστιανισμό, που συνάντησε στον δυτικό χώρο, ιδιαίτερα τον σχολαστικισμό που συνδέθηκε με την φεουδαρχία, την υπονόμευση τής ανθρώπινης ελευθερίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, καθώς επίσης και με την εμφάνιση τού φανατισμού.

Ο Βολταίρος δεν ήταν μόνον εναντίον τού μεταφυσικού Χριστιανισμού που συνάντησε στην ζωή του, αλλά αγωνίσθηκε και εναντίον τής εξουσίας τού Κράτους, το οποίο διαπνεόταν από τις απόψεις και επίδραση του Καθολικισμού, γι’ αυτό ομιλούσε για την ελεύθερη βούληση τού ανθρώπου.

Εμείς στην Ορθόδοξη Εκκλησία δεν πιστεύουμε σε έναν αφηρημένο Θεό, σε ένα ιδεατό ον, αλλά στον Θεό Χριστό, που έγινε άνθρωπος, αγάπησε τον άνθρωπο, έζησε ανάμεσά μας και νίκησε τον θάνατο που είναι ο μεγαλύτερος εχθρός τού ανθρώπου. Επομένως, πιστεύουμε σε έναν ελευθερωτή Θεό. Γι’ αυτό είμαστε εναντίον κάθε αθεΐας και κάθε θρησκείας που επαγγέλλεται έναν Θεό μίσους, φανατισμού και φεουδαρχίας.

Πηγή:

Περιοδικό "Παρέμβασις" Τεύχος 234 - Ιανουάριος 2016

Αναδημοσίευση από: .parembasis

ΟΙ ΑΘΕΟΙ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΧΤΥΠΟΥΝ ΜΕ ΛΥΣΣΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

ΟΙ ΑΘΕΟΙ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΧΤΥΠΟΥΝ ΜΕ ΛΥΣΣΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Του Γραφείου επί των αιρέσεων της Ι. Μητροπόλεως Πειραιώς

=====

Οι άθεοι της κυβέρνησης και γενικά του ευρύτερου πολιτικού φάσματος της πατρίδος μας, εμφορούνται από τις ιδέες του λεγομένου αθέου «Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού», τέκνο του οποίου υπήρξε και ο μαρξισμός. Λησμονούν όμως πως αυτό το «ανθρωπιστικό» κίνημα, ευθύνεται για τα μεγαλύτερα και πλέον ανείπωτα εγκλήματα της ιστορίας, όπου εκατομμύρια άνθρωποι διώχτηκαν, βασανίστηκαν και θανατώθηκαν, (Γαλλική Επανάσταση, Ναζισμός, Φασισμός, Μαρξισμός, κλπ), στο όνομα του ανθρώπου, του ανθρωπισμού και της προόδου!

Έχουν γίνει επιλήσμονες οι υποστηρικτές της «μαρξιστικής μετάλλαξης της κοινωνίας», ότι η εποχή των φρικιαστικών μονοκρατοριών (κόκκινων και μαύρων) έχει περάσει ανεπιστρεπτί και μόνο στην Βόρειο Κορέα υπάρχει, ως τραγικό απολίθωμα, για να μας θυμίζει τη «δημοκρατία» της μαρξιστικής ιδεολογίας και πρακτικής, όπως εφαρμόστηκε τον περασμένο αιώνα και στιγμάτισε ανεξίτηλα την ανθρώπινη ιστορία.

Αξιοπαρατήρητο είναι επίσης το γεγονός ότι οι αθεϊστές της κυβερνητικής παράταξης, χρησιμοποιούν δύο μέτρα και σταθμά. Μας προξενεί ιδιαίτερη εντύπωση το φαινόμενο πως, ενώ για την Εκκλησία μας και για τον πιστό λαό η κυβέρνηση κρατά στάση από κριτική έως εχθρική, για τους ετερόδοξους, για τους αλλόθρησκους και ιδιαίτερα για τους μουσουλμάνους, όχι μόνο δεν κρατά ίσες αποστάσεις, όχι μόνο δεν προσβάλλει τα σύμβολά τους, αλλά φροντίζει να τους εξασφαλίζει κάθε μέσον ώστε να τελούν με ασφάλεια και άνεση τα θρησκευτικά τους καθήκοντα. Επίσης στο μάθημα των Θρησκευτικών των ετεροδόξων και αλλοθρήσκων, δεν κάνει καμιά «μεταρρύθμιση», δεν το μετατρέπει σε μάθημα θρησκειολογίας. Διορίζει ειδικούς εκπαιδευτικούς (παπικούς και προτεστάντες θεολόγους, μουσουλμάνους ιεροδιδασκάλους, εβραίους ραβίνους, κλπ) να διδάξουν με ακρίβεια τις θρησκευτικές αρχές των μαθητών τους. Αντίθετα, μόνο στους ορθοδόξους μαθητές αρνείται τον δογματικό και ομολογιακό χαρακτήρα των Θρησκευτικών! Αυτό τι άλλο μπορεί να σημαίνει, από το ότι στόχος της κυβέρνησης είναι μόνον η Ορθόδοξη Εκκλησία μας;

Κλείνοντας το σχόλιό μας, θα θέλαμε να πληροφορήσουμε τους πάσης φύσεως χριστιανομάχους να μην χαίρονται και κομπάζουν για την δήθεν «παντοδυναμία» τους, η οποία είναι πρόσκαιρη και παροδική. Τους καλούμε να μελετήσουν με μεγαλύτερη προσοχή την ιστορία και να διδαχτούν από αυτή, πως όποιος κλωτσά τα μυτερά καρφιά με γυμνά πόδια, με την ψευδαίσθηση να τα καταστρέψει, το μόνο που κατορθώνει είναι να πληγώνει, ή και να καταστρέφει τα πόδια του! «Σκληρόν σοι προς κέντρα λακτίζειν» (Παρξ.26,14) ήταν ο μεγαλειώδης και αιώνιος λόγος του Κυρίου, προς τον, ως τότε, μέγα διώκτη της Εκκλησίας, Απόστολο Παύλο, η τραγική φανέρωση της ανθρώπινης αλαζονείας, ματαιοδοξίας και ματαιοπονίας, ο οποίος ισχύει σε κάθε εποχή! Η Εκκλησία του Χριστού είναι ανίκητη, όσο γρηγορότερα το καταλάβουν τόσο το καλλίτερο!

Ο ΖΟΦΟΣ ΤΟΥ ΛΕΓΟΜΕΝΟΥ ‘’ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΥ’’

Ο ΖΟΦΟΣ ΤΟΥ ΛΕΓΟΜΕΝΟΥ ‘’ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΥ’’

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

=====     

Η υποτίμηση της Ορθόδοξης Παράδοσης, δυστυχώς δεν αφορά μόνον όσους επιμένουν στην μαρξιστική αθεΐα. Δυστυχώς κάποιοι εκπαιδευτικοί της Μέσης Εκπαίδευσης, αλλά κυρίως αρκετοί Πανεπιστημιακοί καθηγητές στις Φιλοσοφικές Σχολές, το θέμα του λεγόμενου ‘’διαφωτισμού’’, δεν το αντιμετωπίζουν με την πρέπουσα Ορθόδοξη σοβαρότητα.

Τούτο αποτελεί απόρροια τόσο της μαρξιστικής αθεΐας, όσο και της στάσης πολλών άλλων που θέλγονται από το ‘’διαφωτιστικό’’ σκοτάδι. Τα περί ‘’εξανθρώπισης του Χριστιανισμού’’, η χωρίς χριστιανική χροιά αναφορά στον καλούμενο από τους οπαδούς του λεγομένου ‘’διαφωτισμού’’ ‘’ορθό λόγο’’ (κάτι ανάλογο του αντιφιλοκαλικού κοραϊσμού), έφερε την απαρχή της εκκοσμίκευσης. 

Θα πρέπει να αναφερθεί ότι στο λεγόμενο ‘’διαφωτιστικό’’ κίνημα, σε ευρωπαϊκό επίπεδο συνέβαλαν και οι λεγόμενες μυστικές τεκτονικές εταιρείες (περί του θέματος τούτου υπάρχουν αρκετές πανεπιστημιακές  μελέτες). Αρκετοί καθηγητές Πανεπιστημίων αναφέρονται ευμενώς στον καλούμενο ‘’διαφωτισμό’’. Κάποιοι μάλιστα από αυτούς αναφέρονται ευμενώς και στο ρόλο των μασονικών στοών την περίοδο του λεγόμενου ‘’διαφωτισμού’’ (αναφερόμαστε σε Πανεπιστημιακό επίπεδο). «Πλάνη και απάτη του διαβόλου» αποκάλεσε ο Άγιος Αθανάσιος ο Πάριος, τις διδασκαλίες των λεγομένων «διαφωτιστών».

Επακόλουθο της εκκοσμίκευσης και της νεωτερικότητας, του λεγομένου ‘’διαφωτισμού’’, είναι οι μειωτικές αναφορές και η υποτίμηση της φιλοκαλικής κίνησης, που μειωτικά καλούν ‘’κολλυβάδες’’. Να αναφέρομε ότι ο  Κοραής  αποκάλεσε τον Άγιον Αθανάσιον τον Πάριον, «γελοίον» «έρημον», «ταραχοποιόν και κακόν γερόντιον της Χίου».

Αυτά γίνονται αφορμή για να υποτιμηθούν οι τρείς μεγάλοι Άγιοι της Εκκλησίας μας, Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης (1749-1809), ο Άγιος Αθανάσιος ο Πάριος (1722/25-1831) και ο Άγιος Μακάριος ο Νοταράς ο Μητροπολίτης Κορίνθου (1731-1805), οι οποίοι υπήρξαν  εκ των πρωταγωνιστών της φιλοκαλικής κίνησης.

Ταιριάζει κάλλιστα για το ζόφο του λεγομένου ‘’διαφωτισμού’’, ο στίχος του ποιητή Γ. Βερίτη, «Κι ήταν φώτα, χίλια φώτα, μα δεν ήτανε το Φως».

ΣΤΗ ‘’ΧΩΡΑ ΤΗΣ ΦΙΛΟΚΑΛΙΑΣ’’ Η ΕΚΚΟΣΜΙΚΕΥΣΗ, Η ΝΕΩΤΕΡΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ Ο ΖΟΦΟΣ ΤΟΥ ΛΕΓΟΜΕΝΟΥ ‘’ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΥ’’, ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΘΕΣΗ

ΣΤΗ ‘’ΧΩΡΑ ΤΗΣ ΦΙΛΟΚΑΛΙΑΣ’’ Η ΕΚΚΟΣΜΙΚΕΥΣΗ, Η ΝΕΩΤΕΡΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ Ο ΖΟΦΟΣ ΤΟΥ ΛΕΓΟΜΕΝΟΥ ‘’ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΥ’’, ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΘΕΣΗ

(Απάντηση σε όσους Πανεπιστημιακούς καθηγητές των  Φιλοσοφικών Σχολών, δεν το αντιμετωπίζουν Ορθοδόξως το θέμα τούτο)

Του θεολόγου κ. Β. Χαραλάμπους   

=====

Δυστυχώς εκπαιδευτικοί της Μέσης Εκπαίδευσης, αλλά κυρίως αρκετοί Πανεπιστημιακοί καθηγητές στις Φιλοσοφικές Σχολές, το θέμα του λεγόμενου Ελληνικού ‘’διαφωτισμού’’, δεν το αντιμετωπίζουν με την πρέπουσα Ορθόδοξη σοβαρότητα.

Επιπρόσθετα βρίκουν αφορμή και οι καθηγητές που εμφορούνται από αντιεκκλησιαστικό φρόνημα, να αφήσουν επικίνδυνες αιχμές κατά του Πατριαρχικού θεσμού, κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας και όχι μόνο. 

Φυσικά θα πρέπει να προσθέσουμε ότι υπάρχουν και εκείνοι οι καθηγητές που δεν αντιλαμβάνονται το ολίσθημα της εκκοσμίκευσης του λεγομένου Ελληνικού ‘’διαφωτισμού’’. Δυστυχώς δεν αντιλαμβάνονται «το άγιο βάθος της Ορθοδοξίας», για να χρησιμοποιήσομε τη φράση του μ. Κ. Μοσκώφ, ο οποίος προς το τέλος της ζωής του, αντιλήφθηκε το μαρξιστικό αθεϊστικό σκότος και επέστρεψε στην Εκκλησία.

Επακόλουθο της εκκοσμίκευσης και της νεωτερικότητας, του λεγομένου Ελληνικού ‘’διαφωτισμού’’, είναι οι μειωτικές αναφορές και η υποτίμηση της φιλοκαλικής κίνησης που μειωτικά καλούν ‘’κολλυβάδες’’. Να αναφέρομε ότι ο Κοραής αποκάλεσε τον Άγιον Αθανάσιον τον Πάριον, «γελοίον» «έρημον», «ταραχοποιόν και κακόν γερόντιον της Χίου».

Γίνονται αφορμή για να υποτιμηθούν οι τρείς μεγάλοι Άγιοι  της Εκκλησίας μας, Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης (1749-1809), ο Άγιος Αθανάσιος ο Πάριος (1722/25-1831) και ο Άγιος Μακάριος ο Νοταράς ο Μητροπολίτης Κορίνθου (1731-1805), οι οποίοι υπήρξαν  εκ των πρωταγωνιστών της φιλοκαλικής κίνησης.

Εις την υμνολογία της Εκκλησίας μας αναφέρεται για τον θεηγόρον Άγιο Νικόδημο «Σοφίας χάριτι, Πάτερ κοσμούμενος, σάλπιγξ θεόφθογγος, ώφθης του Πνεύματος», για τον Άγιο Αθανάσιο τον Πάριο, «Σοφία κοσμούμενος, παντοδαπεί ευσεβώς, διδάσκαλος ένθεος, της Εκκλησίας Χριστού» και για τον Άγιο Μακάριο «τον Θεού προνοία της Χίου, αναφανέντα κοσμήτορα, εν πράξεσιν ομού και διδαχαίς».

Είναι άξιο αναφοράς αυτό που είχε γραφεί στην γαλλική εφημερίδα Le Monde, την ημέρα της εισόδου της Ελλάδας στην ΕΟΚ: «Καλωσορίζομε τη χώρα της Φιλοκαλίας». Η αναφορά αυτή ερμηνεύει επακριβώς αυτό που καθόρισε και καθορίζει τον πνευματικό πλούτο των Ορθοδόξων Ελλήνων.

Η Ορθόδοξη Παράδοση με τον πνευματικό της πλούτο είναι εκείνη που πρόσφερε στον Έλληνα το Άγιο Φως και όχι η εκκοσμικευμένη διανόηση του Κοραή και όσων αγωνίστηκαν για την νεωτερικότητα του λεγομένου Ελληνικού ‘’διαφωτισμού’’ και του καλουμένου Εκκλησιαστικού ουμανισμού.

Θα πρέπει να αναφερθεί ότι στο λεγόμενο ‘’διαφωτιστικό’’ κίνημα, σε ευρωπαϊκό επίπεδο συνέβαλαν και οι λεγόμενες μυστικές τεκτονικές εταιρείες (περί του θέματος τούτου υπάρχουν αρκετές πανεπιστημιακές  μελέτες). «Πλάνη και απάτη του διαβόλου» αποκάλεσε ο Άγιος Αθανάσιος ο  Πάριος, τις διδασκαλίες των λεγομένων «διαφωτιστών».

Προσωπικά βρίσκω να ταιριάζει ο στίχος του αγνοημένου μας ποιητή Γ. Βερίτη, «Κι ήταν φώτα, χίλια φώτα, μα δεν ήτανε το Φως.»

ΕΙΝΑΙ ΑΔΕΛΦΙΑ ΔΙΔΥΜΑ

ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΘΕΟΚΛΗΤΟΣ ΦΑΡΜΑΚΙΔΗΣ! 

Ο ΜΗΤΡΑΛΟΙΑΣ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ.

ΝΕΩΤΕΡΙΣΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ.

Ο ΑΓΟΥΡΙΔΗΣ ΤΟΥ 19ΟΥ ΑΙΩΝΑ.

ΟΠΑΔΟΣ ΤΟΥ ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΥ.

ΦΙΛΟΣ ΤΟΥ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΘΕΟΦΙΛΟΥ ΚΑΙΡΗ.

ΔΕΙΝΟΣ ΠΟΛΕΜΙΟΣ ΤΟΥ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ.

ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΒΟΛΟΥΔΑΚΗΣ.

ΜΑΚΡΑΚΙΣΤΗΣ.

ΜΗΤΡΑΛΟΙΑΣ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ.

ΜΕΓΑΣ ΕΧΘΡΟΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΘΡΟΝΟΥ. 
ΧΛΙΑΡΟΣ, ΟΜΩΣ, ΠΟΛΕΜΙΟΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ.

ΩΣ ΜΗ ΟΦΕΙΛΕ ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ ΕΚΔΟΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ "ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ".