π. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΤΡΑΤΗΓΟΠΟΥΛΟΣ,ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΣΤΟ ΔΟΓΜΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ ΚΑΠΟΙΑΣ ΨΕΥΔΟΕΝΩΣΕΩΣ

 ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΣΤΟ ΔΟΓΜΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ ΚΑΠΟΙΑΣ ΨΕΥΔΟΕΝΩΣΕΩΣ

Του π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου

=====

Ἡ θεραπευτικὴ εἶναι γιὰ ὅλους, ἔτσι οἱ Κανόνες ὅ,τι ἔχουν μέσα τὸ ἔχουν γιὰ λόγους θεραπευτικοὺς καὶ ἀκριβῶς γι’ αὐτὸν τὸν λόγο ἡ ἀκρίβεια τῶν Κανόνων περνάει καὶ ἀπὸ τὸν χῶρο τῆς οἰκονομίας. 

Ὑπάρχει ἀκρίβεια τῆς θεραπευτικῆς, ἀλλὰ κατὰ τὰ μέτρα τῆς ἀσθενείας, τῆς προθέσεως, τῆς διαδικασίας ποὺ τὸ ἔκανε, ὑπάρχει ἄλλη θεραπευτική. 

Ἴδιο καρκίνο ἔχουν δύο ἀσθενεῖς, ἀπὸ ἄλλη αἰτία δημιουργήθηκε, σὲ ἄλλη φάση βρίσκεται, ἄλλη θεραπεία σηκώνει ὁ ὀργανισμὸς 

τοῦ ἀσθενοῦς. 

Ἄρα ὑπάρχει ἡ ἀκρίβεια τοῦ Κανόνος, δηλαδὴ κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ ἀμφισβητήσει αὐτὸ ποὺ λέει ὁ Κανόνας, ἀλλὰ ταυτόχρονα ἡ Ἐκκλησία μὲ τοὺς Ἐπισκόπους - πνευματικοὺς κάνει τὴν θεραπευτικὴ καὶ κατ΄ οἰκονομία.

Προσέξτε κάτι ποὺ θὰ πῶ, δὲν ὑπάρχει οἰκονομία στὴν ἁμαρτία, νὰ πῶ δὲν πειράζει ἔκανες τὴν ἁμαρτία δέκα φορὲς τὸ μήνα, ἄντε νὰ τὴν κάνεις πέντε φορὲς τώρα τὸ μήνα, αὐτὸ δὲν εἶναι οἰκονομία. Οἰκονομία εἶναι τρόπος θεραπείας, πῶς θὰ 

θεραπευτεῖς, ὄχι νὰ μειώσεις 

λίγο τὴν ἁμαρτία.

Οὔτε μπορεῖ νὰ γίνει οἰκονομία στὸ Δόγμα. Δηλαδὴ νὰ ἀλλοιώσω τὸ Δόγμα, νὰ πῶ δὲν πειράζει παιδάκι μου τώρα, ἂς ἑνωθοῦν οἱ ἐκκλησίες καὶ δὲν πειράζει θὰ δοῦμε τί θὰ γίνει. Δὲν μποροῦμε νὰ οἰκονομήσουμε τὸ Δόγμα, τὴν Ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας ἐν ὀνόματι κάποιας ψευτοενώσεως, δὲν γίνεται οἰκονομία στὸ Δόγμα. 

ΠΗΓΗ:

Ἀπομαγνητοφωνημένο ἀπόσπασμα 1ης παιδαγωγικῆς ὁμιλίας τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, μὲ θέμα «Ἀποστολικοὶ Κανόνες Ι΄», ἐκφωνήθηκε 16-10-2004.

ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΣΤΟ ΔΟΓΜΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ ΚΑΠΟΙΑΣ ΕΝΩΣΕΩΣ

ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΣΤΟ ΔΟΓΜΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ ΚΑΠΟΙΑΣ ΕΝΩΣΕΩΣ

Του π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου

=====

Ἡ θεραπευτικὴ εἶναι γιὰ ὅλους, ἔτσι οἱ Κανόνες ὅ,τι ἔχουν μέσα τὸ ἔχουν γιὰ λόγους θεραπευτικοὺς καὶ ἀκριβῶς γι΄ αὐτὸν τὸν λόγο ἡ ἀκρίβεια τῶν Κανόνων περνάει καὶ ἀπὸ τὸν χῶρο τῆς οἰκονομίας. 

Ὑπάρχει ἀκρίβεια τῆς θεραπευτικῆς, ἀλλὰ κατὰ τὰ μέτρα τῆς ἀσθενείας, τῆς προθέσεως, τῆς διαδικασίας ποὺ τὸ ἔκανε, ὑπάρχει ἄλλη θεραπευτική. 

Ἴδιο καρκίνο ἔχουν δύο ἀσθενεῖς, ἀπὸ ἄλλη αἰτία δημιουργήθηκε, σὲ ἄλλη φάση βρίσκεται, ἄλλη θεραπεία σηκώνει ὁ ὀργανισμὸς τοῦ ἀσθενοῦς. 

Ἄρα ὑπάρχει ἡ ἀκρίβεια τοῦ Κανόνος, δηλαδὴ κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ ἀμφισβητίσει αὐτὸ ποὺ λέει ὁ Κανόνας, ἀλλὰ ταυτόχρονα ἡ Ἐκκλησία μὲ τοὺς Ἐπισκόπους – πνευματικοὺς κάνει τὴν θεραπευτικὴ καὶ κατ΄ οἰκονομία.

Προσέξτε κάτι ποὺ θὰ πῶ, δὲν ὑπάρχει οἰκονομία στὴν ἁμαρτία, νὰ πῶ δὲν πειράζει ἔκανες τὴν ἁμαρτία δέκα φορὲς τὸ μήνα, ἄντε νὰ τὴν κάνεις πέντε φορὲς τώρα τὸ μήνα, αὐτὸ δὲν εἶναι οἰκονομία. 

Οἰκονομία εἶναι τρόπος θεραπείας, πῶς θὰ θεραπευτεῖς, ὄχι νὰ μειώσεις λίγο τὴν ἁμαρτία. 

Οὔτε μπορεῖ νὰ γίνει οἰκονομία στὸ Δόγμα. 

Δηλαδὴ νὰ ἀλλοιώσω τὸ Δόγμα, νὰ πῶ δὲν πειράζει παιδάκι μου τώρα, ἂς ἑνωθοῦν οἱ ἐκκλησίες καὶ δὲν πειράζει θὰ δοῦμε τί θὰ γίνει. 

Δὲν μποροῦμε νὰ οἰκονομήσουμε τὸ Δόγμα, τὴν Ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας ἐν ὀνόματι κάποιας ψευτοενώσεως, δὲν γίνεται οἰκονομία στὸ Δόγμα.

πηγή

ΣΤΗΝ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ π. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΣΤΡΑΤΗΓΟΠΟΥΛΟΥ

ΣΤΗΝ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ π. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΣΤΡΑΤΗΓΟΠΟΥΛΟΥ

Του Σεβ. Φθιώτιδος κ. Νικολάου

=====

Μᾶς προξένησε μεγάλη λύπη ἡ ἀναχώρηση ἐκ τοῦ κόσμου τούτου τοῦ ἀγαπητοῦ μας ἀειμνήστου π. Κων/νου Στρατηγοπούλου. Ἡ Ἐκκλησία μας ἔχασε ἕναν τίμιο Λειτουργό, ἕναν ἀφοσιωμένο ἱεραπόστολο, ἕναν ἀφανή καί ταπεινό ἐργάτη τῆς σωτηρίας πολλῶν ψυχῶν.

Τόν ἐγνώρισα τό 1984, ὡς ὑπάλληλο εἰς τόν τομέα τῆς Ἱεραποστολῆς τῆς Ἀποστολικῆς Διακονίας καί ὑπεύθυνο τοῦ Φροντιστηρίου Ὑποψηφίων Κατηχητῶν.

Ἀργότερα συνεργασθήκαμε εἰς τόν Ραδιοφωνικό Σταθμό τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ὅταν ἔκανε τήν ἐκπομπή «Ραδιοπαράγκα» μέ ἐπίκαιρα θέματα, τά ὁποῖα ἀνέβαζαν κατακόρυφα τήν ἀκροαματικότητα τοῦ Ραδιοφωνικοῦ Σταθμοῦ τῆς Ἐκκλησίας καί παράλληλα ἄναβαν ἡφαίστεια σέ μερικούς ἐκκλησιαστικούς, οἱ ὁποῖοι ζητοῦσαν τήν κεφαλήν του «ἐπί πίνακι».

Κανένας ἀπό τήν Κεντρική Διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας δέν ἔθεσε θέμα διακοπῆς τῶν ἐκπομπῶν του, οὔτε αὐτός ὁ μακαριστός Ἀρχιεπίσκοπος Σεραφείμ, ὅταν σέ μιά Ραδιοπαράγκα ἐπέκρινε κάποιες ἐνέργειες του.

Μοῦ εἶχε πεῖ τότε ὁ ἀείμνηστος Ἀρχιεπίσκοπος Σεραφείμ: «Ἄστον νά γαυγίζει. Καί τά μαντρόσκυλα χρειάζονται».

Ὁ π. Κων/νος ἦταν ἀπόλυτος στά πιστεύω του καί στή ζωή του. Ἀναλώθηκε στήν προσφορά πρός τήν νεολαία. Ἔφερε κοντά στήν Ἐκκλησία νέους περιθωριακούς, προβληματικούς, μέ μύρια προβλήματα, τούς ὁποίους μετέβαλε σέ ἀρνία τοῦ Θεοῦ.

Εἶχαν ἀπόλυτη ἐφαρμογή στήν ποιμαντική του οἱ λόγοι τοῦ Οἰκοδεσπότου τῆς παραβολῆς: «Ἔξελθε εἰς τάς πλατείας καί ρύμας τῆς πόλεως καί τούς πτωχούς καί ἀναπήρους καί χωλούς καί τυφλούς εἰσάγαγε ὥδε...» (Λουκ. 14, 21). Γιά πολλά παιδιά, πού εἶχαν ξεφύγει καί ἀκολουθήσει μιά καταστροφική πορεία, ἦταν ὁ παπᾶ Κων/νος, τό γαλήνιο λιμάνι καί τό καταφύγιο τῶν ψυχῶν τους.

Ὅπου ὑπηρέτησε ἐργάσθηκε ταπεινά καί ἥρεμα στόν τομέα τῆς παραστρατημένης νεολαίας. Ἦταν καινοτόμος στήν μέθοδο προσεγγίσεως τῶν ψυχῶν. Ἄνοιγε νέους δρόμους, πού ξεκινοῦσαν ἀπό τήν γνήσια λειτουργική παράδοση καί πατερική διδασκαλία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

Ἔδιδε τήν ἐντύπωση τοῦ κατά Χριστόν σαλοῦ. Ἦταν, ὅμως, ἕνα τέλειο πρότυπο ποιμένος καί ἐξομολόγου. Τό κίνημά του δέν αὐτοπροσδιορίσθηκε. Τό ἐνέταξε στήν Ἐνορία καί στήν Μητρόπολη, πού διακονοῦσε. Κύριο χαρακτηριστικό του ἡ ἀπόλυτη ὑπακοή εἰς τόν Ἐπίσκοπό του.

Ὁ π. Κων/νος Στρατηγόπουλος διέθετε μόρφωση. Γιά ἐκεῖνον ὅμως τό ἀποτελεσματικότερο μέσο γιά τήν ἐπιτυχία τοῦ ἔργου του ἦταν ἡ λειτουργική ζωή καί οἱ ἐμπειρίες ἀπό τήν συμμετοχή του στή ζωή καί στό πνεῦμα τῶν Ἁγίων.

Θά μείνει στήν ἱστορία, ὡς ὁ ἱερέας ἐκεῖνος, πού κατώρθωσε νά σπάσει τά ὅρια τῆς σεμνοπρέπειας καί νά ἀνοίξει τήν ἀγκαλιά τῆς Μητρός Ἐκκλησίας μας «στούς ἀναπήρους, πτωχούς καί χωλούς» κατά πνεῦμα. Ὄντως ὑπῆρξε μιά ἐμβληματική παρουσία στόν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.

Ἄς εἶναι ἡ μνήμη του αἰωνία!  

Η “ΚΑΘΑΡΟΤΗΤΑ” ΠΟΥ ΜΟΛΥΝΕΙ

Η “ΚΑΘΑΡΟΤΗΤΑ” ΠΟΥ ΜΟΛΥΝΕΙ

Της κ. Ελένης Λωρίτου

=====

Ο π. Κων/νος Στρατηγόπουλος δίδασκε ως προς τους σκανδαλοποιούς και Οικουμενιστές επισκόπους να ακολουθούμε την μέθοδο του κουνουπιού, δηλαδή να γινόμαστε κουνούπι και χρυσόμυιγα στα ρουθούνια των Οικουμενιστών, αντίθετα με την πλάνη της "καθαρότητας" των μωρών παρθένων. 

Η παραβολή είναι κάπως δυσνόητη και οξύμωρη. Και μωρές και παρθένες! Ασφαλώς η μωρία δεν αναφέρεται στην παρθενία, αλλά στο πώς την ασκεί κανείς, πώς διαχειρίζεται την "καθαρότητά" της, αν αναπτύσσει εγωισμό, υπερηφάνεια, αυταρέσκεια, δεισιδαιμονία σαν τις υποχόνδριες νοικοκυρές, που καθαρίζουν το σπίτι και δεν αφήνουν να πατήσει άνθρωπος. Και τότε γιατί το καθάρισες, για να κάθεσαι αυτάρεσκα να το βλέπεις; Η καθαρότητα της παρθενίας είναι σαν το καθαρό πάτωμα που πρέπει να αφήσει να πατήσουν απάνω της οι άλλες αρετές, χωρίς να φοβάται μην την "μολύνουν". Τελικά δεν αφήνει να την "μολύνουν" η αγάπη, η ταπείνωση, η διάκριση, η φιλαδελφία, η υπακοή στους υπερέχοντες και αυτομολύνεται από την αυταρέσκεια και την δεισιδαιμονία. 

Το να απέχουμε απο τα μυστήρια της Εκκλησίας για να "είμαστε καθαροί να μην μολυνθούμε" είναι μία μωρή καθαρότητα που τρέφεται από τον εαυτόν της, σαν το φίδι που τρώει την ουρά του. Όσο αποτρόπαιο είναι αυτό το θέαμα αυτού του ανόητου ζώου, άλλο τόσο αποτρόπαιοι γίνονται και οι "καθαροί" αδελφοί της αποτείχισης που τρέφονται από την ουρά της αποτείχισης και τους αποτειχισμένους. Παρεκτός και αν συντρέχουν λόγοι στρατηγικής της Εκκλησίας. 

Η μέθοδος του κουνουπιού και της χρυσόμυιγας είναι το μόνο που σπάει τα νεύρα των Οικουμενιστών και τους χαλάει το image. Είναι το μόνο που διαμορφώνει το ορθόδοξο φρόνημα της Εκκλησίας και εξεγείρει τις συνειδήσεις. Είναι το μόνο που έχει μία αποτελεσματικότητα.

ΕΚΟΙΜΗΘΗ ΕΝ ΚΥΡΙΩ Ο π. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΤΡΑΤΗΓΟΠΟΥΛΟΣ

ΕΚΟΙΜΗΘΗ ΕΝ ΚΥΡΙΩ Ο π. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΤΡΑΤΗΓΟΠΟΥΛΟΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Με βαθύτατη συγκίνηση οι πιστοί πληροφορήθηκαν την κοίμηση του ευλαβούς κληρικού π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου.

Ο π. Κωνσταντίνος ήταν κληρικός με φόβο Θεού. 

Στο πετραχήλι του έβρισκαν ανάπαυση χιλιάδες άνθρωποι και μάλιστα νέοι.

Πολλοί από αυτούς ζούσαν μακρυά από την Εκκλησία πριν γνωρίσουν τον π. Κωνσταντίνο. Η γνωριμία τους, όμως, με τον αείμνηστο Γέροντα ήταν καθοριστική για να συνδεθούν στενά με τον Χριστό και την Εκκλησία.

Περνούσε ατέλειωτες ώρες στο εξομολογητήριο και ήταν για δεκαετίες ένας από τους πιο σπουδαίους πνευματικούς των Αθηνών.

Οι ομιλίες του ήταν πάντοτε πατερικές και προσιτές σε όλους.

Η προσφορά του στην εξωτερική ιεραποστολή πολύ σημαντική.

Για να προσελκύσει τον κόσμο και δη τους νέους σε πολλά θέματα φαινόταν πολύ ανεκτικός και φιλελεύθερος, σε σημείο που σκανδάλιζε πολλούς.

Όσοι εξομολογούντο, όμως, κοντά του μαρτυρούν ότι ήταν εξομολόγος της ακριβείας, που μυούσε τα πνευματικά του παιδιά σε αυστηρή άσκηση, συνεχή προσευχή και τακτική συμμετοχή στο Άγιο Ποτήριο.

Αντιοικουμενιστής κληρικός -όχι ίσως με το πνεύμα των πατέρων που συμμετέχουν στην "Σύναξη κληρικών και μοναχών", αλλά πάντως αντιοικουμενιστής- και πολέμιος της Συνόδου της Κρήτης ευχόταν να μη πραγματοποιηθεί ποτέ επειδή έβλεπε ότι θα θεσμοθετούσε αλλότρια της Ορθοδοξίας δόγματα και ξένες προς την χριστιανική ηθική πρακτικές.

Το κενό που αφήνει είναι δυσαναπλήρωτο.

Η κοίμησή του έρχεται λίγες βδομάδες μετά την κοίμηση ενός άλλου μεγάλου Γέροντα των Αθηνών, του π. Γαβριήλ Τσάφου.

Καλή αντάμωση στον παράδεισο Γέροντα.!

Θερμά σας ευχαριστούμε για την θυσιαστική προσφορά σας στην Εκκλησία και την αγάπη σας προς τον Χριστό, που ενέπνευσε χιλιάδες ανθρώπους και τους οδήγησε στην Εκκλησία.

ΣΧΟΛΙΟ ΣΕ ΑΞΙΟΛΟΓΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ “ΡΩΜΑΙΙΚΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ” ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ

ΣΧΟΛΙΟ ΣΕ ΑΞΙΟΛΟΓΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ “ΡΩΜΑΙΙΚΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ” ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Στο ιστολόγιο “Ρωμαίικο Οδοιπορικό” διαβάσαμε το ακόλουθο αξιόλογο άρθρο:

«Τούς ἀνθρώπους τούς δέχομαι πρός μετάνοια, ὄχι τή διαστροφή τους. Ὄχι γιά νά διατηροῦν τήν ἀσθένειά τους καί νά βρίζουν τή θεραπευτική μέθοδο πού χρησιμοποιεῖ ἡ Ἐκκλησία»!

Εἶναι κοινὴ διαπίστωση τῆς γρηγορούσας δογματικῆς συνείδησης τοῦ πληρώματος τῆς  Ἐκκλησίας, ὅτι δυστυχῶς ὁρισμένοι θεολόγοι καὶ κληρικοί, μὲ περίεργες δηλώσεις καὶ ἐκδόσεις βιβλίων (ὅπως πχ τὸ βιβλίο: «Ἕλξη καὶ πάθος»), παρερμηνεύουν τὴν διδασκαλία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας σχετικὰ μὲ τὴν ὁμοφυλοφιλία! Ἀθετώντας τὴν πατερικὴ θεραπευτικὴ ἀγωγὴ τῶν θεοφόρων Ἁγίων, φθάνουν στὴν στρέβλωση τῶν νοημάτων καὶ στὴν ἀμφισβήτηση τῶν ἁγίων Γραφῶν! Ἔχουμε λοιπὸν συγκεντρώσει ὁρισμένες ἀναρτήσεις, οἱ ὁποῖες ἀναιροῦν κάθε φιλελεύθερη ἑρμηνευτική τῆς ὁμοφυλοφιλίας.

Ἐπιτέλους ἡ Ἐκκλησία θὰ πρέπει νὰ διατρανώσει ξεκάθαρα τὴν θέση της, γιατί ὅπως πολὺ ὀρθὰ ἐπεσήμανε ὁ π. Κωνσταντῖνος Στρατηγόπουλος: «Κι ἐδῶ εἶναι ἡ ἀκραία διαστροφή πιά, νά ποῦν ἡ Ἐκκλησία πρέπει νά δεχτεῖ κι αὐτούς τούς συμπαθεῖς ἀνθρώπους. Ὄχι δέν εἶναι καθόλου συμπαθής ἡ διαστροφή αὐτή καί τούς ἀνθρώπους τούς δέχομαι ὄχι ὅμως τή διαστροφή τους καί τούς δέχομαι πρός μετάνοια. Τό νοσοκομεῖο δέχεται ἀνθρώπους πρός θεραπεία, ὄχι γιά νά μείνουν μέσα ἐκεῖ πέρα νά διατηροῦν τήν ἀσθένειά τους καί νά βρίζουν τή θεραπευτική μέθοδο πού χρησιμοποιεῖ τό νοσοκομεῖο. Ἔτσι θέλουν, ἀλλά δέν μποροῦν νά παίξουν μέ τά γεγονότα αὐτά. Νά εἴμαστε σαφεῖς δηλαδή καί δέν μπορῶ νά πέφτω σέ συμπαθητικές, δημοκρατικές ἐκφράσεις. Εἶναι πολύ ἀνόητο νά κάνουμε αὐτή τήν κατάσταση, γιά νά φανοῦμε καλοί μέ τόν κόσμο. Δέν φαινόμαστε καλοί μέ τόν κόσμο».  

Δεῖτε τὶς ἀναρτήσεις:

)

Παραχάραξη, καί ὄχι μόνο, τῶν θείων Γραφῶν καί ὁ ἰσχυρισμός τοῦ βιβλίου «Ἕλξη καί πάθος» ὅτι ὁ Ἀπ. Παῦλος ἀγνοοῦσε τό βάθος τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου.

Ἡ Καινή Διαθήκη ἀνατρέπει τούς ἰσχυρισμούς τοῦ βιβλίου «Ἕλξη καί πάθος», ὅτι ἡ καταστροφή τῶν Σοδόμων εἶναι ἄσχετη ἀπό τήν ὁμοφυλόφιλη μανία τῶν κατοίκων της.

Ἅγιοι Πατέρες γιά τήν ὁμοφυλοφιλία καί τήν ἐν Χριστῷ θεραπεία της.

Δάσκαλοί μας στήν ζωή, σύμφωνα μέ τό βιβλίο «Ἕλξη καί πάθος», δέν εἶναι οἱ θεοφόροι, γλυκύτατοι Πατέρες μας, ἀλλά οἱ παπικοί, οἱ προτεστάντες, οἱ ὁμοφυλόφιλοι, ὅλα τά ξόανα τῆς Νέας ἐποχῆς.

Παραχάραξη τῶν θείων Γραφῶν γιά ἀμνήστευση τῆς ὁμοφυλοφιλίας στό βιβλίο «Ἕλξη καί πάθος».

)

Τά φροϋδικά δόγματα, ἀταλάντευτο κριτήριο καί ἐργαλεῖο ἔρευνας καί θεραπευτικῆς τῶν ὀρθοδόξων «ψυχοθεραπευτῶν» ἤ: καημένε μου Οἰδίποδα τί σοῦ ‘μελλε νά πάθεις!

Ἡ διαστροφή τῆς ὁμοφυλοφιλίας καί ἡ θεραπεία της κατά τήν Ὀρθόδοξη παράδοση

Like

Το δικό μας σχόλιο.

Ο π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος και το ιστολόγιο “Ρωμαίικο οδοιπορικό” θέτουν το θέμα στη σωστή του βάση.

Οι ομοφυλόφιλοι οφείλουν να αντιληφθούν ότι η αμαρτία της ομοφυλοφιλίας τους χωρίζει αποφασιστικά από το Θεό. Επομένως, αν αγαπούν τον Χριστό και αν δεν θέλουν να χάσουν την ψυχή τους, οφείλουν -χωρίς καμία χρονοτριβή- να ευθυγραμμίσουν τη ζωή τους σύμφωνα με τις επιταγές του Ευαγγελίου. 

Οφείλουν να σταματήσουν να επιδίδονται σε αυτή την αμαρτία, οφείλουν να εξομολογηθούν τις όποιες τυχόν πτώσεις τους και οφείλουν να αγωνιστούν μέχρι το τέλος της ζωής τους για να καταπολεμούν το φοβερό αυτό πάθος εν έργω, εν λόγω και εν διανοία.

Οι συζητήσεις αν το αμάρτημα αυτό είναι απλά πάθος ή αν υπάρχει βιολογική εξήγηση για το λόγο που κάποιοι έχουν ομοφυλόφιλες τάσεις, είναι besides the point.

Αυτό που μετρά είναι ότι κάποιοι άνθρωποι έχουν ομοφυλόφιλη έλξη. Όπως οι ετεροφυλόφιλοι οφείλουν να τιθασσεύουν την αμαρτητική ροπή εν έργω, εν λόγω και εν διανοία, το ίδιο ακριβώς οφείλουν να κάνουν και οι ομοφυλόφιλοι ασχέτως του αν η ροπή προς την ομοφυλοφιλία έχει αποκλειστική αιτία την ελεύθερη τους βούληση ή αν έχει και βιολογική εξήγηση.

Ακόμη και αν τυχόν η επιστήμη σε κάποια στιγμή αποδείξει ότι υπάρχουν βιολογικοί λόγοι για τους οποίους κάποιοι έχουν ομοφυλοφιλική τάση, ακόμη και τότε οι ομοφυλόφιλοι ουδόλως νομιμοποιούνται να αμαρτάνουν.

Όλοι συμφωνούμε ότι υπάρχει φυσική έλξη  μεταξύ των δύο φύλων.

Εκτός, όμως, από τους Νεονικολαίτες κανένας συνειδητός χριστιανός δεν διανοείται να πει ότι είναι εντάξει ο άνθρωπος να έχει προγαμιαίες ή εξωγαμιαίες σχέσεις.

Το ίδιο -ή μάλλον πολλώ μάλλον- ασφαλώς ισχύει και για τους ομοφυλόφιλους. Από χριστιανικής σκοπιάς δεν είναι αναγκαίο να διερευνούμε για ποιο λόγο έχουν ομοφυλοφιλικές τάσεις. Αυτό που ενδιαφέρει την Εκκλησία είναι ότι η ομοφυλοφιλία είναι πάθος και μάλιστα πάθος που χωρίζει τον άνθρωπο αποφασιστικά από το Θεό. 

Τα λοιπά εκ του πονηρού.

Θα δούμε αύριο πώς πρέπει η Εκκλησία να αντιδράσει στις ετεροδιδασκαλίες του π. Βασίλειου Θερμού και των Νεονικολαιτών που αφορούν το αμάρτημα της ομοφυλοφιλίας, αλλά και τα άλλα σαρκικά πάθη. 

Η ΑΓΩΝΙΑ ΚΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΕΝΟΣ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ

Η ΑΓΩΝΙΑ ΚΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΕΝΟΣ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

=====

Έχουμε ενώπιόν μας μια ομιλία του π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου στον ι. ναό της  Κοιμήσεως της Θεοτόκου Γλυφάδας. Εκφωνήθηκε στις 13 .2. 2016. Μπορεί να έχει περάσει καιρός από τότε αλλά η προβληματική που αναπτύσσει είναι και παραμένει στην επικαιρότητα κι έτσι μπορούμε κάλλιστα να τη σχολιάσουμε. 

Το θέμα του είναι η συγκληθησομένη Πανορθόδοξη Σύνοδος. Δηλώνει ο καλός κληρικός: «Εμείς την Ορθοδοξία δεν την πουλάμε για τίποτε για οποιονδήποτε Πάπα, για οποιαδήποτε λυκοφιλία ή ψευτοφιλία”… Δεν διαφωνούμε ποσώς με τις διαπιστώσεις του π. Κωνσταντίνου. Όμως το διαβόητο άρθρο 6 της θεματολογίας της Συνόδου, όπως πέρασε από τη Σύναξη των Προκαθημένων στο Σαμπεζύ, θέλει, σώνει και καλά, να μας παρουσιάσει τον Παπισμό για «Εκκλησία» αντί για αίρεση και μάλιστα αίρεση, όπως διατυπώθηκε στη διαβόητη συμφωνία του Μπαλαμάντ, σαν «την αδελφή Εκκλησία της πρεσβυτέρας Ρώμης»!!! 

Το ίδιο άρθρο επιχειρεί να μεταμορφώσει ακαριαία τον πολυκέφαλο, κακοκέφαλο και διαρκώς διασπώμενο Προτεσταντισμό (που κινδυνεύει να χάσει και τα τελευταία του χριστιανικά υπολείμματα) σε σύνολο «Εκκλησιών»!!! (παράβαλε το «ΠΣΕ»). Μήπως το ίδιο δεν επιχειρείται, με την ίδια αταλάντευτη επιμονή και για τους Μονοφυσίτες; 

Κι ένα άλλο σχόλιο του π. Κωνσταντίνου: «Παλιά οι Σύνοδοι γίνονταν όταν υπήρχε αίρεση και μαζεύονταν οι Πατέρες από όλο τον κοσμο και προσπαθούσαν να αντιμετωπίσουν την αίρεση. Σήμερα ποια αίρεση έχουμε ακριβώς, ποιος είναι ο μέγάλος κίνδυνος»; Τι ν’ απαντήσει κανείς στο αγωνιώδες αυτό ερώτημα; Ότι με μεθοδεύσεις του τύπου της «διηρημένης Εκκλησίας» ή μέσω της «βαπτισματικής Θεολογίας» επιχειρείται όχι η καταπολέμηση, αλλά η επιβράβευση των αμετανοήτων αιρετικών; Ότι η λέξη αίρεση θεωρείται πεπαλαιωμένη, έξω από τη μόδα και αποβλητέα; Σήμερα τα πράγματα έγιναν άνω –κάτω. Καμιά έγνοια για την προάσπιση της Πίστεως. Το επίκαιρο τραγουδάκι είναι: «όλοι το ίδιο είμαστε». Κι οι οικουμενιστές απειλούν κι από πάνω όποιον τολμήσει να σηκώσει κεφάλι… Τους απαντάμε με τη φράση του προφήτη Ηλία: Ζή Κύριος ο Θεός!

ΟΙ ΑΝΤΙΡΡΗΣΕΙΣ ΤΟΥ π. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΣΤΡΑΤΗΓΟΠΟΥΛΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΥΠΟΓΡΑΦΩΝ ΓΙΑ ΘΕΜΑΤΑ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ

ΟΙ ΑΝΤΙΡΡΗΣΕΙΣ ΤΟΥ π. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΣΤΡΑΤΗΓΟΠΟΥΛΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΥΠΟΓΡΑΦΩΝ ΓΙΑ ΘΕΜΑΤΑ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Ο π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος -αξιόλογος κληρικός της Ιεράς Μητροπόλεως Γλυφάδας με πλούσιο ποιμαντικό έργο ιδιαίτερα μεταξύ των νέων- εξέφρασε δύο τουλάχιστον φορές τη διαφωνία του για την "Ομολογία πίστεως κατά του Οικουμενισμού" και το κείμενο για την εκκλησιολογία του Πατριάρχη Βαρθολομαίου. Οχι ως προς το περιεχόμενο της Ομολογίας ή της εκκλησιολογίας του Παναγιότατου με το οποίο συμφωνεί -όπως διαβεβαιώνει-, αλλά ως προς το δικαίωμα των κληρικών να συναθροίζονται ή να υπογράφουν και να αποφασίζουν γι’ αυτά τα θέματα. Αυτές τις ενέργειες ο π. Κωνσταντίνος τις θεωρεί "τυρεία-παρασυναγωγή."

Δεν θα υπεισέλθουμε αυτή τη χρονική στιγμή στην ορθότητα ή μη της θέσης του π. Κωνσταντίνου αν συνιστά "τυρεία-παρασυναγωγή" η συλλογή υπογραφών για θέματα πίστεως. Πρόκειται περί εντελώς λανθασμένης άποψης. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία περίαυτού. Για την ώρα, όμως, θα περιοριστούμε να του απευθύνουμε δύο ερωτήσεις:

Πρώτη ερώτηση:

1.) Ο Σεβ. Γλυφάδας κ. Παύλος -ως γνωστόν- υπέγραψε το κείμενο για την εκκλησιολογία του Πατριάρχη Βαρθολομαίου.

Ο π. Κωνσταντίνος ανήκει στη Μητρόπολη Γλυφάδας και είναι στενός συνεργάτης του Σεβασμιότατου κ. Παύλου.

Για ποιο λογο, επομένως, έχει δισταγμό να υπογράψει το κείμενο αφού ο Μητροπολίτης στον οποίο υπάγεται το υπέγραψε; Για ποια "τυρεία-παρασυναγωγή" μιλά αφού το κείμενο υπογράφει ο επίσκοπος στον οποίο υπάγεται;

Εκτός και αν θεωρεί και τον Σεβ. Γλυφάδας "παρασυνάγωγο."

Ερώτηση δεύτερη.

Αν ο π. Κωνσταντίνος θεωρεί ότι ο Οικουμενισμός είναι καταδικαστέος, αλλά απλά διαφωνεί με τη συλλογή υπογραφών, γιατί ο ίδιος ως ποιμένας της Εκκλησίας δεν έχει δημοσιεύσει ούτε ένα κείμενο που να ελέγχει τον Οικουμενισμό;

Διερωτώμαι αν έχει κάνει ποτέ την καταδίκη του Οικουμενισμού αντικείμενο των κηρυγμάτων του ή αν περιορίζεται να επισείει τον ανύπαρκτο κίνδυνο για την "τυρεία-παρασυναγωγή" απλά και μόνον για να αρνηθεί να ομολογήσει την πίστη μας;

Διαπιστώνω, π. Κωνσταντίνε, ότι υπάρχουν δύο ειδών αντιρρησίες συλλογής υπογραφών εναντίον του Οικουμενισμού.

1.) Καταρχήν είναι αυτοί που αρνούνται να υπογράψουν αυτά τα κείμενα πλην όμως δίνουν από το δικό τους μετερίζι τους αγώνες τους. Χαρακτηριστική περίπτωση ο Σεβ. Ναυπάκτου. Δεν υπέγραψε κανένα κείμενο που υπογράφουν άλλοι κληρικοί και δη επίσκοποι (Ομολογία πίστεως κατά του Οικουμενισμού, Εκκλησιολογία του Πατριάρχη Βαρθολομαίου, κείμενο για τις κακόδοξες αποφάσεις της Γενικής Συνέλευσης του ΠΣΕ στο Πουσάν, κτλ.), αλλά κάνει ότι μπορεί -και κάνει πολλά, ίσως περισσότερα από κάθε άλλο- αρχιερέα εναντίον του Οικουμενισμού ως μέλος της Ιεραρχίας.

2.) Και υπάρχει και η δεύτερη Σχολή που εκπροσωπούν ορισμένοι άλλοι ιεράρχες, όπως λ.χ. οι Σεβ. Σπάρτης και Υδρας, οι οποίοι αρνούνται να υπογράψουν τα ομολογιακά κείμενα με τη δικαιολογία ότι είναι επίσκοποι και δεν είναι δυνατόν να ποδηγετούνται από πρεσβυτέρους, μοναχούς και λαικούς σε θέματα πίστεως. Πλην όμως οι ίδιοι ως επίσκοποι καθεύδουν βαρούχειο ύπνο σε θέματα Οικουμενισμού και ουδέν απολύτως πράττουν ως μέλη της Ιεράς Συνόδου για να πολεμήσουν τον Οικουμενισμό.

Εσείς, π. Κωνσταντίνε, σε ποια Σχολή ανήκετε; 

Σ’ αυτούς που δεν υπογράφουν κείμενα επειδή κατ’ ουσίαν αρνούνται να ομολογήσουν την πίστη μας ή σ’ αυτούς που αρνούνται να υπογράψουν ομολογιακά κείμενα και προμαχούν ως έχουν χρέος κατά του Οικουμενισμού με το δικό τους τρόπο;

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΨΥΧΟΠΑΘΕΙΕΣ

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΨΥΧΟΠΑΘΕΙΕΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

============

Διαβάσαμε στο ιστολόγιο “Χριστιανική Βιβλιογραφία” από το ιστολόγιο parembasis.gr το ακόλουθο κείμενο του Σεβ. Ναυπάκτου κ. Ιερόθεου:

“Ἔτσι, πρέπει κανεὶς νὰ ἔχη διάκριση γιὰ τὸ πότε μιὰ ἀρρώστια εἶναι ψυχολογικὴ ἢ ψυχιατρική, πότε εἶναι δαιμονικὴ καὶ πότε μιὰ κατάσταση εἶναι τῆς θείας Χάριτος. 

Δηλαδή, πρέπει νὰ διακρίνωνται τὰ ἐνεργήματα τῆς θείας Χάριτος ἀπὸ τὶς δαιμονικὲς ἐνέργειες καὶ τὶς φυσικὲς καταστάσεις. 

Συγκεκριμένα, γιὰ τὶς ἀσθένειες πρέπει νὰ ξεχωρίζεται πότε εἶναι σωματικές, πότε εἶναι ψυχολογικές, πότε εἶναι δαιμονικὲς καὶ πότε, ἀλλὰ καὶ πόσο ὑφίσταται ἡ ἀλληλεπίδραση μεταξύ τους.

Τὸ συμπέρασμα εἶναι ὅτι οἱ καλοὶ Πνευματικοὶ Πατέρες πρέπει νὰ γνωρίζουν τὴν ἁρμοδιότητά τους, ὅπως τὸ ἴδιο πρέπει νὰ γίνεται καὶ ἀπὸ τοὺς γιατροὺς νευρολόγους - ψυχιάτρους καὶ τοὺς ψυχολόγους-ψυχοθεραπευτές, ἀλλὰ νὰ καθορίζουν καὶ τὸν βαθμὸ καὶ τὸν τρόπο τῆς συνεργασίας τους.            

Ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος ἔχει βαθὺ πόνο, εἶναι ὁλόκληρος μιὰ πληγή, ἡ ὁποία ἐκδηλώνεται σωματικά, ψυχολογικὰ καὶ πνευματικὰ καὶ πρέπει ὅλοι νὰ ἀγωνιζόμαστε καὶ νὰ συνεργαζόμαστε γιὰ νὰ τὸν βοηθήσουμε. 

Ἔχουμε χρέος ἀπέναντί του, ὄχι μόνο γιὰ νὰ ἀποκτήση σωματικὴ ὑγεία καὶ ψυχολογικὴ ἰσορροπία, ἀλλὰ νὰ ἱκανοποιήση τὴν ὁρμή του πρὸς τὸν Θεό.”

Τι μας λέγει ο Σεβ. Ναυπάκτου για το θέμα;

Οτι υπάρχουν ψυχοπάθειες που οφείλονται σε κληρονομικές καταβολές και αυτές δεν είναι δουλειά των πνευματικών να τις αντιμετωπίζουν, αλλά των ψυχιάτρων, οι οποίοι έχουν την ανάλογη παιδεία, που είναι εντελώς απαραίτητη προυποθεση για να αντιμετωπιστούν αυτές οι περιπτώσεις. 

Βεβαίως υπάρχουν και οι περιπτώσεις ανθρώπων, οι οποίοι παθαίνουν κατάθλιψη εξαιτίας του τρόπου ζωής που διάγουν. Ο κ. Μπαλογιάννης έκανε μια πολύ εμπεριστατωμένη ομιλία γι' αυτές τις περιπτώσεις. 

Υπάρχουν επίσης οι δαιμονισμένοι. 

Οι πνευματικές αρρώστιες αντιμετωπίζονται με πνευματικά μέσα: Ταπείνωση, άσκηση, συμμετοχή στα μυστήρια της Εκκλησίας κτλ.. 

Οπου πρόκειται για δαιμονισμό χρειάζεται άνθρωπος αρετής που μπορεί να εκβάλλει δαιμόνια. 

Οπου το πρόβλημα είναι ψυχοπαθολογικό τότε οι πνευματικοί μπορούν μεν και πρέπει να βοηθούν, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν μπορούν να παριστάνουν τους γιατρούς εκτός και αν πρόκειται για κληρικούς ψυχιάτρους.

Αυτά προσπαθήσαμε να εξηγήσουμε από την αρχή για το θέμα και ελπίζουμε ότι η παρέμβαση του αγίου Ναυπάκτου να βοήθησε όσους είχαν πλανεμένες θέσεις να τις διορθώσουν, επειδή είναι πραγματικά απογοητευτικό ορισμένοι πνευματικοί να επιβαρύνουν - αντί να ανακουφίζουν - τον ανθρώπινο πόνο σφετεριζόμενοι ιδιότητες που δεν έχουν. Στη συγκεκριμένη περίπτωση του ψυχιάτρου.