ΤΙ ΣΗΜΑΤΟΔΟΤΕΙ Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ «ΚΟΙΝΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ» ΜΕΤΑΞΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΛΟΥΘΗΡΑΝΙΣΜΟΥ; Δ΄

ΤΙ ΣΗΜΑΤΟΔΟΤΕΙ Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ «ΚΟΙΝΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ» ΜΕΤΑΞΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΛΟΥΘΗΡΑΝΙΣΜΟΥ;

Δ΄

Του Γραφείου επί των αιρέσεων της Ι. Μ. Πειραιώς

=====

Το ότι η εν λόγω θεωρία έρχεται σε τελεία αντίθεση με την Ορθόδοξη Εκκλησιολογία μόλις είναι ανάγκη να τονιστεί. Ο αρχ. π. Κύριλλος Κωστόπουλος, ιεροκήρυκας και Δρ. Θεολογίας, είχε γράψει γύρω από την πλάνη αυτή μεταξύ 

άλλων τα εξής: 

«Ο Μ. Βασίλειος στον Α´ κανόνα του το τονίζει κατηγορηματικώς: “Εκείνο γαρ έκριναν οι παλαιοί δέχεσθαι βάπτισμα, το μηδέν της πίστεως παρεκβαίνον”. Είναι φανερό ότι αυτή η οικονομία δεν μπορεί να εφαρμοσθεί στους Παπικούς ή τους Προτεστάντες για δύο λόγους: 1. Δεν ορθοδοξούν ως προς το δόγμα της Αγίας Τριάδος, (Filioque). 2. Δεν είναι το βάπτισμά τους σύμφωνο με την Αγιογραφική και Πατερική προτροπή, (γίνεται δια ραντισμού). Η Βαπτισματική Θεολογία ομιλεί για αποδοχή του βαπτίσματος των αιρετικών και παράλληλα παραδέχεται την παραμονή στις αιρετικές δοξασίες κάθε αποκοπείσης ομάδος από το Σώμα της Μιας Εκκλησίας. Κατά συνέπεια το περιεχόμενο του Ζ´ κανόνα της Β´ Οικουμενικής Συνόδου, το οποίο αναφέρεται στην υποδοχή των επιστρεφόντων στην Εκκλησία από την αίρεση, δεν μπορεί να εφαρμοσθεί εδώ» (Ιστ. https://orthodoxostypos.gr/%CF%85%CF%8).

Αξίζει να σχολιασθεί εδώ η παρά πάνω μαρτυρία του Μ. Βασιλείου ο οποίος θεωρεί ως δεκτό και έγκυρο και παρεκτικό αγιαστικής Χάριτος μόνο το βάπτισμα εκείνο «το μηδέν της πίστεως παρεκβαίνον», το βάπτισμα δηλαδή που δεν παρεκκλίνει προς την αίρεση, ούτε στο ελάχιστο. Αλλά και όλοι οι άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας ομοφώνως μαρτυρούν και διακηρύσσουν στα συγγράμματά τους, ότι προϋπόθεση του εγκύρου βαπτίσματος είναι η ορθή πίστη του βαπτιζομένου, η οποία όμως υφίσταται μόνο στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Κατ’ επέκταση κάθε άλλο βάπτισμα που τελείται εκτός της Εκκλησίας, μέσα στον χώρο της αιρέσεως, είναι άκυρο και μη παρεκτικό αγιαστικής Χάριτος. 

Για παράδειγμα ο Μέγας Αθανάσιος, σε ομιλία του «Κατά Αρειανών» αναφέρει μεταξύ άλλων τα εξής: «Διά τούτο γουν και ο Σωτήρ ουκ απλώς ενετείλατο βαπτίζειν, αλλά πρώτον φησί, Μαθητεύσατε. Είτα ούτω, Βαπτίζετε εις όνομα Πατρός και Υιού και αγίου Πνεύματος. Ίνα εκ της μαθήσεως η πίστις ορθή γένηται και μετά πίστεως η του βαπτίσματος τελείωσις προστεθή. Πολλαί γουν και άλλαι αιρέσεις, λέγουσαι τα ονόματα μόνον, μη φρονούσαι δε ορθώς, ως είρηται, μηδε την πίστιν υγιαίνουσαν έχουσαι, αλυσιτελές έχουσι και το παρ’ αυτών διδόμενον ύδωρ, λειπόμενον ευσεβεία».[3]

Το συμπέρασμα είναι, ότι εκείνο που χαράσσει τα όρια της Εκκλησίας δεν είναι το βάπτισμα, αλλά η ορθή πίστη. Προηγείται πάντοτε η ορθή πίστη και έπεται το βάπτισμα το οποίο χορηγείται ως επιστέγασμα της αποδοχής της ορθής πίστεως. Επομένως οι ισχυρισμοί ότι «το βάπτισμα είναι εκείνο που διαγράφει τα όρια της Εκκλησίας και ότι όλοι οι χριστιανοί (Ορθόδοξοι και Ετερόδοξοι), είναι βαπτισμένοι», όπως επίσης και ότι «εντός του βαπτίσματος ακόμη και αν υπάρχει μια διάσπαση, μια διαίρεση, ένα σχίσμα, ακόμη μπορείς να μιλάς για Εκκλησία» είναι κακόδοξοι και ξένοι προς την διδασκαλία της Εκκλησίας μας. Κατ’ επέκταση και η ενότητα μεταξύ Ορθοδόξων και Ετεροδόξων δεν επιτυγχάνεται επί τη βάσει ενός «χριστιανικού» βαπτίσματος, αλλά επί τη βάσει της ορθής πίστεως. Επειδή όμως αυτή υφίσταται μόνο μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία, προϋποθέτει την επιστροφή των αιρετικών στην Ορθοδοξία. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει σχετικά: «Όταν πάντες ομοίως πιστεύομεν, τότε ενότης 

εστίν».[4]

Φέραμε το θέμα ξανά στην επικαιρότητα, για να φανεί για μια ακόμη φορά, ότι η αίρεση του Οικουμενισμού, τώρα πια απροκάλυπτα, προχωρεί ακάθεκτη στην υλοποίηση των στόχων της και ότι σ’ όλη αυτή τη διαδικασία πρωταγωνιστικό ρόλο διαδραματίζει το Βατικανό. Η αμοιβαία αναγνώριση του βαπτίσματος μεταξύ παπικών και προτεσταντών φαίνεται ότι θα είναι ο προπομπός μιάς ανάλογης αναγνώρισης του βαπτίσματος μεταξύ των παπικών και της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας. Εκείνο που μας προβληματίζει, είναι ο κίνδυνος να συρθούμε σε μια ουνιτικού τύπου ένωση με τους παπικούς με αφορμή την πανχριστιανική Σύνοδο που φημολογείται ότι προετοιμάζεται το 2025 με την ευκαιρία της συμπληρώσεως 1700 ετών από την πρώτη Οικουμενική Σύνοδο. Οι φόβοι μας εντείνονται από το γεγονός, ότι σήμερα, διαβρωμένοι από την οικουμενιστική λαίλαπα, δεν διαθέτουμε δυστυχώς τα πνευματικά αντισώματα, ούτε τις πνευματικές εκείνες προϋποθέσεις, που απαιτούνται ώστε να μιμηθούμε τους αγίους Πατέρες μας και να αντισταθούμε με γενναιότητα και χωρίς υποχωρήσεις και συμβιβασμούς στην κυοφορούμενη προδοσία της Πίστεως. Γι’ αυτό χρειάζεται επαγρύπνηση και θυσιαστικό φρόνημα.

ΤΙ ΣΗΜΑΤΟΔΟΤΕΙ Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ «ΚΟΙΝΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ» ΜΕΤΑΞΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΛΟΥΘΗΡΑΝΙΣΜΟΥ; Β΄

ΤΙ ΣΗΜΑΤΟΔΟΤΕΙ Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ «ΚΟΙΝΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ» ΜΕΤΑΞΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΛΟΥΘΗΡΑΝΙΣΜΟΥ;

Β΄

Του Γραφείου επί των αιρέσεων της Ι. Μ. Πειραιώς

=====

Ένα νέο πρόσφατο δημοσίευμα ήρθε να επιβεβαιώσει αυτή την πραγματικότητα. Πρόκειται για δημοσίευμα στο ιστολόγιο «Πενταπόσταγμα», του Μανώλη Κείου με τίτλο: «Καθολικοί και Λουθηρανοί της Νέας Ζηλανδίας υιοθετούν μια κοινή δήλωση του βαπτίσματος». Γράφει: «Από την Γερμανία περιμέναμε τα μαντάτα για κοινό ποτήριο Ρ/Καθολικών-Προτεσταντών, μετά και τα γεγονότα της περασμένης άνοιξης, από την Νέα Ζηλανδία ήρθε το νέο σκάνδαλο με κοινό βάπτισμα! Η Καθολική και η Λουθηρανική Εκκλησία της Νέας Ζηλανδίας υιοθέτησαν κοινή δήλωση για το Μυστήριο του Βαπτίσματος. Το έγγραφο τιτλοφορείται ‘Μαζί βαπτισμένοι εν Χριστώ’. Όπως εξήγησε η Διάσκεψη Επισκόπων της Αοτεαρόα (Νέα Ζηλανδία στην γλώσσα των Μαορί), αυτό το έγγραφο προορίζεται να βοηθήσει μεικτές οικογένειες που επιθυμούν να βαφτίσουν ένα παιδί.

Η δήλωση αναπτύχθηκε από την Επιτροπή για τον Διάλογο μεταξύ Καθολικών και Λουθηρανών, που δημιουργήθηκε το 2017 από τον καρδινάλιο John Dew και τον λουθηρανό επίσκοπο Mark Whitefield. Σχολιάζοντας το κείμενο του εγγράφου, ο Γουάιτφιλντ είπε: ‘Οι καθολικές και οι λουθηρανικές τελετές βαπτίσματος έχουν πολλά κοινά και η δουλειά που γίνεται είναι μια ευτυχής ευκαιρία να μάθουμε ο ένας από τον άλλον. Η Καθολική και η Λουθηρανική Εκκλησία μπορούν να μάθουν η μία από την άλλη να μιλούν με μία φωνή για τα προβλήματα που απασχολούν τη σύγχρονη κοινωνία, με την πεποίθηση ότι μοιράζονται ένα βάπτισμα και μία πίστη’, αναφέρεται στο κείμενο της κοινής δήλωσης. ‘Και οι Καθολικοί και οι Λουθηρανοί ισχυρίζονται ότι μέσω του βαπτίσματος ο άνθρωπος γίνεται μέλος της μίας, αγίας, παγκόσμιας και αποστολικής Εκκλησίας. Οι γονείς, ο ένας Καθολικός και ο άλλος Λουθηρανός, καλούνται να πάρουν το παιδί τους για βάπτιση σε όποια εκκλησία επιλέξουν. Μπορούν να ζητήσουν από τον εφημέριο και τον ιερέα να συμμετάσχουν στη λειτουργία του βαπτίσματος’ λέει ακόμη».

Η παρά πάνω «κοινή δήλωση του βαπτίσματος» δεν μας ξενίζει, διότι δεν είναι ένα καινούργιο «φρούτο», που μας ήρθε σήμερα ξαφνικά από το πουθενά. Έχει τις ρίζες του στην παναίρεση του Οικουμενισμού και μάλιστα σε μια από τις βασικότερες οικουμενιστικές θεωρίες του, στην λεγόμενη «θεωρία της βαπτισματικής ενότητος». Αν θελήσουμε να αναζητήσουμε το ξεκίνημα αυτής της θεωρίας, θα πρέπει να γυρίσουμε 60 χρόνια πίσω, στην Β΄ Βατικανή Σύνοδο, (1962-1965). Τότε λοιπόν, σ’ αυτή την ψευδοσύνοδο, και συγκεκριμένα σε ένα από τα διατάγματά της, το λεγόμενο Διάταγμα περί Οικουμενισμού, υιοθετήθηκε και νομοθετήθηκε η εν λόγω κακόδοξη θεωρία. 

Στο Διάταγμα, αυτό (κεφάλαιο 1, παράγραφος 3) διαβάζουμε: «Πραγματικά, όσοι πιστεύουν στο Χριστό και έλαβαν έγκυρα το βάπτισμα βρίσκονται σε κάποια κοινωνία με την Καθολική Εκκλησία, [=Παπισμό], έστω και αν η κοινωνία αυτή είναι ατελής…Δεν είναι επίσης λίγες οι ιερές πράξεις της χριστιανικής θρησκείας, που τελούνται από τους χωρισμένους αδελφούς μας, οι οποίες με διαφόρους τρόπους, ανάλογα με τη διαφορετική κατάσταση της κάθε Εκκλησίας, ή κοινότητας, μπορούν αναμφισβήτητα να μεταδίδουν πραγματικά τη ζωή της Χάρης και πρέπει να αναγνωριστούν ικανές να ανοίγουν την είσοδο προς την κοινωνία της σωτηρίας».

(Συνεχίζεται)

ΤΙ ΣΗΜΑΤΟΔΟΤΕΙ Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ «ΚΟΙΝΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ» ΜΕΤΑΞΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΛΟΥΘΗΡΑΝΙΣΜΟΥ;

ΤΙ ΣΗΜΑΤΟΔΟΤΕΙ Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ «ΚΟΙΝΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ» ΜΕΤΑΞΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΛΟΥΘΗΡΑΝΙΣΜΟΥ;

Α΄

Του Γραφείου επί των αιρέσεων της Ι. Μ. Πειραιώς

=====

Ο Δυτικός Χριστιανισμός βρίσκεται από τον 11ο αιώνα σε διαρκή πτώση και ηθική κατάπτωση. Αφότου αποσχίστηκε από την Mία και Aδιαίρετη Εκκλησία, εδογμάτισε διά μέσου των αιώνων πλήθος αιρέσεων και πλανών, απώλεσε την θεία Χάρη και έπαψε πλέον να είναι αληθής Εκκλησία, οπότε κατάντησε ένας εγκόσμιος κρατικός οργανισμός.

Ένα από τα πλέον εμφανή σημεία της καταπτώσεώς του είναι η συνεχής διάσπασή του, από τον 16ο αιώνα και εντεύθεν, με την εμφάνιση της Διαμαρτύρησης, (Προτεσταντισμού). Είναι γνωστό ότι ο Προτεσταντισμός σε όλες τις ομολογιακές διαφοροποιήσεις του δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια εκφυλισμένη μορφή του Παπισμού.

 

Μετά την απόσχισή του από τον παπικό κορμό τον 16ο αιώνα, που εκδηλώθηκε ως αντίδραση και ως επανάσταση απέναντι στις παπικές αυθαιρεσίες της εποχής εκείνης, δεν μπόρεσε τελικά να προσεγγίσει την Ορθόδοξη Ανατολή. Αντίθετα μάλιστα παραμένει μέχρι σήμερα σημαντικά εξαρτημένος από τη σχολαστική θεολογική σκέψη. Από τότε που αποσπάσθηκε από τον Παπισμό, σταδιακά και προοδευτικά κατακερματίστηκε περαιτέρω σε εκατοντάδες προτεσταντικές ομολογίες, η κάθε μία από τις οποίες θεωρεί εαυτήν ως την γνήσια και αυθεντική «Εκκλησία» του Χριστού.

Όμως από τα μέσα του 20ου αιώνος τα πράγματα αλλάζουν. Ο Παπισμός, με το γνωστό διάταγμα περί Οικουμενισμού, της Β΄ Βατικανής «Συνόδου», (1962-1965), καθιερώνει μια νέα «Εκκλησιολογία», στην οποία αναγνωρίζει στοιχεία “εκκλησιαστικότητος” τόσο στον Προτεσταντισμό, όσο 

και στην Ορθοδοξία. 

Έτσι αρχίζει μια προσπάθεια προσέγγισης με πολλές προτεσταντικές ομολογίες, (και με την Ορθοδοξία), μέσα στα πλαίσια της παναιρέσεως του Οικουμενισμού, με στόχο την ενότητα του χριστιανικού κόσμου, παρά τις υπάρχουσες δογματικές διαφορές. Οι δύο πρώην άσπονδοι εχθροί, Παπισμός και Προτεσταντισμός, σιγά σιγά πλησιάζουν αλλήλους, αρχίζουν να συνδιαλέγονται και τελικά γίνονται φίλοι. Την προσέγγιση αυτή επισημάναμε σε προηγούμενο άρθρο μας με τίτλο: «Τι σηματοδοτεί η ‘μυστηριακή διακοινωνία’ μεταξύ Παπισμού και Προτεσταντισμού;», (10.5.2021).

(Συνεχίζεται)

ΣΕΒ. ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ,ΥΠΑΡΧΕΙ Ο ΠΑΝΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ;

 ΥΠΑΡΧΕΙ Ο ΠΑΝΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ;

Ναί, ἀπαντᾶ ἡ συμπροσευχή στό Παρίσι τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Βολοκολάμσκ κ. Ἰλαρίωνος

Του Σεβ. Πειραιώς κ. Σεραφείμ

=====

Πρόσφατο ἀλγεινό παράδειγμα ἡ οἰκουμενιστική συμπροσευχή τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Βολοκολάμσκ κ. Ἰλαρίωνος, Προέδρου τοῦ Τμήματος Ἐξωτερικῶν Ἐκκλησιαστικῶν Σχέσεων τοῦ Πατριαρχείου τῆς Ρωσίας, στό Ρωμαιοκαθολικό Ναό Saint-Germain l’ auxeprois de Paris μέ τήν ἐπιτέλεση λατρευτικῆς συνάξεως Veneration de la Sainte Couronne d’epines μέ τήν συμμετοχή τοῦ Καρδιναλίου Curt Coch, Προέδρου τοῦ Ποντιφικικοῦ Συμβουλίου γιά τήν προώθηση τῆς Χριστιανικῆς ἑνότητος. 

Ἡ λειτουργική συμπροσευχή τοῦ Σεβ. Βολοκολάμσκ κ. Ἰλαρίωνος ἦτο πλήρης, διότι κληρικός τῆς συνοδίας του φέρων ἱερατικά ἄμφια συμμετεῖχε ἐνεργῶς εἰς τήν «λατρευτική» σύναξη προσκυνήσεως τοῦ τηρουμένου εἰς τόν συγκεκριμένο Ρωμαικαθολικό Ναό σεβάσματος τοῦ ἀκανθίνου στεφάνου τοῦ Κυρίου. Ὁ δέ ἴδιος συμμετεῖχε μετά τοῦ Καρδιναλίου Coch ἀπευθύνων καί σχετική προσλαλιά, ὅπως ἀποδεικνύεται ἀπό τό σχετικό βίντεο στό διαδίκτυο τῆς KTO Television Catholique.

Εἷναι τραγική ἡ ἔκπτωσις τῶν Ὀρθοδόξων ποιμένων καί ἡ ἀσύνετος παραβίασις τῶν θείων καί ἱερῶν κανόνων διά τήν συμπροσευχή μετά τῶν ἀμεταμελήτων κακοδόξων καί αἱρετικῶν πού ἀμβλύνει στούς μέν ὀρθοδόξους τήν ὀρθόδοξη αὐτοσυνειδησία καί τήν ἀκεραιότητα τῆς Πίστεως, στούς δέ κακοδόξους καί αἱρετικούς προσφέρει ἰσχυρό ἄλλοθι διά τήν ἀμετανοησία τους, τήν ἀποκοπή τους ἀπό τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, τήν ἀδιαφορία τους διά τήν πρόδηλη ἔλλειψη τῆς θείας χάριτος στίς θρησκευτικές τους κοινωνίες καί διά τόν χαρακτηρισμό τῶν κακοδοξιῶν τους ὡς δῆθεν διαφορετικῆς «χριστιανικῆς 

παραδόσεως».

Ὁ Σεβ. Βολοκολάμσκ κ. Ἰλαρίων γνωρίζει καλῶς τά ἐγκλήματα τοῦ Παπισμοῦ εἰς βάρος τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Ὀρθοδόξου, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας καί ἰδιαίτερα τῶν ὑπερβορείων 

ὀρθοδόξων πληθυσμῶν, ἰδιαιτέρως μετά τήν προδοτική καί ληστρική Σύνοδο τοῦ Μπρέστ, καθώς καί τῶν ἐνθέων μαρτύρων τῆς ἀμωμήτου ἡμῶν πίστεως, πού θεοφιλῶς ἐνήθλησαν ἀπό τήν ἐγκληματική μανία τοῦ Παπικοῦ περιπαίγματος.

Ἡ συμπροσευχή του λοιπόν μετά τῶν ἀμεταμελήτων διαδόχων τῶν δολοφονησάντων τούς ἁγίους, οἱ ὁποῖοι μάλιστα ἀνενδοιάστως καί ἀνερυθριάστως «ἁγιοκατατάσσουν» τούς δεινούς ἐγκληματίες, ὡς πρότριτα τόν καρδινάλιο τοῦ Ζάγκρεμπ Ἀλουΐσιο Στέπινατς τόν ἠθικό αὐτουργό τῆς δολοφονίας 880.000 Σέρβων Ὀρθοδόξων Νεομαρτύρων καταδικασθέντα ἀπό τό διεθνές Δικαστήριο ἐγκληματιῶν τοῦ Β΄ Παγκοσμίου πολέμου, ἀποδεικνύει δυστυχῶς ὅτι τό Πατριαρχεῖο τῆς Ρωσίας, πού χειμάζεται ἀπό τήν δράση τῆς Οὐνίας, προφανῶς γιά ἐνδοκοσμικούς λόγους προβολῆς του στό διεθνές στερέωμα ἀπεμπολεῖ τήν ἀκεραιότητα τῆς Ὀρθοδόξου εὐσεβείας καί συντάσσεται μέ τούς θιασῶτες τοῦ συστήματος τῆς Νέας Ἐποχῆς, πού ἐπιδιώκει τήν μείξη τῆς 

ἀληθείας μέ τό ψεῦδος.

 

Νά λοιπόν γιατί εἶναι ἀπαραίτητη ἡ σύγκλησις Πανορθοδόξου Συνόδου, ἡ ὁποία θά ἀναπληρώσει τήν ἔλλειψη καταγνώσεως τῶν ἐν χώρῳ καί χρόνῳ κακοδοξιῶν καί αἱρέσεων, πού ὡς ὄφειλε δέν πραγμάτωσε ἡ ἐν Κρήτῃ συνελθούσα Σύνοδος, καταδικάζουσα θεοπρεπῶς τήν παναίρεσι τοῦ συγκρητιστικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, στοιχοῦσα μέ τάς πρό αὐτῆς Ἁγίας 9 Οἰκουμενικάς Συνόδους καί διασφαλίζουσα ἐνθέως τήν Ὀρθόδοξο αὐτοσυνειδησία στούς δυσχειμέρους καιρούς μας.

ΠΩΣ ΘΑ ΑΝΑΖΩΟΓΟΝΗΘΕΙ Ο ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ;

ΠΩΣ ΘΑ ΑΝΑΖΩΟΓΟΝΗΘΕΙ Ο ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ;

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Τι χρειάζεται τελικά να γίνει για να αναζωογονηθεί ο αντιοικουμενιστικός αγώνας;

1.) Να δημιουργηθεί “Σύναξη κληρικών, μοναχών και λαικών”, για να αναλάβει τον ρόλο που διαδραμάτιζε μέχρι πριν 5 χρόνια η 

“Σύναξη κληρικών και μοναχών”.

2.) Να εκδιωχθεί κλωτσηδόν από τον “Ορθόδοξο Τύπο”, την πάλαι ποτέ ναυαρχίδα του αντιοικουμενιστικού αγώνα, ο σεβαστός π. Βασίλειος Βολουδάκης, ο Μακρακιστής, που κατέστησε την ιστορική εφημερίδα σπουπιδοτενεκέ των εμμονών, των κακοδοξιών και των ιδεοληψιών του.

3.) Διοργάνωση αντιοικουμενιστικών Συνεδρίων και δημοσίευση των πρακτικών τους, όπως γινόταν μέχρι πριν 5 χρόνια με την “Θεοδρομία”, σε συνεργασία με την Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς ή με όποια άλλη Μητρόπολη ποιμαίνεται από αντιοικουμενιστή Ιεράρχη.

Το ερώτημα -φυσικά- είναι ποιος θα αναλάβει την πρωτοβουλία για τα 

πιο πάνω.

Τον πρώτο λόγο έχουν 

-φυσικά- 

οι αντιοικουμενιστές 

ιεράρχες.

Αν όμως για οποιονδήποτε λόγο οι αντιοικουμενιστές κρίνουν ότι κωλύονται να αναλάβουν την πρωτοβουλία, μήπως η “Εστία Πατερικών Μελετών” ή ο κ. Τσελεγγίδης θα μπορούσαν να γίνουν η κινητήρια δύναμη που θα επιφέρει τις επιβεβλημένες αλλαγές;

Ένα δεύτερο ερώτημα είναι αν ο π. Θεόδωρος Ζήσης είναι διατεθειμένος να 

συνδράμει αυτή 

την προσπάθεια.

Ένα άλλο ερώτημα είναι αν οι πρώην συνεργάτες του π. Θεόδωρου Ζήση θεωρούν ευπρόσδεκτη την τυχόν προθυμία του π. Θεόδωρου Ζήση να συνδράμει αυτήν την προσπάθεια.

Διακινδυνεύω την εκτίμηση ότι η όλη πολιτεία του π. Θεόδωρου Ζήση, τα τελευταία 5 χρόνια, δείχνει ότι ακολουθεί την δική του σχισματική πορεία την οποία δεν είναι διατεθειμένος 

να διαπραγματευθεί 

με κανένα.

Αν η εκτίμησή μου είναι ορθή τότε μπορούν κάλλιστα να συνυπάρξουν δύο Συνάξεις. Η μία είναι αυτή που υπάρχει τώρα, υπό τον π. Θεόδωρο Ζήση με όλους τους "Αποτειχισμένους" και όσους άλλους είναι διατεθειμένοι να συμπορευθούν μαζί τους.

Μία δεύτερη "Σύναξη κληρικών μοναχών και λαικών", που θα καθοδηγείται από κάποιο αντιοικουμενιστή Ιεράρχη ή αν δεν είναι διατεθειμένος κάποιος αντιοικουμενιστής Ιεράρχης να αναλάβει την πρωτοβουλία, ευχής έργον θα ήταν να κινηθεί υπό την θεολογική καθοδήγηση του κ. Τσελεγγίδη.

Ο ΣΕΒ.ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΚΑΤΑΚΕΡΑΥΝΩΝΕΙ ΤΟΝ ΒΛΑΣΦΗΜΟ ΚΑΙ ΙΕΡΟΣΥΛΟ ΜΟΣΙΑΛΟ!

ΣΕΒ. ΠΕΙΡΑΙΩΣ,TO AΠΑΡΑΔΕΚΤΟ ΤΗΣ ΕΠΙΣΚΕΨΗΣ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΥ ΩΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΥ ΗΓΕΤΗ

 

TO AΠΑΡΑΔΕΚΤΟ ΤΗΣ ΕΠΙΣΚΕΨΗΣ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΥ ΩΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΥ ΗΓΕΤΗ

Του Γραφείου επί των αιρέσεων της Ι. Μ. Πειραιώς

=====

Επισκέφθηκε επίσης ο «πάπας» την Ελλάδα και ως θρησκευτικός ηγέτης του Παπισμού, ως ο «αντιπρόσωπος του Θεού στη γη»! 

Εδώ ο σκανδαλισμός του πιστού λαού ήταν ακόμη μεγαλύτερος. 

Και τούτο διότι ο «πάπας» δεν ήρθε μετανοημένος για τις δεκάδες αιρετικές διδασκαλίες, που επεσώρευσε ο Παπισμός ανά τους αιώνες. 

Ούτε ήρθε να ζητήσει συγνώμη για τους ποταμούς αιμάτων των ομολογητών της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας και γενικότερα για τα διαχρονικά εγκλήματα του Παπισμού εις βάρος της Ορθοδοξίας. 

Δεν ήρθε για να απαρνηθεί το δαιμονικό πρωτείο εξουσίας εφ’ όλης 

της Εκκλησίας. 

Ήρθε αμετανόητος, κουβαλώντας πάνω του όλες τις πλάνες και τις αιρέσεις του Παπισμού, με πρώτη και κυριότερη το φρικτό και δαιμονικό πρωτείο, προκειμένου να κατοχυρώσει και έμπρακτα την οικουμενική του αναγνώριση, ακόμη και από τούς Ορθοδόξους.

Εξ’ ίσου άστοχη και απαράδεκτη θεωρούμε και την απόδοση εκκλησιαστικών τιμών ως αρχηγού της «Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας» στον αιρεσιάρχη «πάπα». 

Η απόδοση εκκλησιαστικών τιμών στον «πάπα», σε έναν αμετανόητο αιρεσιάρχη, προσβάλλει και ακυρώνει στην πράξη σειρά Οικουμενικών και Ενδημουσών Συνόδων, που καταδίκασαν 

τον Παπισμό ως αίρεση. 

Προσβάλλει επίσης και ακυρώνει τους αγώνες των μεγάλων αντιπαπικών αγίων της Εκκλησίας μας, όπως ο Μέγας Φώτιος, ο άγιος Γρηγόριος ο  Παλαμάς, ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός κ.α. 

Με την απόδοση τιμών γινόμαστε αιτία να σκληρύνεται όλο και περισσότερο στην αμετανοησία του. 

Πέραν αυτών, με την απόδοση τιμών ενθαρρύναμε και νομιμοποιήσαμε την παράνομη και ύπουλη προσηλυτιστική δράση της Ουνίας, τόσο στην Ελλάδα όσο και σε άλλες χώρες.

(Συνεχίζεται)

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΗ ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΠΑΠΙΚΗΣ ΕΠΙΣΚΕΨΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΕΒ. ΠΕΙΡΑΙΩΣ

 ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΗ ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΠΑΠΙΚΗΣ ΕΠΙΣΚΕΨΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΕΒ. ΠΕΙΡΑΙΩΣ

=====

Αρχίζουμε, από σήμερα, την αναδημοσίευση, σε συνέχειες, της Ανακοίνωσης του Γραφείου επί των αιρέσεων της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς, με την οποία αποτιμάται η επίσκεψη 

του “Πάπα” Φραγκίσκου 

στην Ελλάδα.

Εκφράζουμε τα πιο θερμά υικά μας συγχαρητήρια στον Ομολογητή Μητροπολίτη Πειραιώς κ. Σεραφείμ -πραγματικό λιοντάρι του αγώνα εναντίον του Οικουμενισμού-, ο οποίος και πριν την έλευση του “

Πάπα” και την ημέρα κατά την οποία ο “Πάπας” συναντήθηκε με τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο, αλλά και τώρα, μετά την αναχώρηση του “Πάπα”, βρίσκεται στο τιμόνι του χρέους και ελέγχει τα κακώς κείμενα της παπικής επίσκεψης.

Σκέφτομαι πόσο ωραία θα ήταν αν όλοι οι Μητροπολίτες της Εκκλησίας της Ελλάδας είχαν το ιδιο Ομολογιακό σθένος με τον Σεβ. Πειραιώς και αν έδιναν την ίδια προτεραιότητα για τα θέματα που αφορούν τον Οικουμενισμό όπως ακριβώς κάνει ο Σεβ. κ. Σεραφείμ.

Δυστυχώς, όμως, 

1.) Λίγοι Μητροπολίτες, μετρημένοι στο χέρι του ενός χεριού, επειδή είναι συνειδητοί Οικουμενιστές, 

2.) ορισμένοι άλλοι επειδή έχουν άλλες προτεραιότητες στην διακονία τους, και 

3.) ορισμένοι επειδή θέλουν να τα έχουν με όλους καλά 

υποβαθμίζουν τον αντιοικουμενιστικό αγώνα παρόλον ότι γνωρίζουν ότι ο Οικουμενισμός, ως συγκρητισμός, δεν είναι απλά αίρεση αλλά παναίρεση -σύμφωνα με τον Όσιο Ιουστίνο Πόποβιτς- και συνιστά 

καθαίρεση όλων των 

Δογμάτων της πίστεως.

Ο ηρωισμός και το Ομολογιακό σθένος του Σεβ. Πειραιώς αναδεικνύεται περισσότερο αν αναλογιστούμε ότι, η επί δεκαετίες ηγεσία του αντιοικουμενιστικού αγώνα, έθεσε άλλες προτεραιότητες και καταπρόδωσε το αντικουμενιστικό αγώνα (γεωπολιτικές αναλύσεις, Ουκρανικό, “λοιμωξιολογία”, εμβολιομαχία, υγειονομικά μέτρα κτλ.)

Και το ακόμη χειρότερο! Προχώρησε σε Σχίσμα, το οποίο ονομάζει Αποτείχιση, για να ρίξει στάχτη στα μάτια των αφελών, και προσπαθεί να συμπαρασύρει στον όλεθρο του Σχίσματος ψυχές υπέρ ων Χριστός ο Μόνος αληθινός Θεός απέθανεν.

Γι’ αυτό ακριβώς, έχουμε κάθε λόγο να είμαστε ευγνώμονες στον Σεβ. Πειραιώς, επειδή και στέκεται άγρυπνος φρουρός στο τιμόνι του αγώνα εναντίον του Οικουμενισμού, ενώ ταυτόχρονα διεξάγει τους αγώνες του εντός της Εκκλησίας.

ΣΕΒ. ΠΕΙΡΑΙΩΣ,ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΣΚΕΨΗΣ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΣΚΕΨΗΣ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Του Γραφείου επί των αιρέσεων της Ι. Μ. Πειραιώς

=====

Βρισκόμαστε στον ισχυρό απόηχο της επίσκεψης του «πάπα» Φραγκίσκου στην Πατρίδα μας και θεωρούμε αναγκαίο να κάνουμε μια σύντομη αποτίμηση της επισκέψεώς του, αφ’ ενός μεν για να συνειδητοποιήσουμε τη ζημία που προκάλεσε η έλευσή του και αφ’ ετέρου για να γίνει η επίσκεψη αυτή αφορμή μιας αυτοκριτικής.  

Κατά την ταπεινή μας γνώμη η πρόσκληση του αιρεσιάρχη κ. Φραγκίσκου, από την πολιτειακή και πολιτική ηγεσία της χώρας μας, να επισκεφτεί την Ελλάδα, ως «αρχηγός κράτους», αποδείχθηκε άστοχη, αψυχολόγητη και αδικαιολόγητη. Η εν λόγω επίσκεψη προκάλεσε για μια ακόμη φορά 

βαρύτατο σκανδαλισμό του 

πιστού λαού του Θεού. 

Η πολιτειακή και πολιτική ηγεσία υποδέχθηκε τον «πάπα» με τιμές, μη λαμβάνοντας υπ’ όψη της τα διαχρονικά εγκλήματα του Παπισμού εις βάρος της Πατρίδος μας και γενικότερα των ατόμων και των λαών διά μέσου των αιώνων. Εγκλήματα για τα οποία δεν μετανόησαν έμπρακτα, ούτε ο νυν 

«πάπας», ούτε 

οι προκάτοχοί του. 

Τόσον η πρόεδρος της Δημοκρατίας, όσο και ο κ. Πρωθυπουργός τον υποδέχθηκαν, αμνηστεύοντας και διαγράφοντας το γεγονός, ότι οι εκάστοτε «πάπες», όπως και ο νυν, απέδειξαν διαχρονικά τα πλέον ανθελληνικά τους αισθήματα και προθέσεις. Το Γένος μας μόνο μίσος και εκδίκηση έχει να θυμάται από το Βατικανό. 

Η πρόσκληση θα είχε κάποιο νόημα, εφ’ όσον οι προσκαλέσαντες πολιτειακοί και πολιτικοί ηγέτες είχαν το θάρρος και την παλληκαριά, να υπομνήσουν σ’ αυτόν και να καυτηριάσουν, (με σκληρή μάλιστα γλώσσα), την αείποτε εχθρική στάση των εκάστοτε «παπών» προς την Πατρίδα μας. 

(Συνεχίζεται)

ΣΕΒ. ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΤΟ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ ΤΗΣ ΕΠΙΣΚΕΨΗΣ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΥ ΣΤΗΝ ΜΥΤΙΛΗΝΗ

 ΤΟ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ ΤΗΣ ΕΠΙΣΚΕΨΗΣ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΥ ΣΤΗΝ ΜΥΤΙΛΗΝΗ

Του Σεβ. Πειραιώς κ. Σεραφείμ

=====

Ἡ ἀποδοχή ἀπό τήν Κυβέρνηση τῆς προθέσεως τοῦ κ. Φραγκίσκου Μπεργκόλιο να επισκεφθεί την Μυτιλήνη, ἀποτελεῖ μέγιστο ἐγκληματικό λάθος διότι ἀποτελεῖ σημειολογικά πράξη ἐνδυνάμωσης τοῦ ὑβριδικοῦ πολέμου, πού ἐνορχηστρώνει ὁ Πρόεδρος Ἐρντογάν καί τό Σουνιτικό μπλόγκ εἰς βάρος τῆς χώρας μας, τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἠπείρου καί τῆς πολιτισμικῆς καί θρησκευτικῆς εὐρωπαϊκῆς 

ταυτότητος.

Εἶναι πασίδηλο, ὅτι τό Ἰσλάμ διαχρονικά ἐπεκτείνεται μέ δύο τρόπους ὅπως σέ πολλά ἀνακοινωθέντα μας ἔχομε καταδείξει. Ὁ ἕνας εἶναι ὁ θρησκευτικός λεγόμενος πόλεμος (τζιχάντ) καί ὁ ἄλλος ἡ μετοίκησις καί ἡ πληθυσμιακή ἀλλοίωσις διά τῶν πολλαπλῶν γεννήσεων. Αὐτός ὁ δεύτερος τρόπος ἔχει ἐπιλεγεῖ ἀπό τό Σουνιτικό μπλόγκ γιά τήν κατάληψη καί ἰσλαμοποίηση τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἠπείρου.

Δισεκατομμύρια διακινοῦνται διά τήν ἐπίτευξη τοῦ στόχου μέ ἀργυρώνητους δημοσιογραφικούς καλάμους, σκοτεινές ΜΚΟ καί «χρησίμους ἠλιθίους» γιατί εἶναι πρόδηλο ὅτι οἱ μετακινούμενοι «γιά καλύτερη ζωή» μουσουλμανικοί πληθυσμοί θά μποροῦσαν ἄνετα νά κατευθυνθοῦν στήν Σαουδική Ἀραβία πού ἔχει τήν δυνατότητα φιλοξενίας 3.000.000 ἀνθρώπων καί στίς πάγχρυσες χῶρες τοῦ 

Ἀραβικοῦ Κόλπου.

Τή στιγμή ὅμως αὐτή πού ἡ χώρα μας βίωσε τόν ὑβριδικό πόλεμο τοῦ Μαρτίου 2020 ἀπό τήν Γείτονα καί ἡ Εὐρώπη βιώνει τήν ἐπίθεση τοῦ μεταναστευτικοῦ μουσουλμανικοῦ ρεύματος στά σύνορα Πολωνίας-Λευκορωσσίας καί ὁ Πρόεδρος κ. Ἐρντογάν μᾶς ἀπειλεῖ μέ τήν «ἐπέλαση» 5.000.000 μουσουλμάνων μεταναστῶν καί ὁ Πρωθυπουργός κ. Κυριάκος Μητσοτάκης ὀρθότατα δηλώνει διεθνῶς, ὅτι ἡ γειτονική χώρα εἶναι ἀσφαλής χώρα καί ἑπομένως ὅποιος εἰσέρχεται εἰς αὐτήν ἀπό ἐμπόλεμες περιοχές καί ἐπιδιώκει νά μετακινηθεῖ σέ ἄλλη χώρα χάνει τήν ἰδιότητα τοῦ πρόσφυγα καί γίνεται μετανάστης, εἶναι τουλάχιστον ἀντιφατικό, ἐπικίνδυνο καί ἀπαράδεκτο το ότι επετράπη στόν κ. Φραγκίσκο Μπεργκόλιο νά μᾶς προκαλεῖ ὡς δῆθεν «ἀπανθρώπους καί ἀναισθήτους» στό «δρᾶμα τῶν λαῶν» μέ τήν σημειολογικά προκλητική κίνησή του στήν Μυτιλήνη.

Ι. Μ. ΠΕΙΡΑΙΩΣ,Ο ΟΣΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ Ο ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ

 

Ο ΟΣΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ Ο ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ

Του Γραφείου επά των αιρέσεων της Ι. Μ. Πειραιώς

=====

Τόν Χριστό νὰ πιστεύουμε. Αὐτὸς εἶναι ο ἱδρυτὴς τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως καὶ ὅλες οἱ ἄλλες θρησκεῖες, δὲν εἶναι ὅσο εἶναι αὐτὴ ἡ θρησκεία. Μία θρησκεία μόνο εἶναι, ἡ Ὀρθόδοξος χριστιανικὴ Θρησκεία. Καὶ τὸ πνεῦμα αὐτὸ τὸ Ὀρθόδοξον εἶναι τὸ ἀληθές. Τὰ ἄλλα πνεύματα, εἶναι πνεύματα 

πλάνης καὶ οἱ διδασκαλίες 

τους εἶναι μπερδεμένες.

Απὸ ὅλα τὰ Βασίλεια τοῦ κόσμου μου τηλεφωνοῦν. Ἀπὸ ὅλο τὸν κόσμο. Καὶ μου ζητούν νὰ πω ὅτι εἶμαι κι ἐγώ ἐλεύθερο πνεῦμα καὶ παραδέχομαι ὅλες τὶς θρησκεῖες; Ὄχι! Δὲν 

παραδέχομαι. Ὅποιος 

καὶ ἂν ἔρθει νὰ μοῦ πεῖ καὶ ἕνας ἄγγελος νὰ ἔρθει νὰ μοῦ πεῖ: ‘Ὄχι’ θὰ τοῦ πῶ. Λὲς ψέματα. Δὲν εἶσαι πνεῦμα ἀγαθό. Εἶσαι πονηρὸ πνεῦμα καὶ το λὲς αὐτό! Ἔτσι θὰ τοῦ πῶ ἐγὼ τοῦ ἀγγέλου. 

Δὲν θέλω, βέβαια, νὰ προπαγανδίζετε καὶ νὰ λέτε ότι "οἱ θρησκεῖες ὅλες, εἶναι μία. Δὲν ἔχουν διαφορά. Τοῦ Θεοῦ εἶναι ὅλες. Σὲ ὅποια θέλεις, πηγαίνεις. Καὶ ὅποιο Θεὸ θέλεις προσκυνᾶς." Δέν τὰ θέλω ἐγὼ αὐτά. Δὲν τὰ μπορῶ. Εἶναι ἔτσι τὸ πνεῦμα μου. Ἐγὼ ἔχω κάνει στὴν ἔρημο. Ἔχω ἀγωνιστεῖ. Ἔχω νηστεῖες, κακουχίες, ἀγρυπνίες, γυμνότητα, μὲ παλιόρουχα. 

Καὶ ὅλα αὐτά, γιὰ τὴν 

ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ.

Όλοι οἱ γκουροῦδες καὶ οἱ φακίροι καὶ οἱ μάγοι καὶ οἱ ἐπαοιδοί, εἶναι τοῦ Θεοῦ. Ναί, τοῦ Θεοῦ εἶναι ὡς ἄνθρωποι, ἀλλὰ τὰ ἔργα τους, εἶναι τοῦ διαβόλου. Συγχώρα με ποὺ μιλάω ἔτσι.

Μὰ θὰ πεῖς θὰ τοὺς μαχώμαστε; 

Μὰ ποιὸς τοὺς μάχεται, βρέ; Ἡ θρησκεία 

μας, κανέναν δὲν μάχεται. Δὲν βλέπεις, ποὺ ἐμεῖς τόσο πολύ, ἔτσι οὔτε πᾶμε νὰ ψηφίσουμε, οὔτε ἔχουμε κόμματα. Προσευχόμαστε γιὰ ὅλους! Ἐδῶ ὁ ἅγιος χρησιμοποιεῖ τὴ λέξη «καλὸς» μὲ τὴν ἔννοια ὅτι ὅλους αὐτοὺς τοὺς ἀγαποῦμε καὶ τοὺς συμπαθοῦμε ὡς εἰκόνες τοῦ Θεοῦ. Ὁ συνειδητὸς χριστιανὸς δὲν μπορεῖ νὰ μισεῖ τὸν αἱρετικό, τὸν ἀλλόθρησκο, τὸν ἄπιστο, ἀλλὰ τὴν πλάνη. Ἀγαπᾶμε τὸν πλανεμένο, μισοῦμε τὴν πλάνη. 

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΓΚΥΚΛΙΟ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΚΥΘΗΡΩΝ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΥ

 

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΓΚΥΚΛΙΟ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΚΥΘΗΡΩΝ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΥ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ και ο Σεβ. Μητροπολίτης Κονίτσης κ. Ανδρέας -και οι δύο προβεβλημένοι αντιοικουμενιστές Ιεράρχες- μίλησαν ευθαρσώς για την προσεχή έλευση του Πάπα στην Ελλάδα και την Κύπρο.

Πώς θα μπορούσε να απουσιάσει ο άλλος κορυφαίος αντιοικουμενιστής Μητροπολίτης Κυθήρων κ. Σεραφείμ και να αφήσει ακατήχητο τον ποίμνιό του για την απαράδεκτη πρόσκληση που απευθύνθηκε στον Πάπα να έρθει στην Ελλάδα και την Κύπρο για να μαγαρίσει τα αιματοποτισμένα, με το αίμα των μαρτύρων, χώματα της 

Ελληνικής πατρίδας μας;

Δεν χρειάζεται να συζητήσουμε το απαράδεκτο της αποστολής πρόσκλησης στον Πάπα Φραγκίσκο, δηλαδή ένα αιρεσιάρχη, να επισκεφθεί την Ορθόδοξη Ελλάδα και την Ορθόδοξη 

Κύπρο. Είναι αυτονόητο ότι 

τέτοιες προσκλήσεις δεν έπρεπε επ’ ουδενί λόγω να γίνονται.

Θα σταθούμε, όμως, σε ένα άλλο σημείο που αφορά την προσεχή παπική επίσκεψη.

Ο Πάπας Φραγκίσκος είναι ο κορυφαίος εκπρόσωπος της παγμοσμιοποίησης σήμερα που θέλει ανοιχτά σύνορα. "Κάτω τα τείχη και ζήτω οι γέφυρες" είναι το σύνθημα του Ιησουίτη Πάπα Φραγκίσκου.

Ο κύριος σκοπός της επίσκεψής του είναι να επισκεφθεί τους 

λαθρομετανάστες και 

στην Ελλάδα και 

στην Κύπρο.

Πρόκειται για καθαρή επέμβαση στα εσωτερικά Ελλάδας και Κύπρου στις οποίες θέλει να επιβάλει να ανοίξουν εντελώς τα σύνορά τους για τους 

όπου γης λαθρομετανάστες.

Αν ο Πάπας είναι τόσο ευαίσθητος για τους λαθρομετανάστες, ας τους πάρει όλους στο Βατικανό ή ας τους στείλει στην Αργεντινή την ιδιαίτερη πατρίδα του ή ας τους προωθήσει σε άλλα πλούσια κράτη της γης, των οποίων η οικονομία μπορεί να αντέξει τόσο μαζική μετανάστευση.

Η Ελλάδα και η Κύπρος αντιμετωπίζουν τεράστιο κύμα λαθροπροσφύγων, που κοντεύει να βουλιάξει την πατρίδα μας και να αλλάξει οριστικά τον δημογραφικό χαρακτήρα 

της  Ελλάδας και 

της Κύπρου.

Επομένως, και από αυτή την άποψη, ο Πάπας Φραγκίσκος είναι εντελώς ανεπιθύμητος.

Ο Ομολογητής Μητροπολίτης Κυθήρων 

έκανε -όπως κάνει πάντα- 

το καθήκον του.! Ύψωσε φωνή διαμαρτυρίας για την έλευση του Πάπα Φραγκίσκου και κατήχησε δεόντως το ποίμνιό του.

Ας ελπίσουμε ότι σύντομα θα γενικευθούν οι φωνές αποδοκιμασίας για την Παπική επίσκεψη.