ΤΟ ΚΑΣΤΕΛΛΟΡΙΖΟ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΙΔΙΩΞΕΙΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

ΤΟ ΚΑΣΤΕΛΛΟΡΙΖΟ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΙΔΙΩΞΕΙΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Του κ. Αναστάσιου Λαυρέντζου

=====

Τὸ βασικὸ ἐρώτημα λοιπὸν εἶναι το ποιὰ ἀκριβῶς εἶναι ἡ ἑλληνικὴ πολιτικὴ στὸ Αἰγαῖο καὶ τὴν Ἀνατολικὴ Μεσόγειο. Εἶναι ἄραγε μιὰ στάση ἀναμονῆς μέχρι νὰ ὡριμάσουν οἱ συνθῆκες καὶ νὰ πειστεῖ ὁ ἑλληνικὸς λαὸς γιὰ τὶς κυοφορούμενες ὑποχωρήσεις; Ἔχει ἡ Ἑλλάδα γεωπολιτικὲς φιλοδοξίες σὲ αὐτὴ τὴ νευραλγικὴ περιοχὴ τοῦ πλανήτη; Ἢ μήπως ἡ πολιτική της περιορίζεται στὸ νὰ ὑποχωροῦμε κάθε φορὰ καὶ σὲ κάτι, προκειμένου νὰ ἔχουμε τὴν ἡσυχία μας γιὰ μερικὰ;

Ἄν πράγματι ἰσχύει κάτι τέτοιο, τότε πρόκειται γιὰ μιὰ πολὺ ἐπικίνδυνη αὐταπάτη ποὺ οὐδέποτε δικαιώθηκε ἱστορικά. Καὶ εἶναι πραγματικὰ ἀπορίας ἄξιο πῶς τέτοιες ἀπόψεις διατυπώνονται καὶ ἀπὸ πανεπιστημιακοὺς καθηγητές, οἱ ὁποῖοι τοὐλάχιστον ὀφείλουν νὰ ἔχουν διαβάσει Θουκυδίδη. Ὅμως δὲν χρειάζεται νὰ ἔχεις διαβάσει Θουκυδίδη γιὰ νὰ καταλαβαίνεις ὅτι δὲν μπορεῖς νὰ ταΐζεις συνεχῶς τὸν λύκο μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι κάποτε θὰ γίνει χορτοφάγος.

Ἐπίσης, δὲν χρειάζεται νὰ ἔχεις διαβάσει Θουκυδίδη γιὰ νὰ καταλαβαίνεις ὅτι στὴν ἱστορία καμία χώρα δὲν ἐπιβίωσε παραιτούμενη τῶν νόμιμων δικαιωμάτων της. Διότι μιὰ κανονικὴ χώρα θὰ ἐπιζητοῦσε νὰ προεκτείνει τὴ γεωπολιτική της παρουσία στὴν Ἀνατολικὴ Μεσόγειο. Ἔτσι ἀκόμη κι ἂν δὲν ὑπῆρχε τὸ ἑλληνικὸ Καστελλόριζο θὰ ἔπρεπε νὰ τὸ εἴχαμε ἐφεύρει.

Ἀκόμη κι ἂν ἡ Κύπρος δὲν ἦταν ἕνα ἑλληνικὸ νησί, κατεχόμενο κατὰ τὸ ἥμισυ ἀπὸ ξένες δυνάμεις, θὰ ἔπρεπε νὰ μᾶς ἐνδιαφέρει πάρα πολύ. Καὶ τὸ σύμπλεγμα τοῦ Καστελλορίζου (Ρῷ, Καστελλόριζο καὶ Στρογγύλῃ) δὲν εἶναι βεβαίως ἕνα ἀτύχημα, ἀλλὰ ἕνα δῶρο τῆς γεωγραφίας. Εἶναι ὁ στρατηγικὸς κρίκος ποὺ ἐξασφαλίζει τὴ συνέχεια τῆς ἑλληνικῆς καὶ τῆς κυπριακῆς ΑΟΖ, συγκροτῶντας ἕναν ἑνιαῖο οἰκονομικὸ καὶ γεωπολιτικὸ χῶρο. Ἡ διατήρηση αὐτοῦ τοῦ χώρου θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι βασικὴ προτεραιότητα τοῦ ἑλληνικοῦ σχεδιασμοῦ.

ΠΗΓΗ:

enromiosini

ΤΟ ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ ΑΥΤΟ ΟΣΟΙ ΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΝΤΑΙ ΤΑ ΕΘΝΙΚΑ ΜΑΣ ΘΕΜΑΤΑ;

Η ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΑΣ

Η ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΑΣ 

Του κ. Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

=====

Σε εθνικό επίπεδο η προσδοκία μας είναι να αποκτήσουμε μια ισχυρή και σύγχρονη Δημοκρατία. Δεν είναι εύκολο. Παγιωμένες νοοτροπίες  υπονομεύουν τους δημοκρατικούς θεσμούς και έχουν καθηλώσει την Ελλάδα μας σε μια καχεκτική Δημοκρατία. Οι νοοτροπίες αυτές αφορούν τον ίδιο το λαό και βεβαίως την ηγεσία του και συνιστούν τη ρίζα όλων των κακοδαιμονιών που βιώνουμε.

Η κατά τον Καστοριάδη πρότυπη δημοκρατία της αρχαίας Αθήνας στηρίχθηκε στους υπεύθυνους πολίτες και στους άξιους ηγέτες τους. Για την ποιότητα της Δημοκρατίας ο Δημοσθένης στον Β΄ Ολυνθιακό τόνισε ότι ο Δήμος είναι ανάγκη να αποτελείται από ώριμους και συνειδητούς πολίτες ικανούς «να δίνουν το λόγο σε όσους ανεβαίνουν στο βήμα, αλλά εξ όσων από αυτούς ακούνε να επιλέγουν τα πιο ωφέλιμα», φυσικά για την Πατρίδα και όχι για το προσωπικό τους όφελος...

Ο Θουκυδίδης περιγράφει και συγκρίνει την Αθηναϊκή  Δημοκρατία επί Περικλή με αυτήν  επί των μεταγενέστερών του. Όλοι τους ήσαν μετριότητες, γι’ αυτό και «ετράπησαν προς ενέργειες θωπευτικές των ορέξεων του λαού... Η συνέπεια ήταν να συμβούν πολλά πολιτικά σφάλματα, ομόλογα προς το μέγεθος της πόλεως και την ηγεμονία της επί των άλλων ελληνικών πόλεων. Η πανωλεθρία κατά την εκστρατεία στη Σικελία, προκάλεσε σύγκρουση μεταξύ τους για την εξουσία και την καταστροφή της Δημοκρατίας».

Τα γράφω αυτά γιατί νιώθω άσχημα που σε όλο τον κόσμο εξακολουθούν να εκδίδονται έργα των αρχαίων ελλήνων συγγραφέων και να εκφράζεται ο θαυμασμός των επαϊόντων για αυτούς, ως να είναι κάτι ξένο προς εμάς. Προ τριών ετών η 32έτις ελληνίστρια Andrea Marcolongo εξέδωσε το βιβλίο «Τα ελληνικά, η μεγαλοφυής γλώσσα», που ήδη έχει κάνει έντεκα επανεκδόσεις και έχουν πωληθεί 80.000 αντίτυπα. Για εμάς τους σημερινούς Έλληνες ελάχιστοι γράφουν στο εξωτερικό... Και τι να γράψουν; Μόνο οίκτο προκαλούμε στους καλόπιστους ξένους, στους άλλους περιφρόνηση... Φτάσαμε στο σημείο ο Καναδός ελληνιστής Ζακ Μπουσάρ να εκφράζει τον πόνο του όταν βλέπει «μερικούς  Έλληνες να υποτιμούν την πατρίδα τους και τη γλώσσα τους».

Η κατηφόρα πρέπει να σταματήσει. Η Δημοκρατία μας πρέπει να φτάσει σε τέτοιο επίπεδο, ώστε ο ιδιοφυής αρχιμουσικός μας Λεωνίδας Καβάκος να επιστρέψει στην Πατρίδα από την Ελβετία που αποφάσισε να μείνει. Μαζί του να επιστρέψουν και οι χιλιάδες των Ελλήνων επιστημόνων, που απηυδισμένοι από την παρακμιακή Ελλάδα πήραν των ομματιών τους.-

Ο "ΝΕΩΚΟΡΟΣ", Η ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΤΗΣ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ ΚΑΙ Η ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΤΟΥ ΝΑΥΑΡΙΝΟΥ

Ο "ΝΕΩΚΟΡΟΣ", Η ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΤΗΣ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ ΚΑΙ Η ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΤΟΥ ΝΑΥΑΡΙΝΟΥ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Μετά μακράν περίοδο απουσίας, αν και γνωρίζει πόσο αλγούμε με την απουσία του, επανήλθε ο Σεβ. κ. “Νεωκόρος” με νέο περισπούδαστο άρθρο του στη Romfea.gr.. 

Με το νέο του πόνημα αναλύει τα ιστορικά γεγονότα που αφορούν τη ναυμαχία της Σαλαμίνας -ο ρόλος του ιστορικού τον μάρανε!- και υπόσχεται ότι θα επανέλθει με νεώτερες πληροφορίες για την επικείμενη ναυμαχία της Κεφαλληνίας.

Ταυτόχρονα δεν παραλείπει να μας θυμίσει ότι η σκούφια του κρατά από τον Ηρόδοτο -γι’ αυτό είναι τέτοιος παραμυθάς φαίνεται- και μας αναγγέλλει ότι εφεξής δεν θα έχει πολλές δημοσιεύσεις επειδή το έχει ρίξει στη μελέτη της Ιστορίας.!!!

Και για μεν τα επίλοιπα της διηγήσεως της ναυμαχίας της Σαλαμίνας μας είπε πολλά. Απορώ όμως γιατί δεν ασχολήθηκε και με τη ναυμαχία του Ναυαρίνου της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου.

Μια και αντιπροσώπευσε την Εκκλησία της Ελλάδος στη Σύναξη των Προκαθημένων πρέπει να έχει επαρκή ενημέρωση των επερχόμενων δεινών.

Πολύ επίσης θα μας συγκινούσε αν, μέσα στα πλαίσια της μελέτης της Ιστορίας, μας εξηγούσε τι ήττες υπέστη ο ημέτερος στόλος στις ναυμαχίες του Πόρτο Αλέγκρε και του Πουσάν όπου η Σεβασμιότης “Νεωκορία” του έλαβε μέρος.

Το πιο σπουδαίο. Δεν ξέρω αν οι μελέτες του της Ιστορίας εξαντλήθηκαν με τη μελέτη του  προπάππου του Ηρόδοτου ή αν είχε την ευκαιρία να μελετήσει και τον Θουκυδίδη. Ο Θουκυδίδης, λοιπόν, που λες αγαπητέ Σεβασμιότατε “Νεωκόρε”, επιμένει ότι η Ιστορία είναι “κτήμα ες αεί” και διδάσκει τους νουνεχείς πώς να πολιτεύονται.

Πότε με το καλό θα δούμε την γερασμία σου Σεβασμιότητα να αποκηρύσσει τις οικουμενιστικές ενέργειες που διέπραξε;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ κ. Γ. ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ "ΜΑΚΙΑΒΕΛΙΣΜΟ"

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ κ. Γ. ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ "ΜΑΚΙΑΒΕΛΙΣΜΟ"

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

============

Αγαπητέ κ. Παπαθανασόπουλε,

Εγραψα στο σχόλιό μου, στο οποίο αναφέρεται η επιστολή σας, ως επέκταση των σκέψεων σας για τον Μακιαβέλι:

“Ποιος τολμά να διαψεύσει τη διαπίστωση του κ. Παπαθανασόπουλου ότι ο “μακιαβελισμός” έχει διαχρονική ισχύ; 

Ο “μακιαβελισμός” δεν επινοήθηκε από τον Μακιαβέλι. 

Είναι σύμφυτος με την ανθρώπινη φύση από την ημέρα της πτώσεως. Ο Μακιαβέλι απλά διαπιστώνει την ωμή πραγματικότητα και έχει τον αμοραλισμό να την επικροτεί. 

Ο Σαίξπηρ κάνει δαψιλή χρήση του “Ηγεμόνα” του Μακιαβέλι στα έργα του (λ.χ. Ριχάρδος Β΄και Ιούλιος Καίσαρας). 

Πολύ πριν τη γέννηση του Μακιαβέλι μορφές όπως τον Αλκιβιάδη ενσάρκωσαν το μακιαβελικό ιδεώδες. 

Στο διάλογο των Αθηναίων και των κατοίκων της Μήλου, στην Ιστορία του Θουκυδίδη, αναπτύσσεται διεξοδικά και αριστοτεχνικά ο “μακιαβελικός” χαρακτήρας της πολιτικής.

Ο “μακιαβελισμός” δεν αφορά μόνον τις διακρατικές σχέσεις και την πολιτική κονίστρα ή τα εκκλησιαστικά αξιώματα. 

Αφορά όλους μας - ακόμη και στην προσωπική μας ζωή - επειδή, όπως έλεγε ο άγιος και σοφός γέροντας Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, είμαστε όλοι “Αδαμόπουλοι”, δηλαδή απόγονοι του Αδάμ και γι’ αυτό επιρρεπείς στο “μακιαβελικό” ήθος.”

Οπως βλέπετε από το σχόλιό μου απλά επισημαίνω μόνον τη διαχρονική ισχύ του "μακιαβελικού" ήθους που ξεκινά από την πτώση του ανθρώπου και είναι πλέον ή βέβαιο ότι θα συνοδεύει τη ζωή του ανθρωπίνου γένους μέχρι το τέλος της Ιστορίας.

Οπως είναι φανερόν, από τις γραμμές που έσυρα, ουδεμία σύγκριση Σαίξπηρ, Γκαίτε, αρχαίων τραγικών, Τολστόι και Ντοστογιέφκσι έκανα.

Απλά προσπάθησα να δείξω ότι είναι ορθή η διαπίστωσή σας ότι ο "μακιαβελισμός" έχει διαχρονική ισχύ με παραδείγματα από το έργο μεγάλων διανοητών όπως ο Σαίξπηρ και ο Θουκυδίδης.

Ο Καλλικλής στο “Γοργία” του Πλάτωνα και ο Θρασύμαχος στην “Πολιτεία” του ιδίου φιλοσόφου, λένε ακριβώς τα ίδια πράγματα, που είπε ο Μακιαβέλι. Τα ίδια άλλωστε έλεγαν οι σοφιστές στην Αρχαία Αθήνα.

Προσπάθησα μάλιστα να κάνω πιο ανάγλυφη την τραγωδία της ανθρωπίνης φύσεως υπενθυμίζοντας ότι ο “μακιαβελισμός” δεν είναι θέμα που προέκυψε την Αναγέννηση. Υπήρχε διαχρονικά στην ανθρώπινη Ιστορία μετά την πτώση και είναι προπαντός συνεχής κίνδυνος που επικρέμαται πάνω από το κεφάλι όλων μας. 

Προς τούτο προσκόμισα τη ρήση του σοφού Γέροντα Επιφάνιου Θεοδωρόπουλου ότι όλοι είμαστε “Αδαμόπουλοι” και η ροπή μας να συμπεριφερόμαστε “μακιαβελικά” είναι μόνιμος πειρασμός που μας συνοδεύει μέχρι τον τάφο.

Στην επιστολή σας αναφέρεστε σε πολλά θέματα, όπως στην ηδυπάθεια στο έργο μεγάλων λογοτεχνών, στην αδυναμία των Δυτικών να κατανοήσουν σε βάθος τον Ντοστογιέφσκι, στην ποίηση του Κ. Καβάφη, στη σύγκριση Σαίξπηρ και αρχαίων τραγικών κτλ.. 

Θα μου επιτρέψετε να μην επεκταθώ σ’ αυτά τα θέματα καταρχήν επειδή ουδεμία αναφορά έκανα στο σχόλιό μου για το κείμενό σας, αλλά και επειδή η συζήτηση αυτών των θεμάτων δεν είναι της παρούσης στιγμής. Ούτε ίσως το ιστολόγιο μου ο κατάλληλος χώρος για να διεξαχθεί.

Εκφράζω την πιο ειλικρινή χαρά μου επειδή συμμεριζόμαστε την ιδία αγάπη για τον κορυφαίο Ορθόδοξο λογοτέχνη Φ. Ντοστογιέφσκι και για τους αρχαίους τραγικούς.

Σας ευχαριστώ θερμά επειδή με την ενασχόλησή σας με τον αείμνηστο Γιώργο Σαραντάρη κάνατε ευρύτερα γνωστό ένα μεγάλο ποιητή με βαθιά πίστη στο Χριστό.

Με ειλικρινή εκτίμηση,

Παναγιώτης Τελεβάντος

ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ κ. Γ. ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΑΚΙΑΒΕΛΙ

ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ κ. Γ. ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΑΚΙΑΒΕΛΙ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=========

Γράφει ο κ. Γ. Παπαθανασόπουλος σε άρθρο του για τον Μακιαβέλι:

“Ο μακιαβελισμός είναι διαχρονικός σε διεθνές και σε τοπικό επίπεδο. Πρόκειται για την εφαρμογή μεθόδων και πολιτικών, που  καταργούν κάθε ηθική αναστολή και επιδιώκουν με οποιοδήποτε μέσο να επιτύχουν ένα στόχο. Εργαλεία του η καταπίεση και γενικότερα η βία, το ψέμα,  η υποκρισία, η ηθική εξουδετέρωση του αντιπάλου, ακόμη και η φυσική εξόντωση των «ενοχλητικών»... Πολλοί στην πολιτική, αλλά και στο οικονομικό και επιχειρηματικό πεδίο, για να αυξήσουν την ισχύ τους δίνουν, εν γνώσει τους, ψεύτικες υποσχέσεις,  υπονομεύουν αυτούς που θεωρούν αντιπάλους τους, προχωρούν σε ανέντιμες συμμαχίες, διαφθείρουν ψυχές, και υποκριτικά συμμαχούν με την ανώτερη εξουσία, ενώ είναι έτοιμοι να την εγκαταλείψουν όταν αυτή εξασθενήσει, για να προσκολληθούν στη νέα εξουσία... 

Ο μακιαβελισμός, ως σύμπτωμα, εμφανίζεται σε κοσμικά και σε εκκλησιαστικά πρόσωπα, που ενώ δεν διαθέτουν προσόντα πάσχουν από εγωισμό και αρρωστημένη φιλοδοξία. Συνήθως προσκολλώνται σε κάποιον ισχυρό, για να ανέλθουν άκοπα μαζί του στην ιεραρχική κλίμακα. Στον κύκλο του ισχυρού εφαρμόζουν την μακιαβελική μέθοδο της αλεπούς. Αναπτύσσουν την πονηρία και την κολακεία σε αναπλήρωση των ανύπαρκτων προσόντων τους και εξουδετερώνουν κάθε ικανό και έντιμο συνεργάτη. Όταν νιώθουν  ότι έχουν την ευκαιρία να ανέβουν στη θέση που επιδιώκουν μεθοδεύουν την αναρρίχησή τους  σ' αυτήν. Προς επίτευξη του στόχου τους επιτυγχάνουν να καταλάβουν στη γραφειοκρατία θέση κλειδί και έτσι να έχουν τη δυνατότητα επηρεασμού των εξελίξεων. Παράλληλα  χρησιμοποιούν κάθε μέσο για να εξουδετερώσουν όποιον θεωρούν εμπόδιο  στην επίτευξη του σκοπού τους. 

Επίσης, με άφθαστη υποκρισία και με  πετυχημένη προσποίηση, καταφέρνουν να φαίνονται σημαντικοί, ώστε η εκ μέρους τους κατάκτηση της θέσης  που επιδιώκουν να φαίνεται κάτι το φυσιολογικό και αποκατάσταση αδικίας…

Ο Μακιαβέλι έγραψε τον "Ηγεμόνα" πριν από 500 χρόνια και ο μακιαβελισμός, ως έκφραση της ζωώδους ζωής, ζει και βασιλεύει."

Ποιος τολμά να διαψεύσει τη διαπίστωση του κ. Παπαθανασόπουλου ότι ο “μακιαβελισμός” έχει διαχρονική ισχύ; 

Ο “μακιαβελισμός” δεν επινοήθηκε από τον Μακιαβέλι. 

Είναι σύμφυτος με την ανθρώπινη φύση από την ημέρα της πτώσεως. Ο Μακιαβέλι απλά διαπιστώνει την ωμή πραγματικότητα και έχει τον αμοραλισμό να την επικροτεί. 

Ο Σαίξπηρ κάνει δαψιλή χρήση του “Ηγεμόνα” του Μακιαβέλι στα έργα του (λ.χ. Ριχάρδος Β΄και Ιούλιος Καίσαρας). 

Πολύ πριν τη γέννηση του Μακιαβέλι μορφές όπως τον Αλκιβιάδη ενσάρκωσαν το μακιαβελικό ιδεώδες. 

Στο διάλογο των Αθηναίων και των κατοίκων της Μήλου, στην Ιστορία του Θουκυδίδη, αναπτύσσεται διεξοδικά και αριστοτεχνικά ο “μακιαβελικός” χαρακτήρας της πολιτικής.

Ο “μακιαβελισμός” δεν αφορά μόνον τις διακρατικές σχέσεις και την πολιτική κονίστρα ή τα εκκλησιαστικά αξιώματα. 

Αφορά όλους μας - ακόμη και στην προσωπική μας ζωή - επειδή, όπως έλεγε ο άγιος και σοφός γέροντας Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, είμαστε όλοι “Αδαμόπουλοι”, δηλαδή απόγονοι του Αδάμ και γι’ αυτό επιρρεπείς στο “μακιαβελικό” ήθος.