Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΕΤΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΕΤΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ

=====

Καί σέ σᾶς θά παρουσιασθοῦν ψευδοδιδάσκαλοι. Αὐτοί μέ τρόπο δόλιο θά εἰσαγάγουν αἱρέσεις πού ὁδηγοῦν στήν ἀπώλεια, θά ἀρνοῦνται καί αὐτόν τόν Δεσπότη (τόν Κύριο) πού τούς ἀγόρασε, καί ἔτσι θά ἐπιφέρουν κατά τοῦ ἑαυτοῦ τους γρήγορη ἀπώλεια. 

Τίς δέ ἀσέλγειές τους θά ἀκολουθήσουν πολλοί, καί ἐξ αἰτίας των ἡ ὁδός τῆς ἀληθείας (ἡ χριστιανική πίστι) θά δυσφημηθῇ. 

Ἀπό ἄπληστη δέ ἰδιοτέλεια θά σᾶς ἐκμεταλλευθοῦν μέ πλαστούς λόγους. 

Ἦταν δέ καλλίτερο γι’ αὐτούς νά μήν εἶχαν γνωρίσει τήν ὁδό τῆς εὐσεβείας παρά ἀφοῦ τή γνώρισαν νά ἐγκαταλείψουν τήν ἁγία διδασκαλία, πού παραδόθηκε σ’ αὐτούς. 

Συνέβη δέ σ’ αὐτούς ὅ,τι λέγεται στήν ἀληθινή παροιμία, Σκύλος πού ἐπέστρεψε στόν ἔμετό του, καί, Γουρούνα πού λούσθηκε γιά νά κυλισθῇ πάλι στό βόρβορο. 

Ἐπίσης, τούς ἀποκαλεῖ «Θρασεῖς, ἀλαζόνες», «ἀνθρώπους καταραμένους»!

A. ΘΕΟΔΩΡΟΥ, ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΩΤΕΙΟ ΤΟΥ ΠΑΠΑ;

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΩΤΕΙΟ ΤΟΥ ΠΑΠΑ;

Του Καθηγητή Ανδρέα Θεοδώρου

=====

Είναι αίρεση αναφερόμενη στο διοικητικό σύστημα του Παπισμού. Ενώ κατά την ορθόδοξη διδασκαλία όλοι οι Επίσκοποι είναι ίσοι μεταξύ τους, την δε ανώτατη αρχή και εξουσία συγκεντρώνει το σύνολο των επισκόπων της, οι οποίοι είναι ο νόμιμος και αλάθητος φορέας της εξουσίας αυτής, στο Βατικανό φορέας όλων των εξουσιών είναι ο επίσκοπος Ρώμης. Ο Πάπας κατέχει την πλήρη και ύψιστη δύναμη δικαιοδοσίας σ’ ολόκληρη την Εκκλησία, όχι απλώς σε ζητήματα πίστεως και ήθους, αλλά και στην πειθαρχία και τη διοίκηση της Εκκλησίας 

(δόγμα de fide). 

Την πίστη τους αυτή στηρίζουν στο ότι ο Πάπας είναι διάδοχος του απ. Πέτρου στον επισκοπικό θρόνο της Ρώμης, σ’ αυτόν δε μεταβιβάζει εκείνος όλες τις προνομίες που είχε από το Διδάσκαλο. Τω όντι πιστεύουν ότι ο Χριστός κατέστησε τον Πέτρο πρώτο μεταξύ των άλλων Αποστόλων και ορατή κεφαλή της όλης Εκκλησίας, παραχωρήσας σ’ αυτόν άμεσα και προσωπικά (στο πρόσωπό του) το πρωτείο δικαιοδοσίας πάνω σε όλη την Εκκλησία (De fide). Το πρωτείο αυτό του επισκόπου Ρώμης, στη διατύπωση του οποίου ωθείτο το Βατικανό από το εξουσιαστικό και απολυταρχικό πνεύμα της, στην αρχή εκδηλωνόταν επί της κοσμικής εξουσίας, βραδύτερα όμως και ιδίως από τον Θ’ αιώνα άρχισε να στοχεύει εμφανέστερα και την πνευματική επί της 

Εκκλησίας κυριαρχία.

Τα δόγματα όμως αυτά των Παπικών κάθε άλλο παρά σωστά είναι. Το χωρίο Ματθ. 16,18: «Συ, εί Πέτρος, και επί ταύτη τη πέτρα οικοδομήσω μου την εκκλησίαν» στο οποίο στηρίζονται κυρίως οι παπικές αξιώσεις, δεν σημαίνει ό,τι συνήθως αντιλαμβάνονται οι Παπικοί. Η λέξη πέτρα με οποιαδήποτε έννοια κι αν νοηθεί, είτε σημαίνουσα τον Πέτρο σαν βράχο της πίστεως είτε -το κυριότερο- την ομολογία πίστεως του μαθητή, σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να σημαίνει ότι η Εκκλησία του Χριστού θα κτιζόταν επί μόνου του Αποστόλου Πέτρου. 

Και η εξουσία του «δεσμείν και λύειν αμαρτίας», που χορηγείται στη συνέχεια του χωρίου στον Πέτρο (Ματθ. 16,19: «Και δώσω σοι τας κλείς της βασιλείας των ουρανών, και ο εάν δήσης επί της γης, εσται δεδεμένον εν τοις ούρανοίς...») χορηγείται επίσης από τον Κύριο και στους άλλους μαθητές: "Αν τινων αφήτε τας αμαρτίας, άφίενται αύτοίς, αν τινων κρατήτε, κεκράτηνται», όπως και η εποικοδόμηση της Εκκλησίας πάνω στον Πέτρο σαν σε λίθο μερικότερο (Ακρογωνιαίος είναι ο Χριστός: Α' Κορ. 3,11), δεν αποκλείει του προνομίου αυτού και τους άλλους μαθητές: «Ουκέτι εστέ ξένοι και πάροικοι, αλλά συμπολίται των αγίων και οικείοι του Θεού, εποικοδομηθέντες επί τω θεμελίω των αποστόλων και προφητών, όντος ακρογωνιαίου αυτού Ιησού Χριστού» (Έφεσ. 2,19-20).

Όπως όμως μαρτυρούν οι Πράξεις των Αποστόλων και οι άλλες επιστολές, ο Πέτρος δεν είχε λάβει από τον Κύριο καμιά υπεροχή έναντι των άλλων Αποστόλων. Αλλά και αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, ουδέποτε το προνόμιό αυτό θα μεταβιβαζόταν στον επίσκοπο Ρώμης ως διάδοχο του Πέτρου, απλούστατα γιατί ο Πέτρος μαρτύρησε μεν στην Ρώμη, ποτέ όμως δεν εχρημάτισε πρώτος επίσκοπος αυτής. Και βέβαια είχε πρεσβεία ο Ρώμης στην αρχαία Εκκλησία, αυτά όμως δεν ήταν πρεσβεία εξουσίας και εκκλησιαστικής δικαιοδοσίας, αλλ’ απλά πρεσβεία τιμής, επειδή ήταν επίσκοπος της Ρώμης, της λαμπράς και δοξασμένης πρωτεύουσας της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, της μητέρας των Αγίων και των μαρτύρων.

Εάν πάλι ο επίσκοπος Ρώμης είχε jure divino την εξουσία του επί της Εκκλησίας ως διάδοχος δήθεν του Πέτρου στον επισκοπικό θρόνο της Ρώμης, τότε και άλλοι επίσκοποι κατασταθέντες από τον Πέτρο (μάλιστα ο Αντιόχειας) έπρεπε με το αυτό σκεπτικό να ήταν μέτοχοι σε ίση μοίρα στην υποτιθέμενη εξουσία και τα πρωτεία του πάπα Ρώμης. Τέλος, αν οι Πάπες, εκχριστιανίζοντες τα βάρβαρα φύλα της Δυτικής Ευρώπης είχαν όντως εξουσία επ’ αυτών και παράλληλα ηύξαναν την κοσμική επιρροή τους δια των σχέσεων που είχαν με τους ηγεμόνες της Ευρώπης, η Ορθόδοξη Εκκλησία έμενε πάντοτε ελεύθερη και ανεξάρτητη από τη Ρώμη, αποκρούουσα πάντοτε τις φίλαρχες αξιώσεις των Παπών.

Πηγή

Ιστολόγιο "Ορθοδοξία και Οικουμενισμός"

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΥΘΗΡΩΝ ΓΙΑ ΤΑ 50ΧΡΟΝΑ ΤΗΣ ΑΡΧΙΕΡΑΤΕΙΑΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΑΡΥΣΤΙΑΣ κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ Δ΄

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΥΘΗΡΩΝ ΓΙΑ ΤΑ 50ΧΡΟΝΑ ΤΗΣ ΑΡΧΙΕΡΑΤΕΙΑΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΑΡΥΣΤΙΑΣ κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Ὁ ἐγρηγορῶν Ἐπίσκοπος Καρυστίας κ. Σεραφείμ καί οἱ σύν αὐτῷ ἀναδειχθέντες Ἐπίσκοποι τῆς περιόδου 1967-1973

Δ΄

=====

Α΄. Ὁ ἐγρηγορῶν Ἐπίσκοπος Καρυστίας κ. Σεραφείμ

Ὁ Ἐπίσκοπος τῆς Ἐκκλησίας, ἱστάμενος  ἐπί σκοπόν καί ὤν εἰς τύπον καί τόπον Χριστοῦ, ὀφείλει νά εἶναι ὁ γρηγορῶν, ὁ ἀκοίμητος ὀφθαλμός, ὁ «νήφων ἐν πᾶσι», ὁ ἄγρυπνος  φρυκτωρός τῆς λογικῆς τοῦ Χριστοῦ ποίμνης.

Εἰς τήν Καινήν Διαθήκην  ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰ. Χριστός, ὁμιλῶν περί ἐγρηγόρσεως καί διά τό ἄδηλον τῆς φρικτῆς ὥρας τῆς Δευτέρας Παρουσίας του ὡς Δικαιοκρίτου, παροτρύνει τούς ἀκροατάς του λέγων˙ «γρηγορεῖτε οὖν, ὅτι οὐκ οἴδατε ποίᾳ ὥρᾳ ὁ Κύριος ὑμῶν ἔρχεται». «Μείνατε ὧδε καί γρηγορεῖτε μετ’ ἐμοῦ» συνέστησεν ὁ Θεῖος Διδάσκαλος εἰς τούς προκρίτους τῶν μαθητῶν του, εἰς τόν κῆπον τῆς Γεθσημανῆ, κατά τήν νύκτα τῆς παραδόσεώς του εἰς χεῖρας ἀνόμων καί ἁμαρτωλῶν. «Γρηγορεῖτε καί προσεύχεσθε, ἵνα μή εἰσέλθητε εἰς πειρασμόν» εἶπε μετ΄ὀλίγον εἰς τούς καθεύδοντας μαθητάς του ὁ Θεῖος Λυτρωτής μας.

Ὁ μέγας τῶν ἐθνῶν Ἀπόστολος Παῦλος, καλῶν εἰς ἐγρήγορσιν καί ἐπαγρύπνησιν τούς χριστιανούς τῆς Κορίνθου, παραγγέλλει: «Γρηγορεῖτε, στήκετε ἐν τῇ πίστει, ἀνδρίζεσθε, κραταιοῦσθε˙ πάντα ὑμῶν ἐν ἀγάπῃ γινέσθω». Καί παρακινῶν τά μέλη τῆς Ἐκκλησίας εἰς ἔνθερμον καί καρτερικήν προσευχήν κελεύει˙ «Τῇ προσευχῇ προσκαρτερεῖτε, γρηγοροῦντες ἐν αὐτῇ ἐν εὐχαριστίᾳ».

Ὡσαύτως, ὁ θεῖος Παῦλος, νουθετῶν τούς πιστούς τῆς Θεσσαλονίκης, γράφει˙ «...μή καθεύδωμεν ὡς καί οἱ λοιποί, ἀλλά γρηγορῶμεν καί νήφωμεν... ἡμεῖς δέ ἡμέρας ὄντες νήφωμεν, ἐνδυσάμενοι θώρακα πίστεως καί ἀγάπης καί περικεφαλαίαν ἐλπίδα σωτηρίας». Καί ὁ ἕτερος πρωτοκορυφαῖος Ἀπόστολος, ὁ φλογερός Πέτρος, συνιστᾶ˙ «διό ἀναζωσάμενοι τάς ὀσφύας τῆς διανοίας ὑμῶν, νήφοντες, τελείως ἐλπίσατε ἐπί τήν φερομένην ὑμῖν χάριν ἐν ἀποκαλύψει Ἰησοῦ Χριστοῦ». Καί εἰς ἄλλο σημεῖο˙ «πάντων δέ τό τέλος ἤγγικε˙ σωφρονήσατε οὖν καί νήψατε εἰς τάς προσευχάς». Καί ἐπιλέγει εἰς τό ἑπόμενο κεφάλαιο τῆς αὐτῆς Καθολικῆς ἐπιστολῆς ὁ θεῖος Ἀπόστολος˙ «νήψατε, γρηγορήσατε˙ ὁ ἀντίδικος ὑμῶν διάβολος ὡς λέων ὠρυόμενος περιπατεῖ ζητῶν τίνα καταπίῃ».

(Συνεχίζεται)

Ο ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΜΟΣ ΩΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ

Ο ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΜΟΣ ΩΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ

Του ιστολογίου “Σύναξις Ορθοδόξων- Άγιος Μακάριος ο Πάτμιος"

=====

Σε πολλές συζητήσεις ακούμε κάποιον να λέει: «Εγώ πιστεύω στο Θεό αλλά Εκκλησία δεν πάω» ή «εγώ έχω την Πίστη και το Θεό μέσα μου», «δε μου χρειάζεται η Εκκλησία αφού μπορώ να προσευχηθώ σπίτι μου!» ή ακόμη «Χρειάζεται βέβαια και η Εκκλησία αλλά δεν είναι το παν».

Τι ισχύει λοιπόν; Είναι ή όχι απαραίτητος ο Εκκλησιασμός;

Πρέπει πρώτα απ’ όλα κανείς να αναλογιστεί: «Ποιός ήταν αυτός που δημιούργησε την Εκκλησία; Ήταν κάποιος “καλός” άνθρωπος/Χριστιανός; Κάποιος Ιερέας; Κάποιος Άγιος;»

Ο ίδιος ο Κύριος Ιησούς Χριστός είπε στον Απόστολο Πέτρο: «συ ει Πέτρος και επί ταύτη την πέτρα οικοδομήσω μου την Εκκλησίαν, και πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής». (Ματθ. ΙΣΤ-18). Την Εκκλησία δηλαδή τη δημιούργησε ο ίδιος ο Χριστός, μέσω των Αποστόλων. O Ίδιος αποτελεί την Κεφαλή της ενώ εμείς οι Πιστοί είμαστε τα μέλη του Σώματός της και άρα του δικού Του Σώματος, όπως μας διαβεβαιώνει ο Θεόπνευστος Απόστολος Παύλος σε πολλές περιπτώσεις (Εφεσίους 1:22, 5:23, 5:30 Κολοσσαείς 1:17-18,Ρωμαίους 12:4-5, Κορινθίους Α 12:12-27). Με την παραπάνω διαβεβαίωση στον Απ. Πέτρο ο Κύριος προαναγγέλει τη δημιουργία της Εκκλησίας Του.  Βεβαιώνει μάλιστα ότι οι «Πύλες του Άδη», δηλαδή οι δυνάμεις του κακού όπως αιρέσεις κλπ δε θα τη νικήσουν. Σημείο έναρξής της είναι η Πεντηκοστή όπου ο Κύριος έστειλε στους Αποστόλους το Αγιο Πνεύμα πενήντα μέρες μετά την Ανάστασή Του.

Ο ίδιος ο Κύριος μας λέει επίσης ότι «Καθώς το κλήμα ου δύνα­ται καρπόν φέρειν αφ' εαυτού, εάν μη μείνη εν τη αμπέλω, ούτως ουδέ υμείς (=εσείς), εάν μη εν εμοί μείνητε. Εγώ ειμί η άμπελος, υμείς (=εσείς) τα κλήματα. Ο μένων εν εμοί καγώ εν αυτώ, ούτος φέρει καρπόν πολύν, ότι χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν.» (κατά Ιωάννην ιε’:4-5). Δηλαδή ο Κύριος παρομοιάζει τον Εαυτό του με Κληματαριά και τους Πιστούς με κλήματα και μας λέει ότι όπως το κλήμα δε δύναται να φέρει καρπό μόνο του χωρίς την κληματαριά, έτσι και οι Πιστοί, χωρίς Εκείνον δεν μπορούν να κάνουν τίποτα! Συνεπώς, κι αφού η Εκκλησία είναι το Σώμα του Χριστού, για να μείνουμε ενωμένοι με Εκείνον θα πρέπει απαραιτήτως να Εκκλησιαζόμαστε! Μάλιστα ο Απόστολος Παύλος, στο προαναφερθέν εδάφιο στην προς Εφεσίους Επιστολή 5, 23-27 βεβαιώνει ότι «αυτός (ο Κύριος) είναι σωτήρ του σώματος»!

Υπάρχει και η σημαντικότατη βέβαια ρήση του Κυρίου καταγεγραμμένη στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο (Στ΄ 54): «ο τρώγων μου την σάρκα και πίνων μου το αίμα έχει ζωήν αιώνιον, και εγώ αναστήσω αυτόν εν τή εσχάτη ημέρα». Είναι σαφές λοιπόν ότι για να «τραβήξουμε» πάνω μας το Θείο Έλεος και να σωθούμε την ημέρα της Κρίσεως πρέπει να Κοινωνούμε του  πραγματικού  Σώματος και Αίματος του Κυρίου! Και επειδή δε βρίσκεται πουθενά αλλού παράμόνο στη Θεία Λειτουργία, πρέπει εμείς να συμμετέχουμε σ’αυτήν ει δυνατόν κάθε Κυριακή και να Κοινωνούμε αφού βέβαια προετοιμαστούμε κατάλληλα με τις οδηγίες του Πνευματικού μας!

Επίσης μας λέει ο Κύριος «ἓξ ἡμέρας ἐργᾷ καὶ ποιήσεις πάντα τὰ ἔργα σου· τῇ δὲ ἡμέρᾳ τῇ ἑβδόμῃ σάββατα Κυρίῳ τῷ Θεῷ σου» (Εξ. 20,9). Δηλαδή «εξ ημέρας εργάζου και κάμνε πάντα τα έργα σου η ήμερα όμως η εβδόμη είναι σάββατον Κυρίου του Θεού σου». Στην Καινή Διαθήκη, το Σάββατο αντικαταστάθηκε από την Κυριακή, γιατί ο Χριστός, αναστήθηκε από τούς νεκρούς και αγίασε αυτήν την ήμερα. Σύμφωνα με τούς Ι. Κανόνες της Εκκλησίας ο παραβάτης της εντολής αυτής υπόκειται σέ αφορισμό (80ος κανόνας ΣΤ’ Οικουμενικής Συνόδου). Είναι απίθανο ο Δημιουργός να μας έδινε παράλογες εντολές, και οι Ι. Κανόνες της Εκκλησίας δεν είναι γραμμένες για να παιδεύουν τούς ανθρώπους.

Επιπροσθέτως, ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος γράφει:  

«...ὁ Χριστὸς λέει: «Ἐλᾶτε σ᾿ ἐμένα ὅλοι ὅσοι εἶστε κουρασμένοι καὶ φορτωμένοι μὲ προβλήματα, κι ἐγὼ θὰ σᾶς ἀναπαύσω» (Ματθ. 11,28). Τί πιὸ ποθητὸ ἀπ᾿ αὐτὴ τὴ φωνή; Τί πιὸ γλυκὸ ἀπὸ τούτη τὴν πρόσκληση; Σὲ συμπόσιο σὲ καλεῖ ὁ Κύριος, ὅταν σὲ προσκαλεῖ στὴν ἐκκλησία· σὲ ἀνάπαυση ἀπὸ τοὺς κόπους σὲ παρακινεὶ· σὲ ἀνακούφιση ἀπὸ τὶς ὀδύνες σὲ μεταφέρει. Γιατὶ σὲ ξαλαφρώνει ἀπὸ τὸ βάρος τῶν ἁμαρτημάτων. Μὲ τὴν πνευματικὴ ἀπόλαυση θεραπεύει τὴ στενοχώρια καὶ μὲ τὴ χαρὰ τὴ λύπη. Παρ᾿ ὅλα αὐτά, λίγοι εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ ἔρχονται στὴν ἐκκλησία. Τί θλιβερό! Στοὺς χοροὺς καὶ στὶς διασκεδάσεις τρέχουμε πρόθυμα. Τὶς ἀνοησίες τῶν τραγουδιστῶν τὶς ἀκοῦμε μὲ εὐχαρίστηση. Τὶς αἰσχρολογίες τῶν ἠθοποιῶν τὶς ἀπολαμβάνουμε γιὰ ὦρες, δίχως νὰ βαριόμαστε. Καὶ μόνο ὅταν μιλάει ὁ Θεός, χασμουριόμαστε, ξυνόμαστε καὶ ζαλιζόμαστε.

«Ναί, ἀλλὰ μπορῶ», λέει κάποιος ἄλλος, «νὰ προσευχηθῶ καὶ στὸ σπίτι μου». Ἀπατᾷς τὸν ἑαυτό σου, ἄνθρωπε. Βεβαίως, εἶναι δυνατὸν νὰ προσευχηθεῖς καὶ στὸ σπίτι σου· εἶναι ἀδύνατον ὅμως νὰ προσευχηθεῖς ἔτσι, ὅπως προσεύχεσαι στὴν ἐκκλησία, ὅπου ὑπάρχει τὸ πλῆθος τῶν πατέρων καὶ ὅπου ὁμόφωνη κραυγὴ ἱκεσίας ἀναπέμπεται στὸ Θεό. Δὲν σὲ ἀκούει τόσο πολὺ ὁ Κύριος ὅταν Τὸν παρακαλεῖς μόνος σου, ὅσο ὅταν Τὸν παρακαλεῖς ἑνωμένος μὲ τοὺς ἀδελφούς σου. Γιατὶ στὴν ἐκκλησία ὑπάρχουν περισσότερες πνευματικὲς προϋποθέσεις ἀπ᾿ ὅσες στὸ σπίτι. Ὑπάρχουν ἡ ὁμόνοια, ἡ συμφωνία τῶν πιστῶν, ὁ σύνδεσμος τῆς ἀγάπης, οἱ εὐχὲς τῶν ἱερέων. Γι᾿ αὐτό, ἄλλωστε, οἱ ἱερεῖς προΐστανται τῶν ἀκολουθιῶν· γιὰ νὰ ἐνισχύονται μὲ τὶς δυνατότερες εὐχὲς τοὺς οἱ ἀσθενέστερες εὐχὲς τοῦ λαοῦ, κι ἔτσι ὅλες μαζὶ ν᾿ ἀνεβαίνουν στὸν οὐρανό.

Ὅταν προσευχόμαστε ὁ καθένας χωριστά, εἴμαστε ἀνίσχυροι· ὅταν ὅμως συγκεντρωνόμαστε ὅλοι μαζί, τότε γινόμαστε πιὸ δυνατοὶ καὶ ἑλκύουμε σὲ μεγαλύτερο βαθμὸ τὴν εὐσπλαχνία τοῦ Θεοῦ. Κάποτε ὁ ἀπόστολος Πέτρος βρισκόταν ἁλυσοδεμένος στὴ φυλακή. Ἔγινε ὅμως θερμὴ προσευχὴ ἀπὸ τοὺς συναγμένους πιστούς, κι ἀμέσως ἐλευθερώθηκε. Τί θὰ μποροῦσε, ἑπομένως, νὰ εἶναι πιὸ δυνατὸ ἀπὸ τὴν κοινὴ προσευχή, ποῦ ὠφέλησε κι αὐτοὺς ἀκόμα τοὺς στύλους τῆς Ἐκκλησίας;...»

Δηλαδή δικαιολογίες όπως αυτές της πρώτης παραγράφου δεν ευσταθούν σε καμμία περίπτωση. Μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις είναι και τελείως αστήρικτες όπως π.χ. «έχω το Χριστό μέσα μου», αφού δεν είναι δυνατόν να Τον έχουμε αν δεν Κοινωνάμε ή «μπορώ να προσευχηθώ και σπίτι μου» αφού ο Εκκλησιασμός δεν είναι απλή προσευχή. Ωστόσο και ως προσευχή είναι πολύ δυνατότερη. Κι αυτό για το λόγο ότι επειδή η Εκκλησία είναι Σώμα Χριστού, η προσευχή της Εκκλησίας, είναι προσευχή του Ίδιου του Χριστού. Και η σύναξη της Εκκλησίας, είναι σύναξη του ίδιου του Χριστού. Και όποιος δε θέλει να συνάγεται «εν Εκκλησία», φυσικά δεν ανήκει στο Σώμα του Χριστού, εφ’ όσον λείπει απ’ αυτό... για να μην αναφέρουμε ότι αυτή η δικαιολογία προβάλλεται συνήθως από άτομα που ούτε σπίτι τους τελικά προσεύχονται! 

Εν τέλει αυτοί που λένε ότι πιστεύουν αλλά δεν πάνε Εκκλησία ας σκεφτούν το εξής: Και ο Διάβολος πιστεύει στο Θεό αφού Τον έχει δει κι έχει συνομιλήσει μαζί Του. Δε θα πάει στον Παράδεισο όμως!!! Αρα η πίστη μόνη της ΔΕ ΦΤΑΝΕΙ!!! 

Άλλωστε τι είδους πίστη μπορεί να ‘ναι αυτή που δεν μας οδηγεί στον Οίκο του Θεού μας που αποτελεί στῦλο καὶ ἑδραίωμα τῆς ἀληθείας (Τιμόθεον A΄/ Γ',15);!!!

........................

Βιβλιογραφία

1.)ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΑΥΣ: Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος - Ὁ Ἐκκλησιασμός

2.)Η Καινή Διαθήκη, Κείμενο-Ερμηνευτική απόδοσις Ι. Κολιτσάρα, Εκδ. Αδελφ. Θεολόγων η «ΖΩΗ», 2002.

3.)Άλλο καλός άνθρωπος και άλλο Χριστιανός», Δ. Παναγόπουλος, Εκδόσεις Νεκτ. Παναγόπουλος) 

4.)https://www.ekklisiaonline.gr/arxontariki/giati-na-pigainoume-kathe-kyriaki-stin-ekklisia-3/

5.) www.saint.gr