ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΗ ΤΟΥ π. ΓΕΡΒΑΣΙΟΥ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ

ΚΑΤΑΤΕΘΗΚΕ Ο ΦΑΚΕΛΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΗ ΤΟΥ π. ΓΕΡΒΑΣΙΟΥ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ

Του ιστολογίου “Προσευχή”

=====

Διαβάσαμε στο ιστολόγιο “Προσευχή”:

“Ο Σεβασμιώτατος Πατρών ἀνακοίνωσε πρός τό εὐσεβές ἐκκλησίασμα τήν κατάθεση πρός τήν ἁρμόδια Ἐπιτροπή τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τοῦ σχετικοῦ φακέλλου πρός αγιοκατάταξη τοῦ ἡγιασμένου π Γερβασίου Παρασκευοπούλου, γεγονός πού ἒτυχε τῆς ἐνθέρμου ἐπικροτήσεως τοῦ Λαοῦ, ὁ ὁποῖος ξέσπασε σέ χειροκροτήματα, δεικνύοντας κατά αὐτόν τόν τρόπο τήν μεγάλη του εὐλάβεια πρός τό πρόσωπο τοῦ ἀοιδίμου Διδασκάλου τῶν Πατρῶν, π. Γερβασίου.”

Επιτέλους! Στην συνείδηση του πιστού λαού του Θεού ο αντιοικουμενιστής Γέροντας Γερβάσιος Παρασκευόπουλος ήταν ανέκαθεν Άγιος.

Βεβαίως χρειάζεται συνοδική απόφαση για την Αγιοκατάταξη μιας αγιασμένης μορφής.

Γι’ αυτό εκφράζουμε τα πιο θερμά μας συγχαρητήρια στον Σεβ. Πατρών που προώθησε το θέμα στα αρμόδια θεσμικά συνοδικά όργανα.

Ελπίζουμε σύντομα να αποκτήσει Συνοδικό κύρος η εισήγηση του Μητροπολίτη Πατρών και ότι η Αγιοκατάταξη του Γέροντος Γερβασίου θα γίνει η απαρχή της Αγιοκατάταξης όλων των Αγίων μορφών που ευαρέστησαν τον Κύριο και έγιναν φωτεινά παραδείγματα στους πιστούς.

ΓΕΡΒΑΣΙΟΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΣ, ΟΠΟΙΟΣ ΛΕΓΕΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΤΟ ΑΛΟΓΟ ΤΟΥ ΣΕΛΛΩΜΕΝΟ

ΟΠΟΙΟΣ ΘΕΛΗΣΕΙ ΝΑ ΠΕΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΤΟ ΑΛΟΓΟ ΤΟΥ ΣΕΛΛΩΜΕΝΟ ΓΙΑ ΜΑΧΗ, ΕΙΠΕ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΓΕΡΒΑΣΙΟΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΣ.

ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΕΧΘΡΟΥΣ. ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΟ ΝΑ ΛΕΓΕΙΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ, ΕΙΠΕ Ο ΜΑΡΤΙΝ ΛΟΥΘΕΡ ΚΙΝΓΚ.

ΟΛΟΙ ΞΕΡΟΥΜΕ ΟΤΙ ΣΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ ΑΥΤΟ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΟΣΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΝ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΥΠΕΡΣΠΙΖΟΝΤΑΙ ΤΗΝ ΠΑΤΡΩΑ ΕΥΣΕΒΕΙΑ.

ΑΡΧΙΜ. ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ Ε΄

ΑΡΧΙΜ. ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

Ε΄

Του Πανοσιολ. Αρχιμ. Δανιήλ Αεράκη

=====

• Συνεδέετο ὁ μακαριστὸς πατὴρ Ἐπιφάνιος μὲ σεμνούς, ἐναρέτους, ταπεινούς, ἀλλὰ καὶ φωτισμένους κληρικούς. Ἀναφέρουμε χαρακτηριστικά:

• Συνεδέετο μὲ τὸν ἀείμνηστο σοφὸ κληρικὸ ἀρχιμ. Ἰωήλ Γιαννακόπουλο, τὸν ὁποῖο μιμήθηκε στὴν ἀγάπη τῆς Ἁγίας Γραφῆς.

• Συνεδέετο μὲ τὸν ἀείμνηστο θερμουργὸ κήρυκα καὶ κανονολόγο ἀρχιμ. Γερβάσιο Παρασκευόπουλο, ἀπό τὸν ὁποῖο κληρονόμησε καὶ αὔξησε τὴν ἀγάπη του πρὸς τοὺς ἱ. Κανόνες καὶ τὸ μυστήριο τῆς Ἐξομολογήσεως.

• Συνεδέετο μὲ τὸν ἀείμνηστο ἀρχιμ. Ἀθανάσιο Χαμακιώτη, τὸν ἡσύχιο πνευματικό, τοῦ ὁποίου θαύμαζε τὸ πρᾶο καὶ ἤρεμο καὶ ταπεινὸ ἦθος.

• Συνεδέετο μὲ τὸν ἀείμνηστο ἀρχιμ. Σπυρίδωνα Σγουρόπουλο, τοῦ ὁποίου ἡ νομικὴ κατάρτισις ἐπηρέασε ἀρκετὰ τὴ σκέψι τοῦ νεαροῦ τότε φοιτητοῦ τῆς θεολογίας Ἐτεοκλέους, τοῦ μετέπειτα π. Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου.

• Συνεδέετο μὲ τὸν σεβάσμιο ἱεροκήρυκα ἀρχιμ. Χριστόφορο Καλύβα, ἡ παρρησία τοῦ ὁποίου πολλὰ τὸν δίδαξε.

• Συνεδέετο στενῶς μὲ τὸν σεβάσμιο ἀγωνιστὴ ἐπίσκοπο Φλωρίνης π. Αὐγουστῖνο Καντιώτη, ἀπό τὸν ὁποῖον κληρονόμησε τὴν ἀγωνιστικότητα γιὰ τὰ ἐκκλησιαστικὰ θέματα.

Ὅλους αὐτούς, καὶ ἄλλους σπουδαίους καὶ σεβασμίους κληρικούς, τοὺς ἀγαποῦσε καὶ τοὺς σεβόταν βαθύτατα. Σάν μικρὸ παιδὶ ἔσκυβε καὶ τοὺς φιλοῦσε τὸ χέρι. Θεωροῦσε τὸν ἑαυτό του τίποτε μπροστά τους, καίτοι, κατ᾽ ἀντικειμενικὴ ἐκτίμησι, σὲ πολλὰ ὑπερέβαλλε ἀρκετοὺς ἀπὸ αὐτούς.

(Συνεχίζεται)

Ο ΣΕΒ. ΠΑΤΡΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΓΕΡΒΑΣΙΟΥ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ

Ο ΣΕΒ. ΠΑΤΡΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΓΕΡΒΑΣΙΟΥ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ

=========

 Ὁ π. Γερβάσιος ὑπῆρξε διωκόμενος ἐκ τῆς νηπιακῆς αὐτοῦ ἡλικίας, πρῶτον ὑπό τῆς δυστρόπου μητρυιᾶς του. Διώκεται ἀκόμη ἀπό τήν πτωχεία, τήν στέρηση, τήν γυμνότητα. Διατρέχει πεζοπορῶν τήν ἀπόσταση ἀπό τήν Γορτυνία ἕως τήν Μονή Ταξιαρχῶν Αἰγιαλείας, ὅπου στό ἐκεῖ Σχολαρχεῖο διαπρέπει ὡς μαθητής, καί διά τοῦτο φθονεῖται, συκοφαντεῖται δεινῶς καί διώκεται. Δεδιωγμένος φθάνει στήν Μονή Γηροκομείου Πατρῶν, προστατευόμενος ὑπό τοῦ συντοπίτου του λαμπροῦ Ἱεράρχου Ἱεροθέου (Μητροπούλου). Ἀλλά καί αὐτός φεύγει γιά τόν οὐρανό ἐνωρίς πρός μεγίστην ὀδύνη τοῦ νεαροῦ τότε Γεωργίου (Ἔτσι ἦτο τό κατά κόσμον ὄνομά του). Ὅταν ἀργότερα, Ἱερομόναχος πλέον, ὁ π. Γερβάσιος τοποθετεῖται Ἡγούμενος τῆς ἰδίας Μονῆς, ἐπιχειρεῖται δολοφονική ἀπόπειρα ἐναντίον του καί ἀναγκάζεται νά κατέλθῃ καί αὐτοῦ τοῦ θρόνου, γιά νά φθάσῃ στά Προσφυγικά τῶν Πατρῶν, στόν τόπο τῶν διωγμένων μαρτυρικῶν ἀδελφῶν μας ἀπό τά Μικρασιατικά παράλια, ὥστε νά γίνῃ γι’ αὐτούς, ἀλλά καί γιά ὅλους τούς Πατρινούς, ὁ λατρεμένος «Παππούλης».

          Δέν εἶναι τῆς παρούσης νά ἀναφέρωμε ἄλλα στοιχεῖα, τά ὁποῖα συνθέτουν τήν ὁλοφώτεινη προσωπικότητα τοῦ π. Γερβασίου καί τά ὁποῖα ἐν καιρῷ τῷ δέοντι θά ἴδουν τῆς δημοσιότητος τό φῶς.

          Θα περιορισθῶ μόνον σέ δύο περιστατικά, τά οποῖα μαρτυροῦν περί τῆς ἁγιότητος τοῦ ἀοιδίμου πατρός.

1. Ἦτο μεσημέρι καί ὁ Γέροντας εὐλόγησε τήν τράπεζα στήν κατασκήνωση.

          Τήν ὥρα τοῦ γεύματος, ὁ Παππούλης πετάχθηκε ἀναστατωμένος καί ἀναφώνησε: «Μιά ψυχή χάνεται!». Χωρίς νά πῇ σέ κανένα τίποτε ἄλλο, ἔφυγε βιαστικά, ἔτσι ὅπως ἦτο μέ τό ἀντερί καί τόν σκοῦφο του, καί μετέβη μέ τά πόδια σέ κάποιο σπίτι στήν περιοχή τῶν Μποζαϊτίκων, ὅπου διέμενε ἀνάπηρη κοπέλα.

          Ὅταν εἰσῆλθε, βρέθηκε μπροστά σέ σκηνή συγκλονιστική. Ἡ ἀσθενής ἐπιχειροῦσε νά κόψῃ τίς φλέβες τῶν χεριῶν της, προκειμένου νά θέσῃ τέρμα στή ζωή της. Τῆς λέγει ὁ π. Γερβάσιος: «Τί σοῦ ἔκανα παιδάκι μου καί μέ ἔφερες, γέρο ἄνθρωπο, μέσα στό μεσημέρι ἐδῶ κάτω; Ἔχεις τό φωτοστέφανο στό κεφάλι σου καί πᾶς νά τά χάσῃς ὅλα;»

           Τότε κατενόησε ἡ ἀσθενής τό λάθος της καί μέ δάκρυα στά μάτια ζήτησε συγγνώμη ἀπό τόν Θεό καί ἀπό τόν Γέροντα. Ἐπέστρεψε χαρούμενος στήν κατασκήνωση καί εἶπε: «Δόξα τῷ Θεῷ! Μιά ψυχή σώθηκε!».

   2. Ἦταν παραμονή τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος, ἀρχές τῆς δεκαετίας τοῦ ’70. Στήν κατασκήνωση τῶν κοριτσιῶν στά Συχαινά ἀρχηγός ἦταν ἡ ἀείμνηστη Αἰκατερίνη Ἀνδρικοπούλου. Παρά τίς προσπάθειες τῶν ὑπευθύνων, δέν βρισκόταν Ἱερέας νά λειτουργήσῃ γιά τά παιδιά τήν ἑπόμενη ἡμέρα, πού ἦταν μεγάλη ἑορτή. Οὔτε γιά πρόσφορο ἐφρόντισαν. Ἐξάλλου, τί νά τό ἔκαναν; Στενοχωρημένες ἔπεσαν γιά ὕπνο, ἀφοῦ προσκύνησαν γεμάτες παράπονο τόν τάφο τοῦ Γέροντα. Τό πρωί τούς ξύπνησε ὁ κτύπος τῆς καμπάνας τοῦ Ναοῦ τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς. Πετάχτηκαν ξαφνιασμένες. Ποιός χτυπᾶ τήν καμπάνα; Ἔσπευσαν στήν Ἐκκλησία, ὅπου ἔκπληκτες βλέπουν τόν ἐνάρετο ἀείμνηστο Ἱερέα, π. Νικόλαο Κογιώνη, νά στέκεται ἐκεῖ καί νά περιμένῃ. «Πάτερ ποιός σᾶς εἶπε νά ἔλθετε σήμερα νά λειτουργήσετε, ἀλλά καί ποιός σᾶς ἄνοιξε τήν κλειδωμένη πόρτα τῆς Κατασκήνωσης;» «Ὁ Παπούλης, ὁ π. Γερβάσιος, ἐμφανίστηκε σέ μένα καί μέ κάλεσε νά λειτουργήσω γιά τά παιδιά του. Ὁ ἴδιος μου ἄνοιξε τήν πόρτα», ἀποκρίθηκε ὁ π. Νικόλαος. «Πάτερ, δέν ἔχουμε πρόσφορο», εἶπαν τό ἴδιο ἀπορημένες. «Θά φροντίσῃ καί γι’ αὐτό ὁ Παπούλης», εἶπε καί πάλι ὁ εὐλαβέστατος Ἱερεύς. Καί πράγματι. Μιά γυναίκα κατηφορίζει ἀπό τήν πύλη πρός τήν Ἐκκλησία, κρατῶντας σέ καθαρή πετσέτα τό πρόσφορό της. «Κυρία μου, ποῦ ἔμαθες ὅτι ἔχουμε Ἐκκλησιασμό καί πῶς ἦρθες τόσο πρωί;», τήν ρώτησαν. «Ξεκίνησα νά πάω τό πρόσφορό μου, πρωί-πρωί στόν Ἅγιο Νικόλαο τῶν Συχαινῶν γιά νά προλάβω τήν Προσκομιδή. Ἀλλά στόν δρόμο ἕνας γέροντας παπάς μέ σταμάτησε καί μοῦ εἶπε: “Κόρη μου, ποῦ πᾶς; Στόν Ἅγιο Νικόλαο ἔχει ὁ παπάς πρόσφορα. Νά τό πᾶς στήν Κατασκήνωση, γιά νά λειτουργήσουν”, μοῦ εἶπε καί ἐξαφανίστηκε. Ἔτσι ἦλθα». «Ποιός ἦταν ὁ παπάς;» Ἡ ἀπάντηση εἶναι φανερή.

ΔΥΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ π. ΓΕΡΒΑΣΙΟΥ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ

ΔΥΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ π. ΓΕΡΒΑΣΙΟΥ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=========

Πολλά ακούγονται τα τελευταία χρόνια αναφορικά με την αγιοκατάταξη μορφών Γερόντων που ευλαβείται το ποίμνιο της Εκκλησίας ως Αγίους και που ο Θεός θαυμάστωσε με θεοσημείες με τη χάρη Του.

Μεταξύ αυτών οπωσδήποτε είναι και ο π. Γερβάσιος Παρασκευόπουλος μαθητής του Αγίου Νεκταρίου.

Αναφέρει για τον Αγιον αυτόν κληρικό ο π. Κύριλλος Κωστόπουλος, πνευματικό παιδί του π. Γερβάσιου:

“Ο π. Γερβάσιος ζούσε και εκινείτο εν Αγίω Πνεύματι. Η καθαρή του ψυχή ήταν πλημμυρισμένη από τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος. Οι ίδιοι οι εξομολογούμενοι γνώριζαν το προορατικό του χάρισμα. Ηταν «πόλις επάνω όρους κειμένη». Επίσης, το χάρισμα της θαυματουργίας -που λίγοι από τους Αγίους αξιώθηκαν να λάβουν απ᾿ αυτή την ζωή- μαρτυρείται και σήμερα από τους ανθρώπους που έζησαν κοντά του.

Ζώντας ο πατήρ Γερβάσιος ουράνια ζωή κατώρθωσε να αποκτήση τέτοια παρρησία προς τον Θεό, ώστε να καταστεί πηγή αστείρευτη θαυμάτων πολλών.

Στις 30 Ιουνίου 1964 εκοιμήθη με το όνομα της Παναγίας στα χείλη του. Ο θρήνος του λαού, οι κραυγές των παρακολουθούντων την εξόδιο ακολουθία «Αγιος, Αγιος», κατά την εκφορά του Αγίου Λειψάνου του, φανερώνουν περίτρανα το λυτρωτικό έργο που συντελέσθηκε στην πόλη των Πατρών από τον Αρχιμανδρίτη Γερβάσιο Παρασκευόπουλο.

Τώρα ζητά  να πανηγυρίσει με δοξολογίες προς τον Θεό την επίσημη διακήρυξη της αγιότητός του και την αγιοκατάταξή του στην χορεία των Αγίων Πατέρων της Ορθοδόξου Εκκλησίας."

Τη μαρτυρία του π. Κύριλλου συνεπικουρεί η ανακοίνωση του Σεβασμιότατου Μητροπολίτη Πατρών κ. Χρυσοστόμου:

“Πενήντα χρόνια πέρασαν ἀπό τότε πού ἔφυγε γιά τόν οὐρανό ὁ π. Γερβάσιος, στίς 30 Ἰουνίου τοῦ 1964, ἀνήμερα τῆς Συνάξεως τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων.

Ὅμως ἡ πνευματική του παρουσία στήν Πάτρα εἶναι συνεχής. Οὐδέποτε μᾶς ἐγκατέλειψε. Αἰσθανόμεθα τήν ἀνάσα του, τήν ἀγάπη του, τήν εὐλογία του, τίς πρεσβεῖες του. 

Χρέος ἱερό καί καθῆκον ἅγιο πρός τόν πνευματικό πατέρα καί διδάσκαλο τῶν Πατρῶν, στόν ὁποῖο σύμπας ὁ ἱερός Κλῆρος καί ὁ εὐσεβής Λαός μας ὑποκλίνονται εὐλαβικά, μᾶς ὡδήγησε νά λάβωμε τήν ἀπόφαση γιά τήν ἀνακομιδή τῶν ἱερῶν του Λειψάνων, δοξάζοντες τόν Θεό γιατί μᾶς χάρισε τόν π. Γερβάσιο καί τιμῶντες τήν μνήμη εὐγνωμόνως τοῦ μακαριστοῦ καί λαμπροῦ Ἱερωμένου.

Ὅμως καί ἡ ὑπόσχεση, κατόπιν μακρᾶς συζητήσεως, μέ τόν ἄλλο ἀδάμαντα τῶν Πατρῶν, μαθητή καί πνευματικό τέκνο τοῦ ἀοιδίμου π. Γερβασίου, τόν μακαριστό Μητροπολίτη Ὕδρας, Σπετσῶν καί Αἰγίνης Ἱερόθεο (Τσαντίλη), ὡδήγησε τήν καρδιά μας στήν ὡς ἄνω ἀπόφαση, ὥστε καί τήν ἁγία ψυχή ἐκείνου, κατά τήν ὑπόσχεσή μας καί τήν πνευματική μας δέσμευση, νά ἀναπαύσωμε.

Τήν Κυριακή 29 Ἰουνίου τό ἀπόγευμα, μετά τόν Ἑσπερινό πού θά τελεσθῇ στίς 5:30 στόν Ἱερό Ναό τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς στίς Κατασκηνώσεις στά Συχαινά, πού ὁ ἴδιος ὁ π. Γερβάσιος ἵδρυσε, θά προβοῦμε στήν ἀνακομιδῆ τῶν Λειψάνων του, ὥστε νά ἀσπασθοῦμε τήν ἡγιασμένη κάρα του καί μέ αὐτή νά εὐλογήσωμε τήν πόλη τῶν Πατρῶν, πού τόσο ἀγάπησε ὁ Γέροντας, ἀλλά καί τόν Λαό αύτῆς, ὑπέρ τοῦ ὁποίου μέχρι τελευταίας του πνοῆς ἠγωνίσθη, προκειμένου νά τόν προσαγάγῃ ὡς ποιμήν ἄριστος στόν θρόνο τοῦ Θεοῦ.”

Και οι δύο μαρτυρίες (του Σεβ. Πατρών και του π. Κύριλλου) συνηγορούν ότι ο π. Γερβάσιος Παρασκευόπουλος δεν ήταν απλά ένας ευλαβής και ζηλωτής κληρικός αλλά ένας Αγιος της Εκκλησίας.

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο ετοιμάζεται για την αγιοκατάταξη του π. Αμφιλόχιου Μακρή της Πάτμου άλλου μαθητή του Αγίου Νεκταρίου.

Ας ελπίσουμε ότι δεν θα αργήσει ο καιρός που τόσον ο π. Γερβάσιος Παρασκευόπουλος, όσο και ο π. Φιλόθεος Ζερβάκος, επίσης μαθητές του Αγίου Νεκταρίου, θα ανήκουν επίσημα στο αγιολόγιο της Εκκλησίας μας επειδή ο λαός του Θεού τους τιμά ήδη ως Αγίους.

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ π. ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ π. ΓΕΡΒΑΣΙΟ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟ

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ π. ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ π. ΓΕΡΒΑΣΙΟ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=========

Διαβάσαμε το πιο κάτω απόσπασμα από την εφημερίδα «Πελοπόννησος» των Πατρών:

“Πενήντα χρόνια πέρασαν από την προς Κύριον εκδημία ενός κατά πάντα Ορθοδόξου Ποιμένος, του π. Γερβασίου Παρασκευοπούλου.

Ο πατήρ Γερβάσιος ήταν μύστης και κήρυκας της εμπειρικής ευχαριστιακής Θεολογίας, χωρίς να αφίσταται και της ακαδημαϊκής Θεολογίας. Ο ίδιος ακολούθησε την εμπειρική Θεολογία, η οποία τρέφεται με την προσευχή της μετανοίας και την θέα του ακτίστου φωτός. Γι’ αυτό και την αγάπη προς τις Ιερές Ακολουθίες, αλλά και την Μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας μας την έκαμε εντρύφημα της καρδίας μας.

Ήταν ο διακριτικός Ορθόδοξος πνευματικός «Γέροντας», ο οποίος διέκρινε τα βάθη της ψυχής μας, τις μυστικές πτυχές της και μας οδηγούσε «εις νομάς σωτηρίους».

Η ικανότητά του να εισδύει στα βάθη της ανθρώπινης ψυχής και να ανασύρει από εκεί τα πάθη και τις αμαρτίες, αλλά και τους στεναγμούς τής διψασμένης ψυχής για την Ορθόδοξη αλήθεια, δεν ήταν μόνον αποτέλεσμα της μακράς πείρας του, αλλά και του χαρίσματος του δοσμένου από τον Θεό, χαρίσματος διορατικού, παρακλήσεως και πατρικής αγάπης.

Όταν πλησίαζες τον πατέρα Γερβάσιο, αισθανόσουν ότι η σχέση σου μαζί του ήταν μια ελεύθερη αναγεννητική σχέση, η οποία σε αναγεννούσε στην αληθινή πνευματική ζωή και όχι απλώς μια παιδαγωγία." 

Το ανωτέρω απόσπασμα του άρθρου του π. Κύριλλου Κωστόπουλου για τον πνευματικό του πατέρα -π. Γερβάσιο Παρασκευόπουλο- συνιστά μαρτυρία για μια αγία όντως μορφή που κλέισε την Εκκλησία του Χριστού με την αρετή και το πολυσχιδές ποιμαντικό του έργο.

Η Εκκλησία κάποτε -ελπίζω όχι αργά- θα αγιοκατατάξει μορφές όπως τον π. Γερβάσιο Παρασκευόπουλο, τον π. Αθανάσιο Χαμακιώτη και τον π. Φιλόθεο Zερβάκο επειδή υπήρξαν φωτεινοί οδηγοί στη ζωή των πιστών και της Εκκλησίας με το ασκητικό τους φρόνημα, με το ευαγγελικό τους ήθος, με τον ποιμαντικό τους ζήλο και με την ανυπέρβλητη τους αγάπη για τον Χριστό και την Εκκλησία Του.

Θερμές οι ευχαριστίες μας στον π. Κύριλλο που μας θύμισε την αγία αυτή μορφή με το άρθρο του.

"ΝΕΩΚΟΡΙΚΗ" ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΗ “ΡΟΜΦΑΙΑ”!

"ΝΕΩΚΟΡΙΚΗ" ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΗ “ΡΟΜΦΑΙΑ”!

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

===========

Τι λόγοι σοφίας και συνέσεως πνευματικοί! Τι αγιοπνευματική πείρα ζωής! Τι βαθυστόχαστα νοήματα! Τι σεβασμός προς τη γυναίκα και το ρόλο της για τη σωτηρία του κόσμου! Πω! Πω! Σε συνθλίβει με την κατά Θεόν σοφία του ο ευλογημένος.

Θα μου πείτε: Καλά! Για τον Αγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο μιλάς.

Οχι ακριβώς. Για τον “Νεωκόρο” μας! τον λεβέντη μας, τον καραπουσιουκλή μας:

Για δέστε και θαυμάστε τι έγραψε για τους δεσποτομανείς Αρχιμανδρίτες και τη λόξα που έχουν να φορέσουν μίτρα:

“Από τη στιγμή που θα γεννηθεί μία γυναίκα έχει έναν σκοπό. Να παντρευτεί. Μέχρι τα τριάντα, ο γάμος παραμένει στο πίσω μέρος του μυαλού.

Μόλις ζυγώσει όμως τα σαράντα, τη ζώνουν τα φίδια. Προς Θεού, η σκέψη του γάμου δεν είναι κακή. Η εμμονή είναι. Μα τον Θεό, θα το εξομολογηθώ, αλλά ας μείνει μεταξύ μας. Παρόμοιο «μικρόβιο», εμμονικό που κατατρώγει το μυαλό όσο περνούν τα χρόνια, έχουν και μερικοί αρχιμανδρίτες.

Στους αρχιμανδρίτες τον ρόλο της νύφης, της πολύφερνης, έχει, ποιος άλλος, μία καλή μητρόπολη. Νεωκόρος είμαι εγώ και, πιστέψτε με, κάτι έχω μάθει παραπάνω. Μετρώ τόσα χρόνια δίπλα σε αρχιμανδρίτες. Τους έχω ψυχολογήσει. Η αρχιερατική μίτρα λαμποκοπάει τόσο στη σκέψη τους, όπως η ψεύτικη οδοντοστοιχία των τηλεστάρ που τυφλώνονται και δεν μπορούν να διακρίνουν το σωστό από το λάθος.

Αντί να στρωθούν στη δουλειά να κάνουν έργο και να έρθει από μόνη της η αρχιεροσύνη, σε ένδειξη σεβασμού και αναγνώρισης για την πολυετή προσπάθεια και πάντα αν είναι θέλημα Θεού, μερικοί επιδίδονται στο «λόμπιινγκ» που λέμε εμείς οι νεωκόροι. Δημόσιες σχέσεις, ντε, με μία δόση «αμοιβαίας συνεργασίας για την πραγμάτωση του επιθυμητού».

Δεν είναι όλοι. Δεν είναι όμως και λίγοι. Ψάχνουν για γνωστούς, για «μέσα», για γεροντάδες και πνευματικούς που ελπίζουν να τους δώσουν το δαχτυλίδι. Να πάρουν τη διαδοχή, χωρίς να κοπιάσουν.

Ταυτόχρονα, προβάρουν στολές, προβάλλουν τα μειονεκτήματα των άλλων και, όταν κατέβουν και στην Αθήνα, περνούν και μια βόλτα από τα γραφεία της Συνόδου. Στις περισσότερες περιπτώσεις, αυτοί οι αρχιμανδρίτες, δεν έχουν (αρχιερατικό) μέλλον.

Οι γαμπροί, σήμερα, έχουν κάνει ουρά. Ολημερίς στολίζονται. Προβάρουν κοστούμια. Μιλούν με τους «κουμπάρους», λαϊκούς και ρασοφόρους. Κάτιτίς ελπίζουν και αυτοί οι δόλιοι απ’ αυτόν τον γάμο.

Οι νύφες είναι πάνω από δέκα. Οι γαμπροί, θολωμένοι από την αστραφτερή οδοντοστοιχία της νύφης, δεν βλέπουν όμως το αυτονόητο. Τα κουσούρια της. Ούτε που έχουν ρωτήσει για την προίκα ή την κληρονομιά που κουβαλάνε. Όλοι τις θυμούνται από τις φωτογραφίες του παρελθόντος.

Τότε που ήταν αστραφτερές, με τα πλουμιστά φορέματά τους και τα σεντούκια γεμάτα σεμεδάκια και μαξιλαροθήκες. Τώρα όμως; Άλλο πράμα.

Στα βόρεια η μία νύφη έχει χρέη. Πολλά χρέη. Τα κρύβει επιμελώς. Εκατομμύρια ευρώ σε οφειλές. «Άστοχοι οι χειρισμοί του γηραιού πενθερού» λένε οι κυράδες στη γειτονιά της νύφης που τα λακάκια της είναι σα λίμνη.

Λίγο πιο νότια είναι η άλλη η λεγάμενη. Όμορφη, παραδοσιακή, ξέρει να μαγειρεύει. Χρέη πολλά δεν έχει, όμως οι «λοιποί συγγενείς» είναι ... βοήθα Παναγιά! Καμιά δεκαριά ξαδέρφια της νύφης εμπλέκονται μέχρι και σε πλαστογραφίες! Αλί στον δύσμοιρο γαμπρό!

Στο κεφαλοχώρι της άλλης νύφης ακούγεται πωςξεπωλούν την προίκα. Τέτοια λέει η γειτονιά. Τώρα πριν παντρευτεί. Φοβούνται κιόλας μετά μην έρθει ο γαμπρός και ζητήσει τον λόγο για τα υπεσχημένα προικώα.   

Οι γαμπροί ούτε που νοιάζονται από τέτοια. Μόνο να παντρευτούν τους κόφτει. Δεν ξέρουν πως από τις δέκα, στις επτά η κληρονομιά είναι βαριά.

Η προίκα ανύπαρκτη. Το σόι δύστροπο. Άμα μείνω, σκέφτονται, μέχρι μίας προχωρημένης ηλικίας ανύπανδρος ή θα μου δώσουν καμιά ξερακιανή ή θα μείνω στο ράφι. Αυτό φοβούνται και δεν υπολογίζουν τα λόγια και το καμπανάκι του νεωκόρου. Όταν θα θυμηθούν τα λόγια μου, θα είναι αργά.

Όποιος νομίζει πως το «στο τέλος ξυρίζουν τον γαμπρό» είναι παροιμία χωρίς ουσία, είναι βαθειά νυχτωμένος. Οι καιροί άλλαξαν και μαζί τους και οι νύφες.”

Νύμφες, γαμπροί, μίτρες, Μητροπόλεις, οικονομική κατάσταση όλα στο άρθρο ποταμός της σοφίας του Θεοφιλέστατου.

Και να σκεφτεί κανείς ότι αυτός που τα λέγει μόνον και μόνον επειδή “έχει μπάρμπα στην Κορώνη” που λέγει η παροιμία, δεν έφτασε να ξεπουπουλιάσει και τον χειροτόνησαν επίσκοπο και τώρα έβαλε πλώρη για Αρχιεπίσκοπος!

Τώρα τι του λές;

Σωστά βέβαια αυτά που λέγει ο "Νεωκόρος". Η δεσποτίτιδα είναι σοβαρότατη ασθένεια που προσβάλλει πολλούς Αρχιμανδρίτες. 

Αλλά φίλτατε "Νεωκόρε" μου! Ασε να χαρείς να το λέγει αυτό κανένας Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, κανένας Γερβάσιος Παρασκευόπουλος. Οχι η αφεντιά σου που πριν φτάσεις τα σαράντα θα είσαι Αρχιεπίσκοπος!

Πάντως για να εξομολογηθώ την αμαρτία μου. Δεν τον άφησα τον δύστυχο από τότε που χειροτονήθηκε επίσκοπος σε χλωρό κλαρί αν και η αλήθεια είναι ότι περιμένω πώς και πώς να γράψει τα “νεωκορικά” άρθρα του για να τον παραλάβω.

Σε κάθε περίπτωση όπως είπαμε και στο παρελθόν. Ενόσω μένουμε στα “Νεωκορικά” αρθράκια θα σπάμε πλάκα εγώ με τα άρθρα του και ο ίδιος -δεν αμφιβάλλω- με τη διακωμώδηση που τους κάνω.

Αν τον ξαναδούμε όμως να πατήσει το πόδι του στο ΠΣΕ τα αστειάκια κομμένα. 

ΝΑ ΑΡΘΕΙ ΤΟ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΗΤΙΚΟ ΣΧΙΣΜΑ ΣΤΗΝ ΑΣΤΟΡΙΑ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου 

=======

Διάβασα με πολλή συγκίνηση την επιστολή του όντως αγίου Αρχιμανδρίτου Γερβάσιου Παρασκευόπουλου προς τον αείμνηστο π. Θεόκλητο Διονυσιάτη για το Παλαιοημερολογητικό σχίσμα. 

Νομίζω ότι ο ενάρετος και σοφός αυτός κληρικός συνοψίζει το δράμα του παλαιημερολογητικού σχίσματος σε λίγες γραμμές.

Πλην όμως αυτή τη στιγμή προέχει η επούλωση των υφισταμένων τραυμάτων.

Μπορεί όντως οι αρχηγοί του Παλαιοημερολογητικού Σχίσματος να ελαύνονταν απο ταπεινά ελατήρια, αλλά ο πολύς κόσμος που τους ακολούθησε νόμιζε ότι εκινείτο σε ορθόδοξα πλαίσια.

Το λέγω αυτό μετά λόγου γνώσεως επειδή εδώ στην Αστόρια συνάντησα πολλούς αγνούς και απλούς τη καρδία χριστιανούς, οι οποίοι δεν έχουν καμία θεολογική παιδεία ή αντίληψη των πραγμάτων και νομίζουν ότι ενεργούν κατά Θεό αν παραμείνουν στο σχίσμα.

Πριν ορισμένα χρόνια η μία παλαιοημερολογητική ομάδα υπό τον Μητροπολίτη Παίσιο της Οσίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου υπήχθη στο Οικουμενικό Πατριαρχείο ως Σταυροπηγιακή Μονή.

Ερωτούμε κάθε υπεύθυνο που μπορεί να βοηθήσει: Γιατί δεν αναλαμβάνεται μια παρόμοια πρωτοβουλία και για την ομάδα που βρίσκεται στην Αγία Μαρκέλλα Αστορίας υπό την καθοδήγηση του Σεβ. κ. Παύλου (Στρατηγέα); 

Δεν είναι μεγάλη αμαρτία οι άνθρωποι αυτοί να παραμείνουν στο σχίσμα;

Δεν πρέπει κάποιος να τους πλησιάσει και να τους προτείνει κάποια λυση που θα επουλώσει το σχίσμα;

Μου δόθηκε πριν χρόνια η ευκαιρία να μιλήσω για το θέμα με τρεις κορυφαίους εκπρόσωπους της Εκκλησίας, αλλά δυστυχώς δεν έχω διαπιστώσει να έγινε κάτι προς την ορθή κατεύθυνση. 

Πού οφείλεται αυτό;

Εχουν πλησιάσει τον Σεβ. κ. Παύλο και αρνήθηκε να συνεργαστεί ή αμέλησαν να πράξουν το επιβεβλημένο καθήκον τους;

Ο Θεός να φωτίσει όλους να πράξουν το ορθό. 

Δεν κάνει να υπάρχουν σχίσματα στην Εκκλησία.

Παραθέτουμε στη συνέχεια την επιστολή του π. Γερβάσιου που μας έδωσε την αφομή για τη σύνταξη του πιο πάνω σχολίου.

*****

Πάτραι τη 6/7/57

Περισπούδαστε εν Χριστώ αδελφέ και τιμιώτατέ μοι Πάτερ Θεόκλητε.

    Επίτρεψόν μοι ν’ απασχολήσω την λογιωτάτην αγάπην σου επί του βαθυνουστάτου άρθρου σου «Ημερολογιακών παραλειπόμενα». Πριν ή όμως εισέλθω εις τα καθέκαστα, οφείλω να προσεπιδηλώσω τη αγάπη σου ότι είμαι ίσως ο μόνος κατώτερος κληρικός - ως θέλουν να μας ονομάζουν οι άγιοι αρχιερείς - όστις, ότε μετά την εισαγωγήν του Νέου Ημερολογίου, το μεν εν δημοσίω θείω Κηρύγματι από του άμβωνος του Ιερού ναού αγ. Δημητρίου Πατρών διεκήρυξα ότι, υποτάσσομαι μεν εις την απόφασιν της Ιεραρχίας της Ελλαδικής Εκκλησίας, ίνα μη σχίσωμεν τον άρραφον χιτώνα του Κυρίου μας, θεωρώ όμως την πράξιν της Ιεραρχίας μας ως βεβιασμένην. Το δε, ότε μετά τινα χρόνον από της εφαρμογής του νέου Ημερολογίου ηδυνήθην να ίδω προσωπικώς τον τότε Αρχιεπίσκοπον Αθηνών κυρόν Χρυσόστομον δεν εδίστασα να είπω προς αυτόν σεμνώς και ταπεινώς ότι εβιάσθη η Εκκλησία κλπ. Η απάντησίς του εξυπακούεται. Κατ’ ακολουθίαν θεωρώ την πράξιν της Ελλαδικής Εκκλησίας ως μη στοιχούσαν προς την ιεράν Παράδοσιν τοσούτω μάλλον όσον αυτή δεν ήτο πανορθόδοξος απόφασις.

    Τούτων ούτως εχόντων συμπίπτει η πίστις μου προς την της υμετέρας αγάπης ως προς το ημερολογιακόν ζήτημα. Διίσταμαι όμως απολύτως προς όσα συνετέλεσαν εις το διανοιγέν ρήγμα ή σχίσμα, τας βαρυτέρας των ευθυνών επιρρίπτων εις τους λεγομένους παλαιοημερολογίτας. Και επιρρίπτω τας βαρυτέρας των ευθυνών διότι οι ηγηθέντες της κινήσεως ταύτης ουχί εκ λόγων σεβασμού προς την ιεράν παράδοσιν ωρμήθησαν, αλλά εξ ελατηρίων ταπεινών.

   Γνωρίζω τους λόγους καλώς δι’ ους εγένετο παλαιοημερολογίτης -επιτραπήτω η φράσις - ο τότε επίσκοπος Βόλου Γερμανός ως και ο Ζακύνθου Χρυσόστομος καθώς και ο Φλωρίνης. Εάν δε εις τούτους προσθέσω και πλειάδα των κατόπιν χειροτονηθέντων υπ’ αυτών, πιστεύω ότι ουχί λόγοι πίστεως ήγαγον αυτούς κ.τ.λ, άλλως τε και η μετά ταύτα μεταπήδησις εξ αυτών εις τον νεοημερολογιτισμόν υπό τον όρον της αναγνωρίσεως εις αυτούς του Επισκοπικού αξιώματος με άγει εις το ασφαλές συμπέρασμα ότι πάντες ούτοι ως υπαίτιοι βαρυτάτου σχίσματος είναι υπόδικοι ενώπιον των ιερών Κανόνων.

    Επίσης τιμιώτατέ μοι Πάτερ, αδυνατώ ν’αναγνωρίσω ως γνήσια τέκνα της αγιωτάτης ημών Πίστεως κληρικούς ή και λαϊκούς οι οποίοι τα μυστήρια της «μήπω» καταδικασθείσης Ελλαδικής Εκκλησίας αλλά αδελφής περισπουδάστου θεωρουμένης, οι εμμένοντες εις το παλαιόν εορτολόγιον ου μόνον άκυρα θεωρούσι αλλά δυστυχώς προβαίνουν και εις πράξεις αι οποίαι εάν κριθούν Κανονικώς είναι πράξεις αιρέσεως π.χ εις του αναβαπτισμού κτλ. Επίσης αδυνατώ δια τους αυτούς λόγους να δεχθώ ότι υπείκοντες ούτοι εις θέμα «σχετιζόμενον με την θρησκευτικήν των συνείδησιν» εμμένουν εις ό,τι εφαρμόζουν εν τη πράξει.

    Και συνοψίζων τα ανωτέρω, τιμιώτατέ μοι πάτερ, ζητώ από την υμετέραν αγάπην τον αυτόν έλεγχον και προς τους αυτοτιτλοφορούμενους «γνησίους ορθοδόξους» διότι ελπίζω ότι τότε μόνον είναι δυνατόν τα διηρημένα να συναχθώσιν εις εν.

    Αδελφέ μου. Επιθυμώ την επιστολήν ταύτην να θεωρήσης όχι ως επιστολήν ελέγχου αξιοσπουδάστου άρθρου, μαρτυρούντος σεβασμόν και προσκόλλησιν προς την ιεράν μας Παράδοσιν, αλλ’ ως αφορμάς χορηγούσαν βαθυτέρας ερεύνης των αιτιών του θλιβερού τούτου θέματος, την ευθύνην επί του οποίου φέρουσιν οι ηγήτορες εκατέρων των μερίδων.

Δέξου παρακαλώ φίλημα άγιον και προσκυνητόν ασπασμόν εις την σοφήν και πατερικήν γραφίδα σου

Ελάχιστος μοναχός

Γερβάσιος Παρασκευόπουλος

Αρχιμανδρίτης


ΠΗΓΗ:

http://www.egolpion.com/gervasios_gox.el.aspx