ΑΒΒΑΣ ΙΣΙΔΩΡΟΣ, Η ΑΟΡΓΗΣΙΑ ΔΙΩΧΝΕΙ ΤΟΥΣ ΔΑΙΜΟΝΕΣ

ΑΒΒΑΣ ΜΩΥΣΗΣ, Η ΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΩΛΟΤΗΤΑΣ ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΟ ΕΛΕΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

π. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΖΗΣΗΣ, Η ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΗΣ ΑΓΑΠΗ ΣΕ ΤΡΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΥ

ΣΥΝΤΟΜΟ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΔΙΔΑΚΤΙΚΟ ΚΑΙ ΨΥΧΩΦΕΛΕΣ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΟΜΙΛΙΑΣ ΤΟΥ π. ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΖΗΣΗ.

ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΑΡΕΤΗ;

ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΑΡΕΤΗ;

Εκ του Γεροντικού

=====

Ανηφορίζοντας από τη Γεθσημανή στο όρος των Ελαιών, συναντά κανείς το μοναστήρι του αββά Αβραμίου.

Σ΄αυτό το μοναστήρι ηγούμενος ήταν ο αββάς Ιωάννης ο Κυζικηνός. Τον ρώτησαν  λοιπόν κάποια μέρα:

«Αββά, πώς μπορεί να αποκτήσει κανείς αρετή;»

Και  απάντησε ο Γέροντας:

«Αν θέλει κανείς ν' αποκτήσει μια αρετή, δεν μπορεί να την κάνει κτήμα του, αν δεν μισήσει την κακία που είναι ο αντίποδάς της.

Αν λοιπόν θέλεις να έχεις πάντοτε πένθος στην ψυχή σου, μίσησε το γέλιο.

Θέλεις να έχεις ταπείνωση; Μίσησε την υπερηφάνεια.

Θέλεις να είσαι εγκρατής; Μίσησε τη λαιμαργία.

Θέλεις να είσαι σώφρων; Μίσησε την ακόλαστη ζωή.

Θέλεις να είσαι ακτήμων; Μίσησε τη φιλαργυρία.

Αυτός που θέλει να είναι κάτοικος της ερήμου, μισεί τις πόλεις εξαιτίας των πειρασμών.

Αυτός που θέλει να έχει ησυχία, μισεί την παρρησία.

Αυτός που θέλει να ζει άγνωστος, μισεί την τάση για επίδειξη.

Αυτός που θέλει να κυριαρχεί στην οργή, μισεί να περνάει τις ώρες του μαζί με πολλούς.

Αυτός που θέλει να έχει αμνησικακία, αποφεύγει να κακολογεί τους άλλους.

Αυτός που θέλει να είναι απερίσπαστος, μένει στη μοναξιά.

Αυτός που θέλει να κυριαρχεί στη γλώσσα, ας κλείνει τ΄αυτιά του να μην ακούει πολλά.

Αυτός που θέλει να έχει τον φόβο του Θεού πάντοτε, θα μισήσει τη σωματική ανάπαυση και θα αγαπήσει τη θλίψη και τη στενοχώρια».

ΤΟ ΚΟΥΝΟΥΠΙ ΠΟΥ ΚΑΘΗΣΕ ΣΤΟ ΚΕΡΑΤΟ ΤΟΥ ΤΑΥΡΟΥ

ΤΟ ΚΟΥΝΟΥΠΙ ΠΟΥ ΚΑΘΗΣΕ ΣΤΟ ΚΕΡΑΤΟ ΤΟΥ ΤΑΥΡΟΥ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

==============

Από το αναγνωστικό του Ι. Ζούκη, που διδασκόμαστε για το μάθημα των αρχαίων Ελληνικών στην Α΄ τάξη του Γυμνασίου, βρήκα ένα λακωνικό επί της ουσίας μύθο του Αισώπου.

“Κώνωψ ἐπιστὰς κέρατι ταύρου καὶ πολὺν χρόνον ἐπικαθίσας, ἐπειδὴ ἀπαλλάττεσθαι ἔμελλεν, ἐπυνθάνετο τοῦ ταύρου εἰ ἤδη βούλεται αὐτὸν ἀπελθεῖν. 

Ὁ δὲ ὑποτυχὼν εἶπεν· 

«Ἀλλ᾿ οὔτε, ὅτε ἦλθες, ἔγνων, οὔτε, ἐὰν ἀπέλθῃς, γνώσομαι.»

Τούτῳ τῷ λόγῳ χρήσαιτο ἄν τις πρὸς ἄνδρα ἀδύνατον, ὃς οὔτε παρὼν οὔτε ἀπὼν ἐπιβλαβὴς ἢ ὠφέλιμός ἐστι.”

Για όσους τυχόν δυσκολεύονται να κατανοήσουν το κείμενο στο πρωτότυπο διευκρινίζουμε ότι αναφέρεται σε ένα κουνούπι, που κάθησε στο κέρατο ενός ταύρου και τον ρώτησε αν τον ενοχλεί η παρουσία του, για να πάρει την απάντηση από τον ταύρο ότι ούτε όταν κάθησε στο κέρατό του το πήρε είδηση, αλλά ούτε όταν θα φύγει θα αισθανθεί κάποια διαφορά.

Συγκρίνετε την εύστοχη δωρική λιτότητα του Αισώπου με το ατέλειωτο κατεβατό χωρίς νόημα που αραδιάζουμε οι περισσότεροι στα γραπτά μας ή που ακούμε στα κηρύγματα ορισμένων.

Πόσο ωραία, αλήθεια, κατορθώνει ο Αίσωπος με αυτή τη σύντομη αναφορά, που μοιάζει σαν παραμύθι, να πει μια μεγάλη αλήθεια της ζωής.

Το περιστατικό που διηγείται ο Αίσωπος θα το ακούσει σαν παραμύθι ευχάριστα ένα μικρό παιδί, αλλά θα προβληματίσει δημιουργικά και τον πιο δυνατό και φιλοσοφημένο νου.

Αλλά μήπως δεν μιλούν με την ίδια εύστοχη δωρική λιτότητα ο Κύριος στις Παραβολές του, τα "αποφθέγματα των Γερόντων" στο "Γεροντικό" και στον "Ευεργετινό" ή οι Αγιοι Πατέρες με τα "κεφάλαιά" τους στη "Φιλοκαλία";