ΚΑΥΜΕΝΗ ΛΗΜΝΟΣ!

ΑΝΑΞΙΟΣ, ΔΥΣΤΥΧΩΣ, Ο ΝΕΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΛΗΜΝΟΥ!

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

======

Τελέστηκε σήμερα, στον καθεδρικό ναό Αθηνών, η χειροτονία του νέου Μητροπολίτη Λήμνου κ. Ιερόθεου Καλογερόπουλου.

Ανάξιος!

Καυμένη Λήμνος!

Δεν σε έφταναν οι τόσοι και τόσοι ανάξιοι αρχιερείς που σε ποίμαναν, πρέπει τώρα να υπομείνεις και τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη κ. Ιερόθεο Καλογερόπουλο.

Θα δώσουν λόγο στον Θεό γι' αυτό ο Αρχιεπίσκοπος της αισχύνης Ιερώνυμος, ο Σεβ. Μεσογαίας Νικόλαος, που παίζει ταυτόχρονα σε 400 ταμπλώ (κοντεύει να ξεπεράσει τον Σεβ. Προικοννήσου στις επιδόσεις), αλλά και όσοι Ιεράρχες τον ψήφισαν.

Σημειώνουμε, με πολλή χαρά και περηφάνεια, ότι απουσίαζαν από την χειροτονία του νέου Μητροπολίτη Λήμνου όλοι σχεδόν οι πνευματικοί επίσκοποι της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι δεν τον αναγνωρίζουν ως κανονικό Μητροπολίτη. Σημαίνει, όμως, ότι φοβούνται τον Θεό.

Όσο για τον έτερο Καππαδόκη και επίδοξο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών, Σεβ. Μητροπολίτη Φθιώτιδος κ. Συμεών, δεν έφτασε να εκλεγεί και απέδειξε πόσο δημοσιοσχετίτης είναι. 

Εδώ έγινε πολυαρχιερατικό συλλείτουργο για τα ονοματήριά του, ο Ρώσσος πρέσβυς του έστειλε συγχαρητήρια, ο ίδιος έστειλε αποχαιρετιστήρια επιστολή στον Αρχιεπίσκοπο και άλλη επιστολή στους ιερείς της Αρχιεπισκοπής και πάει λέγοντας.

Με την φόρα που έχει πάρει, μην παραξενευτείτε, αν αρχίσει να εκδίδει καθημερινό Ανακοινωθέν, για το μενού της ημέρας της Αυτού Σεβασμιώτητος.

Ακουέτω ταύτα και ο Οικουμενικός Πατριάρχης, ο οποίος -χωρίς ίχνος διάκρισης- του έστειλε -μόνον αυτού- συγχαρητήριο τηλεγράφημα.

Ακατανόητος ο διαχρονικός έρωτάς σας με τον Σεβ. Φθιώτιδος κ. Συμεών, Παναγιώτατε. 

Πολύ πριν χειροτονηθεί επίσκοπος του προσφέρατε ως δώρο εγκόλπιο και δημοσίως εκφράζατε την ιδιαίτερη εκτίμηση που τρέφετε προς το πρόσωπό του.

Θα δώσουν λόγο στον Θεό όσοι επίσκοποι ψήφισαν το δεξί χέρι του Ιερώνυμου, που ήταν παρών σε κάθε ραδιουργία -που λειτούργησε πάντοτε σε βάρος του συμφέροντος της Εκκλησίας και της πατρίδας- του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου με τους εθνομηδενιστές και άθεους του Τσίπρα.

Αυτά είναι τα μαύρα χάλια τα αδιόρθωτα της Εκκλησίας της Ελλάδος.! 

Ενώ διαθέτει τουλάχιστον 200 ευλαβείς, παραδοσιακούς, αντιοικουμενιστές, αδιάβλητους, με αξιόλογη θεολογική κατάρτιση και ιεραποστολικό ζήλο Αρχιμανδρίτες, εκλέγει -κατά κανόνα- δημοσιοσχετίτες, Οικουμενιστές, νεωτεριστές ή και διαβεβλημένους κληρικούς.

ΕΚΟΙΜΗΘΗ Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΦΘΙΩΤΙΔΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

Προσευχόμαστε Κύριος ο Θεός να κατατάξει τον Φθιώτιδος κυρό Νικόλαο εν χώρα ζώντων.

Η Μητρόπολη Φθιώτιδος είναι πολύ μεγάλη και με πολλά προβλήματα (εφημεριακά κενά κτλ.). 

Γι’ αυτό χρειάζεται ο διάδοχος του κυρού Νικόλαου να είναι άριστος κληρικός για να την ποιμάνει Θεοφιλώς.

Είθε ο Άγιος Θεός να φωτίσει την Ιεραρχία να εκλέξει τον άριστο κληρικό που πρέπει να είναι αδιάβλητος και εχθρός του Οικουμενισμού και των νεωτερισμών.

ΕΚΟΙΜΗΘΗ Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΦΘΙΩΤΙΔΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

Του κ. Αιμίλιου Πολυγένη

=====

Εκοιμήθη σήμερα, Σάββατο 27 Ιουλίου 2019 σύμφωνα με πληροφορίες της Romfea.gr ο Σεβ. Μητροπολίτης Φθιώτιδος κ. Νικόλαος σε ηλικία 71 ετών.

Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες ο μακαριστός Μητροπολίτης Φθιώτιδος κυρός Νικόλαος υπέστη ανακοπή καρδιάς.

Να αναφερθεί ότι τοποτηρητής της Ιεράς Μητροπόλεως αναλαμβάνει ο Σεβ. Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Ιγνάτιος.

Ο μακαριστός Σεβ. Μητροπολίτης Φθιώτιδος κυρός Νικόλαος Πρωτοπαπάς, εγεννήθη το 1948 εις Πλατειά Τήνου.

Εσπούδασεν εις την Ριζάρειον Εκκλη­σια­στι­κην Σχολήν και εις την Θεολογικήν Σχολήν του Πανεπιστημίου Αθηνών, λα­βων το πτυχίον με τον βαθ­μον «άριστα» εν έτει 1972.

Διάκονος εχειροτονήθη το 1973 και Πρεσβύτερος το 1975. Διε­τέλεσε Αρχιδιάκονος και Ιεροκήρυξ της Ιεράς Μη­τροπόλεως Χαλκίδος (1973 - 1975).

Καθηγητής της Εκκλησιαστικής Σχολής Τη­νου (1975 - 1978) και Ιεροκήρυξ του Πανελληνίου Ιερού Ιδρύματος της Ευαγ­γελιστρίας Τήνου (1975 - 1984).

Μετα­κλη­θείς υπό του μακαριστού Αρχιεπι­σκο­που Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Σεραφείμ εις την Ιεράν Αρχιεπισκοπήν Α­­θη­­νων, διετέλεσε Διευθυντής Υπηρεσιών και του θεο­λο­γι­κού Οικοτροφείου της Α­­πο­στολικής Διακονίας (1984 - 1996), Γενικός Διευ­θυ­ντης του Ραδιοφωνικού Σταθμού της Εκκλησίας (1990 - 1996) και Ιεροκήρυξ του Ιερού Ναού Αγίου Ελευ­θε­ρίου Άρεως.

Συνέγραψε πολλάς μελέτας θεομη­το­ρι­κού, ιστορικού και λογοτε­χνι­κού περιεχομένου και εδημοσίευσε πολλά άρθρα εις εφημερίδας και πε­ριο­δικά.

Μητροπολίτης Φθιώτιδος εξελέγη υπό της Ιεραρχίας την 1ην Οκτω­βρίου, εχειροτονήθη την 6ην Οκτωβρίου εις τον Ιερόν Ναόν Αγίου Ελευθερίου Α­­ρεως και ενεθρονίσθη εις Λαμίαν την 17ην Νοεμβρίου 1996.

ΠΗΓΗ:

Ρομφαία

Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΙΑΣ ΤΗΣ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ ΕΜΠΕΔΩΝΕΤΑΙ

Η αναγνώριση της Αυτοκεφαλίας της Ουκρανίας εμπεδώνεται συνεχώς στην Εκκλησία της Ελλάδος.

Ο Σεβ. Φθιώτιδος Νικόλαος υποδέχτηκε στο γραφείο του τον Θεοφιλέστατο επίσκοπο Ολβίας κ. Επιφάνιο και του έδωσε αρχιερατικό εγκόλπιο ως αναμνηστικό δώρο. 

Aδιάψευστη μαρτυρία ότι τον αναγνωρίζει ως κανονικό επίσκοπο. 

Προφανώς και τον Μακαριώτατο Κιέβου και πάσης Ουκρανίας Επιφάνιο.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι, αν ποτέ αχθεί το θέμα της Αυτοκεφαλίας στην Σύνοδο της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, θα γίνει αποδεκτή από την συντριπτική πλειοψηφία των Ιεραρχών.

Άλλωστε, αφού η Μητρόπολης Δημητριάδος έδωσε απολυτήριο στον Θεοφιλέστατο Ολβίας για να εκλεγεί επίσκοπος της Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Ουκρανίας, είναι φανερόν ότι η αποδοχή της Αυτοκεφαλίας της Ουκρανίας από την Εκκλησία της Ελλάδος εδραιούται συνεχώς.

Το πρόβλημα με τον Θεοφιλέστατο Ολβίας είναι ότι κατηγορείται ως Οικουμενιστής.

Ας ελπίσουμε ότι δεν αληθεύουν οι φήμες....

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΥΘΗΡΩΝ ΓΙΑ ΤΑ 50ΧΡΟΝΑ ΤΗΣ ΑΡΧΙΕΡΑΤΕΙΑΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΑΡΥΣΤΙΑΣ κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΣΤ΄

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΥΘΗΡΩΝ ΓΙΑ ΤΑ 50ΧΡΟΝΑ ΤΗΣ ΑΡΧΙΕΡΑΤΕΙΑΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΑΡΥΣΤΙΑΣ κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Ὁ ἐγρηγορῶν Ἐπίσκοπος Καρυστίας κ. Σεραφείμ καί οἱ σύν αὐτῷ ἀναδειχθέντες Ἐπίσκοποι τῆς περιόδου 1967-1973

ΣΤ΄

=====

Μετά τήν πάντερπνον καί ἐποικοδομητικήν αὐτήν περιήγησιν ἐντός τῶν πανευόσμων Καινοδιαθηκικῶν καί Ἁγιοπατερικῶν λειμώνων καί τήν συλλογήν πανευωδῶν ἀνθέων ἀρετῆς καί ἁγιότητος, τά ὁποῖα ἀποπνέουν τό ἄρωμα τῆς περί πνευματικῆς ἐγρηγόρσεως καί νήψεως θείας καί θεοφωτίστου διδασκαλίας τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου μας, τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καί τῶν Ἁγίων καί Θεοφόρων Πατέρων τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, ἔρχομαι βαθυσεβάστως εἰς τόν κεκοσμημένον ὑπό τῶν θείων αὐτῶν ἀρετῶν ἐγρηγοροῦντα καί νήφοντα πολυσέβαστον καί γεραρόν Μητροπολίτην Καρυστίας καί Σκύρου κ. Σεραφείμ, τόν ἐπαξίως τιμώμενον διά τοῦ παρόντος Τιμητικοῦ Τόμου. 

Τόν θεόφρονα  καί θεοφιλῆ αὐτόν Ἐπίσκοπον τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας, τό πολυτίμητον κόσμημα τῆς Σεπτῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἑλλαδικῆς ἡμῶν Ἐκκλησίας καί Ἀντιπρόεδρον Αὐτῆς, τόν ἐμπνευσμένον καί πεπνυμένον οἰακοστρόφον τῆς κατά Καρυστίαν καί Σκύρον Ἐκκλησίας.

Ὄντως, ἡ πνευματική ἐγρήγορσις καί ἡ νῆψις, ὁμοῦ μετά τῶν ἄλλων βασικῶν χριστιανικῶν ἀρετῶν, κοσμοῦν ἀπό τῆς παιδικῆς καί νεανικῆς του ἡλικίας τόν ταλαντοῦχον αὐτόν Ἱεράρχην. 

Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Φθιώτιδος κ. Νικόλαος γράφει σχετικά εἰς τό Βιογραφικό σημείωμα, τό ὁποῖον, ὡς εἴπομεν, ἀνέγνωσε ἐνώπιον τῆς Σεπτῆς ἡμῶν Ἱεραρχίας˙ «Ἀπό τήν παιδική του ἡλικία διεκρίνετο διά τήν ἀγάπη καί προσήλωσή του πρός τήν Ἐκκλησία καί τήν ἀδιάκοπη συμμετοχή του στή Θεία Λατρεία τῆς ἐνορίας του καί τῶν τόπων, ὅπου ἐσπούδασε. Ἐμφανής ἦταν ἡ ὑπεροχή τοῦ χαρακτῆρος του ἔναντι τῶν ἄλλων παιδιῶν τοῦ χωριοῦ, τήν ὁποία οἱ χωρικοί χαρακτηρίζοντες ἔλεγαν εἰς τόν πατέρα του: «Αὐτό τό παιδί νά τό κάνεις δάσκαλο». Καί ὁ πατέρας προφητικά ἀπαντοῦσε: «Αὐτό τό παιδί, ὅταν θά πηγαίνει νά μπεῖ στήν Ἐκκλησία, θά κτυπᾶνε οἱ καμπάνες».

Παρηκολούθησε τά ἐγκύκλια μαθήματα τῆς στοιχειώδους καί Μέσης Ἐκπαιδεύσεως λίαν ἐπιτυχῶς, ἐπραγματοποίησε τάς Θεολογικάς του σπουδάς εἰς τό Πανεπιστήμιον τῶν Ἀθηνῶν, λαβών τό πτυχίον μέ τό «Λίαν Καλῶς», ἐξεπλήρωσε τήν στρατιωτική του θητεία ὡς Ἔφεδρος Ἀνθυπολοχαγός Πυροβολικοῦ σέ διάφορες Στρατιωτικές Σχολές καί Μονάδες καί εἰς τό Γ.Ε.Σ. εὐδοκίμως, καί ὑπηρέτησε αὐτοπροαιρέτως ὡς διδάσκαλος εἰς τά Σχολεῖα τῆς περιοχῆς του καί ἐν συνεχείᾳ ὡς Θεολόγος Καθηγητής Μέσης Ἐκπαιδεύσεως εἰς τήν περιφέρειαν Λέσβου καί τῶν Καλαβρύτων καρποφόρως, μέ τό αὐτό πνεῦμα τῆς πνευματικῆς ἐγρηγόρσεως καί τῆς κατά Θεόν νήψεως καί μέ ἔνθεον καί πατριωτικόν ζῆλον.

Διά ταῦτα, ἀφοῦ τοιαύτη καί τοσαύτη ὑπῆρξε ἡ ἐπαγρύπνησίς του εἰς τό διακόνημά του ὡς ἐκπαιδευτικοῦ, «ὡς καθηγητής τῆς Θεολογίας ἀνέπτυξε, κατά τόν βιογράφον του Σεβ. Φθιώτιδος κ. Νικόλαον, πλούσια ἱεραποστολική δράση διδάσκων εἰς τά Κατηχητικά Σχολεῖα, ὀργανώνων ἑσπερινά κηρύγματα καί ὁμιλίες κοινωνικοῦ καί ἐθνικοῦ περιεχομένου, συγκροτῶν δανειστικές βιβλιοθῆκες καί ἱδρύων συσσίτια διά τούς ἀπόρους μαθητάς».

(Συνεχίζεται)

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΥΘΗΡΩΝ ΓΙΑ ΤΑ 50ΧΡΟΝΑ ΤΗΣ ΑΡΧΙΕΡΑΤΕΙΑΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΑΡΥΣΤΙΑΣ κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ Β΄

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΥΘΗΡΩΝ ΓΙΑ ΤΑ 50ΧΡΟΝΑ ΤΗΣ ΑΡΧΙΕΡΑΤΕΙΑΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΑΡΥΣΤΙΑΣ κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Ὁ ἐγρηγορῶν Ἐπίσκοπος Καρυστίας κ. Σεραφείμ καί οἱ σύν αὐτῷ ἀναδειχθέντες Ἐπίσκοποι τῆς περιόδου 1967-1973

Β΄

=====

Εἰσαγωγικά

Ἡ ὁλοπρόθυμη συμμετοχή καί πνευματική συνεισφορά μου εἰς τήν συγκρότησιν τοῦ ἀνά χεῖρας Τιμητικοῦ Τόμου ὀφείλεται εἰς τήν πεποίθησίν μου ὅτι ἡ Τοπική Ἐκκλησία Καρυστίας καί Σκύρου, ἀλλά καί ἡ καθόλου Αὐτοκέφαλος Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, στοιχούμενες εἰς τήν Παύλειον προτροπήν «ἀπόδοτε τῷ τήν τιμήν τήν τιμήν»[1], ἀξιοχρέως καί ὀφειλετικῶς ἀπέδωκαν καί θά ἀποδώσουν τήν προσήκουσαν τιμήν εἰς τόν «ἄγγελον»[2] τῆς κατά Καρυστίαν καί Σκύρον  Ἐκκλησίας καί Ἱερᾶς Μητροπόλεως.

Ἤδη ἡ Σεπτή Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, κατά τήν ἔκτακτον Συνεδρίαν της τῆς 9ης Μαρτίου  2017, μετά σχετικήν Ἀπόφασιν καί πρότασιν τῆς Δ.Ι.Σ, ἀφοῦ προηγουμένως ὁ Σεβ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου Μητροπολίτης Φθιώτιδος κ. Νικόλαος ἀνέγνωσε ἐκτενές καί ἐμπεριστατωμένο βιογραφικό σημείωμα μέ λεπτομερῆ ἀναφορά εἰς τά βιογραφικά στοιχεῖα καί τήν πολυσχιδῆ ποιμαντική, πνευματική, πατριωτική  καί κοινωνική δρᾶσι τοῦ τιμωμένου Ἱεράρχου, ἐτίμησε τό χρυσοῦν Ἰωβηλαῖον Ἀρχιερωσύνης τοῦ πρεσβυτάτου ἐν τῇ Ἱεραρχίᾳ, κατά τά πρεσβεῖα Ἀρχιερωσύνης, Σεβ. ἁγίου Καρυστίας, ἐπιδώσασα διά τοῦ Μακαριωτάτου Προέδρου Αὐτῆς Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερωνύμου τοῦ Β΄τόν Χρυσοῦν Σταυρόν τοῦ Ἀποστόλου Παύλου.

Καί ἡ προμνημονευθεῖσα Ὀργανωτική Ἐπιτροπή συγκροτήσεως καί ἐκδόσεως τοῦ ἐν θέματι Τιμητικοῦ Τόμου εἶναι ἀξιέπαινη καί ἀξία πολλῶν συγχαρητηρίων διά τήν θεάρεστη αὐτή πρωτοβουλία της. Διότι, κατά τόν λόγον τοῦ ὑψιπέτου ἀετοῦ τῆς Θεολογίας ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, πλέκοντος τό ἐγκώμιον  διά τόν ἅγιον Ἀθανάσιον τόν Μέγαν, Πατριάρχην  Ἀλεξανδρείας˙ «Ἀθανάσιον ἐπαινῶν, ἀρετήν ἐπανέσομαι˙ταὐτόν γάρ, ἐκεῖνον τε εἰπεῖν, καί ἀρετήν ἐπαινέσαι, ὅτι πᾶσαν ἐν ἑαυτῷ συλλαβών εἶχε τήν ἀρετήν, ἤ, τό γε ἀληθέστερον εἰπεῖν, ἔχει…» [1], καί τά ἐκλεκτά καί τίμια μέλη αὐτῆς μέ τήν ἀπόδοσιν τῆς ὀφειλομένης τιμῆς εἰς τόν ἐνάρετον τοῦτον καί σοφόν κατά Θεόν οἰακοστρόφον τιμοῦν καί ἐπαινοῦν τήν ἀρετήν. 

Καί ὁπωσδήποτε εὑρίσκουν, καί ὅλοι τό διαπιστώνομεν, μίαν σπουδαίαν ἀντιστοιχίαν τῶν ἀκολούθως ἐγκωμιαστικῶς λεχθέντων διά τόν Μ. Ἀθανάσιον˙ «ἦν  ὑψηλός μέν τοῖς ἔργοις, ταπεινός δέ τῷ φρονήματι˙ καί τήν μέν ἀρετήν ἀπρόσιτος, τήν ἐντυχίαν δέ καί λίαν εὐπρόσιτος, πρᾷος, ἀόργητος, συμπαθής, ἡδύς τόν λόγον, ἡδίων τόν τρόπον... ἐπιτιμῆσαι γαληνός, ἐπαινέσαι παιδευτικός»[2], ἐάν αὐτά προσαρμοσθοῦν εἰς τήν προσωπικότητα καί τήν ἀγαθήν ἐν Κυρίῳ ἀναστροφήν τοῦ Σεβ. Καρυστίας.

(Συνεχίζεται)

ΣΤΗΝ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ π. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΣΤΡΑΤΗΓΟΠΟΥΛΟΥ

ΣΤΗΝ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ π. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΣΤΡΑΤΗΓΟΠΟΥΛΟΥ

Του Σεβ. Φθιώτιδος κ. Νικολάου

=====

Μᾶς προξένησε μεγάλη λύπη ἡ ἀναχώρηση ἐκ τοῦ κόσμου τούτου τοῦ ἀγαπητοῦ μας ἀειμνήστου π. Κων/νου Στρατηγοπούλου. Ἡ Ἐκκλησία μας ἔχασε ἕναν τίμιο Λειτουργό, ἕναν ἀφοσιωμένο ἱεραπόστολο, ἕναν ἀφανή καί ταπεινό ἐργάτη τῆς σωτηρίας πολλῶν ψυχῶν.

Τόν ἐγνώρισα τό 1984, ὡς ὑπάλληλο εἰς τόν τομέα τῆς Ἱεραποστολῆς τῆς Ἀποστολικῆς Διακονίας καί ὑπεύθυνο τοῦ Φροντιστηρίου Ὑποψηφίων Κατηχητῶν.

Ἀργότερα συνεργασθήκαμε εἰς τόν Ραδιοφωνικό Σταθμό τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ὅταν ἔκανε τήν ἐκπομπή «Ραδιοπαράγκα» μέ ἐπίκαιρα θέματα, τά ὁποῖα ἀνέβαζαν κατακόρυφα τήν ἀκροαματικότητα τοῦ Ραδιοφωνικοῦ Σταθμοῦ τῆς Ἐκκλησίας καί παράλληλα ἄναβαν ἡφαίστεια σέ μερικούς ἐκκλησιαστικούς, οἱ ὁποῖοι ζητοῦσαν τήν κεφαλήν του «ἐπί πίνακι».

Κανένας ἀπό τήν Κεντρική Διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας δέν ἔθεσε θέμα διακοπῆς τῶν ἐκπομπῶν του, οὔτε αὐτός ὁ μακαριστός Ἀρχιεπίσκοπος Σεραφείμ, ὅταν σέ μιά Ραδιοπαράγκα ἐπέκρινε κάποιες ἐνέργειες του.

Μοῦ εἶχε πεῖ τότε ὁ ἀείμνηστος Ἀρχιεπίσκοπος Σεραφείμ: «Ἄστον νά γαυγίζει. Καί τά μαντρόσκυλα χρειάζονται».

Ὁ π. Κων/νος ἦταν ἀπόλυτος στά πιστεύω του καί στή ζωή του. Ἀναλώθηκε στήν προσφορά πρός τήν νεολαία. Ἔφερε κοντά στήν Ἐκκλησία νέους περιθωριακούς, προβληματικούς, μέ μύρια προβλήματα, τούς ὁποίους μετέβαλε σέ ἀρνία τοῦ Θεοῦ.

Εἶχαν ἀπόλυτη ἐφαρμογή στήν ποιμαντική του οἱ λόγοι τοῦ Οἰκοδεσπότου τῆς παραβολῆς: «Ἔξελθε εἰς τάς πλατείας καί ρύμας τῆς πόλεως καί τούς πτωχούς καί ἀναπήρους καί χωλούς καί τυφλούς εἰσάγαγε ὥδε...» (Λουκ. 14, 21). Γιά πολλά παιδιά, πού εἶχαν ξεφύγει καί ἀκολουθήσει μιά καταστροφική πορεία, ἦταν ὁ παπᾶ Κων/νος, τό γαλήνιο λιμάνι καί τό καταφύγιο τῶν ψυχῶν τους.

Ὅπου ὑπηρέτησε ἐργάσθηκε ταπεινά καί ἥρεμα στόν τομέα τῆς παραστρατημένης νεολαίας. Ἦταν καινοτόμος στήν μέθοδο προσεγγίσεως τῶν ψυχῶν. Ἄνοιγε νέους δρόμους, πού ξεκινοῦσαν ἀπό τήν γνήσια λειτουργική παράδοση καί πατερική διδασκαλία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

Ἔδιδε τήν ἐντύπωση τοῦ κατά Χριστόν σαλοῦ. Ἦταν, ὅμως, ἕνα τέλειο πρότυπο ποιμένος καί ἐξομολόγου. Τό κίνημά του δέν αὐτοπροσδιορίσθηκε. Τό ἐνέταξε στήν Ἐνορία καί στήν Μητρόπολη, πού διακονοῦσε. Κύριο χαρακτηριστικό του ἡ ἀπόλυτη ὑπακοή εἰς τόν Ἐπίσκοπό του.

Ὁ π. Κων/νος Στρατηγόπουλος διέθετε μόρφωση. Γιά ἐκεῖνον ὅμως τό ἀποτελεσματικότερο μέσο γιά τήν ἐπιτυχία τοῦ ἔργου του ἦταν ἡ λειτουργική ζωή καί οἱ ἐμπειρίες ἀπό τήν συμμετοχή του στή ζωή καί στό πνεῦμα τῶν Ἁγίων.

Θά μείνει στήν ἱστορία, ὡς ὁ ἱερέας ἐκεῖνος, πού κατώρθωσε νά σπάσει τά ὅρια τῆς σεμνοπρέπειας καί νά ἀνοίξει τήν ἀγκαλιά τῆς Μητρός Ἐκκλησίας μας «στούς ἀναπήρους, πτωχούς καί χωλούς» κατά πνεῦμα. Ὄντως ὑπῆρξε μιά ἐμβληματική παρουσία στόν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.

Ἄς εἶναι ἡ μνήμη του αἰωνία!  

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΑΙΤΗΜΑ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΦΘΙΩΤΙΔΟΣ ΓΙΑ ΣΥΓΚΛΗΣΗ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΑΙΤΗΜΑ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΦΘΙΩΤΙΔΟΣ ΓΙΑ ΣΥΓΚΛΗΣΗ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Διαβάσαμε, στο ιστολόγιο “Ακτίνες”, την ακόλουθη Ανακοίνωση της Ιεράς Μητροπόλεως Φθιώτιδος:

“Μέ ἐπιστολή του στόν Πρόεδρο τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν κ. Ἱερώνυμο, ὁ Μητροπολίτης Φθιώτιδος κ. Νικόλαος ζητεῖ τήν σύγκληση ἐκτάκτου Ἱεραρχίας, ἐντός τοῦ μηνός Μαῒου, προκειμένου νά ἀποφασισθεῖ ἀπό τό Ἱερό Σῶμα τῶν Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτῶν ἡ ἀκολουθητέα στάση τῆς Ἐκκλησίας διά τό ἀκανθῶδες θέμα τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν.

Ἡ τοποθέτηση τῆς Ἱεραρχίας κρίνεται ἀπαραίτητη μετά τήν ἀπόφαση τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας, μέ τήν ὁποία ἀκυρώνονται οἱ ἀποφάσεις τῶν Ὑπουργῶν Παιδείας κ. Ν. Φίλη καί κ. Κ. Γαβρόγλου.

Ὁ Σεβασμιώτατος σημειώνει, ὅτι ὁ μήνας Ὀκτώβριος τῆς τακτικῆς Ἱεραρχίας εἶναι πολύ μακρυά καί εἶναι δυνατόν μή ὑπάρχοντος ἐγκαίρου ἐνδιαφέροντος καί ἀντιδράσεως ἀπό πλευρᾶς Ἐκκλησίας, νά διευκολυνθεῖ τό Ὑπουργεῖο στή συνέχιση τῆς ἰδίας τακτικῆς, ὡς πρός τήν ὕλη καί τά προγράμματα τῶν Θρησκευτικῶν, τά ὁποῖα ἀκύρωσε τό Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας καί τά ὁποῖα δημιουργοῦν ἀναταράξεις στούς γονεῖς καί ἀποπροσανατολισμό ἀπό τά ὑπό τοῦ Συντάγματος ὁριζόμενα διά τήν Χριστιανική Ἀγωγή τῆς Νεότητας.”

Ορθότατη η πρωτοβουλία του Σεβ. Φθιώτιδος να ζητήσει σύγκληση της Συνόδου της Ιεραρχίας τον Μάιο. Όχι μόνον για να τεθούν οι ορθές βάσεις του αγώνα εναντίον των Εκκλησιομάχων, αλλά προπαντός για να δεσμεύσει η Ιεραρχία τον παράσπονδο και συνωμότη με τους άθεους Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο.

Το πρόβλημα είναι ότι ο Μακαριώτατος είναι ικανώτατος -όπως έχει αποδείξει πλείστες φορές-, να ανατρέπει και να ποδοπατά ετσιθελικά ομόφωνες αποφάσεις της Ιεραρχίας.

Αυτό το διαπιστώσαμε και με τη Σύνοδο της Κρήτης, αλλά και με το μάθημα των Θρησκευτικών.

Από ιδιοσυγκρασία άνθρωπος των παρασκηνίων ο Μακαριώτατος έχει την ικανότητα να κάνει τη νύχτα μέρα και τη μέρα νύχτα και να καταστρατηγεί απροκάλυπτα ακόμη και ομόφωνες αποφάσεις της Ιεραρχίας.

Επομένως τι δέον γενέσθαι;

Να συνέλθει η Ιεραρχία και για να ορίσει αξιόπιστη τριμελή επιτροπή Ιεραρχών, από τη μεγάλη δεξαμενή των ευλαβών και παραδοσιακών Μητροπολιτών. 

Σκοπός της πρέπει να είναι αφενός μεν να απαιτεί δυναμικά από το Υπουργείο Παιδείας να τηρηθεί η απόφαση του Συμβουλίου Επικρατείας και αφετέρου να ξεδοντιάζει τον αδίστακτο Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο, που είναι -όπως οι πάντες γνωρίζουν-, η κινητήρια δύναμη των ΚΑΙΡΟΣκόπων και των αθέων, για την απο-ορθοδοξοποίηση του μαθήματος των Θρησκευτικών και τη μετατροπή του σε κατήχηση στον συγκρητισμό και τον Οικουμενισμό.

ΕΝΘΡΟΝΙΣΜΕΝΟΣ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟ ΘΡΟΝΟ ΤΗΣ ΑΓΙΟΤΗΤΟΣ Ο ΧΑΛΚΙΔΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΣΕΛΕΝΤΗΣ

ΕΝΘΡΟΝΙΣΜΕΝΟΣ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟ ΘΡΟΝΟ ΤΗΣ ΑΓΙΟΤΗΤΟΣ Ο ΧΑΛΚΙΔΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΣΕΛΕΝΤΗΣ

Του Σεβ. Μητροπολίτου Φθιώτιδος κ. Νικολάου

=====

Ο μακαριστός Μητροπολίτης Χαλκίδος Νικόλαος Σελέντης υπήρξε σπάνιος άνθρωπος και μεγάλης αξίας Ιεράρχης, ο οποίος παρότι εποίμανε την Ιερά Μητρόπολη Χαλκίδος μόλις 6 χρόνια, εν τούτοις εσφράγισε με την ακτινοβολούσα προσωπικότητά του την ιστορία της περιοχής και το όνομά του έμεινε γραμμένο στις ψυχές του ποιμνίου του με ανεξίτηλα χρώματα παρότι από την κοίμησή του έχουν περάσει 43 χρόνια.

Μετά την άδικη εκθρόνισή του τον Ιούλιο του 1974 από το καθεστώς της δευτέρας φάσεως της δικτατορίας, αποσύρθηκε στην γενέτειρά του Ιερά Νήσο Τήνο αναζητώντας γαλήνη στη σκιά της Μεγαλόχαρης Παναγίας και στην αγάπη των κατά σάρκα συγγενών του.

Εκεί τον επισκέφθηκε η δεύτερη δοκιμασία, η οποία εμφάνισε τα συμπτώματά της και η οποία τελικά τον οδήγησε στη μόνιμη πατρίδα.

Έτσι στις 19 Ιανουαρίου του 1975 παρέδωσε εν ειρήνη την ψυχή του στον Κύριο. Ήταν Κυριακή πρωί. 

Σύσσωμη η πόλις της Χαλκίδος υποδέχθηκε τον αγαπημένο της Ποιμενάρχη.

Στις 23 Ιανουαρίου, ημέρα Πέμπτη το μεσημέρι έφθασε η σορός του μακαριστού Νικολάου στη Χαλκίδα. Από τη γέφυρα μέχρι τον Ναό του Αγίου Νικολάου είχε συγκεντρωθεί ολόκληρη η πόλη και πολλοί άλλοι από διάφορα διαμερίσματα της Εύβοιας. Κανένας δεν ημπορούσε να συγκρατήσει τα δάκρυά του.

Εναποτέθηκε το ιερό λείψανο στον Ναό του Αγίου Νικολάου. 

Εντύπωση προκάλεσε η αυθόρμητη προσφώνηση του συνταξιούχου Ιεροκήρυκος Αρχιμ. Χριστοφόρου Καλύβα, ο οποίος με πνεύμα συντετριμμένο για την επικριτική στάση του όλα σχεδόν τα χρόνια της Αρχιερατείας του Νικολάου, εζήτησε δημοσίως συγγνώμη και έπλεξε το εγκώμιο του ιερού νεκρού.

Αυτό που έζησε η πόλη της Χαλκίδος δεν το έζησε ποτέ, ούτε κατά το παρελθόν, ούτε πρόκειται να ζήσει εις το μέλλον.

Στο τέλος της Ακολουθίας εξεφώνησε πύρινο επικήδειο λόγο ο Ιεροκήρυκας Αρχιμ. Ευσέβιος Κόκκορης, ο οποίος μετά την περιγραφήν της ζωής και δράσεως του Νικολάου, επικέντρωσε τον λόγο του στην αδικία της εκπτώσεώς του.

Μόλις δε ετελείωσε, ως επιβράβευση ακούσθηκε από τον χώρο των Αρχιερέων μια βροντώδης φωνή: «Εύγε σου Αρχιμανδρίτα». Ήταν η φωνή του Μητροπολίτου Θεσσαλιώτιδος Κωνσταντίνου, η οποία ξεσήκωσε το πλήθος, που με μια φωνή αλαλάζοντας εφώναξε: «Άγιος, Άγιος, είναι Άγιος».

Η Παρασκευή της 24ης Ιανουαρίου του 1975 ήταν σαν την Μεγάλη Παρασκευή. Τα καταστήματα έμειναν κλειστά. Ο λαός είχε συγκεντρωθεί στον άγιο Νικόλαο για να αποδώσει τον οφειλόμενο σεβασμό στον λατρευτό του Ποιμενάρχη.

Οι φωτογράφοι εκείνη την ημέρα κυριολεκτικά επλούτισαν. Επώλησαν χιλιάδες φωτογραφίες του Νικολάου, που μέχρι σήμερα υπάρχουν στα εικονοστάσια πολλών σπιτιών.

Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα των τοπικών εφημερίδων το συγκεντρωμένο πλήθος ξεπερνούσε τις 50.000. Κατά την εξόδιο ακολουθία μαζί με τους χορούς των ιεροψαλτών, που απέδιδαν τους νεκρώσιμους ύμνους ακουγόταν ένας βουβός θρήνος, που άλλοτε εκάλυπτε τις ψαλμωδίες και άλλοτε απλωνόνταν υπόκωφα εντός και εκτός του Ναού. 

Στην κηδεία παρευρέθησαν όλοι οι έκπτωτοι Μητροπολίτες και ακόμη 20 με επί κεφαλής τον Ευβοέα Μητροπολίτη Μεσσηνίας Χρυσόστομο Θέμελη. Κατ’ επιθυμία των συγγενών του προεξήρχε της Ακολουθίας ο Αρχιμ. Χριστοφόρος Καλύβας και όχι Μητροπολίτης. 

Η ταφή έγινε στην Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου Άνω Βάθειας, όπου ο Νικόλαος είχε μεταφέρει τους τάφους των προκατόχων του Αρχιερέων.

Την Παρασκευή 5 Ιουλίου του 2002, μετά 27 χρόνια επί του σημερινού Μητροπολίτου Χαλκίδος κ. Χρυσοστόμου του Β΄, πραγματοποιήθηκε η ανακομιδή, κατά την οποία και προ αυτής απεκαλύφθησαν σημεία θαυμαστά συνεργούντα εις την συνείδηση της Εκκλησίας, ότι ο μακαριστός Μητροπολίτης Χαλκίδος Νικόλαος υπήρξε μια σύγχρονη αγιασμένη μορφή, η οποία περικοσμεί την Εκκλησία.

Από την κοίμηση του αειμνήστου Μητροπολίτου Νικολάου έχουν περάσει 43 χρόνια. Η κακία εξατμίσθηκε. Ο φθόνος εκτονώθηκε. Οι νομοκανονικές σοφιστείες ξεχάστηκαν. Τα πρόσωπα παρήλθαν. Τι απέμεινε; Μόνο η αγιότητα των προσώπων.

Ο Νικόλαος έχασε τον θρόνο του, αλλά εκέρδισε με την υπομονή και υπακοή του στην Εκκλησία τον ουράνιο θρόνο. 

Ο μακαριστός Νικόλαος έδειχνε, ότι ήταν για άλλους κόσμους. Αγαπήθηκε από τον Θεό και μετατέθηκε ενωρίς στη Βασιλεία Του.

Ας εύχεται εκτενώς υπέρ πάντων ημών.

ΠΗΓΗ:

Ρομφαία

ΕΞΑΙΡΕΤΟ ΑΡΘΡΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΙΑΚΩΒΟ ΤΣΑΛΙΚΗ

ΕΞΑΙΡΕΤΟ ΑΡΘΡΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΙΑΚΩΒΟ ΤΣΑΛΙΚΗ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Κομίζω γλαύκα εις Αθήνας αν πω ότι ο Σεβ. Μητροπολίτης Φθιώτιδος Νικόλαος είναι δεινός χειριστής του λόγου. Ποιος δεν γνωρίζει ότι έγραψε το πιο εύστοχο κείμενο για τον μακαριστό π. Γεώργιο Καψάνη, Προηγούμενο της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου του Αγίου Όρους; 

Τώρα έγραψε το -μέχρι στιγμής τουλάχιστον- πιο ουσιαστικό κείμενο για τον Όσιο Ιάκωβο Τσαλίκη.

Γιατί το άρθρο του Σεβασμιώτατου είναι σημαντικό;

Επειδή δεν γνώρισε τον Άγιο Ιάκωβο από τα βιβλία και τις μαρτυρίες ανθρώπων που τον γνώρισαν προσωπικά, αλλά είχε ο ίδιος άμεση προσωπική εμπειρία της αγιότητας και της ποιμαντικής διακονίας του Αγίου Ιακώβου Τσαλίκη του οποίου υπήρξε πνευματικό τέκνο.

Διαφορετική είναι η μαρτυρία του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου και του Αγίου Γρηγορίου Νύσσης για τον Μέγα Βασίλειο και άλλη είναι η μαρτυρία των πολυάριθμων συγγραφέων του βίου του Μεγάλου Βασιλείου όσων έζησαν αιώνες μετά την κοίμηση του Αγίου.

Βεβαίως η προσωπική γνωριμία με ένα Άγιο από μόνη της δεν λέγει πολλά πράγματα. Θέλετε απόδειξη; Πώς ωφέλησε τον Ιούδα η τριετής μαθητεία του κοντά στο Χριστό ή τον Δημά η μαθητεία του στον Απόστολο Παύλο; Ποιος δεν γνωρίζει ότι πολλοί που γνώρισαν τον Άγιο Παίσιο εστιάζουν την προσοχή τους στις προφητείες του ή για να ακριβολογούμε στις μη επαρκώς μαρτυρημένες προφητείες του;

Παρόλα αυτά η γνωριμία με ένα Άγιο είναι πολύ σημαντική επειδή σε βοηθά να αποκτήσεις κριτήρια του τι είναι στην πράξη η αγιότητα.

Αυτή η δυνατότητα, όμως, δεν είναι αιτία καύχησης, αλλά ανάγκη συνειδητοποίησης της ευθύνης απέναντι στο Θεό. Γι’ αυτό ακριβώς, στο άρθρο μου για την αγιοκατάταξη του Αγίου Ιακώβου, ευχήθηκα οι πέντε Άγιοι που γνώρισα εν ζωή να σταθούν μεσίτες και όχι κατήγοροί μου εν Ημέρα Κρίσεως.

Είναι προπαντός σημαντικό το άρθρο του Σεβ. Φθιώτιδος επειδή περιγράφει με ακρίβεια τις σχέσεις του Οσίου Ιακώβου Τσαλίκη με ένα άγιο επίσκοπο -τον μακαριστό Χαλκίδος Νικόλαο Σελέντη. Έτσι έχουμε αναφορά στις σχέσεις δύο Αγίων κληρικών.

Όπως πολύ ορθά έχει επισημανθεί από πολλούς πρέπει να έχεις αγιότητα για να κατανοήσεις ένα Άγιο. Δεν αρκεί η απλή γνωριμία. Πάρτε για παράδειγμα το βίο του Οσίου Αρσενίου του Καππαδόκη που συνέγραψε ο Άγιος Παίσιος. Πολλοί θα μπορούσαν να συντάξουν τον βίο ενός Αγίου. Σε καμία, όμως, περίπτωση δεν θα είχαν την διεισδυτική ματιά του Αγίου Παισίου και την ικανότητά του για να αναδείξουν την αγιότητα του Καππαδόκη Αγίου.

Δεν ισχυρίζομαι, βεβαίως, ότι ο Σεβ. Φθιώτιδος είναι άγιος και γι’ αυτό μπόρεσε να περιγράψει τόσο αριστοτεχνικά την αγιότητα του π. Γεώργιου Καψάνη και του Οσίου Ιάκωβου Τσαλίκη. Η προσωπική γνωριμία του Σεβασμιώτατου, όμως, με τους ανθρώπους του Θεού του έδωσε τη δυνατότητα να διακρίνει και να προβάλει πράγματα που για τους πολλούς είναι απρόσιτα.

*****

Ιδού το εξαίρετο άρθρο του Σεβ. Φθιώτιδος, που διαβάσαμε στη “Ρομφαία”, που μας έδωσε την αφορμή για τη σύνταξη του πιο πάνω σχολίου.

ΠΩΣ ΕΓΝΩΡΙΣΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΙΑΚΩΒΟ ΤΣΑΛΙΚΗ

Του Σεβ. Μητροπολίτου Φθιώτιδος κ. Νικολάου

=====

Ήμουν πολύ τυχερός ή μάλλον ευλογημένος, που από τα πρώτα χρόνια της Ιερωσύνης μου, όταν υπηρετούσα ως Διάκονος εις την Ιερά Μητρόπολη Χαλκίδος πλησίον του μακαριστού Μητροπολίτου Χαλκίδος κυρού Νικολάου Σελέντη, εγνώρισα τον άγιο Γέροντα π. Ιάκωβο Τσαλίκη, τον οποίο προσφάτως η Αγία του Χριστού Μεγάλη Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως, με πρόταση του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου ανεγνώρισε και κατέταξε στη χορεία των Αγίων της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Ενθυμούμαι, ότι ο αείμνηστος Νικόλαος αναζητούσε τους αγίους και επεδίωκε να τους συναντήσει. Έτσι πρώτα συνδέθηκε με πνευματικούς δεσμούς με τον Όσιο Παῒσιο τον Αγιορείτη, για τον οποίο μια άλλη φορά θα γράψουμε τα σχετικά τής φιλίας και επικοινωνίας τους.

Εγνώρισε από την παιδική του ηλικία τον Άγιο Γέροντα της Πάτμου, π. Φιλόθεο Ζερβάκο, τον οποίο στα παιδικά και εφηβικά του χρόνια είχε πνευματικό.

Ως Ιεροκήρυξ της Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλιώτιδος και Φαναριοφερσάλων ανεκάλυψε τον άγιο Ιερέα Δημήτριο Γκαγκαστάθη, για τον οποίο ήταν έτοιμος με πλούσιο υλικό να γράψει την βιογραφία και τα θαύματά του. Τον πρόλαβε όμως ο θάνατος και το πολύτιμο υλικό εχάθηκε.

Στο νησί τής Πάρου πήγε ως Αρχιερεύς μαζί με τον π. Θεόκλητο Φεφέ, Ηγούμενο της Ιεράς Μονής Πεντέλης για να γνωρίσει τον π. Αμφιλόχιο Μακρή. Και ακόμη επισκέφθηκε την Ιερά Μονή Αγάθωνος στη Φθιώτιδα για να πάρει την ευχή τού Αγίου Γέροντος Βησσαρίωνος, του οποίου το πλήθος των ελεημοσυνών τον είχε καταπλήξει.

Ο άγιος Ιάκωβος ήταν για τον Νικόλαο ένας θησαυρός εντός των ορίων της Μητροπόλεώς του και έτσι είχε την ευκαιρία συχνά να τον αναστρέφεται και να ωφελείται πνευματικά.

Στις ποιμαντικές του επισκέψεις στην Βόρεια Εύβοια παρέκαμπτε την πορεία του για να επισκεφθεί την Ιερά Μονή του Οσίου Δαβίδ και να συναντήσει τον π. Ιάκωβο.

Τότε το μοναστήρι είχε λίγους αδελφούς, τον γέροντα π. Ευθύμιο, τον π. Σεραφείμ, τον π. Κύριλλο και τον π. Ιάκωβο, ο οποίος σημειωτέον δεν ήταν Ηγούμενος. Ήταν ένας ταπεινός Ιερομόναχος, που είχε και ενορία, όπου εξυπηρετούσε δυο-τρία χωριά και καλύβες βοσκοποιμένων.

Ο Νικόλαος ήταν φιλομόναχος και φιλάγιος και είχε την διάκριση να αναγνωρίζει τους Αγίους. Στο μοναστήρι τού ετοίμαζαν τράπεζα καλογερική και εκεί καλούσε τους πατέρες να τους δει και να συζητήσουν τα όσα απασχολούσαν το Μοναστήρι και τον καθένα.

Ο π. Ιάκωβος, κατά παράκληση του Δεσπότη, είχε τον πρώτο λόγο. Άρχιζε να διηγείται θαύματα του Οσίου Δαβίδ και περιστατικά από την ζωή του.

Σε κάθε πρότασή του έκλινε ευλαβώς την κεφαλή του προς τον Επίσκοπο και έλεγε: «Με συγχωρείτε Σεβασμιώτατε, άνθρωπος αγράμματος είμαι».

Ο Δεσπότης με ωραίο χιούμορ τον παρακαλούσε να συνεχίσει. Δεν ετελείωνε αυτή η διδαχή πριν δύο ώρες. Ήταν όντως ευλογία Θεού η ωραία αφήγηση των θαυμαστών γεγονότων από τον Γέροντα και επί πλέον η Μικρασιάτικη ηχηρή και μεγαλοπρεπής φωνή του.

Κατά την ώρα που ο π. Ιάκωβος ήταν συνεπαρμένος και έλεγε, έσκυβε ο Σεβασμιώτατος προς το μέρος, που καθόμουν και με σιγανή φωνή μού έλεγε: «Ο π. Ιάκωβος είναι Άγιος».

Το ίδιο έλεγε αργότερα ο π. Ιάκωβος, όταν είχε κοιμηθεί ο Χαλκίδος Νικόλαος: «Ο Δεσπότης μας είναι στην χορεία των Αγίων, όπως μου απεκάλυψε ο Θεός».

Κατά τις επισκέψεις μου στο Μοναστήρι με ενίσχυε πνευματικά και μια φορά μου διηγήθηκε την περί Νικολάου αποκάλυψη του Θεού. Μάλιστα μια φορά με πήρε από το χέρι και με οδήγησε στις αποθήκες της Μονής.

Εκεί στον τοίχο είχε κρεμάσει την μεγάλη φωτογραφία του Νικολάου, που την είχαν πριν στο Αρχονταρίκι και μου είπε: «Έρχομαι εδώ και ομιλώ εις τον Άγιο Αρχιερέα μας».

Ο π. Ιάκωβος ήταν αφοσιωμένος στα πνευματικά του έργα, εξομολογών και διακονών τους ολίγους τότε προσκυνητάς και τους κατοίκους των μικρών χωρίων, τα οποία ήσαν πλησίον της Μονής. 

Στις ημέρες της δοκιμασίας του μακαριστού Νικολάου, με την άδικη εκθρόνιση και ύστερα με την ασθένειά του, ο π. Ιάκωβος ήταν το αποκούμπι τής ψυχής μου.

Όταν με εξομολογούσε, γονάτιζε προ της Αγίας Τραπέζης, έκυπτε την κεφαλήν και άκουγε. Οι συμβουλές του ήταν βάλσαμο στην ψυχή τού νεαρού τότε Διακόνου.

Μια μέρα παρετήρησα με έκπληξη στο πρόσωπό του την μορφή του Οσίου Δαβίδ. Αργότερα μου εξήγησε, ότι θερμά παρακαλούσε τον Όσιο να του ομοιάσει.

Πράγματι, στα τελευταία χρόνια της ζωής του μεγάλωσε το ασθενικό γένειό του και έγινε πλούσια γενειάδα, όπως ακριβώς του Οσίου Δαβίδ. Δεν ήταν όμως μόνο η εξωτερική όψις, ήταν κυρίως η εσωτερική του καρδιά, που ομοίαζε με τον Άγιό του.

Στη Χαλκίδα κατέβαινε σε ορισμένα χρονικά διαστήματα με την Κάρα του Οσίου. Πρώτα περνούσε από τον Δεσπότη, για να προσκυνήσει τον Άγιο.

Ο Νικόλαος γονάτιζε μπροστά στον π. Ιάκωβο και εκείνος ακουμπούσε το ιερό κιβώτιο με την Κάρα τού θαυματουργού Οσίου στην Αρχιερατική του κεφαλή.

Ο π. Ιάκωβος έκανε δέηση υπέρ του Αρχιερέως, ο οποίος σαν ταπεινό καλογέρι ανέμενε γονατιστός να τελειώσει ο Άγιος τις ευχές.

Ο λαός εσέβετο και τον Όσιο Δαβίδ και τον Γέροντα Ιάκωβο. Ζητούσαν και έπαιρναν οικογένειες στο σπίτι τους την αγία Κάρα για ολονυκτία.

Ο π. Ιάκωβος ετελούσε Αγιασμό ή Ευχέλαιο και ύστερα ομιλούσε για τον Άγιο και για τις θαυμαστές επεμβάσεις του στη ζωή των δοκιμαζομένων ανθρώπων.

Δυστυχώς, υπήρχαν όμως μερικοί και μάλιστα από τους Ιερείς και τους «θρησκευομένους», οι οποίοι τον περιγελούσαν ως οραματιστή και φαντασιόπληκτο.

Έτυχα σε τέτοιες συζητήσεις και ελυπήθηκα για την σκότιση των ανθρώπων εκείνων. Ο άγιος Γέροντας τα εγνώριζε όλα όσα έλεγαν πίσω του, αλλά ως μη ακούων εσέβετο και αγαπούσε τους πάντας.

Εν αφανεία έζησε τα περισσότερα χρόνια τής ζωής του. Το κύμα των προσκυνητών και θαυμαστών του άρχισε μετά την δημοσίευση βιβλίων περί αυτού από εγκρίτους επιστήμονες και συγγραφείς.

Η πρόνοια του Θεού στον λιμό των ψυχών ενεφάνισε τους πνευματικούς θησαυρούς, όπως τον π. Ιάκωβο. Ο συμπονετικός Γέροντας έδωσε την ζωή του στη διακονία των φοιτητών, των επιστημόνων, των οικογενειών, μικρών και μεγάλων.

Επί του καθήκοντος ελύγισε και παρέδωσε τον Σταυρό της Διακονίας στον διάδοχό του αείμνηστο π. Κύριλλο, ο οποίος εβάδισε στα δικά του ίχνη.

Την μνήμη του θανάτου την είχε καθημερινώς. Μια ημέρα, έξω στην αυλή τής Εκκλησίας μου έδειξε τον τόπο, όπου θα εσκάπτετο ο τάφος του και μου είπε: «Πάτερ Νικόλαε. Εδώ θα με θάψετε και θα με αφήσετε εκεί μέχρι της Δευτέρας Παρουσίας του Κυρίου».

Ο στοργικός και συμπονετικός, ο γλυκός πατέρας, ο τανεινός και αφανής εργάτης τού αμπελώνος του Κυρίου, ως παρρησίαν έχων ας πρεσβεύει υπέρ πάντων ημών.