ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΗΣ κ. ΕΛΙΣΣΑΒΕΤ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΚΑΙ ΤΙΣ ΦΕΜΙΝΙΣΤΙΚΕΣ ΤΗΣ ΑΝΗΣΥΧΙΕΣ

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΗΣ κ. ΕΛΙΣΣΑΒΕΤ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΚΑΙ ΤΙΣ ΦΕΜΙΝΙΣΤΙΚΕΣ ΤΗΣ ΑΝΗΣΥΧΙΕΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Στην αμέσως προηγούμενη ανάρτηση, παραθέσαμε το βίντεο και το σχόλιο της Φαίης αναφορικά με ομιλία της κ. Ελισσάβετ Προδρόμου για την Σύνοδο της Κρήτης.

Η Φαίη μετάφρασε τμήματα ομιλίας της κ. Ελισσάβετ Προδρόμου για την Σύνοδο της Κρήτης.

Η Φαίη άσκησε ευσύνοπτη και εύστοχη κριτική στην κ. Προδρόμου για τις θεολογικές αστοχίες της και για την ανικανότητά της να αντιληφθεί τα στοιχειώδη που αφορούν την πίστη μας.

Σε κάθε περίπτωση ας μην ξεχνούμε ότι η κ. Προδρόμου δεν είναι θεολόγος, αλλά κοινωνιολόγος. 

Είναι μεν παιδί Ελλήνων μεταναστών, αλλά πρώτιστα -όπως όλοι σχεδόν οι ομογενείς- είναι Αμερικανίδα.

Τι σημαίνει αυτό;

Ότι διαπνέεται 100% από την φιλοσοφία ζωής των Αμερικανογεννημένων πολιτών των ΗΠΑ.

Ποια είναι η διήκουσα φιλοσοφία των Αμερικανών;

Θα την συνοψίσω με τις ακόλουθες λέξεις: “The feelings and the rights of the individual.”

Οι ΗΠΑ είναι γνήσιο τέκνο του Προτεσταντισμού και του Διαφωτισμού.

Αυτό που μετρά είναι τα δικαιώματα του ανθρώπου -όπως τα αντιλαμβάνεται ο Διαφωτισμός- και τα συναισθήματα του ατόμου. 

Τα συναισθήματα και τα δικαιώματα του ατόμου προφανώς μπορούν να λειτουργήσουν ομαλά μόνον μέσα στο πλαίσιο της “ανεκτικής κοινωνίας” (“tolerant society”).

Όταν πρωτοπήγα στις ΗΠΑ με εντυπωσίασε η ερώτηση που άκουα συνεχώς: “How do you feel about it?”

Στην Αγγλία, όμως, το ερώτημα διατυπώνεται εντελώς διαφορετικά. Οι Άγγλοι θα σε ρωτήσουν: "What do you think about it?" ή "What is your opinion?" ή "What is your point of view?"

Γιατί υπάρχει αυτή η διαφορά;

Επειδή τα συναισθήματα του ατόμου έχουν τεράστια -οπωσδήποτε καθοριστική- σημασία στην ζωή του Αμερικανού.

Ακόμη και σε συνεδρία λ.χ. του Διευθυντικού Συμβουλίου μιας μεγάλης εταιρείας ο εισηγητής ρωτά μετά το πέρας της εισήγησής του τους άλλους Τμηματάρχες της Εταιρείας. “How do you feel about it? Αντί “Συμφωνείτε μαζί μου;”, “Μήπως υπάρχουν διαφωνίες;” “Μήπως υπάρχει κάποια καλύτερη πρόταση;” κτλ..

Η πρωτεύουσα σημασία των συναισθημάτων (the priority of feelings over rational) στην Αμερικανική κουλτούρα εξηγεί και την παντοδυναμία των ψυχολόγων στην καθημερινότητα των Αμερικανών.

Είναι χαρακτηριστικό ότι η κ. Προδρόμου, αντί να είναι ευγνώμων επειδή ήταν σχεδόν η μόνη γυναίκα που της δόθηκε η ευκαιρία να παρεβρεθεί στην Σύνοδο της Κρήτης -ένα προνόμιο που στην Βυζαντινή περίοδο, αλλά και μετέπειτα, δόθηκε μόνον σε όσες Αυτοκράτειρες συγκαλούσαν Οικουμενικές Συνόδους-, ήταν βαθύτατα στενοχωρημένη επειδή ένοιωθε μοναξιά.  

Παράλληλα ένοιωθε ότι υπάρχει -όπως λανθασμένα νομίζει- χάσμα μεταξύ ανδρών και γυναικών στην Ορθόδοξη Εκκλησία.

Η εισήγηση της κ. Προδρόμου καθιστά περισσότερο από εμφανές ότι μιλά για τα “rights” (δικαιώματα) και τα “feelings” (συναισθήματά) της, επειδή αυτά τα δύο μετρούν στην Αμερικανική κουλτούρα.

Γι’ αυτό, όσα είπε η κ. Προδρόμου, με την εισήγησή της, δεν είναι μόνον καρπός της ψηλαφητής θεολογικής της ανεπάρκειας -επιτέλους τι καλύτερο μπορούμε να περιμένουμε από μια κοινωνιολόγο;-, αλλά έκφραση της Αμερικανικής ψυχής της.

Καθόλου δεν ανησυχώ επειδή η κ. Προδρόμου είπε αυτά που είπε. 

Τόσα ξέρει, τόσα λέγει.

Η πραγματική βαθειά μου πικρία τα τελευταία 30 χρόνια που πρωτογνώρισα τις ΗΠΑ είναι ότι η Αμερικανική νοοτροπία διέπει και τους Ιεράρχες και τους ιερείς των ΗΠΑ με ελάχιστες -και όταν λέγω ελάχιστες εννοώ ελάχιστες- επαινετές εξαιρέσεις

Σ’ αυτό ακριβώς έγκειται η τραγωδία της Εκκλησίας της Αμερικής. 

Μια εκπροτεσταντισμένη, εκκοσμικευμένη, νεωτεριστική και Οικουμενιστική Εκκλησία. Μέχρι μυελού οστέων.

Ο Θεός ας συγχωρέσει τους Μεταξάκη, Αθηναγόρα και Κουκούζη -και ιδιαίτερα τον Ιάκωβο Κουκούζη- για το τεράστιο κακό που προξένησαν στην Εκκλησία της Αμερικής το οποίο μόνον με μεγάλο θαύμα μπορεί να αντιστραφεί.

Σε τι συνίσταται το έγκλημά τους σε βάρος της Αρχιεπισκοπής Αμερικής και της Ομογένειας;

Στο ότι, αντί να προσπαθήσουν να μεταμορφώσουν την Αμερικανική κουλτούρα, έγιναν οι “ορθόδοξοι” εκφραστές της.

ΕΛΙΣΑΒΕΤ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ: ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΝΟΙΩΘΩ ΜΟΝΗ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

ΕΛΙΣΑΒΕΤ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ: ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΝΟΙΩΘΩ ΜΟΝΗ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Της Φαίης

=====

σ.σ. Μεταφέρω άλλο ένα μικρό απόσπασμα από ομιλία της Ελισάβετ Προδρόμου μετά την ψευδοσύνοδο της Κρήτης για να καταλάβουμε το πνεύμα των συνεργατών του Πατρ. Κωνστ/Πόλεως που μας κουνάνε το δάκτυλο και τί σχέση έχουν με την Εκκλησία. 

Στο συγκεκριμένο απόσπασμα η Προδρόμου λέει ότι νοιώθει «μόνη» μέσα στην Εκκλησία! Φανταστείτε αδελφοί που θα ήταν σήμερα η Εκκλησία εάν οι Μάρτυρες και Ομολογητές ένοιωθαν την «μοναξιά» της Προδρόμου και που θα ήταν σήμερα η Εκκλησία εάν ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής ένοιωθε «μόνος» σαν την Προδρόμου, όταν η αίρεση του Μονοθελητισμού είχε καταλάβει όλα τα Πατριαρχεία. Αξίζει να προσέξει κανείς την αναφορά της Προδρόμου στην «πληρότητα του εκκλησιαστικού σώματος» και στην Παναγία -τον τελειότερο άνθρωπο του κόσμου που υποτάχθηκε πλήρως στο θέλημα του Θεού– για να μιλήσει για «τα δικαιώματα» και «την θέση» της γυναίκας στην Εκκλησία.

«Και τέλος, υπάρχει και το θέμα των γυναικών στην Εκκλησία. Βρέθηκα ταπεινά στην Σύνοδο αλλά δεν θέλω να νοιώθω μόνη στην ίδια μου την Εκκλησία. Δεν θέλω η κόρη μου να νοιώθει μόνη. Δεν θέλω να νοιώθει κανείς μόνος στην Εκκλησία. 

Με συγχωρείτε. 

[σ.σ. αρχίζει η συγκίνηση]

Η Εκκλησία είναι για όλους. 

[σ.σ. μαζί με αυτήν την ‘πρωτοφανή δήλωση’! της Προδρόμου το ακροατήριο ξεσπά σε παλαμάκια από την συγκίνηση!]

… Πολλοί άνθρωποι φοβούνται ότι μια συζήτηση για τις γυναίκες στην Εκκλησία είναι ένας γρήγορος δρόμος [που θα οδηγήσει] στο ζήτημα της χειροτονίας των γυναικών.

Ίσως να είναι έτσι, ίσως όμως και να μην είναι και το να το θέτει κανείς με αυτούς τους όρους είναι εσκεμμένη προσπάθεια να βάλει τέρμα στην συζήτηση.

Όλοι έχουν μία μάνα. Σωστά; Χθες το βράδυ στον Εσπερινό προσευχόμασταν στην Θεοτόκο, εν τάξει; Δηλαδή, ελάτε τώρα. (Come on!) 

Χρειάζεται λοιπόν να κάνουμε καλύτερη δουλειά για να είναι όντως πλήρες ολόκληρο το εκκλησιαστικό σώμα. [*]

Κι εμείς είμαστε Ορθόδοξοι Χριστιανοί λαϊκοί.. μιλάμε δηλαδή για λαϊκούς. Δεν θέλω να έλθω σε διαφωνία με τους ιεράρχες μου. Δεν θα ήθελα ποτέ να βρεθώ στη θέση τους. Δεν θέλω οι ιερείς να νοιώθουν ότι βρίσκονται εν μέσω μιας διαμάχης ισχύος μεταξύ λαϊκών και ιεραρχών… [αλλά] δεν θέλω και σαν γυναίκα να νοιώθω ότι δεν έχω σημασία.

Εννοώ πως όλοι μας αγαπάμε τον Χριστό με όλη μας την καρδιά και το νου και την ψυχή, [σ.σ. κόψε κάτι βρε sis] γι’ αυτό εάν θέλουμε να μιλήσουμε για ενότητα, τότε θα πρέπει να το κάνουμε με αγάπη και συμπόνοια…»!

[*] πληρότητα/fullness .-So we need to do a better job of having the fullness of the ecclesial body really be full–  Εδώ σηκώνω τα χέρια, ας το μεταφράσει κάποιος καλύτερα. Προσπάθησα να το «συμμαζέψω» στην μετάφραση αλλά δεν «συμμαζεύεται». Ίσως να άκουσε ή να διάβασε κάπου για «πληρότητα του εκκλησιαστικού σώματος» και το ερμηνεύει όπως αυτή θέλει. Η «πληρότητα» στην Εκκλησία ή το να νοιώθει κάποιος «πλήρης», «γεμάτος» στην Εκκλησία δεν έχει να κάνει με δικαιωματισμούς, θέσεις και αξιώματα.

Μετάφραση Φαίη [από το 1:02:30]

ΠΗΓΗ:

Ιστολόγιο “Τας θύρας! Τας θύρας”