ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ,ΠΡΕΣΒ.ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΟΥΓΙΟΥΜΤΖΟΓΛΟΥ,ΠΩΣ ΘΑ ΒΕΛΤΙΩΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΑΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΜΑΣ

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ

_________

Πρεσβύτερου Γεώργιου Σ. Κουγιουμτζόγλου, Πώς θα βελτιώσουμε τις σχέσεις με τους συνανθρώπους μας, Β΄ έκδοση βελτιωμένη, Θεσσαλονίκη 2016, σς. 128.

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

======

 

Με θέμα βασικότατο, πάντοτε επίκαιρο και αυτόχρημα δυσχερές, τολμά και καταπιάνεται ο αιδεσιμολογιώτατος π. Γεώργιος. Το κύριο χαρακτηριστικό του παρόντος είναι όχι οι γενικόλογες κι αόριστες ηθικές παραινέσεις, αλλά οι πρακτικές συμβουλές, που στηρίζονται στις αρχές του Ευαγγελίου. 

Τονίζει μεταξύ άλλων την αξία της ταπείνωσης που είναι εκ των ων ουκ άνευ στην προσπάθεια βελτίωσης των σχέσεων μας με τους γύρω μας.

Αντιγράφουμε τις συμβουλές του αγίου Φιλοθέου του Σιναΐτη εν προκειμένω: “Συντρίβει και ταπεινώνει την καρδία των πιστών η θύμηση όλων των αμαρτημάτων μας από τη νηπιακή ηλικία, που αναλογίζεται ο νους ένα-ένα (εκτός από τα σαρκικά) και η μνήμη του θανάτου. Η Μνήμη των παθών του Κυρίου, όταν τα αναλογιζόμαστε και τα θυμόμαστε ένα-ένα και η αναδρομή στις πολλές ευεργεσίες του Θεού σ εμάς, όταν τις μετρούμε μία-μία και τις ξαναφέρνουμε στο νου μας”.

 

Σημειώνει πολύ εύστοχα σε κάποιο άλλο σημείο καλός  συγγραφέας: “Η καινή εντολή της αγάπης είναι «άγνωστη» στους περισσότερους Χριστιανούς του 21^ου αι. . Διότι είμαστε μαθημένοι ν αγαπάμε ότι μας συμφέρει, ό,τι εμείς νομίζουμε σωστό αγνοώντας ςτην αλήθεια του  Ευαγγελίου, με αποτέλεσμα να ζούμε ένα εκκοσμικευμένο Χριστιανισμό”. 

Μεγάλη έμφαση δίνει το βιβλίο στις σχέσεις των συζύγων. Δεν είναι δα και μικρό πράγμα η ηρεμία και ειρήνη στην οικογένεια όταν αναλογιστεί κανείς ότι την σήμερα οι σχέσεις πολλών ζευγαριών μοιάζουν με τρικυμισμένη θάλασσα παρά με υπήνεμο λιμάνι. 

Ο π. Γεώργιος δίνει, συν τοις άλλοις την συμβουλή: “Να αποδεχθείτε ως υπέρτατη σχέση τη νέα πλέον οικογένειά σας (πάνω απ’ όλα –μετά το Θεό φυσικά- ο σύζυγός μου ή η σύζυγός μου) καταργώντας τη συναισθηματική προσκόλλησή σας στην πατρική σας οικογένεια”. 

Κλείνω με μια προτροπή προς τον αναγνώστη, που υπάρχει στον Επίλογο: “Στα χέρια σου, λοιπόν, βρίσκεται η λύση. Εάν πιστεύσεις σ’ αυτήν, θα α στεφθεί με επιτυχία με την βοήθεια του παντοδύναμου Θεού”. 

Δύο, λοιπόν, οι παράγοντες που συμβάλλουν στη βελτίωση των ανθρωπίνων σχέσεων: Από τη μια να πάρει ο άνθρωπος στα σοβαρά τις παροτρύνσεις που βελτιώνουν τις σχέσεις τους με τους άλλους και από την άλλη η βοήθεια του Θεού. Ακόμη κι αν ένας μόνο αναγνώστης βελτιωθεί δεν είναι μικρό πράγμα. Εύχεσθε.

ΠΟΤΕ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟ ΣΤΑΥΡΟ ΜΑΣ ΚΑΤΑ ΤΙΣ ΙΕΡΕΣ ΑΚΟΛΟΥΘΙΕΣ

ΠΟΤΕ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟ ΣΤΑΥΡΟ ΜΑΣ ΚΑΤΑ ΤΙΣ ΙΕΡΕΣ ΑΚΟΛΟΥΘΙΕΣ

Του Αιδεσ. Πρωτοπρ. Γεωργίου Κουγιουμτζόγλου

======

Κάνουμε τον σταυρό μας:

1. Μόλις ανάψουμε το κερί μας.

2. Όταν μπαίνουμε στους Ιερούς Ναούς και όταν βγαίνουμε από αυτούς.

3. Στην αρχή κάθε ακολουθίας.

4. Σε κάθε Τριαδική εκφώνηση. Δηλαδή κάθε φορά που θα λέγεται ή θα ψάλλεται το: «Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι», ή όταν ακούγεται το «… του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος…».

5. Σε κάθε εκφώνηση της Παναγίας: «Της Παναγίας, αχράντου, υπερευλογημένης, ενδόξου, Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας…» που υπάρχει στα Ειρηνικά, Πληρωτικά και Μικρές Συναπτές.

6. Στα Απολυτίκια ή Τροπάρια όταν και όπου ακούγεται το όνομα του Αγίου ή της Αγίας της ημέρας, του Ναού κλπ.

7. Στον Όρθρο, όταν ψάλλεται, επαναλαμβανόμενο, το Μεγαλυνάριο της Παναγίας: «Την τιμιωτέραν των Χερουβείμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ…». Το σταυρό μας είναι προτιμότερο να τον κάνουμε, όταν φθάνει η ψαλμωδία στο: «…την όντως Θεοτόκον …», για να τονίζεται η πίστη ότι εγέννησε Θεόν.

8. Στη Μικρή και Μεγάλη Είσοδο, όταν περνούν από μπροστά μας το Ευαγγέλιο και τα Τίμια Δώρα.

9. Στον Τρισάγιο Ύμνο: «Άγιος ο Θεός, Άγιος Ισχυρός, Άγιος Αθάνατος, ελέησον ημάς».

10. Στο «Δεύτε προσκυνήσωμεν και προσπέσωμεν…» το οποίο επαναλαμβάνεται τρις. Μαζί με το σταυρό μας σ’ αυτήν την περίπτωση κάνουμε κάθε φορά και μία μικρή μετάνοια.

11. Πριν από το τέλος του Εσπερινού, όταν ο Ιερέας λέγει το «Νυν απολύεις τον δούλον σου, Δέσποτα, κατά το ρήμα σου εν ειρήνη ότι είδον οι οφθαλμοί μου το σωτήριόν σου…».

12. Στις απολύσεις των ακολουθιών (Εσπερινού, Όρθρου και λοιπών ακολουθιών), καθώς και στην απόλυση της Θείας Λειτουργίας.

13. Κάθε άλλη φορά, κατά τις διάφορες αιτήσεις του Ιερέα, εφόσον αυτό αναπαύει ή ευχαριστεί τον πιστό.

14. Όταν προσκυνούμε τις άγιες Εικόνες ή άγια Λείψανα.

15. Πριν κοινωνήσουμε και μετά τη Θεία Κοινωνία.

ΔΕΝ κάνουμε τον σταυρό μας:

1. Όταν μας θυμιάζει ο Ιερέας.

Στις περιπτώσεις αυτές αντί σταυρού, κάνουμε μια υπόκλιση της κεφαλής ευχαριστούντες τον Ιερέα για την τιμή που μας κάνει: Μετά τις άγιες Εικόνες να θυμιάζει και εμάς, ως εικόνες του Θεού! Εάν καθόμαστε, πρέπει να σηκωνόμαστε.

2. Όταν στην αρχή του Όρθρου αναγινώσκεται ο Εξάψαλμος.

Το σταυρό μας μπορούμε να κάνουμε στην αρχή και στο τέλος του Εξάψαλμου. Σ’ όλη όμως τη διάρκεια αυτού, ακόμη και στο μέσον του, όταν λέγουμε τα «Δόξα… Και νυν… Αλληλούια…» ΔΕΝ κάνουμε το σταυρό μας, αλλά παρακολουθούμε «εν πάση σιωπή και κατανύξει» τον Αναγνώστη, ο οποίος «μετ’ ευλαβείας και φόβου Θεού», διαβάζει τον Εξάψαλμο. Διότι ο χρόνος αυτός της αναγνώσεως προεικονίζει το χρόνο της Β΄ Παρουσίας του Κυρίου, κατά τη διάρκεια του οποίου με φόβο και τρόμο θα αναμένουμε την τελική κρίση Του για εμάς. Και, όπως τότε, έτσι και τώρα θα πρέπει σιωπώντες, όρθιοι, ακίνητοι, χωρίς μετακινήσεις ή, προπαντός, χωρίς και τους παραμικρούς θορύβους, να παρακολουθούμε την ανάγνωση αυτή. (Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται στις εσπερινές ακολουθίες της Μεγάλης Εβδομάδας, οι οποίες είναι ο Όρθρος της επομένης. Διότι τότε, αφηρημένοι, μπαίνουμε στους Ναούς χωρίς να προσέχουμε, εάν εκείνη την ώρα διαβάζεται ο Εξάψαλμος. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις θα πρέπει να παραμένουμε ακίνητοι στην είσοδο του Κυρίως Ναού και μετά το πέρας της αναγνώσεως να μετακινούμαστε για να καταλάβουμε τη θέση μας).

3. Όταν φιλάμε το χέρι Επισκόπου - Ιερέως - Διακόνου - Μοναχού.

Η συνήθεια ορισμένων να κάνουν το σταυρό τους πριν φιλήσουν το χέρι του Επισκόπου ή Ιερέα ή οποιουδήποτε ρασοφόρου είναι λανθασμένη. Το σταυρό μας τον κάνουμε, όταν ασπαζόμαστε τις Άγιες Εικόνες και όχι όταν ασπαζόμαστε το χέρι του Επισκόπου ή Ιερέως ή Διακόνου ή Μοναχού. Όταν λοιπόν πρόκειται να επικοινωνήσουμε ή να συναντηθούμε με Επίσκοπο ή Ιερέα ή Διάκονο ή Μοναχό, μπορούμε να πούμε «Ευλόγησον, Δέσποτα (για τον Επίσκοπο) ή για τους υπόλοιπους Πάτερ» ή «Την ευχή σας, Σεβασμιώτατε ή Άγιε Καθηγούμενε ή Πάτερ" και κάνοντας μία μικρή υπόκλιση της κεφαλής να ασπαστούμε το δεξί του χέρι, οπότε συνεχίζουμε το διάλογο μαζί του, όπως επιθυμεί ο καθένας. Το ίδιο κάνουμε και φεύγοντας από κοντά του στο τέλος της Συζήτησης. Λέμε, «Την ευχή σας ή Ευλογείτε, Πάτερ», κάνουμε μικρή υπόκλιση, προτείνοντας τις παλάμες μας σταυροειδώς, ασπαζόμαστε τη δεξιά του και φεύγουμε.

4. Όταν λαμβάνουμε το αντίδωρο από το χέρι του Ιερέα, το οποίο (χέρι) στη συνέχεια το ασπαζόμαστε.

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ - π. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΟΥΓΙΟΥΜΤΖΟΓΛΟΥ, ΠΩΣ ΘΑ ΒΕΛΤΙΩΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΜΑΣ

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ

_________

Γεωργίου Κουγιουμτζόγλου, Πρεσβυτέρου, Πώς θα βελτιώσουμε τις σχέσεις με τους συνανθρώπους μας, Θεσσαλονίκη 2014, σσ. 125.

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Το βιβλίο του π. Γεωργίου “Πώς θα βελτιώσουμε τις σχέσεις με τους συνανθρώπους μας”, έρχεται να συνεχίσει τρόπο τινά ένα άλλο βιβλίο που έγραψε με τίτλο “Πώς θα βελτιώσουμε τις σχέσεις μας με τον Θεό.”

Τα δύο βιβλία δηλαδή, καταπιάνονται με την εντολή της αγάπης προς τον Θεό και με την εντολή της αγάπης προς τον συνάνθρωπο, που αποτελούν σύνοψη του Ευαγγελίου. 

Περιέχει πρακτικές συμβουλές από την ποιμαντική πείρα και τα διαβάσματα του π. Γεωργίου που μας βοηθούν να αυξήσουμε την αγάπη μας προς τους συνανθρώπους μας.

Ο π. Γεώργιος προσπαθεί με διάφορα βιβλία που εκδίδει να κάνει ορθόδοξη κατήχηση στο ποίμνιο της Εκκλησίας.

Η ανάγκη ορθόδοξης κατήχησης είναι επιτακτική. Μια απλή συζήτηση για θέματα πίστεως -ακόμη και με ανθρώπους που εκκλησιάζονται τακτικά- ή η συμπεριφορά των πιστών κατά τη Θεία Λειτουργία, πείθει ότι δυστυχώς ο λαός του Θεού είναι ακατήχητος. Ανθρωποι που εκκλησιάζονται για δεκαετίες λ.χ. δεν ξέρουν πότε στεκόμαστε και πότε καθόμαστε στη Θεία Λειτουργία ή τα πιο βασικά δόγματα της πίστης μας τα οποία απαγγέλλουν μηχανικά με το Σύμβολο της πίστεως.

Γι’ αυτό θερμές είναι οι ευχαριστίες μας προς τον π. Γεώργιο Κουγιουμτζόγλου -πολύτεκνο πατέρα οκτώ παιδιών και ανώτατο εν αποστρατεία αξιωματικό- επειδή με το συγγραφικό του έργο κατηχεί ορθόδοξα το ποίμνιο της Εκκλησίας.

Καλαίσθητη έκδοση. Ψυχωφέλιμο βιβλίο με ορθολογική οργάνωση της ύλης, γραμμένο σε στρωτή γλώσσα πλήρως κατανοητή από τους αναγνώστες.

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ - ΠΩΣ ΘΑ ΒΕΛΤΙΩΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΑΣ ΜΕ ΤΟ ΘΕΟ

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ

__________

Πρεσβυτέρου Γεωργίου Σ. Κουγιουμτζόγλου, Πώς θα βελτιώσουμε τι σχέσεις με το Θεό, Θεσσαλονίκη 2009, σσ. 32.

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

==============

Το περιεχόμενο του σύντομου τεύχους του π. Γεώργιου Κουγιουμτζόγλου - ταξιάρχου εν αποστρατεία -, “Πώς θα βελτιώσουμε τι σχέσεις με το Θεό” συνιστά εξαίρετη σύνοψη της εν Χριστώ ζωής και του αγώνα του ανθρώπου να καθαρθεί από τα πάθη και να γνωρίσει τον Χριστό διά της Εκκλησίας με τα ιερά μυστήρια και τις ευαγγελικές αρετές.

Συνιστά ένα είδος σύνοψης του “Αοράτου Πολέμου” του Οσίου Νικοδήμου του Αγιορείτου.

Συγχαίρουμε θερμά και υικά τον αγαπητό και σεβαστό πρεσβύτερο Γεώργιο και ελπίζουμε να μας δώσει κι άλλα τόσο καλογραμμένα επί της ουσίας έργα που αναφέρονται στην εν Χριστώ Ζωή.

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ - ΗΓΕΤΕΣ ΚΑΙ ΗΓΕΣΙΑ, ΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ

__________

Γεωργίου Κουγιουμτζόγλου, Πρεσβυτέρου - Ταξιάρχου εν αποστρατεία, Ηγέτες και ηγεσία, Μία ορθόδοξη προσέγγιση, Θεσσαλονίκη 2012, σσ. 252.

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=================

Καρπός της διπλής ιδιότητάς του ως ιερέως και ανώτερου στρατιωτικού εν αποστρατεία είναι το παρόν πόνημα του λίαν σεβαστού μας π. Γεώργιου Κουγιουμτζόγλου.

Ευσεβέστατος πολύτεκνος κληρικός, ο αιδεσιμολογιότατος π. Γεώργιος, ανήλθε παράλληλα σε ανώτατη θέση της ηγεσίας του στρατού. Τι το πιο φυσικό επομένως να τον προλβηματίζει η κατά Χριστόν έννοια του ηγέτη;

Ο π. Γεώργιος αναπτύσσει το θέμα συστηματικά με πνευματικά κριτήρια και χρησιμοποιεί ως παραδείγματα τον Μέγα Κωνσταντίνο, τον πρώτο κυβερνήτη της Ελλάδος Ιωάννη Καποδίστρια και τον Αγιο Χρυσόστομο Σμύρνης.

Στόχος του βιβλίου να διδάξει ότι ένα ηγέτης πρέπει να εμπνέει και να καθοδηγεί με την αρετή και το ανύστακτο θυσιαστικό του παράδειγμα τους αρχομένους.

Η έκδοση είναι λίαν καλαίσθητη και το βιβλίο ευανάγνωστο, ορθά οργανωμένο και βοηθεί τον αναγνώστη να καταλήξει σε εποικοδομητικά συμπεράσματα.

Συγχαίρουμε θερμά και υικά τον ευλαβή συγγραφέα.

Ας μην παραλείψουμε να αναφέρουμε ότι ο π. Γεώργιος ασχολείται συστηματικά και με το θέμα του γάμου σε μια εποχή που η πολυτεκνία και η τεκνογονία βάλλονται πανταχόθεν.

Οχι μόνον από κοσμικούς ανθρώπους, αλλά και από θεολόγους, μοναχούς και κληρικούς, οι οποίοι καθοδηγούν το λαό του Θεού σε αντιασκητικές και αντορθόξοξες πρακτικές.