ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΑΡΑΝΤΑΡΗ

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΑΡΑΝΤΑΡΗ

Του κ. Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

=====

Μέσα στην λασπωμένη από τις μικρότητες της καθημερινότητας ζωή του σημερινού Έλληνα πολίτη, η μνήμη του θανάτου ενός δικαίου, νέου στην ηλικία και ιδιοφυούς ποιητή και στοχαστή μας δίνει κουράγιο να συνεχίσουμε να προσπαθούμε να ζήσουμε με μιαν ελπίδα, την ελπίδα «μιας άλλης χαράς». 25 Φεβρουαρίου 1941. Την ημέρα εκείνη έσβησε το καντήλι του  Γιώργου Σαραντάρη. 

Ασθενικός, καχεκτικός και με αυξημένη μυωπία, ο Σαραντάρης πολέμησε στην πρώτη γραμμή του ελληνοϊταλικού μετώπου. Φυσικό ήταν να λυγίσει σωματικά, υπερασπιζόμενος την Πατρίδα. Ετοιμοθάνατο τον άφησαν στην τύχη του. Εκείνος ζούσε κιόλας την «άλλη χαρά». Εγκαταλελειμμένος από το στράτευμα γύρισε και πέθανε  σε μια ιδιωτική κλινική των Αθηνών. Η κηδεία του στην εκκλησία του Α΄ Νεκροταφείου, με παρόντες λίγους, συγγενείς και φίλους. Το φέρετρό του σκεπασμένο με την ελληνική σημαία. Η μόνη ηθική ανταμοιβή που έλαβε, για όσα προσέφερε στην Πατρίδα. 

Η «Καθημερινή» ανακοίνωσε, στις 2 Μαρτίου 1941, με ένα σύντομο κείμενο στην πρώτη σελίδα, τον θάνατό του: «Μεταξύ των ηρωικώς πεσόντων εις τον αγώνα κατά της ιταλικής βαρβαρότητος καταλέγεται και ο νέος λόγιος Γεώργιος Σαραντάρης. Ο Γ. Σαραντάρης ήτο από τους αξιολόγους ποιητάς της νέας γενεάς, δημοσιεύσας τρεις ποιητικάς συλλογάς και δύο φιλοσοφικά δοκίμια. (Σημ. Στην πραγματικότητα ήσαν πέντε οι ποιητικές συλλογές του και τρία τα φιλοσοφικά του δοκίμια). Υπήρξε συνεργάτης της φιλολογικής σελίδος της “Καθημερινής”, δημοσιεύσας σημειώματα δι’ άλλους νέους λογοτέχνας, ως και στίχους του. Στρατιώτης εις το αλβανικόν μέτωπον, προσέφερε την ζωήν του υπέρ του αγωνιζομένου Έθνους. Λόγω των πολεμικών ημερών περιοριζόμεθα εις τας ολίγας αυτάς γραμμάς εις μνήμην του εκλιπόντος διανοουμένου». 

Ο φίλος του ποιητή, ακαδημαϊκός Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος, έγραψε στο βιβλίο του «Φήμη απόντων» (Εκδ. Καστανιώτη) για τον θάνατο του ποιητή και στοχαστή: «Ας μου επιτραπεί να βεβαιώσω πως είχε ο Σαραντάρης, τις τελευταίες ημέρες της ζωής του, νικήσει τον φόβο του θανάτου. Ήταν γαλήνιος ενώπιον του θανάτου και ψιθύριζε προς τους νέους που τον είχαν επισκεφθεί παραινέσεις για εμμονή στον δρόμο της αρετής, υψωμένος ήδη ο ίδιος στην σφαίρα της αγιότητας». 

Ο Ανδρέας Καραντώνης, κριτικός και συνεκδότης του λογοτεχνικού περιοδικού «Νέα Γράμματα», σημειώνει αργότερα πως τα τελευταία  ποιήματα του Σαραντάρη αντανακλούσαν «μια πνευματική και ψυχική ευδαιμονία, είτε ως ένα τέρμα της πνευματικής του πορείας, είτε ως το θριαμβευτικό εξάγγελμα αυτής της “άλλης χαράς”, που την ένιωθε να ξημερώνει μέσα του, καθώς αγκάλιαζε ολοένα και πιο σφικτά τον Σταυρό του Κυρίου». 

H μηδενιστική και ηδονιστική ιντελιγκέντσια απορρίπτει τον Σαραντάρη και τον αγνοεί. Όμως, όπως πάλι γράφει ο Καραντώνης, «για ένα μπορούμε να είμαστε βέβαιοι: ο γνήσιος πνευματικός άνθρωπος, μ’ ό,τι κι αν κάνει, όπου κι αν βρεθεί, ποτέ δεν κινδυνεύει να χαθεί. Και ο Γιώργος Σαραντάρης δε χάθηκε για την πνευματική Ελλάδα».- 

Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΟΥ ΒΟΛΤΑΙΡΟΥ

Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΟΥ ΒΟΛΤΑΙΡΟΥ

Του Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου Ιεροθέου

=====

Ο Γάλλος συγγραφεύς και φιλόσοφος Βολταίρος (1694-1778) είναι γνωστός ως διαφωτιστής, και πολλοί θεωρούν ότι ως διαφωτιστής ήταν άθεος, δεν πίστευε στον Θεό. Αυτό όμως δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

Ο Τάσος Φιλιππίδης πρόσφατα μού έστειλε μια φωτογραφία από το επίγραμμα στον τάφο τού Βολταίρου που βρίσκεται στο Πάνθεον τών Παρισίων. Στο επίγραμμα γράφεται στα γαλλικά μία φράση, η οποία, προφανώς, προέρχεται από τον ίδιο τον Βολταίρο: «Πολέμησε τους αθέους και τους φανατικούς, ενέπνευσε την ανεκτικότητα, απαίτησε τα δικαιώματα τού ανθρώπου εναντίον τής σκλαβιάς τής φεουδαρχίας».

Στο επίγραμμα αυτό φαίνεται η διδασκαλία και το έργο τού Βολταίρου που αναφερόταν στον πόλεμο εναντίον τών αθέων, στον φανατισμό, τον σεβασμό τών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την αντίθεσή του στην φεουδαρχία.

Αυτό δεν κάνει ιδιαίτερη εντύπωση, διότι ο Βολταίρος, όπως οι περισσότεροι διαφωτιστές, δεν ήταν άθεος, αλλά δεϊστής. Ο δεϊσμός ή θεϊσμός δέχεται την ύπαρξη ενός ανωτάτου όντος που δεν παρεμβαίνει στα ανθρώπινα πράγματα. Οι νόμοι τού Νεύτωνα για την βαρύτητα τον οδήγησαν σε ένα δέος για τον κόσμο, οπότε κατέληξε στο να πιστεύει στην ύπαρξη μιας υπερτάτης διάνοιας, τον Θεό ως δημιουργό τού κόσμου. Μάλιστα, είπε ότι «αν δεν υπήρχε Θεός, θα έπρεπε να τον εφεύρουμε».

Όμως, ο Θεός τού Βολταίρου δεν ήταν ο Θεός τής Ιουδαϊκής και Χριστιανικής παραδόσεως, αλλά «μια οντότητα απρόσιτη και ασαφής» που βρίσκεται πέρα από την ανθρώπινη διάνοια. Έτσι, ο Βολταίρος, όπως και οι περισσότεροι διαφωτιστές, δεν ήταν άθεος, αφού πίστευε σε ένα ον που δημιούργησε τον κόσμο, αλλά ήταν αντίχριστος, δηλαδή ήταν εναντίον τού Χριστού ως δημιουργού και αναδημιουργού τού ανθρώπου και του κόσμου, ο Οποίος διευθύνει προσωπικά τον κόσμο.

Αυτή η άποψή του δεν ήταν άσχετη με τον δυτικό Χριστιανισμό, που συνάντησε στον δυτικό χώρο, ιδιαίτερα τον σχολαστικισμό που συνδέθηκε με την φεουδαρχία, την υπονόμευση τής ανθρώπινης ελευθερίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, καθώς επίσης και με την εμφάνιση τού φανατισμού.

Ο Βολταίρος δεν ήταν μόνον εναντίον τού μεταφυσικού Χριστιανισμού που συνάντησε στην ζωή του, αλλά αγωνίσθηκε και εναντίον τής εξουσίας τού Κράτους, το οποίο διαπνεόταν από τις απόψεις και επίδραση του Καθολικισμού, γι’ αυτό ομιλούσε για την ελεύθερη βούληση τού ανθρώπου.

Εμείς στην Ορθόδοξη Εκκλησία δεν πιστεύουμε σε έναν αφηρημένο Θεό, σε ένα ιδεατό ον, αλλά στον Θεό Χριστό, που έγινε άνθρωπος, αγάπησε τον άνθρωπο, έζησε ανάμεσά μας και νίκησε τον θάνατο που είναι ο μεγαλύτερος εχθρός τού ανθρώπου. Επομένως, πιστεύουμε σε έναν ελευθερωτή Θεό. Γι’ αυτό είμαστε εναντίον κάθε αθεΐας και κάθε θρησκείας που επαγγέλλεται έναν Θεό μίσους, φανατισμού και φεουδαρχίας.

Πηγή:

Περιοδικό "Παρέμβασις" Τεύχος 234 - Ιανουάριος 2016

Αναδημοσίευση από: .parembasis

ΤΙ ΛΕΓΕΙ Ο ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ, Ο ΑΙΣΧΥΛΟΣ, Ο ΣΟΦΟΚΛΗΣ ΚΑΙ Ο ΣΑΙΞΠΗΡ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΧΤΥΠΟΥΝ ΠΙΣΩΠΛΑΤΑ ΚΑΙ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΣΗ

ΤΙ ΛΕΓΕΙ Ο ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ, Ο ΑΙΣΧΥΛΟΣ, Ο ΣΟΦΟΚΛΗΣ ΚΑΙ Ο ΣΑΙΞΠΗΡ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΧΤΥΠΟΥΝ ΠΙΣΩΠΛΑΤΑ ΚΑΙ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΣΗ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

“Βρότοις πέφυκε τον πεσόντα λακτίσαι”, μας διαβεβαιώνει ο Αισχύλος στην τραγωδία του “Αγαμέμνων”.

Αυτοί, όμως, που ενεργούν με ποταπότητα απέναντι σε συνανθρώπους τους καλόν είναι να θυμούνται ότι “Τύμμα Τύμματι Τίσαι”, όπως μας προειδοποιεί ο ίδιος ποιητής στην τραγωδία “Άγαμέμνων”.   

“Ἀγών γάρ ἄνδρας οὐ μένει λελειμμένους”, μας διαβεβαιώνει και πάλιν ο Αισχύλος στην τραγωδία “Γλαύκος Ποτνιεύς”.

Γι’ αυτό καλόν είναι να θυμούνται όσοι υπερβαίνουν τα όρια της στοιχειώδους ευπρέπειας και ανθρωπιάς το σοφό ρητό του Ηράκλειτου:

"Ήλιος ουχ υπερβήσεται μέτρα. Ει δε μη, Ερινύες μιν Δίκης επίκουροι εξευρήσουσιν.”

Και συμπληρώνει ο Shakespeare στην τραγωδία “Macbeth” με τα λόγια του Macduff:

“I have no words:

My voice is in my sword: thou bloodier villain

Than terms can give thee out!” 

Προσοχή, λοιπόν, επειδή αργά ή γρήγορα θα ακούσουν όσοι παρεκτρέπονται τα επιτιμητικά λόγια του Παιδαγωγού στην τραγωδία “Ηλέκτρα” του Σοφοκλή:

“ὦ πλεῖστα μῶροι καὶ φρενῶν τητώμενοι,

πότερα παρ᾽ οὐδὲν τοῦ βίου κήδεσθ᾽ ἔτι

ἢ νοῦς ἔνεστιν οὔτις ὑμὶν ἐγγενής,

ὅτ᾽ οὐ παρ᾽ αὐτοῖς, ἀλλ᾽ ἐν αὐτοῖσιν κακοῖς

τοῖσιν μεγίστοις ὄντες οὐ γιγνώσκετε;”

Ας προσέξουν πολύ όσοι παρεκτρέπονται για να μη φέρουν τον εαυτό τους στη θέση της Κλυταιμνήστρας όταν αναφώνησε με απελπισία:

“Αἰαῖ. ἰὼ στέγαι

φίλων ἔρημοι, τῶν δ᾽ ἀπολλύντων πλέαι”

επειδή το μόνο που θα ακούσουν όταν θρηνούν σπαρακτικά και με απελπισία την ώρα που το τσεκούρι του Ορέστη θα τους χτυπά αλύπητα είναι η κραυγή της Ηλέκτρας: 

“Παῖσον, εἰ σθένεις, διπλῆν.”

Και όταν διαπιστώσουν όπως την Κλυταιμνήστρα

“αἰαῖ. ἰὼ στέγαι

φίλων ἔρημοι, τῶν δ᾽ ἀπολλύντων πλέαι”

θα ακούσουν την απάντηση του Ορέστη προς τον Αίγισθο:

“καὶ μάντις ὢν ἄριστος ἐσφάλλου πάλαι.”

Ας θυμούνται προπαντός τα λόγια των μεγάλων αυτών ποιητών και φιλοσόφων όσοι αναιτίως επιφέρουν πισώπλατες πληγές σε ανθρώπους που τους τιμούσαν σαν φίλους, επειδή -σύμφωνα με το γνωστό γνωμικό- το χτύπημα του φίλου πονά διπλά.

Τα πιο πάνω φυσικά εκφράζουν την θύραθεν σοφία, των σοφών του αιώνος τούτου. 

Οι χριστιανοί, όμως, έχουν άλλα κριτήρια. Τα κριτήρια του Ευαγγελίου είναι διαφορετικά, επειδή ο Χριστός επιτάσσει τους αδικημένους να συγχωρούν, να προσεύχονται και να ευεργετούν τους εχθρούς τους και να παρακαλούν τον Χριστό να μη στήσει την αμαρτίαν σε όσους τους αδικούν και να μιλούν γι' αυτούς που τους αδικούν πάντοτε με σεβασμό, ήθος, ευγένεια και αγάπη.

Ο ΘΕΟΣ ΔΕΝ ΧΟΡΗΓΕΙ ΜΕΓΑΛΟ ΧΑΡΙΣΜΑ ΧΩΡΙΣ ΜΕΓΑΛΗ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ

Ο ΘΕΟΣ ΔΕΝ ΧΟΡΗΓΕΙ ΜΕΓΑΛΟ ΧΑΡΙΣΜΑ

ΧΩΡΙΣ ΜΕΓΑΛΗ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ

Του Αββά Ισαάκ του Σύρου

================

Αν η ψυχή του ανθρώπου έχει κάποια αδυναμία και δεν διαθέτει αρκετή δύναμη για μεγάλους πειρασμούς και συνεπώς ζητά να εισέλθει σ’ αυτούς, και την εισακούσει ο Θεός, τότε γνώριζε σαφώς πως όσο η ψυχή είναι ανεπαρκής για μεγάλες δοκιμασίες, στον ίδιο βαθμό είναι ανεπαρκής και για τα μεγάλα χαρίσματα.

Και όσο αποτρέπονται οι μεγάλοι πειρασμοί από το να εισέλθουν στην ψυχή, στον ίδιο βαθμό παρακρατούνται από αυτήν και τα μεγάλα χαρίσματα.

Ο Θεός δεν χορηγεί ένα μεγάλο χάρισμα χωρίς μια μεγάλη δοκιμασία.

Ο Θεός, κατά τη σοφία Του, που βρίσκεται πέρα από την κατανόηση των πλασμάτων Του, όρισε τα δώρα Του να παραχωρούνται ανάλογα με τους πειρασμούς.

ΠΗΓΗ:

Αναστάσιος

ΑΝ ΣΥΓΧΩΡΕΣΕΙΣ ΛΙΓΑ ΘΑ ΣΟΥ ΣΥΓΧΩΡΕΘΟΥΝ ΛΙΓΑ...

ΑΝ ΣΥΓΧΩΡΗΣΕΙΣ ΛΙΓΑ ΘΑ ΣΟΥ ΣΥΓΧΩΡΕΘΟΥΝ ΛΙΓΑ,

ΑΝ ΣΥΓΧΩΡΕΣΕΙΣ ΠΟΛΛΑ ΘΑ ΣΟΥ ΣΥΓΧΩΡΕΘΟΥΝ ΠΟΛΛΑ

Του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

================

Θέλεις να μάθεις τη σημασία της αρετής;

Τα εξής παραγγέλλει ο Θεός στους ανθρώπους:
«Κανείς από σας ας μη διατηρεί στην καρδιά του κακία για τον αδελφό του» και «κανείς ας μη συλλογίζεται την κακίαν του άλλου».

Βλέπεις; Δεν λέει μόνο, συγχώρεσε το κακό του άλλου, αλλά μην το έχεις ούτε στη σκέψη...σου, μη το συλλογίζεσαι, άφησε όλη την οργή, εξαφάνισε την πληγή.

Νομίζεις, βεβαίως, ότι με την εκδικητικότητα τιμωρείς εκείνον που σε έβλαψε. Γιατί εσύ ο ίδιος σαν άλλο δήμιο εγκατέστησες μέσα σου το θυμό και καταξεσκίζεις τα ίδια σου τα σπλάχνα.

Έχεις αδικηθεί πολύ και στερήθηκες πολλά εξαιτίας κάποιου, κακολογήθηκες και ζημιώθηκες σε πολλά σοβαρά θέματά σου και γι αυτό θέλεις να δεις να τιμωρείται ο αδελφός σου; Και εδώ πάλι σου είναι χρήσιμο να τον συγχωρήσεις.

Γιατί, εάν θελήσεις, εσύ ο ίδιος να εκδικηθείς και να επιτεθείς εναντίον του είτε με τα λόγια σου, είτε με κάποια ενέργειά σου, η με την κατάρα σου, ο Θεός όχι μόνο δεν θα επέμβει κατ αυτού -εφόσον εσύ ανέλαβες την τιμωρία του - αλλά επιπλέον θα σε τιμωρήσει ως θεομάχο.

Άφησε τα πράγματα στο Θεό.

Αυτός θα τα τακτοποιήσει πολύ καλύτερα απ’ ότι εσύ θέλεις. Σε σένα έδωσε μόνο την εντολή να προσεύχεσαι για τον άνθρωπο που σε λύπησε. Εμάλωσες με κάποιον και κρατάς μέσα σου κακία. Μην προσέλθεις στη Θεία Κοινωνία!

Θέλεις να προσέλθεις; Συμφιλιώσου πρώτα και τότε να έλθεις να εγγίσεις τα Άχραντα Μυστήρια! Αυτά δεν τα λέγω εγώ, αλλά ο ίδιος ο Κύριος. Αυτός για να σε συμφιλιώσει με τον Πατέρα, δεν αρνήθηκε ούτε να σφαγιασθεί, ούτε το αίμα Του να χύσει.
Και συ, για να συμφιλιωθείς με τον συνάνθρωπό σου, ούτε μια λέξη δεν καταδέχεσαι να βγάλεις από το στόμα σου; Και διστάζεις να τρέξεις πρώτος;

Άκουσε τι λέει για όσους κρατούν τη στάση αυτή: «Αν προσφέρεις το δώρο σου στο θυσιαστήριο και εκεί θυμηθείς ότι ο αδελφός σου έχει κάτι εναντίον σου...πήγαινε πρώτα να συμφιλιωθείς με τον αδερφό σου». Αν έβλεπες ένα μέλος του σώματός σου αποκομμένο, δεν θα έκανες τα πάντα για να το ενώσεις με το σώμα σου; Αυτό κάνε και για τους αδελφούς σου. Όταν τους δεις να έχουν αποκοπεί από την αγάπη σου, τρέξε γρήγορα και περιμάζεψέ τους. Μην περιμένεις εκείνους να έλθουν, σπεύσε εσύ πρώτος, για να λάβεις τα βραβεία!

Ένα μόνο εχθρό διαταχθήκαμε να έχουμε, τον διάβολο. Με αυτόν να μη συμφιλιωθείς ποτέ, προς τον αδελφό σου όμως ποτέ να μην έχεις βαριά καρδιά. Κι αν ακόμη συμβεί κάποια μικροψυχία, ας είναι παροδική, ας μην υπερβαίνει το διάστημα της ημέρας. «Η δύση του ηλίου να μη σας προφθάσει οργισμένους», λέει ο Απόστολος. «... Άφες ημείν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών».

Βλέπεις; Ο Θεός εσέ τον ίδιο έκανε κριτή της συγχωρήσεως των αμαρτημάτων σου. Αν συγχωρήσεις λίγα, λίγα θα σου συγχωρηθούν.Αν συγχωρήσεις πολλά, θα σου συγχωρηθούν πολλά. Αν τα συγχωρήσείς με ειλικρίνεια και με όλη σου την καρδιά, με τον ίδιο τρόπο θα συγχωρήσει και τα δικά σου ο Θεός.

Αν, μετά τη συγχώρηση, κάνεις και φίλο σου τον εχθρό σου, έτσι θα διάκειται και ο Θεός απέναντί σου. Ποίας, λοιπόν, τιμωρίας δεν είναι άξιος εκείνος, που ενώ πρόκειται να κερδίσει δέκα χιλιάδες τάλαντα, εάν χάσει εκατό μόνο δηνάρια, ούτε και τα λίγα και μικρά δεν συγχωρεί, αλλά στρέφει εναντίον σου τα ίδια τα λόγια της προσευχής;

Γιατί όταν λες στο Θεό «συγχώρεσέ μας όπως και εμείς συγχωρούμε τους εχθρούς μας» και κατόπιν εσύ δεν συγχωρείς, για τίποτε άλλο δεν παρακαλείς το Θεό, παρά να σε στερήσει από κάθε απολογία και συγγνώμη

ΠΗΓΗ:

ΨΗΓΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

ΤΡΑΒΑΤΕ ΚΟΜΠΟΣΧΟΙΝΙ

ΤΡΑΒΑΤΕ ΚΟΜΠΟΣΧΟΙΝΙ

Του Γέροντος Παισίου

==============

Τραβάτε συνέχεια κομποσχοίνι, μέχρι να ξεπαγώσουν τα πνευματικά λάδια, για να πάρει εμπρός η πνευματική μηχανή, δηλ. να δουλεύει μόνη της η καρδιά την ευχή.

Πρέπει να λέμε την ευχή παντού. Κάποτε ένας οδηγός στην Αρναία χτύπησε ένα παιδί με το αυτοκίνητό του. Το παιδί δεν έπαθε τίποτε, γιατί ο οδηγός έλεγε την ευχή και την ώρα που οδηγούσε.

Όπως τα καράβια που κινδυνεύουν εκπέμπουν SOS, έτσι και ο άνθρωπος πρέπει να λέει συνεχώς την ευχή: Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με. Η προσευχή πρέπει να είναι λιτή.....

Πριν την προσευχή να διαβάζετε λίγες γραμμές από το Ευαγγέλιο ή το Γεροντικό. Έτσι η σκέψη σας θερμαίνεται και μετατίθεται στον πνευματικό χώρο.

H προσευχή είναι ξεκούραση. Η ψυχή δεν κουράζεται με την προσευχή. Όταν μιλάει με το Θεό ξεκουράζεται.

Με τη μελέτη θερμαίνεται η ψυχή και μεταφέρεται σε πνευματικούς κόσμους. Σκοπός είναι να γλυκαίνει ο νους την καρδιά, για να γίνεται η προσευχή καρδιακή. Μόνο η καρδιακή προσευχή είναι προσευχή, διότι έχει πόνο και φέρνει αποτελέσματα.

ΠΗΓΗ:

Αναβάσεις,

Θρησκευτικά,

Πρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση, Υπαίθριο Αρχονταρίκι – Καταγραφή διδαχών του π. Παϊσίου, Κόνιτσα.

ΤΡΙΑ ΑΝΕΚΔΟΤΑ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΔΙΟΓΕΝΗ ΤΟΥ ΚΥΝΙΚΟΥ

ΤΡΙΑ ΑΝΕΚΔΟΤΑ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ

ΤΟΥ ΔΙΟΓΕΝΗ ΤΟΥ ΚΥΝΙΚΟΥ (404 - 323 π. Χ.)

===============

Ξακουστός για την ιδιόρρυθμη ζωή του ο φιλόσοφος Διογένης γεννήθηκε στη Σινώπη και πέθανε στην Κόρινθο. Δίδασκε την απαλλαγή από κάθε ανάγκη και περιφερόταν στους δρόμους ξυπόλητος και ρακένδυτος. Τα αποφθέγματά του διακρίνονται για το σκωπτικό και σαρκαστικό τους πνεύμα.

*****

Ένας φαλακρός στην αγορά νόμισε πως βρήκε το κατάλληλο πρόσωπο κι άρχισε να ειρωνεύεται το Διογένη. Αυτός τον άφησε να εξαντλήσει το απόθεμα της «εξυπνάδας» του και τότε, κοιτάζοντας τη φαλάκρα του ανθρώπου εκείνου, είπε:

- Τιμή και δόξα στα μαλλιά, που είχαν την πρόνοια να εγκαταλείψουν εγκαίρως ένα τέτοιο κεφάλι σαν το δικό σου!

*****

Όταν ο Μ. Αλέξανδρος επισκέφτηκε τον Διογένη, τον ρώτησε:

-Τι ζητάς μέσα στο πιθάρι, Διογένη;

-Ψάχνω να βρω τα οστά του πατέρα σου και τα οστά του δούλου μου, μα δεν μπορώ να τα ξεχωρίσω, γιατί δεν υπάρχει καμιά διαφορά μεταξύ τους.

Λέγεται πως οι δύο άντρες πέθαναν την ίδια μέρα το 323 π. Χ.

*****

Περαστικός ο Διογένης από το σπίτι ενός μοχθηρού ευνούχου, διάβασε μία επιγραφή στην πόρτα του, η οποία έλεγε: « Μηδέν εισίτω κακόν». Δηλαδή: Ας μη μπει κανένα κακό μέσα σ’ αυτό το σπίτι.

Κι ο Διογένης με προσποιητή απορία:

-Και ο οικοδεσπότης από πού θα μπαίνει στο σπίτι του;

ΠΗΓΗ:

Ιερός Ναός Αγίας Βαρβάρας Πατρών