Α. ΚΥΡΙΑΚΟΥ, ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΓΙΟΤΗΤΟΣ ΤΟΥ ΚΥΠΡΟΥ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΥΝ ΑΥΤΩ

 ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΓΙΟΤΗΤΟΣ ΤΟΥ ΚΥΠΡΟΥ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΥΝ ΑΥΤΩ

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

=====

 

Μια πρόσφατη δημοσίευση μας υποχρεώνει να επανέλθουμε στο σοβαρό αυτό ζήτημα. 

Στην αίθουσα της Ιεραρχίας στο μέγαρο της Ιεράς Συνόδου στην Αθήνα έγινε στις 3 τρέχοντος, παρουσία του Μακ. Αρχιεπισκόπου κ. Ιερωνύμου, παρουσίαση του μεταλλίου της Εκκλησίας της Ελλάδος  για τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση. 

Στο Μετάλλιο απεικονίζονται η Θεοτόκος και εικοσιτέσσερις Άγιοι Νεομάρτυρες, μεταξύ των οποίων και ο Άγιος Γρηγόριος Ε΄, η Αγία Φιλοθέη, ο Άγιος Ραφαήλ κ.α.  

Αυτό που μας κίνησε την προσοχή εν προκειμένω είναι η συμπερίληψη στους Αγίους Νεομάρτυρες και του Κύπρου Κυπριανού. 

Χαρήκαμε “χαράν μεγάλην σφόδρα” διότι η εν Ελλάδι Εκκλησία πήρε την πρωτοβουλία αυτή. Ελπίζουμε να μην είναι μακρυά η ώρα που η καθ’ ύλην αρμοδία, δηλ. η εν Κύπρω Εκκλησία, θα διακηρύξει με τη σειρά της την αγιότητα, τόσο του μακαρία τη λήξει γενομένου νεομάρτυρος Αρχιεπισκόπου Κυπριανού, όσο και των συν αυτώ, δηλαδή των επισκόπων, των ιερέων και λοιπών κληρικών αλλά και των λαϊκών που έγιναν θυσία για την πίστη του Χριστού. 

Όσοι ψάχνουν επιχειρήματα υπέρ της αγιότητος των Νεομαρτύρων ας έχουν και τούτο υπόψη: Κάπου τετρακόσιοι κληρικοί και λαϊκοί συνελήφθηκαν από τους Τούρκους τον Ιούλιο του 1821. Σε όλους οι Τούρκοι, κατά την πάγια τακτική τους, πρόσφεραν την εξωμοσία σαν διέξοδο για να γλυτώσουν τη ζωή και την περιουσία τους. Οι Νεομάρτυρες είπαν ΟΧΙ. Όμως γύρω στα 36 άτομα εξώμοσαν γλυτώνοντας τη ζωή τους. Συγκρίνετε και βγάλτε συμπεράσματα. Είναι τόσο απλό. 

Πάντως προ ετών μπαίνοντας στον Άγιο Ελευθέριο Λευκωσίας (στην εντός των τειχών πόλη) προσκύνησα εικόνισμα του “Αγίου Κυπριανού”. 

Δεν νομίζω να έκανε λάθος, ούτε ο αγιογράφος, ούτε ο δωρητής της εικόνας. 

Το λόγο τώρα επαναλαμβάνω έχει ο Μακαριώτατος κ. Χρυσόστομος και η περί αυτόν σύνοδος των επισκόπων.

ΕΙΝΑΙ ΦΙΛΕΙΡΗΝΙΚΟ ΤΟ ΙΣΛΑΜ;

ΕΙΝΑΙ ΦΙΛΕΙΡΗΝΙΚΟ ΤΟ ΙΣΛΑΜ;

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Την τελευταία εικοσαετία περίπου, πολλοί ενστερνίζονται την πλάνη ότι δήθεν το Ισλάμ είναι θρησκεία ειρήνης και όχι θρησκεία που εξαπλώθηκε “διά πυρός και σιδήρου”. 

Όσοι προβαίνουν σε αυτόν τον πέρα για πέρα αθεμελίωτο ισχυρισμό, ανήκουν στις εξής τέσσερις κατηγορίες:

1.) Όσοι δεν μπήκαν ποτέ στον κόπο να διαβάσουν το Κοράνι.

2.) Όσοι δεν γνωρίζουν Ιστορία και μάλιστα την Ιστορία της εξάπλωσης του Ισλάμ,

3.) Πολιτικοί, δημοσιογράφοι, στοχαστές, -δυστυχώς και ορθόδοξοι θρησκευτικοί ηγέτες, που προάγουν τον Οικουμενισμό- προβαίνουν στον ασύστατο αυτό ισχυρισμό, επειδή προσπαθούν να εξευμενίσουν το λεγόμενο μετριοπαθές Ισλάμ. 

Θέλουν να το αντιδιαστείλουν προς το εξτρεμιστικό Ισλάμ και να το επανερμηνεύσουν, ώστε να καταστεί ακίνδυνο για την δημοκρατία, την ανεξιθρησκεία και τον Δυτικό πολιτισμό,

4.) Μουσουλμάνοι -κατά το πλείστον- συνειδητά αποκρύπτουν την πραγματική διδασκαλία του Κορανίου για να κοιμίζουν τους μη μουσουλμάνους -και δη τους χριστιανούς- ότι δήθεν το Ισλάμ δεν είναι απειλή για την ανεξιθρησκεία και την δημοκρατία.

Αυτές οι ταπεινές σκέψεις με αφορμή την ανάγνωση του ακόλουθου ρεπορτάζ:

ΕΝΟΠΛΕΣ ΣΥΜΜΟΡΙΕΣ ΕΞΟΛΟΘΡΕΥΣΑΝ 15 ΧΩΡΙΑ ΣΕ ΜΑΖΙΚΗ ΣΦΑΓΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΣΤΗΝ ΝΙΓΗΡΙΑ

=====

Ένοπλοι εισέβαλαν σε 15 χωριά και σφαγίασαν Χριστιανούς, κατέστρεψαν τα σπίτια και τουλάχιστον 9 εκκλησίες τους, σε μια οργανωμένη προσπάθεια αφανισμού της Χριστιανικής πίστης στην Αφρικανική χώρα.

Οι διώξεις Χριστιανών στη Νιγηρία είναι σύνηθες φαινόμενο τους τελευταίους μήνες, το οποίο επιδεινώνεται από την εξάπλωση της ριζοσπαστικής ισλαμικής διδασκαλίας και πρακτικής την ίδια ώρα που οι αρχές κάνουν τα «στραβά μάτια» στις βιαιότητες. Μόνο στην πόλη Nasarawa, 25 χωριά έχουν καταστραφεί από τις 15 Ιανουαρίου.

ΠΗΓΗ:

www.orthodoxianewsagency.gr

Ο ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΡΙΚΟΡΟΣΚΥ ΚΑΙ Η ΕΘΝΟΦΥΛΕΤΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΡΩΣΣΙΑΣ

Συγκλονιστικό το μαρτύριο του Νεομάρτυρα της Εκκλησίας της Ρωσσίας π. Ιωάννη Πρικορόσκυ.

Τον χτύπησαν άγρια, ενώ τελούσε την Θεία Λειτουργία, τον έσυραν ημιθανή εκτός του ναού και τον σκότωσαν με πολύ βάναυσο τρόπο.

Βεβαίως οι κομμουνιστές σε τίποτε δεν μπόρεσαν να βλάψουν τον Νεομάρτυρα Ιωάννη, αφού με το μαρτύριο του κέρδισε μια θέση μεταξύ των Αγίων της Εκκλησίας.

Η εθνοφυλετική και οικουμενιστική ηγεσία της Εκκλησίας της Ρωσσίας, όμως, ούτε λίγο ούτε πολύ, αγιογράφησε τον Στάλιν στον κολοσσιαίο ναό της Αναστάσεως τα θυρανοίξια του οποίου θα γίνουν σύντομα 

Λες και δεν είναι ο αιμοσταγής Στάλιν -το δεξί χέρι του Λένιν- που οδήγησε σε ανείπωτα μαρτύρια και στον θάνατο δεκάδες εκατομμύρια ορθόδοξων Ρώσσων πιστών.

ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΕΝ ΠΕΚΙΝΩ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΩΝ

ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΕΝ ΠΕΚΙΝΩ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΩΝ

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

=====

Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι στο νέφος των μαρτύρων συναντάμε εκατομμύρια ανθρώπους από κάθε λαό. Στα 1900 μαρτύρησε στο Πεκίνο, πρωτεύουσα της Κίνας, ο νέος ιερομάρτυς Μητροφάνης Γιαγκ μαζί με 221 συμπατριώτες του Ορθόδοξους. 

Ο Κινέζος αυτός ιερέας είχε χειροτονηθεί από τον Άγιο Νικόλαο Κασάτκιν, αρχιεπίσκοπο Ιαπωνίας, στα 1882. Στα 1900 η κατάσταση για τους Κινέζους Χριστιανούς ήταν κατ’ άνθρωπον τραγική. Είχε ξεσπάσει τον Μάιο η εξέγερση των Γιχετουάν (Μπόξερς) που τους ενεθάρρυνε η Κινέζα αυτοκράτειρα Τσι Σι. Οι Κινέζοι Χριστιανοί έπρεπε ή να γυρίζουν στον κινεζικό παγανισμό ή να πεθάνουν. Κινέζικες αφίσες της εποχής καλούσαν τους Κινέζους να τοξεύσουν το χοίρο (εννοούσαν το Χριστό) και σφάξουν τα πρόβατα, δηλ. τους Χριστιανούς. 

Ο εμπρησμός της Ιεραποστολής άρχισε στις 31 Μαΐου. Το βράδυ της 10^ης Ιουνίου βρίσκονταν στο σπιτι του ιερέως 70 Κινέζοι Ορθόδοξοι. Ο ιερομάρτυρας έλαβε το στέφανο του μαρτυρίου στην αυλή, όπου οι παγανιστές συμπατριώτες του του έκαναν κόσκινο το στήθος με τα μαχαίρια τους. Αναφέρω μεταξύ άλλων, τα ονόματα του γιού του Ησαΐα, της αρραβωνιστικιάς του τελευταίου Μαρίας, της πρεσβυτέρας Τατιανής και του μικρού γιού του ιερομάρτυρος Ιωάννη, έφτα μόλις χρόνων. Μετά την καταστολή της εξεγέρσεως από τις δυτικές δυνάμεις τα λείψανα των μαρτύρων τοποθετήθηκαν κάτω από την εκκλησία των Πάντων των Μαρτύρων στη συνοικία Μπέιγκουάν. Τέσσερα απ’ αυτά περέμειναν άφθορα. Όταν αυτή καταστράφηκε μεταφέρθηκαν στο Ορθόδοξο κοιμητήριο. Μετά την καταστροφή του Ορθόδοξου κοιμητηρίου στα 1987 βρίσκονται κάτω από το …γήπεδο γκόλφ που έφτιαξαν στο χώρο οι κινεζικές αρχές!

Ο π. Αθανάσιος Σιμωνοπετρίτης, Υμνογράφος της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας, συνέταξε πλήρη Ακολουθία προς τιμήν των. Πρεσβεύουν εκτενώς τω Κυρίω υπέρ του κόσμου παντός και εξαιρέτως υπέρ των δοκιμαζομενων Ορθοδόξων της Κίνας που βρίσκονται υπό διωγμόν. Το καθεστώς του Σι Τζι Πιγκ δεν επιτρέπει ακόμη ουτέ την λειτουργία ναών, μήτε αναγνωρίζει την εν Κίνα Εκκλησία.

Απόλυτικιον των ΣΚΒ΄(222) Νεομαρτύρων του Πεκίνου.

Ήχος δ΄. Κατεπλάγη Ιωσήφ.

Κατεπλάγησαν στερροί των ασωμάτων οι χοροί, 

ότι αίμασιν υμών και ου μελάνη σινική, 

ομολογία γέγραφεν Ορθοδοξίας. 

Ξίφους γαρ τομή και αλγηδόναις πολλαίς, 

απήρθητε της γης προς ουρανίους μονάς, 

και συν αγγέλοις πάντοτε αγάλλεσθε 

και τοις χοροίς των μαρτύρων τρισόλβιοι. 

Σινικά τείχη της αμαρτίας σθένει κατηδαφήσατε.

ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 13 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1947, ΤΟ ΔΙΑ ΣΤΑΥΡΟΥ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΚΡΕΚΑ

ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 13 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1947, ΤΟ ΔΙΑ ΣΤΑΥΡΟΥ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΚΡΕΚΑ

Του Πρωτ. Ιωάννου Φωτοπούλου

=====

Ἀπό τίς ἀρχές τοῦ 20ου αἰῶνος ἔχουμε μιά μεγάλη στρατιά μαρτύρων πού δίνουν τήν ὁμολογία τῆς πίστεως καί ὑπομένουν μαρτύρια καί θάνατο στά ἀθεϊστικά καθεστῶτα. Στήν πατρίδα μας κατά τή διάρκεια τοῦ ἐμφυλίου ἔχουμε ἄνω τῶν 250 κληρικούς πού μαρτύρησαν γιά τό Χριστό, πολλοί ἐκ τῶν ὁποίων μέ φρικτά βασανιστήρια.        

Ἐφέτος στίς 13 Ἀπριλίου 2017 συμπληρώνονται 70 χρόνια ἀπό τό μαρτύριο ὄχι ἑνός ἐσταυρωμένου μοναχοῦ, ἀλλά ἑνός ἐσταυρωμένου ἱερέως, τοῦ ἱερομάρτυρος Γεωργίου Σκρέκα στό Νεραϊδοχώρι Τρικάλων. 

Ὁ θαυμαστός αὐτός μάρτυρας τοῦ Χριστοῦ γεννήθηκε στή Μεγάρχη Τρικάλων τό 1910. Τέλειωσε τό Δημοτικό σχολεῖο καί τό ἑλληνικό σχολεῖο. Εννιά χρόνια ἦσαν τότε οἱ ἐγκύκλιες σπουδές. Πηγαίνει στό στρατό καί στή συνέχεια ἐπιστρέφοντας στό χωριό του ἐπιδίδεται σέ ἀγροτικές ἐργασίες. Ὅμως μέσα του τόν κατατρώγει ἡ ἐπιθυμία νά προσφέρει τόν ἑαυτό του στήν ὑπηρεσία τοῦ Χριστοῦ, νά γίνει ἱερεύς. Σέ ἡλικία 23 ἐτῶν νυμφεύεται ἕνα καλό καί ἁγνό κορίτσι ἀπό τό χωριό του τήν Ευθυμία Ντούμα μέ τήν ὁποία ἔκανε 6 παιδιά (ζοῦν σήμερα τά 5). Τὀ 1938 σέ ἠλικία 28 ἐτῶν ἔχοντας ἤδη φοιτήσει σέ κάποιο σύντομο  ἱερατικό σεμινάριο, ὅπου μέ ζῆλο καταρτίσθηκε γιά τό μεγάλο ἔργο τῆς ἱερατικῆς διακονίας, χειροτονεῖται διάκονος στήν ἱερά Μονή ἁγίου Στεφάνου Μετεώρων καί δύο μέρες ἀργότερα πρεσβύτερος. Τοποθετεῖται γιά λίγο ὡς ἐφημέριος στά χωριά Νικλίτσι καί Κρανιά Καλαμπάκας καί τό 1941 ὅταν δημιουργήθηκε κενό στή Μεγάρχη, τό χωριό του, τοποθετεῖται ἐκεῖ ὡς μονιμος ἐφημέριος στόν παλαιό ναό Ἀναλήψεως, ὅπου παραμένει μέχρι τό μαρτύριό του.

Σεμνός καί πιστός στό ἱερατικό του καθῆκον ὁ π. Γεώργιος ὑπηρέτησε τόν Θεό καί τούς ἀδελφούς του συγχωριανούς μέ συνέπεια κατά τή γερμανική κατοχή καί στή συνέχεια κατά τή διάρκεια τοῦ ἐμφυλίου. Πάθη καί μίση φοβερά ἐγκλήματα ἦταν τά χαρακτηριστικά τῆς περιόδου αὐτῆς. Ἀδέλφια καί γονεῖς φονεύονταν μεταξύ τους. Δυό φορές οἱ ἀριστεροί ἀντάρτες συνέλαβαν τόν παπα-Γιώργη, ἀλλά καί τίς δυό φορές γλύτωσε. Πρέπει ἐδῶ νά ποῦμε ὅτι ὁ συνεφημέριος του εἶχε συνταχθεῖ μέ τους ἀθέους. Ὁ π. Γεώργιος ἔμεινε μακριά ἀπό τά κομματικά μίση, παράδειγμα καλοσύνης, ἀγάπης, ἀλλά καί πιστότητος στό καθῆκον του. Εἶχε γράψει σέ κάποιον θεῖο του: «Ἡ κατάσταση ἐδῶ στό χωριό, θεῖε μου, εἶναι πολύ δύσκολη. Ἐγώ ὅμως εἶμαι ἀποφασισμένος νά μείνω ἐδῶ μέχρι τέλους καί νά ἐκπληρώσω τό ἔργο πού μοῦ ἐνεπιστεύθη ὁ Κύριος, ὁσονδήποτε ἐπικίνδυνο καί ἄν εἶναι». Μέσα σ’ αὐτό τό πλαίσιο τῆς διακονίας του, χωρίς νά λογαριάζει τήν ἀσφάλεια τή δική του καί τῆς οἰκογενείας του, φιλοξενοῦσε στό σπίτι του τούς πάντες. Ὅπως ἔλεγε ἡ πρεσβυτέρα του «στό σπίτι μας ὅλοι χωροῦσαν. Καλοί, κακοί, φίλοι, έχθροί...Οἱ φιλοξενούμενοι γιά μᾶς ἦταν ἱερά πρόσωπα». Συνέβη κάποτε νά φιλοξενοῦν ἀξιωματικούς τοῦ ἐθνικοῦ στρατοῦ στό πάνω πάτωμα καί κάτω ἀντάρτες. Ὁ π. Γεώργιος ὅλους τούς εὐεργετοῦσε ἀκόμη καί τόν ἀποστάτη συνεφημέριο του, πού τοῦ ἔστελνε τό μισθό του στό βουνό ὅπου κρυβόταν. Ἀλλά ὅπως συνέβη καί μέ τόν Κύριό μας συνεργείᾳ τοῦ Σατανᾶ, οἱ ἄθεοι φθόνησαν καί μίσησαν τόν ἀγαθό ἱερέα τοῦ Ὑψίστου.          

Ξαφνικά κάποιο θεϊκό σημάδι τάραξε τό χωριό τῆς Μεγάρχης. Τήν παραμονή τοῦ Ευαγγελισμου 1947 οἱ καμπάνες καλοῦσαν τό λαό τοῦ Θεοῦ στήν Ἐκκλησία τῆς ἀναλήψεως νά δοῦν ἕνα θαῦμα. Οἱ εἰκόνες τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Παναγίας δάκρυζαν. Ἕνας εὐλαβής χριστιανός ὀνόματι Ξυδᾶς γύριζε στό χωριό καί ἔδειχνε τό μουσκεμένο μαντήλι μέ τό ὁποῖο σκούπιζε τίς δακρυσμένες εἰκόνες. Σημεῖο φοβερό πού προμήνυε τά πάθη καί τά μαρτύρια τοῦ ἱερέως πού θά ἀκολουθοῦσαν. Ὁ ἱερεύς Γεώργιος ἔνιωθε τή δοκιμασία νά πλησιάζει. Στίς 27 Μαρτίου ἦταν ἡ τελευταία φορά πού συνέφαγε μέ τήν οἰκογένειά του, ἀλλά καί ἄλλους στενούς συγγενεῖς του δίνοντάς τους τίς τελευταῖες συμβουλές καί νουθεσίες, προπάντων γιά τήν ἀγάπη πού ἔπρεπε νά ἔχουν μεταξύ τους. Τό βράδυ 27 πρός 28 Μαρτίου οἱ ἀντάρτες σάν ἄγρια θηρία ὅρμησαν νά συλλάβουν τόν ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ. Τούς ὑποδέχτηκε μέ καλοσύνη: «Ὁρίστε, ἐλᾶτε  παιδιά κοπιάστε, περάστε μέσα». Πρός στιγμή τά χάνουν, ἀλλά στή συνέχεια τόν συλλαμβάνουν μέ βρισιές καί βλαστήμιες. Τόν χώνουν στό σταῦλο καί ἀρχίζουν νά τόν δέρνουν και νά τόν βασανίζουν μέσα στό σκοτάδι. Μάταια προσπαθοῦσε ἡ πρεσβυτέρα του νά τόν βοηθήσει.  Οἱ ἄθεοι ἅρπαξαν ὅλα τά ζῶα τῆς οἰκογένειας, ὅλα τά τροφιμα καί ὅ,τι ἄλλο εἶχε κάποια ἀξία. Κάποιος ἀντάρτης ἔδεσε τόν ἱερέα πίσω ἀπό τό ἄλογό του καί τόν ἔσερνε ματωμένο καί ντυμένο μόνο μέ τή φανέλα καί τό σχισμένο παντελόνι του στούς τραχεῖς δρόμους τοῦ χωριοῦ.

Στή συνέχεια τόν πέρασαν ἀπό τά χωριά, Γοργογύριο, Τύρνα Ξυλοπάρικο. Ἀπό τόν παπᾶ τοῦ Γοργογυρίου ἔχουμε τά τελευταῖα λόγια τοῦ ἱερομάρτυρος. Εἶπε στόν ἱερέα: «Ὅ,τι μοῦ ζητησαν τούς τό ἔδωσα...Τώρα ἀφοῦ πῆραν καί ὅ,τι ἄλλο εἶχε ἀπομείνει, πῆραν καί μένα. Τό μόνο κακό πού τούς ἔκανα ἦταν ὅτι δέν πήγαινα μαζί τους… Προσευχήσου καί σύ μαζί μου... νά εἶναι τό τέλος μου σύντομο, μέ μιά σφαῖρα στό κεφάλι ὄχι μέ βασανιστήρια». Συμφωνα μέ ἄλλη μαρτυρία[1] πρόσθεσε: «Ὁ Θεός γνωρίζει τί θά ἀπογίνω. Ἐάν διά τοῦ μαρτυρίου μέ καλεῖ πλησίον Του, ἄς εἶναι εὐλογημένο τό ὄνομά Του, τό θέλημά Του ἄς γίνει». Βλέποντας δέ τήν πρεσβυτέρα του ἀπό μακριά τῆς εἶπε: «Ἐδὼ εἶσαι καί σύ παπαδιά; Ἔλπιζε εἰς τόν Θεόν. Ἐκεῖνος διευθύνει, ὑπομονή».

Τέλος ἔφθασαν στό κρησφύγετό τους, στό Νεραϊδοχώρι τῆς Πίνδου. Ἐκεῖ ἀπό τίς 29 Μαρτίου μέχρι τή Μεγάλη Παρασκευή 11 Ἀπριλίου 1947, δεκατρεῖς μέρες τόν βασάνιζαν. Κάποιες ἀντάρισσες τοῦ ἔλεγαν: «Γιατί δέν προσεύχεσαι στόν Χριστό νά ἔλθει νά σέ σώσει;» Τέλος τοῦ εἶπαν: «Ἐσένα πού πιστεύεις στόν Χριστό θά σέ σταυρώσουμε σάν Ἐκεῖνον τήν ἴδια ἡμέρα». Πρίν τόν σταυρώσουν, προσπάθησαν νά τοῦ δώσουν γάλα, ἀλλά ἐκεῖνος τέτοια μέρα τό ἀρνήθηκε. Ἔτσι τή Μ. Παρασκευή 11 Ἀπριλίου τόν σταύρωσαν σέ ἕνα ἔλατο πού εἶχε σχῆμα σταυροῦ. Τοῦ τρύπησαν μέ λόγχη τή δεξιά του πλευρά, ἄνοιξαν πληγές στό μέτωπο καί στό κεφάλι του μέ περόνια ἤ σφαῖρες, τοῦ ἔβγαλαν μάτια. Ἐτσι παρέδωσε ὁ παπα-Γιώργης τήν ἁγία του ψυχή στό Θεό. Τό Πάσχα ὁ παπα-Γιώργης πανηγύριζε στόν οὐρανό. 

Τό σῶμα του τό πέταξαν ἄταφο σέ μιά ρεματιά ὅπου ἔτρεχε ἕνα ρυάκι. Ἕνας ἀξιωματικός τοῦ στρατοῦ βρῆκε τό σῶμα τοῦ μάρτυρος, τό τύλιξε σέ μιά κουβέρτα καθαρή καί τό μετέφεραν στό κοιμητήριο τοῦ Νεραϊδοχωρίου. Τό κατέβασαν στό τάφο μέ ἕνα πρόχειρο φέρετρο, ἀλλά πρίν τό σκεπάσουν μέ χῶμα κατέφθασαν συγγενεῖς του. Μέ δάκρυα τό παρέλαβαν καί τό μετέφεραν στά Τρίκαλα. Ἐκεῖ ἔντυσαν μέ ροῦχα καί ράσα τό γυμνό μαρτυρικό του σῶμα. Ἀκολούθησε πόνος, θρῆνος. Ἡ πρεσβυτέρα ἀντίκρυσε μέ πόνο τόν παπᾶ της χωρίς μάτια μέ τρυπημένα χέρια καί πόδια γδαρμένα μέ κονσέρβες καί μέ τρύπες στό κεφάλι ἀπό τίς σφαῖρες. 

Στήν Επίσκεψη Τρικάλων ἀποτέθηκε τό Ἅγιο λείψανο. Γιά δυό μέρες χιλιάδες λαός πέρασε νά τό προσκυνήσει. Ἀμέτρητος ὁ κόσμος στήν κηδεία. Οἱ παπάδες σήκωσαν θριαμβευτικά, μέ ἐνθουσιασμό τό φέρετρο καθώς μετέφεραν τόν νικητή τῆς ἀθεΐας, τῶν δαιμόνων καί τοῦ θανάτου. Ἐναλλάξ τόν μετέφεραν μέχρι τό πρῶτο νεκροταφεῖο Τρικάλων. Ὁ μητροπολίτης Τρίκκης Χερουβείμ ξεκίνησε τόν ἐπικήδειο μέ τά λόγια τοῦ Ἀποστόλου «ἐγώ γάρ τά στίγματα τοῦ Κυρίου ἐν τῷ σώματί μου βαστάζω». Ἀργότερα στήν ἀναφορά του πρός τήν Ἱ. Σύνοδο ἔγραψε: «Δέν παραλείπομεν δέ νά γνωρίσωμεν τῇ Ἱ. Συνόδῳ ὅτι πρόκειται περί Ἱερέως ὅστις ἀπετέλει τό σέμνωμα τῆς ἱερωσύνης ἐν τῇ ἐπαρχίᾳ ἡμῶν, διότι οὐδεμιᾶς ἀρετῆς ἐστερεῖτο». Ὅταν σήκωσαν τό φέρετρο μέ τό ἱερό λείψανο μιά ἄρρητη εὐωδία πλημμύρισε τόσο ὅσους ἦσαν κοντά, ἀλλά καί ὅσους ἀκολουθοῦσαν από μακριά. Ἡ ἴδια εὐωδία ἁπλώθηκε καί κατά τήν ἐκταφή τοῦ μαρτυρικοῦ λειψάνου. Τότε οἱ παριστάμενοι ὅρμησαν νά πάρουν ὁτιδήποτε, σάν εὐλογία. Ἔστω ἕνα κομματάκι ἀπό τά ἄμφια τοῦ ἁγίου. 

Λυπούμεθα ἤ χαιρόμεθα ἀκούοντας τά μαρτύρια τοῦ ἁγ. Γεωργίου; Λυπούμεθα κατά τό ἀνθρώπινο γιά ὅσα ἔπαθε, ἀλλά ποιᾶς τιμῆς ἀξιώθηκε ἀλήθεια νά μιμηθεῖ τόν Χριστό μας, νά ὑπομείνει ὡς Ἐκεῖνος σταυρικό θάνατο, νά λογχευθεῖ στήν πλευρά του καί μάλιστα τήν ἴδια ἡμέρα τή Μ. Παρασκευή! Τώρα συγχορεύει μέ τούς Ἀγγέλους καί τούς ἁγίους στεφανωμένος μέ ἄκτιστη δόξα κι ἐμεῖς τόν ἔχουμε μεσίτη στόν Χριστό μας.

Ἐδῶ χρειάζεται μιά σημαντική παρατήρηση. Δυστυχῶς ἔχει ἀργήσει ἡ ἁγιοκατάταξη τῶν νεομαρτύρων πού χάριν τῆς πίστεώς τους στόν Χριστό ἐμαρτύρησαν ἀπό τούς ἀθέους στήν πατρίδα μας. Στή Ρωσία τό 2000 ἔγινε ἁγιοκατάταξη μυριάδων παρομοίων νεομαρτύρων. Πρέπει ἀπό τό φόβο ἀνακινήσεως παλαιῶν πολιτικῶν παθῶν νά ἀδρανήσουμε; Ἀλλά ἕως πότε θά παρατείνεται αὐτή ἡ ἐκκρεμότητα καί ἕως πότε θά στερούμεθα τό ζωντανό παράδειγμα, τήν ὁμολογία τους τή διήγηση τῶν μαρτυρίων τους καί τήν καταφυγή μας στίς πρεσβεῖες τους;[2]

Σήμερα ἡ τιμή τῶν νεομαρτύρων τῆς περιόδου τοῦ ἀδελφοκτόνου ἐμφυλίου εἶναι ἀπαραίτητη γιά νά τονώσει τό εξασθενημένο ἀπό τόν ἀντίχριστο πόλεμο φρόνημά μας. Μᾶς ἀνοίγει πνευματικούς ὁρίζοντες γιά νά τρέξουμε κι ἐμεῖς ἐγκολπούμενοι τόν Τίμιο Σταυρό, νά ἀγωνισθοῦμε τόν καλόν ἀγῶνα. Μᾶς θυμίζει ὅτι πρέπει νά εἴμαστε ἕτοιμοι γιά ὅλα. Νά δίνουμε μέ θάρρος τήν ὁμολογία μας στά ἀθεϊστικά περιβάλλοντά μας, νά προστατεύουμε μέ κάθε κίνδυνο τά παιδιά μας ἀπό τίς ἀθεϊστικές διδασκαλίες πού πλημμυρίζουν τό χῶρο τῆς παιδείας, ὅπως π.χ. εἶναι ἡ θεωρία τῆς ἐξελίξεως, ἡ ἀλλοίωση τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν, ἡ προώθηση τῆς σεξουαλικῆς διαπαιδαγωγήσεως καί τῆς ὁμοφυλοφιλίας κλπ.

Γενναιότητα ἀπαιτεῖται, ὄχι ἐφησυχασμός. Ὅπως ἐνίσχυσε τόν ἅγιο ἱερομάρτυρα ὁ Χριστός στό μαρτύριό του ἔτσι και ἐμᾶς θά μᾶς ἐνισχύει ἄν Τόν πιστεύουμε, ἄν θεωροῦμε ὡς ἀνώτερο ὅλων τήν ἀγάπη πρός τόν Κύριο μας, τόν Παράδεισο, τήν αἰώνια ζωή, ἄν θέλουμε νά ἀκούσουμε τή γλυκειά φωνή τοῦ Χριστοῦ «εἴσελθε εἰς τήν χαράν τοῦ Κυρίου σου».

Ο ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ, Ο ΦΩΤΙΣΤΗΣ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ

Το ιεραποστολικό έργο του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού είναι τεράστιο, όπως δείχνουν οι τέσσερις χάρτες που παραθέτουμε στην συνέχεια.

Έσωσε από τον εξισλαμισμό αναρίθμητες ψυχές.

Η συμβολή του στην Ελληνική παιδεία είναι ακατανόητη με τα ανθρώπινα μέτρα.

Σφράγισε το έργο του με το μαρτύριο.

Την ευχή του να έχουμε!

Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΗΝ ΑΝΤΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΩΝ ΔΙΑΘΡΗΣΚΕΙΑΚΩΝ ΔΙΑΛΟΓΩΝ

Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΗΝ ΑΝΤΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΩΝ ΔΙΑΘΡΗΣΚΕΙΑΚΩΝ ΔΙΑΛΟΓΩΝ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Διαβάσαμε στο bibleandecumene:

“Ο διαθρησκειακός διάλογος δεν σχετικοποιεί την πίστη όσων μετέχουν σ’ αυτόν, οδηγώντας στον συγκρητισμό, ούτε ο στόχος των διαλόγων μπορεί να είναι η παραγωγή ενός νέου, από όλους αποδεκτού, θρησκειακού τύπου. Διάλογος δεν σημαίνει την κατά ιεραποστολικό τρόπο προσπάθεια μεταστροφής των ανθρώπων. Αντίθετα ο διάλογος αποσκοπεί στην προβολή των πλέον αυθεντικών στοιχείων της κάθε θρησκευτικής παράδοσης, προκειμένου να αναζητηθούν τρόποι συνεργασίας και αλληλοκατανόησης των ανθρώπων.”

Ξεκάθαρα, λοιπόν, πράγματα που δεν αφήνουν ούτε εκατομμυριοστό αμφιβολίας, για το πού αποσκοπούν οι Διαθρησκειακοί διάλογοι.

Δεν πρόκειται για διαλόγους, οι οποίοι εξετάζουν το δόγμα των θρησκειών, αλλά για αναζήτηση στοιχείων από την κάθε θρησκεία, “προκειμένου να αναζητηθούν τρόποι συνεργασίας και αλληλοκατανόησης των ανθρώπων.”

Δεν πρόκειται, λοιπόν, για θεολογικούς διαλόγους, αλλά για πολιτικούς και κοινωνικούς διαλόγους των θρησκειών.

Κύριε Καθηγητά! Εστέ βέβαιος για την αίδιο ευγνωμοσύνη μας για την ξεκάθαρη ομολογία σας, η οποία ξεκαθαρίζει -χωρίς περιστροφές- πού το πάτε με τους Διαθρησκειακούς διαλόγους.

Βαδίζετε -χωρίς καμία αμφιβολία- σε οδό μη πεπατημένη από τους Αγίους της Εκκλησίας, οι οποίοι ΠΑΝΤΟΤΕ όταν διαλέγονταν με αλλόθρησκους, απέβλεπαν εις ένα και μόνον: Να τους οδηγήσουν στην ορθόδοξη πίστη.

Οι Πατέρες έκαναν ΜΟΝΟΝ θεολογικούς διαλόγους με τις άλλες θρησκείες, ενώ εσείς εξοστρακίσατε το δόγμα για να πετύχετε κοινωνικούς και πολιτικούς στόχους.

Σε απλά Ελληνικά “αυτός καθ’ εαυτού της καταδίκης την ψήφο εκπεφωνήκατε”.

"Τι χρείαν έχομεν μαρτύρων", μετά την ξεκάθαρη ομολογία σας;

Οι Άγιοι Ιωάννης Δαμασκηνός, Γρηγόριος Παλαμάς, Γεννάδιος Σχολάριος, Μάξιμος Γραικός, οι Νεομάρτυρες κτλ., όποτε συζητούσαν με το Ισλάμ η στάση τους ήταν ομολογιακή και θεολογική. Ποτέ δεν επεδίωξαν συνεργασία με αλλόθρησκους για να πετύχουν εγκόσμιους στόχους.

Επομένως, κ. Καθηγητά, τέμνετε οδούς αλλότριες της Πατερικής Παράδοσης.

Ευχαριστούμε θερμά γιατί μας ξεκαθαρίσατε τα πράγματα πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας.

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΕΡΙΘΩΡΙΑ ΠΑΡΕΡΜΗΝΕΙΑΣ ΤΟΥ ΚΟΡΑΝΙΟΥ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΤΖΙΧΑΝΤ; ΣΤ΄

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΕΡΙΘΩΡΙΑ ΠΑΡΕΡΜΗΝΕΙΑΣ ΤΟΥ ΚΟΡΑΝΙΟΥ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΤΖΙΧΑΝΤ;

(Απάντηση σε ηλεκτρονικό μήνυμα)

ΣΤ΄

Του Σεβ. Πειραιώς κ. Σεραφείμ

=====

Κλείνοντας την σύντομη απάντησή μου στο κείμενο του μουσουλμάνου «ιεραποστόλου» Ali al – Yunani, θα ήθελα να εκφράσω την απορία μου για το θράσος του κυρίου αυτού, αλλά και όσων θέλουν να μας παρουσιάσουν το Ισλάμ ως «θρησκεία αγάπης και ειρήνης». 

Εμείς οι Ορθόδοξοι Έλληνες δε χρειαζόμαστε κανέναν σύγχρονο μουσουλμάνο να μας διδάξει, τι εστί Ισλάμ. Μας το διδάσκει ξεκάθαρα η μακραίωνη ιστορία μας, παρουσιάζοντάς μας, όχι θεωρίες και διφορούμενες ερμηνείες, αλλά πραγματικά τραγικά γεγονότα, τα οποία έχουμε υποστεί από αυτή τη «θρησκεία της αγάπης και της ειρήνης». Αυτή μας παρουσιάζει, με κάθε ρεαλισμό τις φρικαλεότητες των μουσουλμάνων εναντίον του υπόδουλου λαού μας και των άλλων βαλκανικών χριστιανικών λαών, καθ’ όλη τη διάρκεια της τουρκικής δουλείας, κατά την οποία εφαρμόζονταν το «θεϊκό» Κοράνιο και το «θείο» δίκαιο της σαρίας! Μας το βεβαιώνουν τα ποτάμια των αιμάτων των Νεομαρτύρων και Εθνομαρτύρων μας, οι οποίοι βασανίστηκαν και σφαγιάστηκαν από το «φιλειρηνικό» Ισλάμ! 

Γι’ αυτό θα παρακαλούσαμε τον κ. Ali al – Yunani να στρέψει αλλού την «ιεραποστολική» του προσπάθεια. Στην Ευρώπη, η οποία δεν έζησε την φρίκη του «φιλειρηνικού» Ισλάμ και γι’ αυτό όχι απλά την ανέχεται, αλλά και γίνεται αρωγός της για την ισλαμοποίησή της! Εδώ δεν υπάρχει χώρος για ισλαμική «ιεραποστολή»!

ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΟΥ ΣΕΡΒΟΥ ΑΓΙΟΥ ΒΟΥΚΑΣΙΝ

ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΟΥ ΣΕΡΒΟΥ ΑΓΙΟΥ ΒΟΥΚΑΣΙΝ

=====

O Σέρβος Άγιος Βουκάσιν (Vukašin Mandrapa) μαρτύρησε στο Στρατόπεδο Συγκέντρωσης του Γιασένοβατς όπου οι Κροάτες Ναζί Ουστάσι εξόντωναν μαζικά Σέρβους, Τσιγγάνους, Εβραίους κλπ. Ειδικά από τους Σέρβους απαιτούσαν και να γίνουν Παπικοί. 

Τον Ιανουάριο του 1943 τρεις Ουστάσι έκαναν διαγωνισμό σφαγής κρατουμένων. Ο Josip "Zhila" Friganović είχε ήδη σφάξει (με το ειδικό μαχαίρι που απεικονίζουμε και ονομάζονταν περιπαιχτικά "Σερβοκόφτης") πάνω από χίλια άτομα όταν εντυπωσιάστηκε από την ηρεμία του γέροντα Βουκάσιν. Του ζήτησε να φωνάξει "ζήτω ο Ante Pavelic" (αρχηγός του Κροατικού Ναζιστικού κράτους μαριονέτα) για να του χαρίσει την ζωή. Ο Βουκάσιν, που είχε προ ολίγου χάσει όλη την οικογένειά του, απόλυτα ήρεμος, επαναλάμβανε μόνο την φράση "Παιδί μου κάνε αυτό που πρέπει" όσο ο βασανιστής του του έκοβε τα αυτιά και του έβγαζε τα μάτια. Μετά του έκοψε την γλώσσα, μέχρι να τον σκοτώσει τελικά. 

Μετά από αυτό ο Φριγκάνοβιτς δεν μπόρεσε να σφάξει άλλους και έγινε μισότρελος και αλκοολικός ακούγοντας συνέχεια την φωνή του γέροντα: "Παιδί μου κάνε αυτό που πρέπει". Την ιστορία αυτή ο Ουστάσι εξομολογήθηκε στον γιατρό του, τον Nedeljko Neđo Zec, που την δημοσίευσε. Ο Βουκάσιν αναγνωρίστηκε ως Άγιος το 1998.

(Μας έσταλη με ηλεκτρονικό μήνυμα)

Η ROCOR ΤΗΡΕΙ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΗ ΣΤΑΣΗ. ΓΙΑΤΙ ΣΙΩΠΑ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΡΩΣΣΙΑΣ;

Η ROCOR ΤΗΡΕΙ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΗ ΣΤΑΣΗ.

ΓΙΑΤΙ ΣΙΩΠΑ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΡΩΣΣΙΑΣ;

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Διαβάσαμε, στη Romfea.gr:

“Να αφαιρεθεί το ταριχευμένο σώμα του Λένιν από την Κόκκινη Πλατεία, ζήτησε η Ρωσσική Ορθόδοξη Εκκλησία της Διασποράς (ROCOR) από την Κυβέρνηση της Μόσχας.

"Ζητούμε να αφαιρέσετε από την κεντρική πλατεία της Μόσχας, το σώμα του ατόμου με το οποίο είναι συνδεδεμένο το άθεο καθεστώς, για το οποίο εκατομμύρια ζωής θυσιάστηκαν για την ιδεολογία του" - αναφέρει μεταξύ άλλων το μήνυμα του Συμβουλίου των Επισκόπων της Αμερικής.

Σε άλλο σημείο οι Ρώσσοι Ιεράρχες της Αμερικής τονίζουν ότι "πρέπει να πούμε αντίο στα σύμβολα της επανάστασης, για να απαλλαγούμε από την αποθέωση δολοφόνων που τα ονόματά τους, έχουν δοθεί σε πόλεις, χωριά, δρόμους, πλατείες, σταθμούς και πάρκα."

Αυτά τα έντιμα και ωραία που την τιμούν η Ρωσσική Ορθόδοξη Εκκλησία της Διασποράς (ROCOR). Η απορία που γεννάται είναι η εξής: Το Πατριαρχείο Μόσχας γιατί σιωπά; Δεν καυχάται ότι είναι η Εκκλησία των Νεομαρτύρων; Τότε πώς ανέχεται να εξακολουθεί να τιμάται ένας νεκρός που έβαλε τα θεμέλια όλων διωγμών των χριστιανών και στην πάλαι ποτέ διαλάμψασα Σοβιετική Ένωση και σε άλλες χώρες του Ανατολικού συνασπισμού;

Πού οφείλεται η σιωπή του Πατριαρχείου Ρωσσίας;

Πού αλλού παρά στην προσκόλληση του Πατριαρχείου Μόσχας στο Ρωσσικό κράτος! Ούτε κάνει, ούτε λέγει, ούτε γράφει κάτι εναντίον του Ρωσσικού Κράτους το Πατριαρχείο Μόσχας. Αρκείται να απολαμβάνει την προστασία του και να συμπλέει μαζί του ακόμη και σε τόσο χτυπητά θέματα όπως είναι αυτό που αφορά την τιμητική παρουσία του ταριχευμένου σώματος  του Λένιν, απέναντι απο το Κρεμλίνο.

Κρίμα.