ΤΙ ΣΗΜΑΤΟΔΟΤΕΙ Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ «ΚΟΙΝΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ» ΜΕΤΑΞΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΛΟΥΘΗΡΑΝΙΣΜΟΥ; Δ΄

ΤΙ ΣΗΜΑΤΟΔΟΤΕΙ Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ «ΚΟΙΝΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ» ΜΕΤΑΞΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΛΟΥΘΗΡΑΝΙΣΜΟΥ;

Δ΄

Του Γραφείου επί των αιρέσεων της Ι. Μ. Πειραιώς

=====

Το ότι η εν λόγω θεωρία έρχεται σε τελεία αντίθεση με την Ορθόδοξη Εκκλησιολογία μόλις είναι ανάγκη να τονιστεί. Ο αρχ. π. Κύριλλος Κωστόπουλος, ιεροκήρυκας και Δρ. Θεολογίας, είχε γράψει γύρω από την πλάνη αυτή μεταξύ 

άλλων τα εξής: 

«Ο Μ. Βασίλειος στον Α´ κανόνα του το τονίζει κατηγορηματικώς: “Εκείνο γαρ έκριναν οι παλαιοί δέχεσθαι βάπτισμα, το μηδέν της πίστεως παρεκβαίνον”. Είναι φανερό ότι αυτή η οικονομία δεν μπορεί να εφαρμοσθεί στους Παπικούς ή τους Προτεστάντες για δύο λόγους: 1. Δεν ορθοδοξούν ως προς το δόγμα της Αγίας Τριάδος, (Filioque). 2. Δεν είναι το βάπτισμά τους σύμφωνο με την Αγιογραφική και Πατερική προτροπή, (γίνεται δια ραντισμού). Η Βαπτισματική Θεολογία ομιλεί για αποδοχή του βαπτίσματος των αιρετικών και παράλληλα παραδέχεται την παραμονή στις αιρετικές δοξασίες κάθε αποκοπείσης ομάδος από το Σώμα της Μιας Εκκλησίας. Κατά συνέπεια το περιεχόμενο του Ζ´ κανόνα της Β´ Οικουμενικής Συνόδου, το οποίο αναφέρεται στην υποδοχή των επιστρεφόντων στην Εκκλησία από την αίρεση, δεν μπορεί να εφαρμοσθεί εδώ» (Ιστ. https://orthodoxostypos.gr/%CF%85%CF%8).

Αξίζει να σχολιασθεί εδώ η παρά πάνω μαρτυρία του Μ. Βασιλείου ο οποίος θεωρεί ως δεκτό και έγκυρο και παρεκτικό αγιαστικής Χάριτος μόνο το βάπτισμα εκείνο «το μηδέν της πίστεως παρεκβαίνον», το βάπτισμα δηλαδή που δεν παρεκκλίνει προς την αίρεση, ούτε στο ελάχιστο. Αλλά και όλοι οι άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας ομοφώνως μαρτυρούν και διακηρύσσουν στα συγγράμματά τους, ότι προϋπόθεση του εγκύρου βαπτίσματος είναι η ορθή πίστη του βαπτιζομένου, η οποία όμως υφίσταται μόνο στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Κατ’ επέκταση κάθε άλλο βάπτισμα που τελείται εκτός της Εκκλησίας, μέσα στον χώρο της αιρέσεως, είναι άκυρο και μη παρεκτικό αγιαστικής Χάριτος. 

Για παράδειγμα ο Μέγας Αθανάσιος, σε ομιλία του «Κατά Αρειανών» αναφέρει μεταξύ άλλων τα εξής: «Διά τούτο γουν και ο Σωτήρ ουκ απλώς ενετείλατο βαπτίζειν, αλλά πρώτον φησί, Μαθητεύσατε. Είτα ούτω, Βαπτίζετε εις όνομα Πατρός και Υιού και αγίου Πνεύματος. Ίνα εκ της μαθήσεως η πίστις ορθή γένηται και μετά πίστεως η του βαπτίσματος τελείωσις προστεθή. Πολλαί γουν και άλλαι αιρέσεις, λέγουσαι τα ονόματα μόνον, μη φρονούσαι δε ορθώς, ως είρηται, μηδε την πίστιν υγιαίνουσαν έχουσαι, αλυσιτελές έχουσι και το παρ’ αυτών διδόμενον ύδωρ, λειπόμενον ευσεβεία».[3]

Το συμπέρασμα είναι, ότι εκείνο που χαράσσει τα όρια της Εκκλησίας δεν είναι το βάπτισμα, αλλά η ορθή πίστη. Προηγείται πάντοτε η ορθή πίστη και έπεται το βάπτισμα το οποίο χορηγείται ως επιστέγασμα της αποδοχής της ορθής πίστεως. Επομένως οι ισχυρισμοί ότι «το βάπτισμα είναι εκείνο που διαγράφει τα όρια της Εκκλησίας και ότι όλοι οι χριστιανοί (Ορθόδοξοι και Ετερόδοξοι), είναι βαπτισμένοι», όπως επίσης και ότι «εντός του βαπτίσματος ακόμη και αν υπάρχει μια διάσπαση, μια διαίρεση, ένα σχίσμα, ακόμη μπορείς να μιλάς για Εκκλησία» είναι κακόδοξοι και ξένοι προς την διδασκαλία της Εκκλησίας μας. Κατ’ επέκταση και η ενότητα μεταξύ Ορθοδόξων και Ετεροδόξων δεν επιτυγχάνεται επί τη βάσει ενός «χριστιανικού» βαπτίσματος, αλλά επί τη βάσει της ορθής πίστεως. Επειδή όμως αυτή υφίσταται μόνο μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία, προϋποθέτει την επιστροφή των αιρετικών στην Ορθοδοξία. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει σχετικά: «Όταν πάντες ομοίως πιστεύομεν, τότε ενότης 

εστίν».[4]

Φέραμε το θέμα ξανά στην επικαιρότητα, για να φανεί για μια ακόμη φορά, ότι η αίρεση του Οικουμενισμού, τώρα πια απροκάλυπτα, προχωρεί ακάθεκτη στην υλοποίηση των στόχων της και ότι σ’ όλη αυτή τη διαδικασία πρωταγωνιστικό ρόλο διαδραματίζει το Βατικανό. Η αμοιβαία αναγνώριση του βαπτίσματος μεταξύ παπικών και προτεσταντών φαίνεται ότι θα είναι ο προπομπός μιάς ανάλογης αναγνώρισης του βαπτίσματος μεταξύ των παπικών και της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας. Εκείνο που μας προβληματίζει, είναι ο κίνδυνος να συρθούμε σε μια ουνιτικού τύπου ένωση με τους παπικούς με αφορμή την πανχριστιανική Σύνοδο που φημολογείται ότι προετοιμάζεται το 2025 με την ευκαιρία της συμπληρώσεως 1700 ετών από την πρώτη Οικουμενική Σύνοδο. Οι φόβοι μας εντείνονται από το γεγονός, ότι σήμερα, διαβρωμένοι από την οικουμενιστική λαίλαπα, δεν διαθέτουμε δυστυχώς τα πνευματικά αντισώματα, ούτε τις πνευματικές εκείνες προϋποθέσεις, που απαιτούνται ώστε να μιμηθούμε τους αγίους Πατέρες μας και να αντισταθούμε με γενναιότητα και χωρίς υποχωρήσεις και συμβιβασμούς στην κυοφορούμενη προδοσία της Πίστεως. Γι’ αυτό χρειάζεται επαγρύπνηση και θυσιαστικό φρόνημα.

ΤΙ ΣΗΜΑΤΟΔΟΤΕΙ Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ «ΚΟΙΝΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ» ΜΕΤΑΞΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΛΟΥΘΗΡΑΝΙΣΜΟΥ; Γ΄

 

ΤΙ ΣΗΜΑΤΟΔΟΤΕΙ Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ «ΚΟΙΝΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ» ΜΕΤΑΞΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΛΟΥΘΗΡΑΝΙΣΜΟΥ;

Γ΄

Του Γραφείου επί των αιρέσεων της Ι. Μ. Πειραιώς

=====

Η κακόδοξη αυτή θεωρία πολύ γρήγορα μεταδόθηκε σαν μια λοιμώδης αρρώστια και μέσα στον χώρο της Ορθοδοξίας. Το 1975 ο πρώην αρχιεπίσκοπος Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας κυρός Αθηναγόρας Κοκκινάκης στην «Ομολογία Θυατείρων», που συνέταξε συνοδικά, δήλωσε ότι «όλοι οι χριστιανοί πιστεύουν στο ίδιο βάπτισμα, διά του οποίου όλοι έχουν γίνει μέλη του σώματός του, 

της Εκκλησίας».[1] 

Δέκα χρόνια αργότερα ο λαϊκός τότε θεολόγος Ιωάννης Ζηζιούλας, (νυν Μητροπολίτης Περγάμου), ανανέωσε την εν λόγω κακόδοξη θεωρία και πρότεινε «να ομιλούμε για τα όρια της Εκκλησίας επί τη βάσει…της βαπτισματικής ενότητος». Ισχυριζόταν ότι το βάπτισμα είναι εκείνο που διαγράφει τα όρια της Εκκλησίας και ότι όλοι οι χριστιανοί είναι βαπτισμένοι. Και ότι «εντός του βαπτίσματος ακόμη και αν υπάρχει μια διάσπαση, μια διαίρεση, ένα σχίσμα, ακόμη μπορείς να μιλάς για Εκκλησία».[2] 

Έξι χρόνια αργότερα, (1993), στο Μπαλαμάντ του Λιβάνου συντάχθηκε η γνωστή «δήλωση του κοινού βαπτίσματος», (παράγραφος 13), που συνυπέγραψαν Ορθόδοξοι και Παπικοί στην οποία επαναλαμβάνεται η ίδια κακόδοξη θεωρία. Έμπρακτη εφαρμογή αυτής της θεωρίας συναντούμε το 2004, όταν οι επισκοπές της Αυστραλίας των Πατριαρχείων Οικουμενικού, Αντιοχείας και Ρουμανίας υπέγραψαν το λεγόμενο «Συμφωνητικό έγγραφο» του Εθνικού Συμβουλίου Εκκλησιών της Αυστραλίας με το οποίο αναγνώρισαν το μυστήριο του βαπτίσματος, που τελείται στις ετερόδοξες κοινότητες και προώθησαν τη χρήση ενός κοινού «πιστοποιητικού βαπτίσματος». Άλλη περαιτέρω έμπρακτη εφαρμογή αποτελεί η παρά πάνω «κοινή δήλωση του βαπτίσματος» από την Νέα Ζηλανδία η οποία είναι κάτι ανάλογο με το «πιστοποιητικό βαπτίσματος» της Αυστραλίας.

(Συνεχίζεται)

ΤΙ ΣΗΜΑΤΟΔΟΤΕΙ Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ «ΚΟΙΝΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ» ΜΕΤΑΞΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΛΟΥΘΗΡΑΝΙΣΜΟΥ; Β΄

ΤΙ ΣΗΜΑΤΟΔΟΤΕΙ Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ «ΚΟΙΝΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ» ΜΕΤΑΞΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΛΟΥΘΗΡΑΝΙΣΜΟΥ;

Β΄

Του Γραφείου επί των αιρέσεων της Ι. Μ. Πειραιώς

=====

Ένα νέο πρόσφατο δημοσίευμα ήρθε να επιβεβαιώσει αυτή την πραγματικότητα. Πρόκειται για δημοσίευμα στο ιστολόγιο «Πενταπόσταγμα», του Μανώλη Κείου με τίτλο: «Καθολικοί και Λουθηρανοί της Νέας Ζηλανδίας υιοθετούν μια κοινή δήλωση του βαπτίσματος». Γράφει: «Από την Γερμανία περιμέναμε τα μαντάτα για κοινό ποτήριο Ρ/Καθολικών-Προτεσταντών, μετά και τα γεγονότα της περασμένης άνοιξης, από την Νέα Ζηλανδία ήρθε το νέο σκάνδαλο με κοινό βάπτισμα! Η Καθολική και η Λουθηρανική Εκκλησία της Νέας Ζηλανδίας υιοθέτησαν κοινή δήλωση για το Μυστήριο του Βαπτίσματος. Το έγγραφο τιτλοφορείται ‘Μαζί βαπτισμένοι εν Χριστώ’. Όπως εξήγησε η Διάσκεψη Επισκόπων της Αοτεαρόα (Νέα Ζηλανδία στην γλώσσα των Μαορί), αυτό το έγγραφο προορίζεται να βοηθήσει μεικτές οικογένειες που επιθυμούν να βαφτίσουν ένα παιδί.

Η δήλωση αναπτύχθηκε από την Επιτροπή για τον Διάλογο μεταξύ Καθολικών και Λουθηρανών, που δημιουργήθηκε το 2017 από τον καρδινάλιο John Dew και τον λουθηρανό επίσκοπο Mark Whitefield. Σχολιάζοντας το κείμενο του εγγράφου, ο Γουάιτφιλντ είπε: ‘Οι καθολικές και οι λουθηρανικές τελετές βαπτίσματος έχουν πολλά κοινά και η δουλειά που γίνεται είναι μια ευτυχής ευκαιρία να μάθουμε ο ένας από τον άλλον. Η Καθολική και η Λουθηρανική Εκκλησία μπορούν να μάθουν η μία από την άλλη να μιλούν με μία φωνή για τα προβλήματα που απασχολούν τη σύγχρονη κοινωνία, με την πεποίθηση ότι μοιράζονται ένα βάπτισμα και μία πίστη’, αναφέρεται στο κείμενο της κοινής δήλωσης. ‘Και οι Καθολικοί και οι Λουθηρανοί ισχυρίζονται ότι μέσω του βαπτίσματος ο άνθρωπος γίνεται μέλος της μίας, αγίας, παγκόσμιας και αποστολικής Εκκλησίας. Οι γονείς, ο ένας Καθολικός και ο άλλος Λουθηρανός, καλούνται να πάρουν το παιδί τους για βάπτιση σε όποια εκκλησία επιλέξουν. Μπορούν να ζητήσουν από τον εφημέριο και τον ιερέα να συμμετάσχουν στη λειτουργία του βαπτίσματος’ λέει ακόμη».

Η παρά πάνω «κοινή δήλωση του βαπτίσματος» δεν μας ξενίζει, διότι δεν είναι ένα καινούργιο «φρούτο», που μας ήρθε σήμερα ξαφνικά από το πουθενά. Έχει τις ρίζες του στην παναίρεση του Οικουμενισμού και μάλιστα σε μια από τις βασικότερες οικουμενιστικές θεωρίες του, στην λεγόμενη «θεωρία της βαπτισματικής ενότητος». Αν θελήσουμε να αναζητήσουμε το ξεκίνημα αυτής της θεωρίας, θα πρέπει να γυρίσουμε 60 χρόνια πίσω, στην Β΄ Βατικανή Σύνοδο, (1962-1965). Τότε λοιπόν, σ’ αυτή την ψευδοσύνοδο, και συγκεκριμένα σε ένα από τα διατάγματά της, το λεγόμενο Διάταγμα περί Οικουμενισμού, υιοθετήθηκε και νομοθετήθηκε η εν λόγω κακόδοξη θεωρία. 

Στο Διάταγμα, αυτό (κεφάλαιο 1, παράγραφος 3) διαβάζουμε: «Πραγματικά, όσοι πιστεύουν στο Χριστό και έλαβαν έγκυρα το βάπτισμα βρίσκονται σε κάποια κοινωνία με την Καθολική Εκκλησία, [=Παπισμό], έστω και αν η κοινωνία αυτή είναι ατελής…Δεν είναι επίσης λίγες οι ιερές πράξεις της χριστιανικής θρησκείας, που τελούνται από τους χωρισμένους αδελφούς μας, οι οποίες με διαφόρους τρόπους, ανάλογα με τη διαφορετική κατάσταση της κάθε Εκκλησίας, ή κοινότητας, μπορούν αναμφισβήτητα να μεταδίδουν πραγματικά τη ζωή της Χάρης και πρέπει να αναγνωριστούν ικανές να ανοίγουν την είσοδο προς την κοινωνία της σωτηρίας».

(Συνεχίζεται)

ΤΙ ΣΗΜΑΤΟΔΟΤΕΙ Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ «ΚΟΙΝΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ» ΜΕΤΑΞΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΛΟΥΘΗΡΑΝΙΣΜΟΥ;

ΤΙ ΣΗΜΑΤΟΔΟΤΕΙ Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ «ΚΟΙΝΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ» ΜΕΤΑΞΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΛΟΥΘΗΡΑΝΙΣΜΟΥ;

Α΄

Του Γραφείου επί των αιρέσεων της Ι. Μ. Πειραιώς

=====

Ο Δυτικός Χριστιανισμός βρίσκεται από τον 11ο αιώνα σε διαρκή πτώση και ηθική κατάπτωση. Αφότου αποσχίστηκε από την Mία και Aδιαίρετη Εκκλησία, εδογμάτισε διά μέσου των αιώνων πλήθος αιρέσεων και πλανών, απώλεσε την θεία Χάρη και έπαψε πλέον να είναι αληθής Εκκλησία, οπότε κατάντησε ένας εγκόσμιος κρατικός οργανισμός.

Ένα από τα πλέον εμφανή σημεία της καταπτώσεώς του είναι η συνεχής διάσπασή του, από τον 16ο αιώνα και εντεύθεν, με την εμφάνιση της Διαμαρτύρησης, (Προτεσταντισμού). Είναι γνωστό ότι ο Προτεσταντισμός σε όλες τις ομολογιακές διαφοροποιήσεις του δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια εκφυλισμένη μορφή του Παπισμού.

 

Μετά την απόσχισή του από τον παπικό κορμό τον 16ο αιώνα, που εκδηλώθηκε ως αντίδραση και ως επανάσταση απέναντι στις παπικές αυθαιρεσίες της εποχής εκείνης, δεν μπόρεσε τελικά να προσεγγίσει την Ορθόδοξη Ανατολή. Αντίθετα μάλιστα παραμένει μέχρι σήμερα σημαντικά εξαρτημένος από τη σχολαστική θεολογική σκέψη. Από τότε που αποσπάσθηκε από τον Παπισμό, σταδιακά και προοδευτικά κατακερματίστηκε περαιτέρω σε εκατοντάδες προτεσταντικές ομολογίες, η κάθε μία από τις οποίες θεωρεί εαυτήν ως την γνήσια και αυθεντική «Εκκλησία» του Χριστού.

Όμως από τα μέσα του 20ου αιώνος τα πράγματα αλλάζουν. Ο Παπισμός, με το γνωστό διάταγμα περί Οικουμενισμού, της Β΄ Βατικανής «Συνόδου», (1962-1965), καθιερώνει μια νέα «Εκκλησιολογία», στην οποία αναγνωρίζει στοιχεία “εκκλησιαστικότητος” τόσο στον Προτεσταντισμό, όσο 

και στην Ορθοδοξία. 

Έτσι αρχίζει μια προσπάθεια προσέγγισης με πολλές προτεσταντικές ομολογίες, (και με την Ορθοδοξία), μέσα στα πλαίσια της παναιρέσεως του Οικουμενισμού, με στόχο την ενότητα του χριστιανικού κόσμου, παρά τις υπάρχουσες δογματικές διαφορές. Οι δύο πρώην άσπονδοι εχθροί, Παπισμός και Προτεσταντισμός, σιγά σιγά πλησιάζουν αλλήλους, αρχίζουν να συνδιαλέγονται και τελικά γίνονται φίλοι. Την προσέγγιση αυτή επισημάναμε σε προηγούμενο άρθρο μας με τίτλο: «Τι σηματοδοτεί η ‘μυστηριακή διακοινωνία’ μεταξύ Παπισμού και Προτεσταντισμού;», (10.5.2021).

(Συνεχίζεται)

Α. ΚΥΡΙΑΚΟΥ, ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΑ ΕΚΤΡΟΠΑ ΣΤΗΝ ΦΙΝΛΑΝΔΙΑ

 ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚA ΕΚΤΡΟΠΑ ΣΤΗΝ ΦΙΝΛΑΝΔΙΑ

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

===== 

 

Με την ευκαιρία της εθνικής γιορτής της Φινλανδίας (6 Δεκεμβρίου) οι Οικουμενιστές βρήκαν μια ακόμη αφορμή για να συνέλθουν επί το αυτό. 

Έτσι στον επιβλητικό καθεδρικό ναό των Λουθηρανών (Προτεσταντών) της φινλανδικής πρωτεύουσας συναντήθηκαν ο Ορθόδοξος επίσκοπος Κούοπιο και Καρελίας κ. Αρσένιος Χεϊκκίνεν, ο λουθηρανός «επίσκοπος» του Τάμπερε κ. Μάττι Ρέπο και ο Παπικός «ιερέας» κ. Μάρκο Πασσινάτο. 

Σκοπός της ως άνω συναρθροίσεως δεν ήταν άλλος από  συμπροσευχή. 

Ο επίσκοπος του Κούοπιο κ. Αρσένιος παρουσιάζεται στη φωτογραφία εν ωμοφορίω και επιτραχηλίω δίπλα στο λουθηρανό «επίσκοπο», που είναι ενδεδυμένος άπασαν την «αρχιερατικήν» αυτού στολήν. Από κοντά κι ο φραγκόπαπας. Άρα δεν έχουμε απλώς μια ακόμη οικουμενιστική συνάντηση, αλλά μιλάμε για κανονική οικουμενιστική συμπροσευχή. 

Η αυτόνομη εν Φινλανδία Εκκλησία δεν γνοιάζεται και τόσο για την τήρηση των θείων και ιερών κανόνων. 

Θυμίζω απλώς την περίπτωση του μητροπολίτου Ελσιγκίου κ. Αμβροσίου, που προσκάλεσε προ ολίγων ετών στο ιερό βήμα του ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου του Ελσινκι την ερίτιμόν κυρίαν Ίργια, «επίσκοπον» των Λουθηρανών. 

Έγινε τότε πολύς θόρυβος, αλλά ο σεβασμιώτατος Ελσιγκίου δεν υπέστη ούτε επίπληξη, μήτε επιτιμήθηκε καθόλου για την αχαρακτήριστή του ενέργεια από τον Οικουμενικό Θρόνο. 

Υπενθυμίζουμε στο σεβασμιώτατο κ. Αρσένιο ότι κατά τον λβ’ (32^ο) κανόνα της εν Λαοδικεία συνόδου «ου δει αιρετικοίς ή σχισματικοίς συνεύχεσθαι». 

Γράφει στην ερμηνεία του ο Άγιος Νικόδημος: «Διορίζει ούτος ο κανών να μην συμπροσευχώμεθα ούτε με τους αιρετικούς, ήτοι τους σφάλλοντας περί την πίστιν, ούτε με τους σχισματικούς, ήτοι τους κατά την πίστιν μεν ορθοδόξους όντας, χωριζομένους δε από την Καθολικήν Εκκλησίαν δια τινας παραδόσεις και έθιμα ιάσιμα κατά τον α΄ του Βασιλείου». 

Φυσικά εδώ μιλάμε για αιρετικούς Λουθηρανούς και αιρετικούς Παπικούς και όχι για σχισματικούς. 

Όντως ψυχρολουσία πνευματική στην παγωμένη Φινλανδία.

ΝΕΑ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΑ ΑΙΣΧΗ ΣΤΗΝ ΓΕΡΜΑΝΙΑ

Οικουμενιστικά αίσχη στην Γερμανία με πρωταγωνιστή τον Σεβ. Γερμανίας Αυγουστίνο και άλλους ορθόδοξους Ιεράρχες.

Στην συμπροσευχή συμμετείχαν, όχι μόνον Λουθηρανοί, Παπικοί και άλλοι αιρετικοί, αλλά και μουσουλμάνοι και εκπρόσωποι άλλων θρησκειών.!!!

Ακόμη και εν μέσω της πανδημίας του κορωνοιού, με τα υγειονομικά μέτρα που πρέπει διά νόμου να τηρούνται, οι Οικουμενιστές δεν σταματούν να καταπατούν τους Ιερούς Κανόνες, που απαγορεύουν ρητά και επι ποινή καθαιρέσεως όσους συμπροσεύχονται με αιρετικούς, σχισματικούς και αλλόθρησκους και εμπεδώνουν έτσι τον διαθρησκειακό "λαικό Οικουμενισμό".

ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΤΕ! ΜΗΠΩΣ ΠΡΟΟΡΙΖΕΤΕ ΓΙΑ ΚΑΡΔΙΝΑΛΙΟ ΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΣΙΚΑΓΟΥ;

ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΤΕ! ΜΗΠΩΣ ΠΡΟΟΡΙΖΕΤΕ ΓΙΑ ΚΑΡΔΙΝΑΛΙΟ ΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΣΙΚΑΓΟΥ;

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Αφού απαγόρευσε -πρώτος αυτός από του Ορθόδοξους επισκόπους στις ΗΠΑ- στους ορθόδοξους πιστούς να προσέρχονται στους ορθόδοξους ναούς λόγω της πανδημίας του κορωνοιού, την ημέρα του Ευαγγελισμού, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σικάγου κ. Ναθαναήλ πήγε σε παπικό ναό για να συμμετάσχει σε οικουμενιστική συμπροσευχή με Παπικούς, Λουθηρανούς και άλλους Προτεστάντες.!!!

Καταρχήν γιατί, ενώ απαγόρευσε στους πιστούς να πηγαίνουν στις ορθόδοξες εκκλησίες λόγω του κορωνοιού, δεν έχει πρόβλημα ο Σεβασμιώτατος να πηγαίνει σε ναό αιρετικών;

Δεν διατρέχουν κίνδυνο από τον κορωνοιό οι ευκτήριοι οίκοι των αιρετικών;

Στην συνέχεια, δεν νομίζει ο Σεβασμιώτατος ότι πρέπει να τερματίσει τα απανωτά οικουμενιστικά έκτροπα;

Γιατί τον ανέχεστε -αν δεν τον ενθαρρύνετε-, Παναγιώτατε, να προκαλεί συνεχώς το ορθόδοξο φρόνημα των πιστών;

Τι είναι όλα αυτά τα σύρτα-φέρτα με τους Παπικούς;

Παναγιώτατε! Μήπως προαλείφετε τον Σεβ. Σικάγου για καρδινάλιο; Θα δούμε στο πρόσωπό του ένα νέο Βησσαρίωνα ή Ισίδωρο;

ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΣΤΟ ΑΑΧΕΝ (ΓΕΡΜΑΝΙΑ)

ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΣΤΟ ΑΑΧΕΝ (ΓΕΡΜΑΝΙΑ)

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

===== 

Η «Ρομφαία» μας μεταδίδει ότι, κατά τον εσπερινό του Αγ. Δημητρίου, στην ομώνυμη Ορθόδοξη εκκλησία στην πόλη Άαχεν (Αιξ λα Σαπέλ) της Γερμανίας, αντί την αρτοκλασία να την διανείμει στους πιστούς ο εφημέριος του ναού, την διένειμε Παπικός «επίσκοπος»!!!  Συμμεριζόμαστε την αγανάκτηση του κ. Αιμ. Πολυγένη που μετέδωσε την ως άνω είδηση, αλλ’ όχι και την έκπληξή του. 

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Στο βίντεο φαίνεται καθαρά Παπικός «επίσκοπος» με το χαρακτηριστικό πορφυρούν σκουφάκι και την πορφυράν ζώνην περί την οσφύν αυτού να μοιράζει την αρτοκλασία στους Ορθοδόξους μετά το πέρας του εσπερινού. Πίσω από τον παρείσακτο αιρετικό αξιωματούχο διακρίνεται η είκονα του Αγίου μεγαλομάρτυρος Δημητρίου. 

Υπάρχει, πέστε μου  σας παρακαλώ, περίπτωση να βρέθηκε εκεί ο κακόφρων Παπικός απρόσκλητος; Ασφαλώς όχι. Κάποιος τον προσεκάλεσε κι αυτός άδραξε την ευκαιρία από τα μαλλιά. 

Ελπίζουμε ν' ακούσουμε μια κάποια εξήγηση από κάποιο αρμόδιο της Ι. Μητροπόλεως Γερμανίας. Ως γνωστόν  η ως άνω Μητρόπολις του Οικουμενικού Θρόνου αποτελεί …αυλή των θαυμάτων και πρωτοπόρος οικουμενιστικών ασχημιών. 

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που ο Σεβ. Μητροπολίτης Γερμανίας κ. Αυγουστίνος δέχθηκε να τον μυρώσει Παπικός «επίσκοπος».!!! 

Εις δε την πόλη του Μονάχου, ο εκείσε αρχιερατικός επιτροπος π. Απόστολος Μαλαμούσης επιδίδεται σε οικουμενιστικά «ανοίγματα» (γράφε έκτροπα) άνευ όρων και ορίων. Λ.χ. τελεί αγιασμό στον ποταμό Δούναβη κατά τα Θεοφάνεια με τη συμμετοχή Παπικού «επισκόπου», αλλά και Λουθηρανού «επισκόπου». Άμα λάχει προσκαλεί και Λουθηρανές «ιέρειες». Είναι τόσο …πονόψυχος που βοηθάει τον τοπικό ιμάμη στην προσπάθειά του τελευταίου να ανεγείρει το μεγάλο τζαμί του Μονάχου και δεν διστάζει να συμμετέχει στο ανώτατο συμβούλιο του τζαμιού! 

Βέβαια! Αφού στο Κολυμβάριο προ τριετίας οι εκείσε συναχθέντες απεφάνθησαν, με το δυσώνυμο άρθρο 6, πως οι ποικιλώνυμοι αιρετικοί αποτελούν «Εκκλησίες»; 

Εις οίους καιρούς τετήρηκεν ημάς ο καλός Θεός! Η προφητεία του Αγίου Αντωνίου με τα μουλάρια που κλωτσούν γύρω από την Αγία Τράπεζα, μου λέει ο  λογισμός μου, δεν είναι μακράν από την εκπλήρωσή της.

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΑ ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΑΙ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ ΣΤΗΝ ΣΟΥΗΔΙΑ

Τελικά ο Παναγιώτατος πήγε να κάνει ποιμαντική επίσκεψη στην Ιερά Μητρόπολη Σουηδίας ή να συναγελαστεί με τους αιρετικούς (Μονοφυσίτες και Λουθηρανούς) και να επισκεφθεί τους πολιτικούς άρχοντες της Σουηδίας;

ΛΟΥΘΗΡΑΝΟΙ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΤΗΣ ΦΙΝΛΑΝΔΙΑΣ ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ

Ο Ορθόδοξος Αρχιεπίσκοπος Φινλανδίας Λέων πήγε αντάμα με τον Λουθηρανό "Αρχιεπίσκοπο" Φινλανδίας στο Φανάρι.

Απλά για να μη νομίζετε ότι η σημερική μέρα πέρασε χωρίς κάποια οικουμενιστική ασχημία.

Ο "λαικός Οικουμενισμός" εμπεδώνεται συνεχώς.

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟ ΣΥΓΚΡΥΟ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΠΑΓΩΝ (ΙΣΛΑΝΔΙΑ)

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟ ΣΥΓΚΡΥΟ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΠΑΓΩΝ (ΙΣΛΑΝΔΙΑ)

Του  θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

=====

Ο Σεβ. Μητροπολίτης Σκανδιναβίας κ. Κλεόπας βρέθηκε στο Ρέυκιαβικ, πρωτεύουσα της Ισλανδίας, για τα θυρανοίξια της ορθόδοξης εκκλησίας του Αγίου Βαρθολομαίου.

Από ότι προσεξαμε στη μακροσκελή ανακοίνωση για την επίσκεψη, ο Σεβασμιώτατος μεταξύ άλλων έπισκέφθηκε και τον Παπικό «επίσκοπο» της νήσου κ. Νταβίντ Μπαρτιμέι Τένσερ, τον οποίο προσκάλεσε στα θυρανοίξια. 

Την Δ΄Κυριακή των Νηστειών (7 Απριλίου ε.έ.) τέλεσε τη θεία λειτουργία  κι ακολούθως τα θυρανοίξια. Επικεφαλής των προσκεκλημένων του Σεβασμιώτατου ήταν η ερίτιμος κυρία Άγκνες Σιγκουρνταρντόττιρ, Λουθηρανή «επίσκοπος» Ισλανδίας, ο κ. Κρίστιαν Βγιορύσσον, Λουθηρανός «επίσκοπος» της ισλανδικής πόλεως Σκάλχολντ και ο Λουθηρανός πάστορας Θόρνβαντουρ. 

Το έρώτημα απλό, καθαρό και χιλιοειπωμένο: - Ποια δουλειά έχουν στη Θεία Λειτουργία, το κατ’ εξοχήν μυστήρίο της Εκκλησίας, ετερόδοξοι, ήγουν αιρετικοί; 

Από πότε, Σεβασμιώτατε κ. Κλεόπα, καταργήθηκαν οι Ιεροί Κανόνες  (45^ος  των Αγίων Αποστόλων και 35^ος της εν Λαοδικεία Συνόδου) που απαγορεύουν με αυστηρότατες ποινές τις συμπροσευχές μετά των αιρετικών; Είναι μήπως «σκωληκόβρωτοι» ή αποτελούν «τείχη του αίσχους», όπως τους αποκάλεσε δεινός κανονολόγος και ταγός της Εκκλησίας; 

Από την άλλη, ως γνωστόν, η Ορθόδοξη Εκκλησία ΔΕΝ αναγνωρίζει ιερωσύνη στους Προτεστάντες. Ούτε και οι ίδιοι διατείνονται ότι έχουν ειδική ιερωσύνη. Τώρα δεν καταλαβαίνετε ότι προσκαλώντας μια γυναίκα που αυτοαποκαλείται «επίσκοπος» περιφρονείτε στην πράξη την πάγια θέση της Εκκλησίας που διακυρήττει διαχρονικά ότι δεν υφίσταται θέμα γυναικείας ιερωσύνης; 

Μόνο οι παγανιστές είχαν ιέρειες στην αρχαία Ελλάδα κ.ο.κ. Κι οι αρχαίοι αιρετικοί Μοντανιστές μιλήσαν για γυναικεία ιερωσύνη. Με τα σούρτα-φέρτα  με τις προτεστάντισσες παστόρισσες και γυναίκες «επισκόπους» πάτε ντε φάκτο να μας πείσετε πως δεν υπάρχει προβλημα εν προκειμένω;  

Αυτή την Ορθοδοξία ετοιμάζεστε να κηρύξετε στη μακρυνή Ισλανδία; Καλύτερα άδειο το μαντρί παρά γιομάτο λύκους.

ΤΙ ΛΕΓΕΙ Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΚΑΙ ΤΙ ΛΕΓΟΥΝ ΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ Ζ΄

ΤΙ ΛΕΓΕΙ Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΚΑΙ ΤΙ ΛΕΓΟΥΝ ΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ

Ζ΄

Του Πορφυρίτη

=====

10.Ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος εἶπε:

«...αὐτή εἶναι ἡ γραμμή τῆς Ἐκκλησίας μας, τῆς Ἐκκλησίας Κωνσταντινούπολεως. Εἶναι γραμμή σταθερή καί ἀταλάντευτη. Δέν μπορεῖ σήμερα κανείς νά κλείνεται ἐγωϊστικά στόν ἑαυτόν του μέ ἱκανοποίηση, μέ αὐτάρκεια καί αὐταρέσκεια καί αὐτοθαυμασμόν καί νά περιμένει νά ἔλθουν ὅλοι οἱ ἄλλοι νά τόν προσκυνήσουν. Αὐτό δέν γίνεται σήμερα. Χρειαζόμαστε ἀνοίγματα οἰκουμενικά, ἀνθρώπινα, κοινωνικά, νά διαλεγόμεθα μέ ὅλους τούς ἀνθρώπους καλῆς θελήσεως. Ἐπεκρίνετο τότε ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας γιά αὐτά τά ἀνοίγματα πού ἔκανε. Ὅπως ἔκτοτε συνεχῶς καί σήμερα ἐπικρίνεται τό Οἰκουμενικό μας Πατριαρχεῖο γιά τούς οἰκουμενικούς διαλόγους τούς ὁποίους διεξάγει πώς ὡσάν τάχα νά ξεπουλοῦμε τήν Ὀρθοδοξία. Μόνον διά τοῦ διαλόγου μπορεῖ νά ἐπέλθει συνεννόησις, συμφιλίωσις καί καταλλαγή. Γι' αὐτό καί θά συνεχίσουμε ὅ,τι καί ἄν μᾶς λένε, ὅσο καί νά μᾶς ἐπικρίνουν, νά διαλεγόμεθα καί μέ τή Ρώμη καί μέ τήν Ἀγγλικανική Ἐκκλησία καί μέ τό Π.Σ.Ε. καί μέ τήν Παγκόσμια Λουθηρανική Ὀμοσπονδία καί μέ τίς λεγόμενες Ἀρχαῖες Ἀνατολικές Ἐκκλησίες, τούς Ἀρμενίους, τούς Κόπτας, τούς Αἰθίοπας κοκ. ... Αὐτό εἶναι μία ἀπό τίς προτεραιότητές μας, ἀπό τούς ἱερούς σκοπούς μας, ἀπό τά ἰδανικά καί τούς στόχους τῆς διακονίας μας.»[36] .

Οἱ Ἅγιοι Πατέρες λέγουν:

«Αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδὼς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρτάνει ὢν αὐτοκατάκριτος.»[37] (Ἀπόστολος Παῦλος).

«Πήγαινα συχνά στό πολιτιστικό κέντρο τῶν Τατάρων. Εἶναι ἡ τρίτη μεγαλύτερη ἐθνότητα στή Μόσχα.

Ἠ ἀποστολή μας εἶχε ἐπιτυχία. Πολλοί Τατάροι ἔγιναν χριστιανοι, κυρίως νέοι. Τούς μιλοῦσα στήν ταταρική γλώσσα. Σκοπός μας εἶναι νά ρίξουμε τά τείχη πού χωρίζουν τήν κουλτούρα τῆς κάθε ἐθνότητος καί πού τούς ἐμποδιζουν νά ἔρθουν στήν Ὀρθοδοξία. Τό μήνυμα ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι παγκόσμια πίστη, ὅπου ὅλα τά ἔθνη ἔχουν κληθεῖ, ἀκόμη σκανδαλιζει πολλούς.»[38] (Νεο-Ἱερομάρτυς καί Ὁμολογητής πατήρ Δανιήλ Σισόγιεφ).

(Συνεχίζεται)

Ο ΣΕΒ. ΣΟΥΗΔΙΑΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ ΤΟΝ ΔΙΑΔΟΧΟ ΤΟΥ

Ο Σεβ. Σουηδίας Κλεόπας μας παρουσιάζει τον διάδοχό του.!!!

Μακάρι, Σεβασμιώτατε, να σας βλέπαμε πάντοτε να ευλογείτε τα παιδάκια.

Όχι να συμπροσεύχεσθε με Παπικούς και Λουθηρανούς.

Και όχι μόνον αυτό!

 Ελπίζουμε ότι, στην επομένη σας φωτογραφία, θα διαπιστώσουμε ότι έχετε παραδοσιακή εμφάνιση.

"ΓΑΜΟΣ" ΣΕ ΛΟΥΘΗΡΑΝΙΚΟ ΝΑΟ!

Απολαύστε την τελετή "γάμου" σε Λουθηρανικό ευκτήριο οίκο.

Αλήθεια! 

Ποιο νόημα έχει η συνέχιση του διαλόγου Ορθοδοξίας και Λουθηρανών;

ΑΠΟΥΣΙΑΖΑΝ ΠΑΠΙΚΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ

Με μεγάλη ικανοποίηση, διαπιστώσαμε ότι δεν παρίσταντο παπικοί αξιωματούχοι, στην σημερινή Θεία Λειτουργία, που τελέστηκε στο Φανάρι, μέρα που ο Οικουμενικός Πατριάρχης εορτάζει τα ονοματήριά του.

Λυπηθήκαμε για την παρουσία παρεπιδημούσας Λουθηρανής αντιπροσωπείας, αλλά η απουσία των Παπικών μας αναπτερώνει τις ελπίδες.

Δεν γνωρίζουμε, αν η απουσία των Παπικών αξιωματούχων οφείλεται στο ότι δεν προσεκλήθησαν από το Πατριαρχείο ή αν το Βατικανό απέφυγε να στείλει αντιπροσωπεία υπό το φως της σπουδής του Πάπα φραγκίσκου να καταστήσει προνομιακό συνομιλητή του την Εκκλησία της Ρωσσίας.

Ότι και να συμβαίνει χαιρετίζουμε με ενθουσιασμό το γεγονός και ελπίζουμε ότι ο Παναγιώτατος δεν θα μας ξαναπικράνει με συμπροσευχές με αιρετικούς και αλλόθρησκους.

Ο Χριστός τον εξέλεξε Πατριάρχη, για να οικοδομεί και όχι για να γκρεμμίζει τις συνειδήσεις των ανθρώπων.

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ ΟΡΑΤΟΡΙΩΝ ΣΕ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΝΑΟΥΣ

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ ΟΡΑΤΟΡΙΩΝ ΣΕ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΝΑΟΥΣ

Της κ. Ελένης Λωρίτου

=====

Αθλιότητες! Ως γνωστόν γενικά στη μουσική και ιδιαίτερα στην ορθόδοξη εκκλησιαστική μουσική πρέπει ο λόγος να έχει ίση αξία με την μουσική. Δηλαδή την μουσική του Θεοδωράκη καθιστά μεγαλειώδη η ποίηση των μεγάλων ποιητών που μελοποίησε. 

Πολλοί μουσικοί ακόμα και κοσμικοί λένε "εν αρχή ην ο λόγος". Ιδιαίτερα στην ορθόδοξη εκκλησιαστική μουσική αυτή η ισορροπία κλίνει υπέρ της υμνογραφίας. Μπορεί στη μουσική να γίνουν εκπτώσεις και ερασιτεχνισμοί, εφ' όσον δεν θίγεται η υμνογραφία. Η μουσική απλά υποστηρίζει και υπηρετεί την υμνογραφία και την δογματική διδασκαλία την οποία εκφράζει. 

Συνεπώς, με την εισαγωγή ευρωπαικών ορατορίων μέσα σε ορθοδόξους ναούς, παραβιάζεται αυτό το θεμελιώδες αξίωμα. Δίδεται σημασία στην μουσική και θίγεται η υμνογραφία και η δογματική διδασκαλία την οποία περιέχει. 

Άλλωστε δεν είναι η μουσική που προσιδιάζει στην εσωτερικότητα της ορθοδόξου θεολογίας. Σε γενικές γραμμές την ευρωπαική μουσική οι Έλληνες την θεωρούν νερόβραστη, ακόμα και την κοσμική. Αυτό είναι μιά αλήθεια που δεν πρέπει να έχουμε ένα κόμπλεξ να την ομολογούμε. Δεν αποτελεί καμμία υποχρέωση σώνει και καλά να μας αρέσει όλη η ευρωπαική μουσική χωρίς καμμία επιλεκτικότητα.

Γενικά αυτούς τους νεωτερισμούς κάνουν άνθρωποι μουσικά απαίδευτοι, οι οποίοι επιδίδονται σε εντυπωσιασμούς, ενώ όντες ιθύνοντες και έχοντες εξουσίαν δεν κάνουν το καλύτερο δυνατόν για την προαγωγή της ορθοδόξου ψαλτικής τέχνης. 

Όταν τύχει ούσα ασθενής να μείνω στο σπίτι και ανοίγω τηλεόραση, για να ακούσω την μετάδοση ή από τον μητροπολιτικό ναό των Αθηνών ή από τον Άγιο Δημήτριο Θεσσαλονίκης, διαπιστώνω ότι δεν είναι και το καλύτερο που θα μπορούσε να παρουσιάσει η ψαλτική τέχνη, είτε γιατί οι άνθρωποι γέρασαν και δεν αποδίδουν πιά, είτε γιατί πάντα δεν διέθεταν την εξαιρετική δυνατότητα που απαιτούν αυτοί οι ναοί ως  ιδιαίτερα εμβληματικοί. Όμως δεν έχει σημασία αν ο ναός είναι ο Μητροπολιτικός των Αθηνών ή ο Άγιος Δημήτριος Θεσσαλονίκης, ο κάθε ναός και το κάθε εκκλησίασμα είναι άξιο να ακούει καλή μουσική. 

Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών λοιπόν και ο κάθε επίσκοπος ας κοιτάξουν τα καθ' εαυτούς και ας αφήσουν τα ορατόρια για τους δημάρχους και τα δημοτικά θέατρα που τα έχουν ρημάξει. Ο καλλιτεχνικός οργανισμός ήταν μία άριστη πηγή μάσας και κακοδιαχείρισης. 

Ο Μότσαρτ μας μάρανε! 

Αν το θέλουμε αλλάζει ο σκοπός που οδηγούμε τα βήματά μας στον ναό. Στην εκκλησία πηγαίνουμε με σκοπό την θεία μέθεξη ως στόχο, άσχετα αν αυτό επιτυγχάνεται πάντα. Η αποτυχία ενίοτε αυτού του στόχου δεν σημαίνει ότι η θεία μέθεξη δεν είναι μία πραγματικότητα ρεαλιστική. Υπήρξε ποτέ η μαρτυρία ότι τα ορατόρια του Μότσαρτ και του Μπάχ -όσο ανεκτίμητη και αν είναι η προσφορά τους στον ανθρώπινο πολιτισμό- ως ενιαία οντότης μουσικής και λόγου ότι υπηρέτησαν την θεία μέθεξη; Ως γνωστόν ο μεν Μπαχ είναι  Λουθηρανός, ο δε Μότσαρτ Παπικός και τα ορατόριά τους είχαν σκοπό να υπηρετήσουν τα θρησκευτικά των Μυστήρια. 

Στο τέλος ουδέν ήττον υπηρέτησαν τον παγκόσμιο πολιτισμό, όμως στερούνται του αγιαστικού φορτίου της θείας μέθεξης που φέρει η ορθόδοξη εκκλησιαστική μουσική και υμνογραφία, όπως αυτή γράφτηκε από τον εξαγιασμένο νου του Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού, του Αγίου Κοσμά του μελωδού και των άλλων μελωδών και υμνογράφων, που γνώριζαν πολύ καλά και βιωματικά την ορθόδοξη θεολογία. Επί πλέον τα ευρωπαικά ορατόρια στερούνται το βιωματικό φορτίο της θείας χάριτος, με την οποία διαχρονικά εξαγιάζεται η Εκκλησία και παράγει τους Αγίους Της. 

Ποιά είναι η προσφορά των ευρωπαικών ορατορίων σε αυτή την διαδικασία; Προσέφεραν τα μέγιστα στον ανθρώπινο πολιτισμό, δεν υπηρέτησαν όμως την ορθόδοξη θεολογία. Με το να τα εισάγουμε μέσα στον ορθόδοξο ναό, απλά αποπροσανατολιζόμαστε από τον σκοπό για τον οποίο πηγαίνουμε στον ναό. Οπωσδήποτε αυτός ο σκοπός δεν είναι η ακουστική τέρψη, αλλά ο αγιασμός!