Η “ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ” ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Η “ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ” ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

=====

Μέσα στή ζοφερή πραγματικότητα πού βιώνουμε τά τελευταῖα χρόνια, ἔρχεται νά προστεθεῖ καί ἡ ἐπίσκεψη στή χώρα μας, τοῦ ἀρχηγοῦ τοῦ Κράτους τοῦ Βατικανοῦ καί ἡγέτη τῆς λεγομένης Οἰκουμενικῆς Κίνησης, Πάπα Φραγκίσκου.

Ὁ θεσμός τοῦ παπισμοῦ προκαλεῖ ἀποστροφή σέ κάθε ὀρθόδοξη συνείδηση, ἀφοῦ ἔχει συνδεθεῖ μέ ποταμούς μαρτυρικοῦ αἵματος πού χύθηκαν γιά τή διαφύλαξη τῆς Ὀρθοδοξίας ἀπό τή φοβερή πλάνη τῶν Λατίνων, σέ πολλά μέρη τῆς γῆς.

Ἀποστροφή ὅμως 

δημιουργεῖται καί σέ 

κάθε ἑλληνική ψυχή ὅταν

θυμᾶται τό σκοτεινό ρόλο πού διεδραμάτισε ὁ ὑπερφίαλος μισελληνικός παπισμός ἐναντίον τοῦ Γένους μας, ἀπό τήν ἐποχή τῶν σταυροφοριῶν, ἔπειτα μέ τήν ἀρνητική στάση του στήν ἐπανάσταση τοῦ 1821 καί στή μικρασιατική καταστροφή, κατόπιν διά τοῦ ἐπιθετικοῦ οὐνίτικου προσηλυτισμοῦ στά Ἑπτάνησα καί τά Δωδεκάνησα, ἀλλά καί στή συνέχεια μέ τή στήριξη τῶν ἐχθρικῶν πρός ἐμᾶς δυνάμεων τοῦ Ἄξονα κατά τόν Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ἡ ἀπόδοση τιμῶν σέ ἕνα θεσμό διαχρονικά πολέμιο τῆς Ἑλλάδας καί τῆς Ὀρθοδοξίας γενικότερα, συνιστᾶ πρόκληση καί προσβολή γιά κάθε ἑλληνορθόδοξη ψυχή, ἰδιαίτερα γιά τούς Ἁγίους πού μᾶς διεφύλαξαν μέ αὐτοθυσία ἀπό τίς 

παπικές αἱρέσεις.

Ὅταν, μάλιστα, αὐτός ὁ θεσμός συμπίπτει μέ ἕνα πρόσωπο πού ἔχει ὑπερβεῖ κάθε ὅριο ὑποταγῆς σέ νεοταξικές ἀντιλήψεις, ὅπως ὁ κ. Φραγκίσκος Μπεργκόλιο, ὁ ὑπέρμαχος τῆς παγκοσμιοποίησης καί κάθε κοσμικῆς ἀντίληψης, πού ἐπιβάλλεται στανικά στό πλανητικό χωριό μας, ἡ πρόκληση εἶναι πολύ μεγαλύτερη.

Σεβόμαστε ἀπόλυτα τούς ἀνθρώπους πού εἶναι μέλη τῆς ρωμαιοκαθολικῆς κοινότητας, πολλοί ἐκ τῶν ὁποίων ὑποφέρουν βιώνοντας τίς ἀντιφάσεις τοῦ «ἀλάθητου» ἡγέτη τους καί τίς κραυγαλέες ἐκπτώσεις του ἀπό τήν Ἁγία Γραφή, 

τίς Οἰκουμενικές Συνόδους 

καί τούς Ἁγίους Πατέρες. 

Ἄν ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησιαστική ἡγεσία ἐνδιαφερόταν γιά αὐτούς τούς καλοπροαίρετους ἀνθρώπους, ὅσο ἐνδιαφέρεται γιά τούς μάταιους διαχριστιανικούς καί διαθρησκειακούς διαλόγους, θά μποροῦσαν πιό εὔκολα νά κατανοήσουν τή χαώδη διαφορά τῆς Ὀρθόδοξης Πίστης ἀπό τά λατινικά πιστεύματα καί νά γίνουν τίμια Μέλη τῆς Ἀληθινῆς καί Μοναδικῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας.

Ἡ Ἑστία Πατερικῶν Μελετῶν ἐκφρἀζει τή λύπη της καὶ τή διαμαρτυρία της γι’ αὐτήν τήν ἐπίσκεψη πού βαραίνει μέ τή σκιά της τόν ἤδη πληγωμένο ἑλληνικό λαὸ.

Παρακαλοῦμε τούς ἀρχιερεῖς τῆς Ἐκκλησίας μας, τόν κλῆρο καί τόν λαό μας νά δείξουν μέ τή στάση τους ὅτι δέν θέλουν κανενὸς εἴδους κοινωνία μ’ αὐτόν πού ἐκφράζει καί προωθεῖ τόν θρησκευτικό ὁλοκληρωτισμό. Μ’ αὐτόν, ὁ ὁποῖος, ὅπως γράφει ὁ Ντοστογιέφσκυ, ὑπέκυψε στόν τρίτο πειρασμό τοῦ Χριστοῦ – «πάντα σοι δώσω ἄν πεσὼν προσκυνήσεις μοι»-, καὶ ὁ ὁποῖος μέ τό «ἀλάθητό» του δυναστεύει τούς πιστούς τῆς Δυτικῆς «ἐκκλησίας». Δυστυχῶς οἱ λεγόμενοι Διάλογοι ὀρθοδόξων καί παπικῶν, ἐδῶ καὶ χρόνια, δέν ἔχουν πλέον ἀντικείμενο τά θέματα πίστεως, ἀλλά τήν ἀναγνώριση τοῦ παπικοῦ πρωτείου. Ἡ ὑποχωρητικότητά μας ἐκλαμβάνεται ἀρχικά ἀπό τόν Πάπα ὡς ἐξοικείωση τοῦ λαοῦ μας μέ τήν ἐδῶ παρουσία του, στή συνέχεια ὡς διάθεση συμφιλιώσεως καί τέλος ὡς ἕνα σκαλοπάτι πού ὁδηγεῖ στή σταδιακή ὑποταγή στήν παπική αὐθεντία.

ΠΗΓΗ:

orthros.e,

Ιστολόγιο "Το Ρωμαίϊκο"

Η κ. Ε. ΛΩΡΙΤΟΥ ΣΧΟΛΙΑΖΕΙ ΤΟΝ ΔΙΩΓΜΟ ΤΩΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΩΝ ΚΥΘΗΡΩΝ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ

Η κ. Ε. ΛΩΡΙΤΟΥ ΣΧΟΛΙΑΖΕΙ ΤΟΝ ΔΙΩΓΜΟ ΤΩΝ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΩΝ ΚΥΘΗΡΩΝ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ

=====

Αυτά τα ολίγα ....Η συνέχεια στην οθόνη για νά παρακολουθήσουμε την αναπαράσταση του Θείου δράματος, κάτι σαν τον Ιεροεξεταστή του Ντοστογιέφκυ! 

Ούτε συζήτηση, ότι πρέπει να συλληφθούν αυτοί οι σεσημασμένοι κακοποιοί και να τιμωρηθούν παραδειγματικά! 

Καμμία αμφιβολία ότι είναι 

οι κύριοι υπαίτιοι 

της μεταδόσεως της νόσου! 

Δεν έκαναν ούτε μικρή αβαρία να αναστήσουν τον Χριστό στις 9.00 μ.μ. του Σαββάτου, που ο κορωνοιός κατα μία παράξενη συμπεριφορά δεν κόλλαγε. 

Επίσης ο ιός ενώ κόλλαγε την 1η Μαίου, την 3η Μαίου δεν κόλλαγε! 

Ακόμα τον χειμώνα στα σκαλιά της εκκλησίας κόλλαγε, αλλά μερικά βήματα πιό εκεί στις γεμάτες πλατείες και στον συνωστισμό των παραλιακών λεωφόρων δεν κόλλαγε! 

Είναι φανερό ότι κάτι τρέχει μέ το λιβάνι! 

Θα πρέπει νά καταχωρηθεί 

στα ιατρικά δεδομένα! 

Αυτό που δεν κατάλαβα είναι ότι θα αναθέσουν το θέμα στην συνοδική επιτροπή επί των δογματικών και ιεροκανονικών θεμάτων, όχι για κάποιο άλλο λόγο, αλλά για να δείξουν την τελεία περιφρόνησή τους, και την τελείως αδίστακτη καταπάτηση των δογμάτων και των Ιερών Κανόνων! 

Τι ρεντίκολο! 

Θα μπορούσαν να αναθέσουν το θέμα π.χ. στην επιτροπή καθαριότητος των αποβλήτων του συνοδικού αυλόγυρου, αλλά δεν το έκαναν! Τί ντροπή! Αυτή η επιτροπή θα ήταν πιό αρμόδια! Τί συμφορά ! Ή έστω στην επιτροπή τροφοδοσίας! 

Ή έστω στην επιτροπή που αλλάζει τους κάδους με τα κ..χαρτα! 

Τίποτα ! 

Σώνει και καλά το ανέθεσαν στην επιτροπή, που κατά συρροήν καταπατά τα δόγματα και τους Ιερούς Κανόνες ....και αναστάντα τη τρίτη ημέρα 

....κάτι τρέχει στα γύφτικα! 

Καμμία επιείκια δεν ζητούμε ως συνείδηση της εκκλησίας σπό αυτούς. 

Αν είχαν λίγη θα μας το είχαν δείξει! 

Ας συνεχίσουν οι πατέρες την μαρτυρική τους πορεία. 

Μήπως είναι η μοναδική σκόπελος για να ξεπεραστεί; 

Ούτε η πρώτη για να ξεχάσουμε, ούτε η τελευταία για να ελπίσουμε! 

Προμηνύονται τα δυσκολότερα και μαρτυρικότερα. Δεν ορρωδούν, η αντζέντα προχωρά! Καλή συνέχεια .... 

ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ,Η ΜΕΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΥ

  

Η ΜΕΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΥ

Του Νικοπόλεως κυρού Μελέτιου

=====

Ο μεγάλος Ρώσσος συγγραφέας Θεόδωρος Ντοστογιέφσκι στα νιάτα του ήταν άθεος. Και κοίταζε μόνο πώς θα κάνει πιο όμορφη ζωή. Και με τέτοια μυαλά έκανε πολλές παλιανθρωπίστικες πράξεις, σε τέτοιο βαθμό που μια ημέρα βρέθηκε στο δικαστήριο. Και το δικαστήριο τον έστειλε στα καταναγκαστικά έργα. Και εκεί του έδωσαν 

ένα Ευαγγέλιο.

Ένα βιβλίο που μέχρι τότε δεν το έπιανε στα χέρια του, γιατί νόμιζε πως είχε απλοϊκές ιστοριούλες, και αυτός σαν σοφός και έξυπνος, δεν καταδεχόταν να ασχοληθεί με τέτοια. Αλλά μέσα στην θλίψη της φυλακής, έπιασε στα χέρια του για πρώτη φορά ο Ντοστογιέφσκι το Ευαγγέλιο. Και διαβάζοντάς το κατεπλάγη, γιατί είδε πως δεν έχει ούτε αφέλειες, ούτε απλοϊκές ιστοριούλες, ούτε ανοησίες, αλλά είναι μέσα σ’ αυτό η μεγαλύτερη σοφία του Θεού. Και διαβάζοντάς την, γέμισε η ψυχή του παρηγορία και ελπίδα. Και έκανε από τότε μια εσωτερική στροφή εκατόν ογδόντα μοίρες. 

Αυτή η στροφή λέγεται εις την εκκλησιαστική γλώσσα «μετάνοια». Άλλαξε μυαλά, συνήλθε, κατάλαβε τα λάθη του, και αποφάσισε, από εκεί και πέρα, να ζήσει κατά το θέλημα του Χριστού, και έζησε έτσι, αδελφοί μου. Όλα του τα βιβλία μιλάνε για τον Χριστό και διδάσκουν τι συμφορά είναι η αθεΐα και η απομάκρυνση από Χριστό.

Όταν προαισθάνθηκε το τέλος του, κάλεσε τα παιδιά του και τους είπε: Μέσα στην φυλακή ένας άνθρωπος μου έδωσε το πολυτιμότερο δώρο που ήταν δυνατόν να πάρω στην ζωή μου. Έβγαλε τότε από την τσέπη του το Ευαγγέλιο και τους το έδειξε. Αυτό είναι το πολυτιμότερο απόκτημα της ζωής μου, είπε. Όλη μου την περιουσία, για σας, παιδιά μου, την απόκτησα και σας την έδωσα, αλλά αυτό δεν το έδινα, όσο μου χρειαζόταν, σε κανέναν. Τώρα πια και αυτό δεν μου χρειάζεται, δεν θα μπορέσω πια να το ξαναδιαβάσω. 

Γι’ αυτό, παιδί μου, γύρισε και είπε στον πρωτότοκο υιό του, σου ανήκει και σου το δίνω, μόνο κάνε μου μια χάρη. Άνοιξε το, στο κατά Λουκά Ευαγγέλιο, και διάβασε μου την παραβολή του «ασώτου υιού». Και, υπάκουος ο γιος του, το άνοιξε και άρχισε να διαβάζει με κατάνυξη την παραβολή του ασώτου.

ΠΗΓΗ:

Ι. Μ. Προφ Ηλιού

Π. ΤΕΛΕΒΑΝΤΟΥ,ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΟΥ ΜΑΥΡΟΒΟΥΝΙΟΥ(Μια πνευματική και φυσική όαση)

ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΟΥ ΜΑΥΡΟΒΟΥΝΙΟΥ 

(Μια πνευματική και φυσική όαση)

Του Παναγιώτη Τελεβαντου

=====

Ανάμεσα σε πολλές ευχάριστες εμπειρίες που είχα από τότε που επέστρεψα στην Κύπρο, με την επίσκεψη μου σε ανδρώες και γυναικείες Μονές της Κύπρου, ήταν και η λίαν ευχάριστη εμπειρία μου όταν χθες μου δόθηκε η ευκαιρία να επισκεφθώ την Ιερά Μονή Μαυροβουνίου της Ιεράς Μητροπόλεως Κιτίου.

Όταν πρωτοπήγε εκεί να μονάσει ο π. Συμεών με την ολιγομελή τότε συνοδεία του, υπήρχε μόνο το μικρό εξωκκλήσι του Αγίου Γεωργίου του Νεομάρτυρα του Κυπρίου και ένα πετρόκτιστο κτίσμα που χρησιμοποιείτο σαν μάντρα για να στεγάζει τα πρόβατά του ένα βοσκός.

Σήμερα ο προσκυνητής συναντά μια πραγματική όαση στην καρδιά ενός έρημου τόπου. Ψηλά και χαμηλά δέντρα και θαμνοειδή περιβάλλουν από παντού την Μονή και δημιουργούν στην ψυχή του προσκυνητή μια απαράμιλλη εικόνα ειδυλλιακής ομορφιάς.

Η ομορφιά αυτή περιβάλλει ένα ωραιότατο σύμπλεγμα κτισμάτων με πολλά κελλιά της αδελφότητας της Μονής, το Γραφείο του Ηγουμένου που μοιάζει με αίθουσα βυζαντινού μουσείου, ένα πολύ ευρύχωρο λιτό και παραδοσιακό αρχονταρίκι, την τράπεζα της Μονής και άλλους βοηθητικούς χώρους. Όλα τα κτίσματα είναι οικοδομημένα σε Βυζαντινό παραδοσιακό ρυθμό.

Το όμορφο παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου έχει επεκταθεί. Πολύ κατανυκτικός χώρος που βοηθά ουσιαστικά την προσευχή.

Δίπλα από το σημερινό καθολικό της Μονής (το εξωκκλήσι του Αγίου Γεωργίου), χτίζεται ένα θαυμαστό οικοδόμημα, το νέο καθολικό της Μονής. Πρόκειται για βυζαντινού ρυθμού μεγάλο ναό που χτίζεται με Κυπριακή πέτρα χωρίς τσιμέντα και σίδερα. Με τον τρόπο, δηλαδή, που χτίζονταν παλιά οι εκκλησίες.

Αν με ρωτούσε κάποιος να πω ποιο από όλα στην Μονή του Αγίου Γεωργίου με εντυπωσίασε περισσότερο, θα απαντούσα -χωρίς κανένα δισταγμό-, το παρεκκλήσι των Αγίων της Λαύρας της Όπτινα στο υπόγειο του νέου υπό ανοικοδόμηση ναού.

Τα λόγια είναι φτωχά για να περιγράψουν την κατάνυξη που αισθάνεσαι όταν μπεις στον χώρο. Αρκετά ευρύχωρο για παρεκκλήσι με εικόνες του τέμπλου που αγιογράφησε ο π. Συμεών, ο Ηγούμενος της Μονής και ένας από τους καλύτερους αγιογράφους της Κύπρου. 

Αμφιβάλλω αν υπάρχει στην Κύπρο πιο κατανυκτικός λατρευτικός χώρος. 

Ο Ηγούμενος της Μονής αφιέρωσε το παρεκκλήσι στους Αγίους της Όπτινα εξαιτίας της αγάπης του για τον Ντοστογιέφκσυ που σύχναζε στην περίφημη λαύρα της Ρωσσίας.

Η ώρα που πήγαμε να προσκυνήσουμε -γύρω στις 12.30 μ.μ.- δεν ήταν και η πιο κατάλληλη για να γνωρίσει κάποιος το μοναστήρι. Ούτε στην Τράπεζα της μονής καθίσαμε, ούτε σε Ακολουθία προσευχηθήκαμε. Ελπίζω ο Θεός να με αξιώσει σύντομα να γνωρίσω, την Μονή και την αδελφότητα από πιο κοντά.

Το πιο συγκινητικό.! 

Στην Ιερά Μονή του Αγίου Γεωργίου τις Κυριακές γίνεται το αδιαχώρητο, επειδή εκατοντάδες νέοι πηγαίνουν να εκκλησιαστούν στον Άγιο Γεώργιο και αυτός είναι ο κύριος λόγος για τον οποίο ο Ηγούμενος της Μονής αποφάσισε την ανοικοδόμηση του νέου μεγάλου και περικαλλούς πετρόκτιστου ναού.

Ήδη δύο αδελφοί της Μονής είναι Μητροπολίτες της Εκκλησίας της Κύπρου: Ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Μόρφου κ. Νεόφυτος και ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Κιτίου κ. Νεκτάριος.

Όταν έρχεται η ώρα να αναχωρήσεις από την Μονή αφήνεις ένα κομμάτι από την καρδιά σου επειδή πρόκειται για μια όαση φυσική και πνευματική που ξεκουράζει τον προσκυνητή.

Ευτυχώς δεν είναι η μόνη ευλογημένη Μονή στην Κύπρο. 

Υπάρχουν πολλές ανδρώες και γυναικείες Μονές που ξεκουράζουν πνευματικά τους προσκυνητές όπως υπάρχουν και πολλές ενορίες με αγωνιστικό φρόνημα που ποιμαίνονται από παραδοσιακούς κληρικούς με φόβο Θεού. 

Αναφέρθηκα στο παρελθόν σε ορισμένες από αυτές. Ελπίζω να βρω σύντομα τον χρόνο να γράψω κάτι σχετικό για άλλες που επισκέφθηκε ή λογαριάζω να πάω να λειτουργηθώ.

Ι. ΜΟΝΗΣ ΣΤΑΥΡΟΒΟΥΝΙΟΥ,Ο ΑΓΙΟΣ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΠΟΠΟΒΙΤΣ

 Ο ΑΓΙΟΣ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΠΟΠΟΒΙΤΣ

Ὁ ὅσιος καὶ θεοφόρος  σύγχρονος Πατὴρ καὶ Διδάσκαλος τῆς Ἐκκλησίας μας

Τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου

=====

Μεταξὺ δύο Ἑορτῶν τοῦ “Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου” (25 Μαρτίου 1894 - 25 Μαρτίου 1979), ὁριοθετεῖται ἡ ἁγία καὶ εὐαγγελικὴ 84χρονη ἐπίγεια ζωὴ τοῦ ἐκ Σερβίας ὁσίου καὶ θεοφόρου Πατρὸς ἡμῶν Ἰουστίνου Πόποβιτς, ἐσχάτου ἐπιγόνου 7 προηγηθέντων ἱερωμένων προγόνων του.

Οἱ ἅγιοί του γονεῖς, Σπυρίδων καὶ Ἀναστασία, τὸν ἀνέθρεψαν μέσα στὸ καθαγιασμένο πνευματικὸ κλῖμα τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, μέσα στὴν ζῶσαν ἐμπειρίαν τῆς Προσευχῆς, τῶν ἱερῶν Ἀκολουθιῶν, τῆς μετοχῆς στὰ ἁγιαστικὰ Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, στὴν καρδιακὴν ἐντρύφησι μέσα στὰ Συναξάρια καὶ στὸ πάμφωτο παράδειγμα τῶν Ἁγίων.

Ἔλεγε ἀργότερα ὁ ἴδιος· “Ἡ Ὀρθοδοξία δὲν εἶναι βιβλιοθήκη, τὴν ὁποία μπορεῖς νὰ μελετήσῃς, ἀλλὰ βίωμα, τὸ ὁποῖο καλεῖσαι νὰ τὸ ζήσῃς”. Κι ἀκόμη· “Ἡ Ὀρθοδοξία ἔχει τὴν ἰδικήν της ἀμετάθετον μεθοδολογίαν καὶ πανίερον παιδαγωγικήν: Δηλαδὴ τοὺς Βίους τῶν Ἁγίων!”

Ὅταν ὁ Ἰουστῖνος φοιτοῦσε στὴν Ἐκκλησιαστικὴ Σχολὴ τοῦ “Ἁγίου Σάββα” στὸ Βελιγράδι, εὐλογήθηκε νὰ διατελέσῃ καὶ μαθητὴς τοῦ φωτισμένου Νικολάου Βελιμίροβιτς, ὅστις ἤδη σήμερον εἶναι ἑορταζόμενος Ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας μας. Στρατεύτηκε ὡς νοσοκόμος κατὰ τὸν Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο καὶ μέσα στὴν ὀδυνηρὴ δίνη τοῦ πολέμου ἐπισφραγίσθηκε ὁριστικὰ ἐντὸς τῆς καρδίας του ἡ ἁγία ἀπόφασι νὰ στρατευθῇ πλέον εἰς τὴν πνευματικὴν στρατιὰν τοῦ Παμβασιλέως Χριστοῦ!

Ἔλαβε τὸ μοναχικὸ σχῆμα τὴν Πρωτοχρονιὰ τοῦ 1916, καὶ μετωνομάσθηκε ἀπὸ Εὐάγγελος εἰς Ἰουστῖνον, πρὸς τιμὴ τοῦ ὁμωνύμου ἁγίου μάρτυρος καὶ φιλοσόφου.

Ἀκολούθως ἐστάλη στὴν Ἁγίαν Πετρούπολι γιὰ θεολογικὲς σπουδὲς καὶ ἀργότερα μετέβη στὴν Ὀξφόρδη γιὰ τὴν ἐκπόνησιν τῆς διδακτορικῆς του διατριβῆς πάνω στὸ ἔργο τοῦ σπουδαίου ὀρθοδόξου συγγραφέως Φιοντὸρ Ντοστογιέβσκι. Ἡ ἐν λόγῳ διδακτορική του διατριβὴ στὸ ἔργο τοῦ μεγάλου Ῥώσσου συγγραφέως Ντοστογιέβσκι, ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε “θαμώνας καὶ ἔνθεος παρατηρητὴς τῶν ὑπογείων τῆς ἀνθρωπίνης πονεμένης ψυχῆς” καὶ ποὺ εἶχε τὴν πεφωτισμένην εὐλογίαν νὰ βιώσῃ προσωπικά, μέσα στὸ συγκεκριμένο  “ὑπόγειο”, τὸ ἀπόγειο ἁγιοπνευματικῶν  πτήσεων, ὅταν παρέμεινε γιὰ εὔλογο χρονικὸ διάστημα ὡς φιλοξενούμενος στὴν περίφημον ἐν Ῥωσίᾳ Μονὴν τῆς Ὄπτινα.

 

Αὐτὸ λοιπὸν τὸ ἔργο τοῦ πατρὸς Ἰουστίνου ἦταν ἐντελῶς ἀδύνατο νὰ κατανοηθῇ ἀπὸ τὴν σχολαστικὴ νοησιαρχικὴ σκέψι τῆς δυτικόστροφης Ὀξφόρδης καὶ φυσικῷ τῷ λόγῳ ἡ ἐν λόγῳ διατριβὴ ἀπεῤῥίφθη. Τὸν ἐδέχθη ὅμως ἀργότερα ἡ Θεολογικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν. Ἐκεῖ πῆρε τὸ διδακτορικό του δίπλωμα, ἐντρυφῶντας παραλλήλως στοὺς μεγάλους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ ἔχων ὡς θέμα τῆς ἐν τῷ Καποδιστριακῷ πανεπιστημίῳ τῶν Ἀθηνῶν διατριβῆς του: “Τὸ πρόβλημα τοῦ προσώπου καὶ τῆς γνώσεως κατὰ τὸν Ἅγιον Μακάριον τὸν Αἰγύπτιον”.

Ἐνεβάθυνε λίαν ἐνθουσιωδῶς εἰς τὴν ἀρχαιοελληνικὴν γλῶσσαν, ἀλλὰ καὶ τὴν παλαιοσλαβική, τὴν λατινική, τὴν ῥωσική, τὴν νεοελληνική, τὴν ἀγγλική, τὴν γερμανικὴ καὶ τὴν γαλλική! Προπάντων ὅμως ὁ ἔνθεος σπουδαστὴς ἐντρυφοῦσε μεθ᾽ ἁγίας βίας καὶ “διὰ  βίου” στὴν μυστικὴν γλῶσσα τῆς ἁγιοπνευματικῆς ἐμπειρίας.

Ἐνῷ ἀργότερα διηκόνη ἱεραποστολικῶς στὴν τότε Τσεχοσλοβακία (1930-1931), συμβάλλοντας στὸν ἐπανευαγγελισμὸ καὶ στὴν ἐπανένταξι στὴν Ἐκκλησία τῶν τέως θυμάτων τοῦ ὑπούλου παπικοῦ “δολεροῦ δώρου”, δηλαδὴ τοῦ “δουρείου ἵππου” τῆς Οὐνίας, ἐπληροφορήθη ὅτι ἐπελέγη ὑπὸ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου διὰ νὰ χειροτονηθῇ εἰς Ἐπίσκοπον. Τὸ ταπεινό του ὅμως φρόνημα δὲν τοῦ ἐπέτρεψε νὰ ἀποδεχθῇ τὸ προταθὲν ἀξίωμα.

Δὲν παρῆλθεν πολὺς καιρὸς ἀπὸ τὴν πολύπλευρη μάχη του διὰ τὴν σωτηρίαν τῶν θυμάτων τῆς ἀείποτε ὕπουλης καὶ δολίου παπικῆς Οὐνίας· καὶ ἰδού: Σιδερόφρακτοι Οὖννοι τοῦ Παποκινήτου Ναζισμοῦ καὶ Φασισμοῦ κατέλαβαν τὴν Ὀρθόδοξον Σερβίαν.

Κατὰ τὰ χρόνια τῆς κατοχικῆς καταχνιᾶς, ὁ πατὴρ Ἰουστῖνος περιεφέρετο ἐναγωνίως ἀνάμεσα στὸν πονεμένον λαό, προσφέροντας μὲ ἀνείπωτες θυσίες τὴν ἄῤῥητη γλυκειὰ παρηγοριὰ τοῦ γλυκυτάτου Ἰησοῦ.

Μὲ τὴ φυγάδευσι τῶν ναζιστοφασιστῶν, ἐπελαύνει κατὰ τῆς Ὀρθοδόξου Σερβίας ἕνα ἄλλον θηρίο: Ὁ ἄθεος κομμουνισμός. Μὲ θαῦμα ἀποφεύγεται ἡ ἐκτέλεσίς του, καταδικασθέντος εἰς θάνατον ἀπὸ τοὺς ἀθέους, καὶ ἐγκλείεται ἀναγκαστικῶς εἰς τὴν Μονὴν “τῶν Ἀρχαγγέλων” στὸ Τσέλιε τοῦ Βάλιεβο.

Ἀκόμη καὶ ἔγκλειστος εὑρίσκετο ὑπὸ καταδιωγμόν. Ἀφιερώθη τότε ὁ πατὴρ Ἰουστῖνος ἐντονώτερον στὴν ἀδιάλειπτον προσευχή, τὴν μελέτη τοῦ βίου καὶ τῶν ἔργων τῶν Ἁγίων, τὴν συγγραφὴ ἐμπνευσμένων συγγραμμάτων, τὴν τέλεσι καθημερινῶς τῆς Θείας Λειτουργίας, τὴν μετὰ κάθε ἀκριβείας τήρησι τῶν Ἱερῶν Ἀκολουθιῶν καὶ γενικῶς τὴν ἐφαρμογὴ τοῦ Ὀρθοδόξου μοναχικοῦ Τυπικοῦ. Νήστευε μετ᾽ ἀκριβείας ἀπέχοντας ἁπολύτως ἀπὸ κάθε τροφὴ καθ᾽ ὅλας τὰς Παρασκευὰς τοῦ ἔτους καθὼς τηροῦσεν εὐλαβῶς καὶ ὅλας τὰς ἄλλας ἡμέρας νηστειῶν. Στὶς προσευχές του μνημόνευε καθημερινὰ πλῆθος ὀνομάτων ἐπικαλούμενος τὴν ἐκ Θεοῦ βοήθειαν πρὸς τοὺς πονεμένους ἀδελφούς.

Ὅσον καιρὸν οἱ κραταιοὶ κρατοῦντες τὸν κρατοῦσαν εἰς τὴν ἀφάνειαν, τόσον περισσότερο ἡ φήμη του ἐφηπλοῦτο ῥαγδαίως πρὸς πᾶσαν κατεύθυνσι, ὄχι μόνον καθ᾽ ὅλην τὴν Σερβίαν, ἀλλὰ καὶ πολὺ πέραν αὐτῆς.

Ὁ σύγχρονος αὐτὸς ἅγιος, ὁμολογητὴς καὶ διδάσκαλος τῆς μαχομένης καὶ ἀκραιφνοῦς Ὀρθοδόξου Πίστεως ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ ἀνήμερα τῆς ἑορτῆς τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τοῦ ἔτους 1979.

Οἱ δύο ἀμετάθετοι πύρινοι πυρῆνες τῆς ἐμπειρίας καὶ τοῦ ἔργου τοῦ συγχρόνου μας αὐτοῦ ἁγίου, θὰ ἠδύναντο νὰ συνοψισθοῦν:

(α) Εἰς τὴν ἀκαταπαύστως πλημμυροῦσαν τὴν ταπεινήν του καρδίαν ἀνόθευτον καὶ κορυφαίαν Ἀγάπην πρὸς τὸ Πρόσωπον τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ, καὶ

(β) Εἰς τὴν ἀμέριστον μέριμνάν του διὰ τὴν διαφύλαξι τῶν ἀμεταθέτων ὁρίων τῆς Ὀρθοδοξίας, τῆς μόνης σώζουσας Ἀληθείας τοῦ σύμπαντος κόσμου.

Ἡ ἀπέραντος ἀγάπη του πρὸς τὸν ἄνθρωπο, καρπὸς τῆς ἀπροσμέτρητης Ἀγάπης του πρὸς τὸν γλυκύτατον Ἰησοῦν, εἶναι ἀῤῥήκτως καὶ ἀδιαιρέτως συνυφασμένη μὲ τὴν ἀνυποχώρητον στάσι του στὰ θέματα τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως. Ἀλλὰ καὶ ἀντιστρόφως: Ἡ ἀπέραντος καὶ ἀνυποχώρητος Πίστι του στὴν ἅπαξ ἀποκαλυφθεῖσαν σώζουσαν Ἀλήθειαν ὑπὸ τοῦ Θεοῦ εἰς τὸν ἄνθρωπον, εἶναι ἀῤῥήκτως καὶ ἀδιαιρέτως συνυφασμένη μὲ τὴν ἄῤῥητον Ἀγάπη του πρὸς τὸν Θεάνθρωπον Χριστὸν καὶ τὴν ἀνόθευτον ἀγάπη του πρὸς τὴν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, τοὐτέστιν τὸν κάθε ἄνθρωπο.

Ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς ἀκολουθῆ ἀπαρεγκλίτως τὴν σύμφωνον γνώμην ἁπάντων τῶν ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας: “Ὅποιος κάνει ἐκπτώσεις στὰ θέματα τῆς Πίστεως, χάριν δῆθεν τῆς «ἀγάπης», αὐτός, κατὰ βάθος, δὲν ἀγαπᾶ οὔτε τὸν ἄνθρωπο οὔτε τὸν Θεάνθρωπο ἀλλ᾽ ἀπεναντίας: Ἀπατᾷ καὶ ἀπατᾶτε οἰκτρῶς”!

Ἡ Ἐκκλησία μας ἑορτάζει τὴν ἁγίαν του μνήμην τὴν 1/14 Μαρτίου ἑκάστου ἔτους.

ΠΗΓΗ: 

O ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ, Μάιος 2020, 'Αρ. τεύχους 142-149, Περιοδικὴ ἔκδοσις τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου,

ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ chrvassiliades.blogspot.com

ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΥ, ΒΑΤΙΚΑΝΟ, ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

ΑΓΙΟΣ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΠΟΠΟΒΙΤΣ: Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΑΓΙΟΣ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΠΟΠΟΒΙΤΣ: Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Του Θεολόγου κ. Λάμπρου Σκόντζου

=====

Η σερβική Ορθοδοξία έχει να επιδείξει μια σειρά μεγάλων αγίων, οι οποίοι λάμπρυναν την Εκκλησία του Αγίου Σάββα. 

Ένας από αυτούς υπήρξε ο νεοφανής άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, μια όντως μεγάλη ασκητική και πατερική μορφή του περασμένου αιώνα.

Γεννήθηκε την ημέρα του Ευαγγελισμού στα 1894, στην πόλη Βράνιε της νοτίου Σερβίας. Οι ευσεβείς γονείς του Σπυρίδων και Αναστασία του έδωσαν το όνομα Ευάγγελος. Καταγόταν από ιερατική οικογένεια και το επώνυμό του Πόποβιτς σημαίνει Παπαδόπουλος. Μεγάλωσε με ευσέβεια είχε την τύχη να δει να θεραπεύεται θαυματουργικά η μητέρα του στη Μονή Πτσίνσκι από τον άγιο Πρόχορο. 

Από μικρός συνήθιζε  να μελετά το Ευαγγέλιο και άλλα εκκλησιαστικά βιβλία. Ιδιαίτερα τον σαγήνευε η ανάγνωση συναξαρίων και πατερικών συγγραμμάτων. Θεωρούσε τους Πατέρες της Εκκλησίας ως τους αληθινούς σοφούς.      

Το 1905 ο μικρός Ευάγγελος γράφηκε στην Εκκλησιαστική Σχολή του Αγίου Σάββα στο Βελιγράδι, έχοντας ως δάσκαλό του τον φωτισμένο άγιο Νικόλαο Βελιμίροβιτς. Το 1914, μόλις τέλειωσε τη σχολή, ξέσπασε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Κατατάχτηκε στο στρατό και υπηρέτησε ως νοσοκόμος. Ακολούθησε την τύχη του σερβικού στρατού και βρέθηκε εξόριστος στην Κέρκυρα. Καθ’ οδόν ένοιωσε την κλήση να γίνει μοναχός. Η κουρά του έγινε την 1η Ιανουαρίου του 1916 στην Σκόδρα, από τον Μητροπολίτη Βελιγραδίου Δημήτριο, δίνοντάς του το όνομα Ιουστίνος.      

Κατόπιν έφυγε από την Κέρκυρα, με τη βοήθεια του Μητροπολίτη Δημητρίου, για την Αγία Πετρούπολη για θεολογικές σπουδές. 

Όμως λόγω των πολιτικών εξελίξεων, έφυγε για την Οξφόρδη. Ύστερα από δύο χρόνια σπουδών υπέβαλε για έγκριση την διδακτορική του διατριβή με τίτλο: «Ή θρησκεία και ή φιλοσοφία του Ντοστογιέφσκι». Όμως αυτή απορρίφτηκε, λόγω της κριτικής του στις κακοδοξίες του δυτικού Χριστιανισμού και την υπεράσπιση του ορθοδόξου Ντοστογιέφσκι.        

Στα 1919, μετά το τέλος του πολέμου γύρισε στην πατρίδα του και διορίστηκε καθηγητής θεολογίας στο Σρέμσκι Κάρλοβτσι. Σύντομα παραιτήθηκε και μετέβηκε στην Αθήνα για τη συνέχιση των θεολογικών σπουδών του. 

Το 1926 έλαβε διδακτορικό πτυχίο στην Πατρολογία, με θέμα: «Το πρό­βλημα του προσώπου και της γνώσεως στον Άγιο Μακάριο τον Αιγύπτιο». Παράλληλα έμαθε άπταιστα την παλαιοσλαβική, την αρχαιοελληνική, την λατινική, την ρωσική, την νεοελληνική, την αγγλική, την γερμανι­κή και την γαλλική γλώσσα.        

Στη συνέχεια εργάστηκε ως  καθηγητής στις Εκκλησιαστικές Σχολές Καρλοβικίου, της Πριζρένης και του Μο­ναστηρίου (Βίτολα). Το 1930 η Σερβική Εκκλησία τον έστειλε στην Τσεχοσλοβακία για ιεραποστολή σε κοινότητες ορθοδόξων, που είχαν αποκηρύξει την Ουνία. Το έργο του εκεί υπήρξε μεγάλο και γι’ αυτό εξελέγη Επίσκοπος της νεοσυσταθείσας Επισκοπής Καρπαθίας, αξίωμα που δεν αποδέχτηκε λόγω ταπεινώσεως.       

Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής βρέθηκε στη δοκιμαζόμενη Σερβία, περιφερόμενος σε διάφορες Μονές. Παράλληλα είχε διοριστεί καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου. Όμως με την επικράτηση της κομμουνιστικής εξουσίας το 1945, άρχισαν οι διώξεις κατά της Εκκλησίας. Διώχτηκαν 200 καθηγητές από το Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου και μαζί τους ο Ιουστίνος. Κατέφυγε στην Ιερά Μονή  Σούκοβο του Πίροτ στη νότια Σερβία. Το 1946  φυλακί­στηκε. Αργότερα δικάστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο ως «εχθρός του λαού»! Σώθηκε χάρις στην παρέμβαση του Πατριάρχη Γαβριήλ, ο οποίος μόλις είχε επιστρέψει από το Άουσβιτς και απαίτησε την αποφυλάκισή του. 

Όμως διωγμένος από παντού, χωρίς σύνταξη και στερημένος από στοιχειώδη δικαιώματα, βρήκε καταφύγιο, ως πνευματικός, στη γυναικεία Μονή Αρχαγγέλων στο Τσέλιε του Βάλιεβο νοτίου Σερβίας. Φυσικά ούτε εκεί βρήκε ησυχία, διότι οι άθεοι μαρξιστές τον παρακολουθούσαν ανελλιπώς και τον υπέβαλλαν συχνά  σε εξοντωτικές ανακρίσεις στο Βάλιεβο. Ήταν σχεδόν έγκλειστος στη Μονή, διότι του απαγορεύονταν η έξοδος, χωρίς άδεια των αρχών, ιδιαίτερα όταν συνεδρίαζε η Ιερά Σύνοδος, για να μην έρχεται σε επαφή με τους Επισκόπους και τους επηρεάζει.        

Ο έγκλειστος Ιουστίνος παρά τις απαγορεύσεις, τις εξουθενώσεις, τις φοβέρες και απειλές, προσευχόταν αδιάκοπα και ζούσε αυστηρή ασκητική ζωή. Τελούσε όλες τις ακολουθίες του ημερονυκτίου ανελλιπώς. Τελούσε καθημερινά τη Θεία Λειτουργία και νήστευε (δεν έτρωγε καθόλου) κάθε Παρασκευή, την πρώτη εβδομάδα της Μ. Τεσσαρακοστής και την Μ. Εβδομάδα. Μνημόνευε καθημερινά εκατοντάδες ονόματα στη Θεία Λειτουργία.      

Ο αυστηρός του όμως εγκλεισμός δεν στάθηκε εμπόδιο να γίνει γνωστός σε όλο τον κόσμο. Χιλιάδες ήταν οι επιστολές που έπαιρνε και επίσης χιλιάδες ήταν οι επισκέπτες του, από τη Σερβία και όλο τον κόσμο. Όταν έμενε μόνος στο ταπεινό κελί του, επί 28 χρόνια, έγραφε αδιάκοπα τα περισπούδαστα συγγράμματά του.       

Κοιμήθηκε ειρηνικά, όχι τυχαία, την ημέρα του Ευαγγελισμού, ημέρα της γεννήσεώς του, στις 25 Μαρτίου του 1979. 

Η ανακομιδή των ιερών λειψάνων του έγινε το 2015 και αποτέλεσε σπουδαίο γεγονός για τη σερβική Εκκλησία και όλη την Ορθοδοξία. Αισθάνθηκαν οι πάντες την άρρητη ευωδία, η οποία εξήλθε από τον τάφο του! Η Σερβική Εκκλησία τον ανακήρυξε άγιο και η μνήμη του ορίστηκε να τιμάται στις 14 Ιουνίου. 

Ο άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς ανήκει στις μεγάλες ιερατικές και θεολογικές μορφές της συγχρόνου Εκκλησίας, εφάμιλλος των μεγάλων Πατέρων της αρχαίας Εκκλησίας. Ο θεολογικός του λόγος καθαρός, ορθόδοξος, θεμελιωμένος στην Αγία Γραφή και τους Πατέρες της Εκκλησίας. Είναι ο θεολόγος του Θεανθρώπου, ο οποίος με θαυμάσιο πατερικό ύφος, θεολόγησε με καταπληκτική ακρίβεια την εν τω Θεανθρώπω απολύτρωση του ανθρωπίνου γένους. Υπήρξε συνεπής ορθόδοξος και στηλίτευε την αίρεση. Με σαφή λόγο απόδειξε την αίρεση του παπισμού και του προτεσταντισμού, ως απόλυτο εκφυλισμό της σώζουσας Ορθοδοξίας. Ιδιαίτερα επικριτικός υπήρξε για την σύγχρονη μάστιγα του Οικουμενισμού, τον οποίο χαρακτήρισε ως «παναίρεση». Μας κληροδότησε πολυπληθή αριθμό βαθυστόχαστων θεολογικών έργων, εφάμιλλα των μεγάλων Πατέρων της Εκκλησίας μας, πολλά των οποίων κυκλοφορούν και στην ελληνική γλώσσα.      

Ο νεοφανής άγιος Ιουστίνος είναι το μεγάλο τεκμήριο ότι η παρουσία των αγίων στην Εκκλησία μας είναι συνεχής και αδιάκοπη, έως τα έσχατα. Φανερώνει το μόνιμο θαύμα στη ζωή της Εκκλησίας μας! 

ΠΗΓΗ:

Ορθόδοξη Παρακαταθήκη