ΟΙ ΡΩΣΟΙ ΘΕΟΛΟΓΟΙ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ ΣΤΗΡΙΖΟΥΝ ΤΙΣ ΠΛΑΝΕΜΕΝΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΠΕΡΓΑΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΩΤΕΙΟ

 ΟΙ ΡΩΣΟΙ ΘΕΟΛΟΓΟΙ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ ΣΤΗΡΙΖΟΥΝ ΤΙΣ ΠΛΑΝΕΜΕΝΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΠΕΡΓΑΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΩΤΕΙΟ

Του κ. Γ. Παπαθανασόπουλου

=====

Ο Μητροπολίτης Περγάμου υποστήριξε την εδραζόμενη επί της σχέσης των Προσώπων της Αγίας Τριάδος καινοφανή περί πρωτείου άποψη του όχι στα δικά του θεολογικά κείμενα, που ήσαν απολύτως αντίθετα, αλλά σε κείμενο που έγραψε ο Ρώσος θεολόγος π. Αλέξανδρος Σμέμαν και δημοσιεύθηκε στο βιβλίο «La Primaute de Pierre dans l’ Eglise Orthodoxe», (Editions Delachaux & Niestle, Neuchatel, Suisse, 1960). 

Στο βιβλίο υπάρχουν κείμενα των επίσης Ρώσων θεολόγων της διασποράς Αφανάσιεφ, Μέγιεντορφ και Κουλόμζιν.

Πρώτο είναι το κείμενο του Νικολάου Αφανάσιεφ, με τίτλο «Η Εκκλησία που προΐσταται στην Αγάπη». Μεταξύ των άλλων θέτει το ερώτημα: «Αν ο Πέτρος είναι πράγματι η πέτρα επί της οποίας κτίσθηκε η Εκκλησία πώς μπορεί ταυτόχρονα να είναι και αρχηγός αυτής της Εκκλησίας;» Και απαντά: «Εφόσον ο Πέτρος είναι η πέτρα επί της οποίας κτίσθηκε η Εκκλησία ο ρόλος του είναι παθητικός: Η Εκκλησία οικοδομήθηκε επ’ αυτού από τον Χριστό και όχι από εκείνον». Στη συνέχεια επισημαίνει: «Θα ήταν πολύ ασύνετο να μιλάμε για “ανατολικό πρωτείο”, ωσάν ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως να είχε θελήσει να αντιγράψει τον επίσκοπο της Ρώμης: είναι λάθος τόσο από άποψη ιδεολογική όσο και από άποψη ιστορική, όμως, χωρίς αμφιβολία, ορισμένες εσωτερικές παροτρύνσεις ώθησαν τον πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως να ακολουθήσει στην παγκόσμια εκκλησιολογία, την οδό προς το πρωτείο». Πρέπει να είναι η πρώτη φορά που αποκαλύπτεται «η εσωτερική παρότρυνση στο Φανάρι» προς ένα παπικού τύπου πρωτείο στην Ορθόδοξη Εκκλησία.

Ακολουθεί το κείμενο του Νικολάου Κουλόμζιν, με τίτλο «Η Θέση του Πέτρου στην αρχαία Εκκλησία». Στο κείμενο του ο Κουλόμζιν τονίζει πως στηριζόμενος στα λόγια του Χριστού προς τον Πέτρο και στα όσα αναφέρονται στα Ευαγγέλια περί αυτού έχει την άποψη ότι η Ιερουσαλήμ είναι η Εκκλησία που έχει τα πρεσβεία ανάμεσα στις άλλες Εκκλησίες. Και σημειώνει: «Οι ιστορικές συνθήκες και εξελίξεις δείχνουν ότι ο Πέτρος μετά την αναχώρησή του από τα Ιεροσόλυμα δεν παρουσιάζεται πλέον ως ένας της ομάδας των δώδεκα Αποστόλων, αλλά είναι ένας περιοδεύων Απόστολος. Οι Δώδεκα δεν αποτελούσαν πλέον σύναξη στην Ιερουσαλήμ και επομένως η πόλη αυτή χάνει την κεντρική της ιεραρχική θέση. Μπορεί κανείς στις νέες ιστορικές συνθήκες που δημιουργήθηκαν να μιλάει ακόμη για το πρωτείο του Πέτρου; Τα κείμενα της Καινής Διαθήκης δεν το δείχνουν κατά κανένα τρόπο».

Το κείμενο του Ιωάννου Μέγιεντορφ που ακολουθεί έχει τίτλο «Ο Άγιος Πέτρος, το πρωτείο του και η διαδοχή του στην βυζαντινή θεολογία». Ο Ρώσος θεολόγος επισημαίνει ότι στους πρώτους αιώνες «οι Βυζαντινοί στην εκκλησία της αρχαίας Ρώμης ομοφώνως απέδιδαν μια μεγάλη τιμή, αλλά όχι εξουσία, κοσμικού – δικαιοδοτικού χαρακτήρα». Προχωρώντας στους επόμενους αιώνες  εξηγεί ότι οι κοσμικές ηγετικές επιδιώξεις του Πάπα Γρηγορίου οδήγησαν τον Αυτοκράτορα Μανουήλ Κομνηνό να θελήσει να περάσει το παπικό πρωτείο στον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως ως έχοντος την έδρα της Νέας Ρώμης και «της παγκόσμιας ρωμαϊκής αυτοκρατορίας». Και αφού επισημαίνει τις περί πρωτείου απόψεις διαφόρων εκκλησιαστικών συγγραφέων επισημαίνει την ακόλουθη  άποψη του Θεσσαλονίκης Συμεών: «Η λειτουργία του πρωτείου υπάρχει στο πλαίσιο της επισκοπικής συνόδου, όπως υπήρχε στην έννοια της αποστολικής συνόδου, αλλά προϋποθέτει την εν τη αληθεία ενότητα της πίστεως». 

Στη συνέχεια προσθέτει την άποψη του Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Γενναδίου Σχολαρίου: «Ο Πέτρος είναι ο επίσκοπος και ο ποιμήν όλου του κόσμου, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι μπορούμε να πούμε το ίδιο για οποιονδήποτε από τους διαδόχους του επισκόπους». Και στο τέλος του κειμένου του ο Μέγιεντορφ τονίζει: «Η διδασκαλία των βυζαντινών θεολόγων αντιστοιχεί πλήρως στην εκκλησιολογία του Αγίου Κυπριανού στο Cathedra Petri: Δεν υπάρχει πλουραλισμός στις επισκοπικές καθέδρες, δεν υπάρχει παρά μόνο μία, η έδρα του Πέτρου και όλοι οι επίσκοποι, στο πλαίσιο των κοινοτήτων των οποίων προεδρεύουν και έχουν την έδρα τους, καθένας τους έχει τη θέση του επί της αυτής έδρας (του Πέτρου)».

Το κείμενο του  π. Αλέξανδρου Σμέμαν είναι το τελευταίο στη σειρά και επιγράφεται «Η έννοια του πρωτείου στην ορθόδοξη εκκλησιολογία». Στο κείμενο ο αείμνηστος Σμέμαν τονίζει ότι στην αρχή η κάθε τοπική Εκκλησία είχε τον Επίσκοπό της και την πληρότητα της στην ενότητά της με εκείνον. Τονίζει επίσης ότι  η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν αποκλείει το πρωτείο, αλλά δεν το θεωρεί χαρακτηριστικό κοσμικής ισχύος επί των άλλων επισκόπων και εκκλησιών. «Δεν είναι βεβαίως “υπέρτατη εξουσία”, αλλά δεν είναι και μια απλή προεδρία κατά τα δημοκρατικά και κοινοβουλευτικά πρότυπα, γιατί είναι κάτι το πνευματικό, που έχει σχέση με την Εκκλησία ως Σώμα Χριστού» σημειώνει. 

Ο Σμέμαν για το πρωτείο αναφέρεται στο Τριαδολογικό δόγμα ως εξής: «Μπορεί κανείς να εφαρμόσει στην Εκκλησία, κατ’ αναλογίαν, την τριαδολογική θεολογία. Όπως οι Τρεις Υποστάσεις της Αγίας Τριάδος δεν χωρίζουν τη θεία ουσία, κάθε μία διαθέτοντας την καθ’ ολοκληρίαν και ζώντας την, έτσι και η φύση της Εκκλησίας – Σώματος του Χριστού δεν είναι χωρισμένη λόγω της πληθύος των εκκλησιών. Αλλά όπως τα Θεία Πρόσωπα «απαριθμούνται» - κατά την έκφραση του Μεγάλου Βασιλείου- έτσι απαριθμούνται και οι εκκλησίες και υπάρχει μεταξύ αυτών μια ιεραρχία. Σε αυτήν την ιεραρχία υπάρχει μια πρώτη Εκκλησία και ένας πρώτος επίσκοπος. Αυτή η ιεραρχία δεν μειώνει τις εκκλησίες, δεν τις υποτάσσει την μία στην άλλη, είναι μόνο προορισμένη να βοηθάει να ζει κάθε εκκλησία για όλες και όλες για κάθε μία, γιατί αυτό είναι το μυστήριο του Σώματος του Χριστού...».  

Η μεταφορά του Τριαδολογικού Δόγματος στο επισκοπικό πρωτείο είναι  εξαιρετικά αδύναμη και εκτός της Ορθόδοξης Εκκλησιολογίας, όπως εκφράστηκε διαχρονικά από τους πατέρες της Εκκλησίας και από επίσημα κείμενα του Πατριαρχείου της Κωνσταντινουπόλεως. Όμως ο Μητροπολίτης Περγάμου επέλεξε ή δέχθηκε να το χρησιμοποιήσει, ξεχνώντας τί υποστηρίζει στην διατριβή του... 

ΝΕΟ ΣΟΒΑΡΟ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟ ΟΛΙΣΘΗΜΑ ΤΟΥ κ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΚΟΤΤΑΔΑΚΗ

ΝΕΟ ΣΟΒΑΡΟ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟ ΟΛΙΣΘΗΜΑ ΤΟΥ κ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΚΟΤΤΑΔΑΚΗ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Διαβάσαμε στο ιστολόγιο “Αναστάσιος”:

«Ευγνωμονώ τους ανθρώπους που με τα Κατηχητικά και άλλα συντέλεσαν να κρατηθώ στα κρίσιμα χρόνια της νιότης, της Εκκλησίας εντός»! Σταθερή επωδός της συμβίας, υπόμνημα αφοπλιστικό. Και η συμπλήρωση: «Ο Θεός δε θα με ρωτήσει για τα «αντί» Δυτικής θεολογίας και Ανατολικής, τις βυζαντινές γραφικότητες ή τη γοητευτική ορθόδοξη λεξιθηρία σας, αλλά αν και πόσο Τον αγάπησα στο πρόσωπο του ελάχιστου αδελφού»!

Το πιο πάνω απόσπασμα είναι από άρθρο του κ. Αθανάσιου Κοτταδάκη για τον ιδρυτή της αδελφότητας θεολόγων “Η Ζωή” π. Ευσέβιο Ματθόπουλο.

Το άρθρο του κ. Κοτταδάκη λέγει πολλές αλήθειες, αλλά εξυπηρετεί παράλληλα την οικουμενιστική και νεωτεριστική ατζέντα της θεολογικής σκέψης του κ. Κοτταδάκη.

Οι πάνω φράσεις, που παραθέσαμε στην αρχή του άρθρου μας, ανήκουν στη συμβία του κ. Κοτταδάκη και ο πολιός θεολόγος τις παραθέτει επαινετικά στο άρθρο του γεγονός που δείχνει το στίγμα της αντορθόδοξης θεολογικής του σκέψης.

Ο Θεός, αγαπητέ κ. Κοτταδάκη, θα μας κρίνει οπωσδήποτε με γνώμονα το μέτρο της αγάπης μας προς τον Θεό και προς τον συνάνθρωπό μας.

Αλλά θα μας κρίνει και σύμφωνα με την καθαρότητα της ομολογίας μας για τον Χριστό.

Αλλωστε τι είδους αγάπη έχουμε προς τους αιρετικούς, τους αλλόθρησκους και τους άθεους αν τους αποκρύβουμε ότι ο Χριστός είναι Σωτήρας μας και Σωτήρας όλου του κόσμου;

Οποιος δεν ομολογήσει τον Κύριο ενώπιον των ανθρώπων, δεν θα τον ομολογήσει ούτε ο Ιδιος ενώπιον του Πατρός Του, του εν τοις ουρανοίς!

Η αγάπη στην οποία αναφέρεστε, κ. Κοτταδάκη, είναι ανθρώπινη και όχι Θεανθρώπινη.

Είναι η αγάπη του κόσμου τούτου! Οχι η αγάπη του Χριστού.

Η γνησιότερη εκδήλωση αγάπης προς τον συνάνθρωπό μας είναι να του πούμε ότι μόνον όποιος εγκεντριστεί στην Ορθόδοξη Εκκλησία έχει ελπίδα σωτηρίας επειδή η Εκκλησία είναι το Σώμα του Χριστού και μόνον διά του Χριστού υπάρχει ελπίδα σωτηρίας.

Ο στόχος της χριστιανικής αγάπης δεν περιορίζεται στην παροχή υλικής βοήθειας ή ψυχολογικής υποστήριξης σε ένα εμπερίστατο συνάνθρωπό μας. Και αυτά ασφαλώς είναι απαραίτητα αλλά η ουσία και το τέλος της χριστιανικής αγάπης συνίσταται στο να ανοίξουμε στο συνάνθρωπό μας -με τη χάρη του Θεού- το απέραντο παράθυρο της πίστης για να αποκτήσει αίσθηση της αγάπης του Χριστού.

Ας μην κλείσω όμως την αναφορά μου στο θέμα χωρίς να παρακαλέσω τον κ. Κοτταδάκη να είναι πολύ πιο φειδωλός στους επαίνους του για τον π. Ηλία Μαστραγιαννόπουλο, τον μ. Δημήτρη Κουτρουμπή, τον κ. Γιανναρά και τον μ. Μέγιεντορφ.

Είναι επιβεβλημένο, βεβαίως, να απακρυνθούμε από τον σχολαστικισμό της δυτικής θεολογικής σκέψης, αλλά όχι για να εγκολπωθούμε τα ξυλοκέρατα των Ρώσων εμιγκρέδων διανοητών και τις νεορθόδοξες κατηγορίες της θεολογίας.

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΑΞΙΟΛΟΓΟ ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΕΠΙΜΑΧΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΠΡΟΥΣΣΗΣ

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΑΞΙΟΛΟΓΟ ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΕΠΙΜΑΧΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΠΡΟΥΣΣΗΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

==========

Εντοπίσαμε το ακόλουθο αξιόλογο σχόλιο στο ιστολόγιο “Αποτείχιση” ανώνυμου σχολιογράφου που υπογράφει με τα αρχικά ΑΑΜ:

“Το ζήτημα στο κείμενο του Προύσης Ελπιδοφόρου για το Πρωτείο δεν αφορά στη διαμάχη Μόσχας-Κωνσταντινουπόλεως. 

Αυτό είναι η επιφάνεια. 

Το ζήτημα βρίσκεται αλλού: Είναι η εισαγωγή μιας αιρετικής εκκλησιολογίας, αφού στο μεταξύ έχει νοθευτεί η Τριαδολογία, από την ζηζιούλειας έμπνευσης έξαρση του Προσώπου του Πατρός εν τη Αγία Τριάδι.

Ο π. Νικόλαος Λουδοβίκος, παλαιός συνεργάτης του Ζηζιούλα, έχει μιλήσει για "νεοαρειανισμό" σε κάποια προφορική του ομιλία που βρίσκεται και στο διαδίκτυο.

Προσέξτε εδώ την αριστοτελική συλλογιστική: Στις ενδοτριαδικές σχέσεις έχουμε σχέση αιτίας και αιτιατού˙ ο Πατήρ είναι αιτία, άρα ο Υιός το αιτιατόν, άρα ο Πατήρ είναι μείζων. 

Γι’ αυτό και η θεία Ευχαριστία αναφέρεται σε Αυτόν μόνο (εδώ υπάρχει σύγκρουση με τις αποφάσεις της εν Κωνσταντινουπόλει Συνόδου του 1166, που ενσωματώθηκαν στο Συνοδικό της Ορθοδοξίας). 

Στη συνέχεια, η αλλοιωμένη αυτή νεοαρειανική τριαδολογία μεταφέρεται στην εκκλησιολογία: Όπως ο Πατήρ είναι Πρώτος, με την απόλυτη έννοια, έτσι υπάρχει και ένας επίσκοπος μεγαλύτερος από τους άλλους, Πρώτος με την απόλυτη έννοια, πρώτος άνευ ίσων. 

Είναι ένας υπερ-επίσκοπος ουσιαστικά, έστω και αν δεν λέγεται έτσι. 

Πρώτα ήταν ο Ρώμης, τώρα ο Κωνσταντινουπόλεως, άχρι καιρού, δηλ. μέχρι να επανέλθει ο Ρώμης στην εκκλησιαστική κοινωνία.... 

Το καιρικό και εφήμερο (δηλαδή η τιμή στον επίσκοπο της πρώτης πόλης μιας αυτοκρατορίας που δεν υφίσταται πλέον) γίνεται αιώνιο και δογματικό.

Με άλλα λόγια, η τιμή στον επίσκοπο της πάλαι ποτέ πρώτης πόλης της πάλαι ποτέ αυτοκρατορίας είναι αποκεκαλυμμένη αλήθεια, δόγμα, όρος πίστεως και σωτηρίας.

Τούτο αποτελεί μία νέου τύπου εκκλησιολογία, έναν νεοπαπισμό. 

Αυτή είναι η αλήθεια πίσω από τους περίτεχνους συλλογισμούς του Προύσης Ελπιδοφόρου.

Εδώ καταλαβαίνουμε ότι ο νεοφαναριωτισμός δεν είναι ένα απλό παιχνίδι στα χέρια της Αμερικής για να ελέγχεται η Ορθόδοξη Εκκλησία, αλλά παίρνει επικίνδυνες διαστάσεις, διαστάσεις εκκλησιολογικής αίρεσης.

Η ιδεολογία του νεοφαναριωτισμού αλλοιώνει την αρχέγονη εκκλησιολογία.

Ποτέ οι Πατέρες της Εκκλησίας δεν εφάρμοσαν αναλογία μεταξύ του Τριαδικού δόγματος και της Εκκλησιολογίας και ειδικά σε ό,τι αφορά τις σχέσεις των Προσώπων της Παναγίας Τριάδος με τις σχέσεις των επισκόπων μεταξύ τους.

Αυτό είναι μία δογματική-εκκλησιολογική καινοτομία που δεν πρέπει να μείνει αναπάντητη από Ορθόδοξους θεολόγους και ιεράρχες.

Και οπωσδήποτε οι άλλες αυτοκέφαλες Ορθόδοξες Εκκλησίες, και ειδικά η Αντιόχεια, η Ρουμανία, η Σερβία και η Βουλγαρία, θα πρέπει να απαντήσουν αρμοδίως και συνοδικώς.”

Πολύ αξιόλογες παρατηρήσεις για τις οποίες έχουμε ορισμένα ερωτήματα.

Ποιος είναι ο συντάκτης του σχολίου και γιατί δεν υπογράφει με το αληθινό του όνομα και γιατί το δημοσιεύει σε ένα ιστολόγιο το οποίο εκφράζει τις θέσεις όσων προχώρησαν σε αποτείχιση;

Γιατί δεν στάληκε το σχόλιο να δημοσιευθεί ως άρθρο σε παραδοσιακό ιστολόγιο λ.χ. στο ιστολόγιο “Κατάνυξις”, “Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον”, “Ακτίνες”, “Θρησκευτικά” κτλ. για να έχει μια διαφορετική φερεγγυότητα η δημοσίευσή του; 

Υποβάλλω αυτό το ερώτημα όχι κατ’ ανάγκην για να πλήξω την φερεγγυότητα του ιστολογίου “Αποτείχιση”, αλλά για να επισημάνω τους αυτονόητους συνειρμούς αντίδρασης που προκαλεί η δημοσίευση κειμένων σ’ αυτό.

Η δεύτερη παρατήρηση αφορά την προσπάθεια του σχολιογράφου να υπογραμμίσει τον αιρετικό χαρακτήρα των αξιώσεων του Φαναρίου για το Πρωτείο που παραπέμπει σε εκβατικανοποίηση της Ορθοδοξίας.

Προφανώς η διατύπωση κακοδοξιών που αφορούν την Τριαδολογία και την Εκκλησιολογία είναι πολύ πιο σημαντική από αυτές καθ’ εαυτές τις αξιώσεις περί πρωτείου, οι οποίες είναι ενδεχόμενο να βασίζονται απλά σε λανθασμένη κατανόηση ή εσκεμμένη παρανόηση των Ιερών Κανόνων της Εκκλησίας.

Η τρίτη παρατήρηση αφορά την κατακλείδα του σχολίου: Αναφέρει συγκεκριμένα ο σχολιογράφος: “Ελπίζω, επίσης, ότι και σοβαροί θεολόγοι και ιεράρχες από την αμερικανική ήπειρο θα απαντήσουν στο κείμενο του Προύσης Ελπιδοφόρου.”

Δηλαδή; 

Ποιοι είναι αυτοί οι ιεράρχες και θεολόγοι στους οποίους αναφέρεται και γιατί μνημονεύει ειδικά την Αμερικανική ήπειρο;

Ο μόνος ιεράρχης που είναι αξιόλογος θεολόγος που έχω υπόψη μου στην Αμερικανική ήπειρο είναι ο Αρχιεπίσκοπος Δημήτριος ο οποίος ως Καινοδιαθηκολόγος αλλά και εξαιτίας της θέσεως που κατέχει δεν νομίζω ότι θα εμπλακεί στη συζήτηση.

Οσο για τον αξιόλογο θεολόγο στην αμερικανική ήπειρο στον οποίο αναφέρεται ο σχολιογράφος και πάλιν το μυαλό μου δεν πάει σε κάποιο παραδοσιακό θεολόγο που έχουμε στην Εκκλησία της Αμερικής, ο οποίος θα αποτολμούσε τέτοιο εγχείρημα, ούτε κι έχω διαπιστώσει ότι υπάρχει στη Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού Καθηγητής που θα όρθωνε ανάστημα έναντι του Πατριαρχείου. 

Θα ήταν δε εντελώς άσκοπο να αναφερθώ στον π. Εμμανουήλ Κλάψη ο οποίος ως γνωστόν τυγχάνει μαθητής του Σεβ. Περγάμου και στενός συνεργάτης του κ. Πέτρου Βασιλειάδη.

Μήπως ο σχολιογράφος αναφέρεται σε θεολόγους που ανήκουν σε άλλες δικαιοδοσίες; 

Αν σ’ αυτούς αναφέρεται καλόν είναι να προσέξει επειδή οι πλείστοι -αν όχι όλοι από αυτούς- είναι μαθητές του Σμέμαν και του Μέγιεντορφ και ως εκ τούτου κάθε άλλο παρά φερέγγυοι στις προσεγγίσεις τους για θέματα Οικουμενισμού και όχι μόνον.

ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΟΔΟΣ ΤΟΥ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΥ ΕΡΓΟΥ ΣΤΗΝ ΚΟΡΕΑ

ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΟΔΟΣ ΤΟΥ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΥ ΕΡΓΟΥ ΣΤΗΝ ΚΟΡΕΑ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

============

Στον Πυλώνα Εκκλησιαστικών Ειδήσεων Amen.gr διαβάσαμε το ακόλουθο εξαιρετικού ενδιαφέροντος ρεπορτάζ της κ. Αθανασίας Δημ. Κοντογιαννακοπούλου, που επιγράφεται “Ελπιδοφόρα γεγονότα για το μέλλον της Ορθοδοξίας στην Κορέα”:

“Παρὰ τὶς ποικίλες δυσκολίες λόγῳ τῆς οἰκονομικῆς κρίσης καὶ ἄλλων προβλημάτων, ποὺ ἀντιμετωπίζει τὸ ἔργο διαδόσεως τοῦ εὐαγγελικοῦ μηνύματος στὸν προσφιλῆ κορεατικὸ λαό, τρία πρόσφατα γεγονότα ἀναπτερώνουν τὶς ἐλπίδες καὶ σηματοδοτοῦν τὴν περαιτέρω ἐπέκταση τῆς ὀρθόδοξης μαρτυρίας στὴν Κορέα.

Τὸ πρῶτο ἀφορᾶ στὴν ὁμαδικὴ βάπτιση, ποὺ τελέστηκε τὸ Σάββατο 21 τρχ. μηνὸς στὴν Σεούλ. Τέσσερις ἄνδρες καὶ δύο γυναῖκες (μέσος ὅρος ἡλικίας 30 ἐτῶν) κατὰ τὴν βαπτισματικὴ θ. Λειτουργία προστέθηκαν στὰ μέλη τῆς ἐν Κορέᾳ Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, ἐνῶ ἀρκετοὶ ἄλλοι περιμένουν στὴν τάξη τῶν Κατηχουμένων νὰ ἔρθει ἡ σειρά τους.

Τὸ δεύτερο ἐλπιδοφόρο γεγονὸς ἀφορᾶ στὴν μεγάλη πρόοδο, ποὺ ἔχει σημειώσει ὁ ἐκδοτικὸς οἶκος τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Κορέας: “Korean Orthodox Editions”. Μέχρι σήμερα ἔχουν ἐκδοθεῖ πολλὰ ὀρθόδοξα βιβλία, τὰ ὁποῖα πωλιοῦνται στὰ μεγαλύτερα βιβλιοπωλεῖα τῆς Κορέας καὶ στὸ διαδίκτυο (internet shopping). Χαρακτηριστικὸ τῆς καλῆς  κυκλοφορίας τῶν βιβλίων εἶναι ὅτι τὸν μῆνα Σεπτέμβριο ἐξαντλήθηκαν καί, λόγῳ ζητήσεως, ἀμέσως ἐπανεκδόθηκαν τὰ βιβλία: «Μιὰ βραδιὰ στὴν ἔρημο τοῦ Ἁγίου Ὅρους» τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου π. Ἱεροθέου καὶ «Byzantin Theology» τοῦ ἀειμνήστου π. John Meyerdoff. Μεγάλη καὶ εὐχάριστη ἔκπληξη γιὰ ὅλους ὅσοι ἐργάζονται στὴν Ἱερὰ Μητρόπολη Κορέας ἦταν ὅτι τὸ βιβλίο «Μιὰ βραδιὰ στὴν ἔρημο τοῦ Ἁγίου Ὅρους» ἔγινε πρόσφατα best seller, ἀνάμεσα στὶς πολλὲς χιλιάδες χριστιανικῶν βιβλίων ποὺ κυκλοφοροῦνται.

Τὸ τρίτο γεγονός, ποὺ φανερώνει τὴν ἀποδοχὴ τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας στὴν κορεατικὴ κοινωνία εἶναι ἡ ἀποστολὴ γιὰ πρώτη φορὰ εὐχετήριας κάρτας καὶ δώρου πρὸς τὴν Ἱερὰ Μητρόπολη Κορέας τῆς Προέδρου τῆς Κορεατικῆς Δημοκρατίας ἐξοχωτάτης κ. Park Geun-hye, ἐξ ἀφορμῆς τῆς μεγάλης παραδοσιακῆς κορεατικῆς γιορτῆς τοῦ Τσουσόκ (Ἡμέρα Εὐχαριστιῶν).

Εὐχαριστία, αἶνος καὶ δοξολογία ἀνήκουν πρῶτον, στὸν Τριαδικὸ Θεὸ γιὰ τὰ πλούσια δῶρα τῆς Ἀγάπης Του καὶ δεύτερον, πρὸς τὸ πάνσεπτο Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο καὶ τὸν σεπτὸ Προκαθήμενό Του γιὰ τὴν ἑξηκονταετῆ ἄγρυπνη ποιμαντικὴ μέριμνά Του πρὸς τὴν ἐν Κορέᾳ Ἐκκλησία.”

Το ιεραποστολικό έργο στην Ιερά Μητρόπολη Κορέας είναι ουσιαστικό. 

Εχει σοβαρότητα, διάρκεια και συνεχή πρόοδο.

Δεν βιάζεται να αποκτήσει οπαδούς. Ούτε και να κάνει χωρίς την αναγκαία κατήχηση βαπτίσεις.

Yστερεί καταφανώς σε αριθμούς προσηλύτων σε σχέση με αυτούς που μεταστρέφονται σε διάφορες προτεσταντικές -κυρίως των Evangelicals- ομάδες, αλλά δεν έχει την επιπολαιότητα του έργου ή την έλλειψη προετοιμασίας της κατήχησης της συντριπτικής πλειοψηφίας των Κορεατών που μεταστρέφονται στο χριστιανισμό.

Είναι φανερόν ότι ο Σεβ. Μητροπολίτης Πισιδίας και Μητροπολίτης πρώην Κορέας κ. Σωτήριος (Τράμπας) έβαλε τις σταθερές βάσεις ενός σπουδαίου έργου. 

Το έργο αυτό συνεχίζει με πλήρη επάρκεια ο διάδοχός του νυν Σεβ. Μητροπολίτης Κορέας κ. Αμβρόσιος.

Ευχόμαστε -με όλη μας την ψυχή- το ιεραποστολικό έργο στην Εκκλησία της Κορέας να συνεχίσει αδιάπτωτη την κατά Θεόν ανοδική πορεία του.

Πραγματικά πρότυπο ιεραποστολικού έργου επιτελείται, με τη χάρη του Θεού, στην Απω Ανατολή.

ΚΕΡΑΥΝΟΙ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΕΘΝΟΦΥΛΕΤΙΣΜΟΥ

ΚΕΡΑΥΝΟΙ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΕΘΝΟΦΥΛΕΤΙΣΜΟΥ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

============

Σε ανταπόκρισή του, που επιγράφει ““Πόλεμος” εξουσίας πίσω από τους εορτασμούς. Βαρθολομαίος προς Ουκρανούς: “Εμείς είμαστε η Μητέρα Εκκλησία σας” ο κ. Ανδρέας Λουδάρος αναφέρει:

“Μήνυμα προς τον ουκρανικό λαό, με πολλούς όμως αποδέκτες και εκτός των συνόρων της άλλοτε σοβιετικής δημοκρατίας, απέστειλε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, με αφορμή τους εορτασμούς για τα 1025 χρόνια από την βάπτιση των Ρως. 

Υπενθυμίζοντας την ουσιαστική συμμετοχή του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, στον εκχριστιανισμό της Ουκρανίας, ο Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος σημειώνει πως οι αποστολές κληρικών και από την Κωνσταντινούπολη στην Ουκρανία συνεχίστηκαν μέχρι και τον 17ο αιώνα.

«Έτσι, το Οικουμενικό Πατριαρχείο συνέβαλε στην πρόοδο της Εκκλησίας και του Έθνους σας, ενώ η χριστιανική πίστη βελτίωσε την πνευματική και κοινωνική ζωή του λαού σας, προσφέροντας πολύ γενναιόδωρα στην ανάπτυξη και την πρόοδο του» γράφει ο Πατριάρχης ο οποίος τέσσερις φορές στο κείμενο του αναφέρει την φράση Μητέρα Εκκλησία. 

Τονίζοντας με σαφή και σχεδόν απόλυτο τρόπο πως αυτό που σήμερα γιορτάζουν στο Κίεβο είναι αποτέλεσμα της ποιμαντικής δράσης του Οικουμενικού Πατριαρχείου, του «ιερού κέντρου της Ορθοδοξίας» όπως χαρακτηριστικά γράφει, ο κ. Βαρθολομαίος στέλνει για μια ακόμη φορά το μήνυμα πως δεν προστίθεται να δεχθεί καμία αλλαγή στο status quo της Ορθόδοξης Εκκλησίας ανεξάρτητα από πολιτικο-οικονομικές καταστάσεις. 

«Οι σύγχρονοι άνθρωποι συχνά παρασύρονται από κοσμικά κριτήρια, κρίνοντας την δύναμη των εθνών με βάση οικονομικά κριτήρια ή παράγοντες της κοσμικής εξουσίας» σημειώνει με νόημα ο Πατριάρχης συμπληρώνοντας πως έτσι παραβλέπουν την δύναμη του Θεού. 

Αναφερόμενος στη διάσπαση που ταλαιπωρεί χρόνια τώρα την Εκκλησία στην Ουκρανία, ο κ. Βαρθολομαίος στέλνει ένα ακόμη μήνυμα τονίζοντας πως «Η πραγματική ενότητα μπορεί να επιτευχθεί μέσω της Εκκλησίας, μόνο όταν δεν την (σ.σ. την Εκκλησία) αντιμετωπίζουμε με εθνικά και εθνικιστικά κριτήρια τα οποία είναι ξένα προς την αποστολή της». 

Σημειώνει δε πως «Όταν μετατρέπουμε την Εκκλησία σε τόπο ικανοποίησης προσωπικών συμφερόντων και εθνικιστικών βλέψεων τότε χάνουμε τον πνευματικό σκοπό της». 

Πάντως δεν είναι λίγες οι φωνές στο εσωτερικό της ελληνόφωνης Ορθοδοξίας που θεωρούν πως η απόφαση του κ. Βαρθολομαίου να μην συμμετάσχει στους εορτασμούς στην Ρωσία και την Ουκρανία ήταν λάθος. 

Η αναφορά δε, του Ρώσου Πατριάρχη προς τον Έλληνα απεσταλμένο, Μητροπολίτη Φιλίππων κ. Προκόπιο πως ανεξάρτητα από τις διαφορές τους οι Προκαθήμενοι πρέπει να συλλειτουργούν για να αποφευχθεί η δημιουργία χάσματος μεταξύ τους σχολιάστηκε αρκετά.”

Οπωσδήποτε ήταν λανθασμένη η απόφαση του Παναγιότατου να μην παραστεί στους εορτασμούς.

Θα ήταν πολύ πιο πειστικό να έλεγε ο ίδιος -ως προεξάρχων των εορτασμών- ότι η Μητέρα Εκκλησία του ευσεβούς Ρωσικού λαού είναι το Οικουμενικό Πατριαρχείο και ότι ο εθνοφυλετισμός είναι απαράδεκτος παρά να αναγγέλλει αυτά τα πράγματα με επιστολή του.

Ηταν από δεκαετίες γνωστή η θέση της Εκκλησίας της Ρωσίας για την λεγόμενη “Ορθόδοξη Εκκλησία της Αμερικής”.

Δεν είναι πρόσφατος ο ισχυρισμός του Πατριαρχείου Μόσχας ότι η OCA είναι Αυτοκέφαλη Εκκλησία.

Και ως Αυτοκέφαλη Εκκλησία άλλωστε την μνημονεύει στα δίπτυχα πάντοτε ο Πατριάρχης Ρωσίας.

Αρα σε τι εξυπηρέτησε η αποχή του Παναγιότατου από τους εορτασμούς;

Φυσικό είναι οι Ουκρανοί αδελφοί μας να έχουν πικρία διότι ο Οικουμενικός Πατριάρχης -καίτοι προσκληθείς- απέσχε των εορτασμών για το μεγάλο γεγονός, ενώ λίγες μόνον βδομάδες νωρίτερα έσπευσε στο Μιλάνο για το Ιωβηλαίο του Διατάγματος της ανεξιθρησκείας για να συμπροσευχηθεί με τον καρδινάλιο Σκουόλα.

Ο γράφων έχει λίαν αρνητική εικόνα για την OCA. Οχι απλά επειδή προωθεί ένα Αμερικανικό ορθόδοξο εθνοφυλετισμό, αλλά κυρίως επειδή τα στελέχη του είναι όλοι νεωτεριστές και Οικουμενιστές, που προβαίνουν σε σωρεία αντικανονικών, νεωτεριστικών και συγκρητιστικών ενεργειών και υιοθετούν την "ελευθερία του ήθους" των "φιλελεύθερων" ("Liberal") Προτεσταντών.

Καλόν είναι επίσης να σημειωθεί ότι ακόμη και στη Ρωσία υπάρχουν πολλοί που απορρίπτουν τη θεολογία των ηγετών της OCA (Σμέμαν, Μέγιεντορφ και των επιγόνων τους).

Αλλά πώς να ελέγξει ο Οικουμενικός Πατριάρχης την OCA με φερέγγυο τρόπο, αφού ο ίδιος πρωτοστατεί στους οικουμενιστικούς ακροβατισμούς;

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ π. ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΖΗΣΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΣΧΗΜΙΕΣ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥ π. ΒΑΡΝΑΒΑ ΓΙΑΓΚΟΥ

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ π. ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΖΗΣΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΣΧΗΜΙΕΣ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥ π. ΒΑΡΝΑΒΑ ΓΙΑΓΚΟΥ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=============

Μέσα στα πλαίσια κηρύγματός του για τη συνάντηση του Κυρίου με τη Σαμαρείτιδα, ο π. Θεόδωρος Ζήσης έβαλε στη θέση τους τόσον τον Σεβ. Δημητριάδος όσον και τον π. Βαρνάβα Γιάγκου - τον Νεορθόδοξο και Νεονικολαίτη κληρικό - τον οποίο - ως μη όφειλε - ο Σεβ. Θεσσαλονίκης κ. Ανθιμος όρισε υπεύθυνο του τομέα Νέοτητας της Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης.

Συγχαίρουμε θερμά και υικά τον π. Θεόδωρο, ο οποίος είπε τα δέοντα για το ντελίριο του Νεονικολαιτισμού, που ακούστηκε στην εκπομπή Αρχονταρίκι με θέμα “Η χαρά  του έρωτα”. 

Ο π. Θεόδωρος, με την κριτική που ασκεί, έρχεται σε ευθεία αντίθεση με επιτελικό στέλεχος της Μητροπόλεως που υπάγεται και επομένως εμμέσως και με τον Σεβ. Θεσσαλονίκης κ. Ανθιμο.

Να σημειώσουμε τρία στοιχεία, που έχουμε υπόψη μας, που δείχνουν την ορθή στάση του π. Θεόδωρου αναφορικά με τη φοβερή αίρεση του Νεονικολαιτισμού.

1.) Καταρχήν η κλασσική εργασία του π. Θεόδωρου Ζήση “Τέχνη παρθενίας” βάζει τα πράγματα στη θέση τους αναφορικά με την παρθενία και το γάμο.

Αντί να ανατρέξει - όπως κάνουν πολλοί - στους κακόδοξους Ρώσους θεολόγους της Διασποράς - και δη τους Παύλο Ευδοκίμωφ και π. Ιωάννη Μέγιεντορφ - προστρέχει στη διδασκαλία των Αγίων Πατέρων για να μιλήσει για το θέμα.

2.) Οταν ήταν Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής προσκάλεσε τον γνωστό αοίδιμο Γέροντα π. Θεόκλητο Διονυσιάτη - δεινό πολέμιο του Νεονικολαιτισμού και πιο συγκεκριμένα του κύριου εκπροσώπου του κ. Χρ. Γιανναρά - να μιλήσει στη Θεολογική Σχολή αναφορικά με την κακοδοξία του Νεονικολαιτισμού.

3.) Ο π. Θεόδωρος - απολύτως προς τιμήν του - άμα τη εκδόσει της “Ομολογίας πίστεως” για τον Οικουμενισμό συγύρισε δεόντως τον κ. Γιανναρά με αφορμή την κριτική που άσκησε σε θέσεις του τελευταίου ο Σεβ. Αρχιεπίσκοπος Αμερικής κ. Δημήτριος.

Ως εκ τούτου ο κ. Γιανναράς θίχτηκε από την κριτική του π. Θεόδωρου και έγραψε άρθρο στο οποίο χαρακτήριζε ως “καραγκιοζιλίκια” την “Ομολογία πίστεως”.

Αυτή είναι η ορθή στάση. 

Οχι στην προσπάθειά μας να βρούμε συμμάχους - έστω και για ιερό σκοπό - να προστρέχουμε σε ανίερες συμμαχίες. 

Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα. 

Δεν μπορούμε να σιωπήσουμε για τον Νεονικολαιτισμό για να πολεμήσουμε τον Οικουμενισμό.

"Το καλόν ου μη καλόν ή μη καλώς γένηται."

Και τον Νεονικολαιτισμό και τον Οικουμενισμό θα πολεμούμε και όλες τις άλλες αιρέσεις.

Δυστυχώς όμως. Ο αρχηγέτης των Νεονικολαιτών και των Νεορθοδόξων κ. Γιανναράς έχει κάνει μεγάλη ζημιά σε βάθος χρόνου με τις ερωτολογίες του σε βαθμό που, όπως χαρακτηριστικά λέγει στο κήρυγμά του ο π. Θεόδωρος, δύο κληρικοί - και μάλιστα άγαμοι κληρικοί θα προσθέσουμε εμείς -, αντί να βγουν στην τηλεόραση για να μιλήσουν για την αγνότητα πήγαν να μιλήσουν για τη χαρά του έρωτα!. Αντί, δηλαδή, να θεολογήσουν, να ερωτολογήσουν.!!!