ΑΦΙΕΡΟΥΤΑΙ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΟΥΚΡΑΝΟΠΟΙΗΣΑΝ ΚΑΙ ΑΔΡΑΝΟΠΟΙΗΣΑΝ ΤΟΝ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟ ΑΓΩΝΑ

ΑΦΙΕΡΟΥΤΑΙ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΟΥΚΡΑΝΟΠΟΙΗΣΑΝ ΚΑΙ ΑΔΡΑΝΟΠΟΙΗΣΑΝ ΤΟΝ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟ ΑΓΩΝΑ

Του ΠαναγιώτηΤελεβάντου

=====

Από την αρχή της εκχώρησης Αυτοκεφαλίας στην Ουκρανία από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, προσπαθήσαμε -μάταια- να εξηγήσουμε στους Ουκρανομάχους ότι ο Έξαρχος του Πατριαρχείου Ρωσσίας στο Κίεβο Σεβ. κ. Ονούφριος είναι Οικουμενιστής και μάλιστα διαθρησκειακός Οικουμενιστής.

Δεν διστάζει να συμπροσεύχεται με Παπικούς, Ουνίτες, Προτεστάντες, Μονοφυσίτες, αλλά και Ιουδαίους και Μουσουλμάνους.

Δεν έχει, επίσης, κανένα πρόβλημα να συμπροσεύχεται με εκπρόσωπους των σχισματικών οι οποίοι αποκαταστάθηκαν 

από την Ιερά Σύνοδο 

του Οικουμενικού 

Πατριαρχείου.

Και προσέξτε! Ο Σεβ. Έξαρχος εν Κιέβω του Ρωσσικού Πατριαρχείου Μόσχας κ. Ονούφριος δεν δίσταζε να συμπροσεύχεται, όχι μόνο με τον Μακαριώτατο κ. Επιφάνιο, αλλά και με τον αυτοαποκαλούμενο Πατριάρχη Φιλάρετο πριν τον αποκαταστήσει το Οικουμενικό Πατριαρχείο.!!

Ακούσατε τους Ουκρανομάχους να διαμαρτυρηθούν γι’ αυτό και να καταγγείλουν τον Σεβ. κ. Ονούφριο για ασυνέπεια και Οικουμενισμό;

Ασφαλώς όχι.!

Όποιος, όμως, τολμήσει να συλλειτουργήσει με τον Μακαριώτατο Κιέβου και πάσης Ουκρανίας κ. Επιφάνιο τον θεωρούν μίασμα, εκφράζουν τον αποτροπιασμό τους και διαρρηγνύουν όπως τον Καιάφα τα ενδύματά τους για το φοβερό -κατά την αντίληψη τους- ανόμημα που έγινε.

Βλέπετε κάποια συνέπεια ή εντιμότητα στην στάση των Ουκρανομάχων;

Δυστυχώς! Οι γεωστρατηγικές αναλύσεις του π. Σεραφείμ Ζήση, το σχισματικό φρόνημα των Αποτειχισμένων της Θεσσαλονίκης, η εμμονή και η ιδεοληψία του π. Βασίλειου Βολουδάκη εναντίον του θεσμού του Οικουμενικού Θρόνου και τα άφθονα ρούβλια που ρέουν προς κάθε κατεύθυνση, δημιούργησαν κλίμα υστερίας για το Ουκρανικό με απώτερο στόχο να 

εξυπηρετηθούν αλλότριοι 

της πίστης μας στόχοι.

Ο μεγάλος χαμένος αυτής της εκτροπής -φυσικά-  είναι ο αντιοικουμενιστικός αγώνας, ο οποίος έχει εγκαταλειφθεί εντελώς.

Μόνη παρηγοριά μας η στάση των παραδοσιακών αντιοικουμενιστών Επισκόπων, οι οποίοι τολμούν να υψώνουν την φωνή τους και να κατηχούν το ποίμνιο της Εκκλησίας για τον θανάσιμο κίνδυνο που αντιμετωπίζουμε εξαιτίας της αναίρεσης του Οικουμενισμού, η οποία προελαύνει ανενόχλητη στην λεωφόρο της απώλειας και βάζει σε θανάσιμο κίνδυνο τα ιερώτατα της πίστης μας.

Α. ΚΥΡΙΑΚΟΥ,ΑΙΘΙΟΠΕΣ, ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟΦΥΣΙΤΙΣΜΟΣ

ΑΙΘΙΟΠΕΣ, ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟΦΥΣΙΤΙΣΜΟΣ

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

=====

 

Σε άρθρο του στη “Ρομφαία” (27.5.) ο κ. Νικ. Χρ. Βοζίκης αναφέρεται στους Αιθίοπες και διαμαρτύρεται διότι τους αποκαλούν λανθασμένα Κόπτες. Ασφαλώς οι Αιθίοπες δεν είναι Κόπτες. Κόπτες είναι οι Μονοφυσίτες της Αιγύπτου, από τους οποίους οι Μονοφυσίτες της Αιθιοπίας, μόλις τον περασμένο αιώνα απέκτησαν ανεξαρτησία, και ίδρυσαν δικό τους “πατριαρχείο”. Άρα δεν είναι Κόπτες, έχουν όμως την ίδια πίστη με τους Κόπτες, είναι δηλαδή Μονοφυσίτες. 

Στο ίδιο άρθρο ο κ. Βοζίκης αναφέρει: “η υποτιμητική αντιμετώπιση του Αγίου Φρουμεντίου και των Αιθιόπων Ορθοδόξων Χριστιανών 

είναι εξοργιστική…”. 

Εν πρώτοις ο Άγιος Φρουμέντιος είναι Ορθόδοξος κι έζησε τον 4^ο αιώνα, πριν τη διολίσθηση των Αιθιόπων στο Μονοφυσιτισμό και τον γιορτάζουμε στις 30 Νοεμβρίου. 

Προξενεί, όμως, εντύπωση το γεγονός ότι ως Έλληνας της Αιθιοπίας που γνωρίζει τόσα για τη χώρα δεν πήρε είδηση πως οι Αιθίοπες, από το 451 μ. Χ. και εντεύθεν ΔΕΝ είναι Ορθόδοξοι Χριστιανοί. 

Οι Αιθίοπες ακολούθησαν κατά πόδας τους Κόπτες και τους Ιακωβίτες της Συρίας (αμφότερους φανατικούς Μονοφυσίτες) αρνήθηκαν την 4^η Οικουμενική Σύνοδο της Χαλκηδόνος, αλλά 

κι όλες τις επόμενες 

Οικουμενικές Συνόδους. 

Πώς λοιπόν είναι Ορθόδοξοι; Αρνούνται τις δύο φύσεις του Χριστού κι επιμένουν εδώ και 15 αιώνες πώς η θεία φύση του Χριστού απορρόφησε την ανθρώπινη. Την ίδια άποψη έχουν άχρι του νυν. 

Θυμάμαι τις συζητήσεις μου με Αιθίοπες που μας έλεγαν κοφτά: -αν θέλετε να ενωθούμε μαζί σας πρέπει να αποκηρύξετε τη Χαλκηδόνα. 

Δεν μισούμε κανένα λαό. Πολύ περισσότερο τους Αιθίοπες και τους Κόπτες, που ζουν εν μέσω μωαμεθανικής πλημμυρίδας. Αλλά κατά τον Αριστοτέλη: Φίλος μεν Πλάτων φιλτάτη δε η αλήθεια. 

Η σύγχυση και ο συγχρωτισμός με μη Ορθόδοξους δεν ωφελεί ουτές εμάς μήτε εκείνους. “Γνώσεσθε την αλήθειαν και η αλήθεια ελευθερώσει ημάς”. 

Ο κ. ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΚΑΖΙΑΚΟΣ ΓΙΑ ΔΟΓΜΑΤΙΚΑ ΟΛΙΣΘΗΜΑΤΑ ΤΟΥ π. Ι. ΡΩΜΑΝΙΔΗ

Ο κ. ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΚΑΖΙΑΚΟΣ ΓΙΑ ΔΟΓΜΑΤΙΚΑ ΟΛΙΣΘΗΜΑΤΑ ΤΟΥ π. Ι. ΡΩΜΑΝΙΔΗ

=====

Ο αγιασμένος μακαριστός γέροντας, πατήρ Γεώργιος Καψάνης, αποτελεί παράδειγμα Ιερομονάχου Ηγουμένου, καθώς πάντοτε μέσα από την πράξη του, ορθοδοξούσε. Όταν εξέφραζε την αγιοπνευματική διδασκαλία της Αλήθειας, έδειχνε σημεία της βιωθείσης πρακτικής θεωρίας.....

Η απόφανση για το ότι, οι αντιχαλκηδόνιες εκκλησίες αποτελούν τους αιρετικούς μονοφυσίτες, μονοθελήτες και μονοενεργήτες, είναι καίρια ορθοτόμηση της Αλήθειας, της αδιαίρετου Εκκλησίας Του Χριστού.

Αν και οι θεολογικές διαφορές μεταξύ ορθοδόξων και Μονοφυσιτών είναι δυσδιάκριτες, οι έννοιες εξαιρετικά λεπτές, παρόλα αυτά δεν αποτελούν μόνο διαφορετικές διατυπώσεις, αλλά πραγματική διαφορά Αλήθειας και πλάνης. 

Η προσφορά του π. Ιωάννου Ρωμανίδη, στα θεολογικά Γράμματα είναι αδιαμφησβήτητη, κυρίως στον χώρο της ακαδημαϊκής Θεολογίας και εν γένει, καθώς ο ίδιος πρόταξε την εμπειρική ταυτότητα, ήτοι του βιώματος Του Θεού, στην αγιοπατερική παράδοση, ως βασικό άξονα, προϋπόθεση και "μέτρον", του ορθοδόξως θεολογείν. 

Ο πατήρ Ιωάννης Ρωμανιδης, ήταν ένας από τους μεγάλους ορθόδοξους θεολόγους, ο οποίος επεσήμανε ότι η θεολογία της ορθοδόξου εκκλησίας, αποτελεί προϊόν της αγιοπνευματικής εμπειρίας της θέωσης των Αγίων η οποία καταγράφεται σε μνημεία αποκαλύψεως, εκφράζεται με ρητά και νοήματα, τα οποία όμως λειτουργούν ως οδοδείκτες, θεραπευτικά φάρμακα και αντιαιρετικά όπλα, για την ποιμαντική της Εκκλησίας. Δεν αποτελούν φιλοσοφικοί στοχασμοί, εν "φαντασία και λόγω" σεσοφισμένοι.

Είναι πραγματικότητα ότι, ο π. Ιωάννης Ρωμανιδης είχε πέσει σε θεολογικά ατοπήματα, λόγω της ανθρώπινης αδυναμίας, όχι εμφορούμενος από φρόνημα αίρεσης. 

Επί παραδείγματι, αν και ο ίδιος, υπερασπιστής του ιερού ησυχασμού και της όλης παράδοσης της Εκκλησίας, όντας μαθητής του π. Γεωργίου Florovsky, έκανε διάκριση μεταξύ των όρων εκκλησίας-θρησκείας, μιας άποψης η οποία αποτελεί τον βασικό άξονα της αμπελοθεολογικής σκέψης της νεορθοδοξίας. Πράγμα αδιανόητο και αιρετικό, επηρεαζόμενος από την προτεσταντική θεολογία του Karl Barth.

Η ορθόδοξος εκκλησία είναι η αληθινή θρησκεία καθώς λατρεύει και προσκυνά το αληθινό Θεό, τον αποκαλυφθέντα εν σαρκί. 

Οι λοιπές πίστεις αποτελούν λατρεία, δεισιδαιμονία-ειδωλολατρεία, δαιμόνων εφευρέσεις, της κτίσεως και των θεοποιημένων ανθρωπίνων παθών και αρετών, εξιδανίκευση. 

Πάντοτε, τηρουμένων των αναλογιών, μέσα στα πλαίσια της θρησκευτικής ιδιοπροσωπίας, ήτοι, της πίστης στον Θεό, ως παγιωμένη, συγκεκριμένη σε μορφή είδος και περιεχόμενο ιερά διδασκαλία περί του Θείου, λατρεία του Θεού και τήρησις των θείων εντολών. 

Ο χριστιανισμός, συμπεριλαμβανομένων, των προαναφερθέντων σημασιολογικών στοιχείων της έννοιας θρησκεία, είναι η εξ Αποκαλύψεως, αληθινή θρησκεία και σώζουσα πίστη, η οποία φανερώνεται στο Θεανθρώπινο οργανισμό, που αυθεντικά αποτελεί η ορθόδοξος εκκλησία. 

Επίσης, πιθανόν, η "εμμονή" του, στο να τονίζει την υπεροχή του χαρισματικού μέρους, της τελειώσεως, και του υφέρποντος υποβιβασμού της ειδικής ιερωσύνης και του θεσμικού της, θείω δικαίω ποιμαντικού σκοπού, αντί της αρμονικής, αλληλοεξαρτομένης σχέσης και ύπαρξης των δύο, αποτελεί ένα άλλο θεολογικό αιρετίζων στοιχείο.

Παρόλα αυτά και οι δύο αποτελούν αδάμαντες της Ορθόδοξου Εκκλησίας. 

Ο ένας ως ηγούμενος, μοναχός και ιερέας και ο άλλος ως θεολόγος και οξύς νους της Θεολογίας..... 

ΟΙ ΑΝΤΙΧΑΛΚΗΔΟΝΙΟΙ ΔΕΝ ΗΣΑΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ - ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΕΙΣ ΜΕΛΕΤΗΝ ΤΟΥ Π. ΙΩΑΝΝΟΥ ΡΩΜΑΝΙΔΟΥ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΟΝΤΟΣ ΤΗΝ ΑΝΤΙΘΕΤΟΝ ΑΠΟΨΙΝ

ΟΙ ΑΝΤΙΧΑΛΚΗΔΟΝΙΟΙ ΔΕΝ ΗΣΑΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ - ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΕΙΣ ΜΕΛΕΤΗΝ ΤΟΥ Π. ΙΩΑΝΝΟΥ ΡΩΜΑΝΙΔΟΥ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΟΝΤΟΣ ΤΗΝ ΑΝΤΙΘΕΤΟΝ ΑΠΟΨΙΝ

Tου Αρχιμανδρίτη Γεώργιου (Καψάνη) Γρηγοριάτη

=====     

Ο Πρωτοπρεσβύτερος Καθηγητής π. Ιωάννης Ρωμανίδης εδημοσίευσεν άρθρον με τίτλον «Μία φύσις του Θεού Λόγου σεσαρκωμένη. Ό άγιος Κύριλλος και η Δ' Οικουμενική Συνοδος». 

Κεντρική ιδέα του συγγραφέως είναι ότι οι Ορθόδοξοι και οι Αντιχαλκηδόνιοι έχομεν κατ' ουσίαν την ιδίαν Χριστολογικήν πίστιν αν και διαφοροποιούμεθα εις την διατύπωσιν του δόγματος, εις το περιεχόμενον όμως ταυτιζόμεθα. 

Γράφει συμπερασματικώς: «οι δύο παραδόσεις επιβίωσαν στις περιπλοκότατες της ιστορίας, ενώ διατήρησαν στην ουσία την ίδια Ορθόδοξη πίστι. Το κείμενο μας καλεί στην ανίχνευσι μέσα στην Ιστορία, της κοινής ενοράσεως της πίστεως και του δόγματος, πού δεν ήταν δυνατόν να διαστρεβλωθεί από τις τραγωδίες των Ιστορικών εξελίξεων».

Ό π. Ρωμανίδης έχει ομολογουμένως προσφέρει πολύτιμους υπηρεσίας εις την Θεολογίαν. 

Του οφείλομεν ευχαριστίας δια τας επιτυχείς θεολογικάς του τοποθετήσεις έναντι σοβαρών συγχρόνων εκκλησιολογικών προβλημάτων.

Παρά ταύτα διαφωνούμεν ριζικώς με την συγκεκριμένην ως άνω θέσιν του, ότι δηλαδή έχομεν κατ' ουσίαν την αυτήν Χριστολογικήν πίστιν με τους Αντιχαλκηδονίους, διότι δεν ευρίσκομεν αυτήν σύμφωνον με την Παράδοσιν της Εκκλησίας ως βιούται και εν Αγίω Όρει.

Ως γνωστόν, η Ιερά Κοινότης του Αγίου Όρους ηρνήθη να δεχθή ως Ορθόδοξον την απόφασιν της Μικτής Επιτροπής του θεολογικού Διαλόγου Ορθοδόξων και Αντιχαλκηδονίων, ότι «αμφότεροι αι οικογένειαι διετήρησαν πάντοτε πιστώς την αυτήν αυθεντικήν Ορθόδοξον Χριστολογικήν πίστιν και την αδιάκοπον συνέχειαν της αποστολικής παραδόσεως» (Β' Κοινή Δήλωσις, Σαμπεζύ 1990). 

Εξέδωκε προς τούτο τα εξής τρία επίσημα κείμενα:

α) Την Εισήγησιν της Επιτροπής της Ιεράς Κοινότητος του Αγίου Όρους περί του Διαλόγου Ορθοδόξων και Αντιχαλκηδονίων, της 1/14ης Φεβρουαρίου 1994.

β) Το Υπόμνημα της Ιεράς Κοινότητος του Αγίου Όρους περί του Διαλόγου Ορθοδόξων και Αντιχαλκηδονίων, της 14/27 Μαΐου 1995.

γ) Την πραγματείαν «Παρατηρήσεις περί του θεολογικού Διαλόγου Ορθοδόξων και Αντιχαλκηδονίων, Απάντησις εις κριτικήν του Σεβ. Μητροπολίτου Ελβετίας κ. Δαμασκηνού», Άγιον Όρος 1996.

Η Ιερά Κοινότης δεν ήτο δυνατόν να αποφανθή διαφορετικά, διότι εκφράζει την κοινήν αγιορειτικήν συνείδησιν, την οποίαν οι ταπεινοί Αγιορείται Μοναχοί διαμορφώνουν ασκούμενοι νυχθημερόν εις την υπακοήν εις όσα παρέλαβαν παρά των Αγίων ημών Πατέρων και ζώντες καθημερινώς την λατρείαν της Εκκλησίας. Δια τούτο δεν ημπορούν να διαφοροποιηθούν από την Πίστιν των Αγίων, τους οποίους τιμούν με παννύχους στάσεις, ικεσίας και δεήσεις. 

Πώς θα ημπορούσαν να το πράξουν, χωρίς να διακινδυνεύσουν την σωτηρίαν των, όταν δι' αυτήν την σωτηρίαν επικαλούνται από όρθρου βαθέος τας πρεσβείας των αγίων ιεραρχών, ιερομαρτύρων και οσίων, των οποίων τας μνήμας ή Εκκλησία εορτάζεικαι τιμά δια τον υπέρ της Ορθοδοξίας αγώνα των; Του αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού, του οσίου Μαξίμου του Ομολογητού, του αγίου Λέοντος Πάπα Ρώμης, των αγίων ιερομαρτύρων Φλαβιανού Κωνσταντινουπόλεως και Προτερίου Αλεξανδρείας κ.λπ.;

Αλλά δεν θα ημπορούσε να πράξη διαφορετικά η Ιερά Κοινότης και διότι θα ήτο μεγίστη ή ευθύνη αυτής ενώπιον του Κυρίου, εάν δεν παρέδιδε εις τας επιγενόμενος γενεάς των Μοναχών την Πίστιν, την οποίαν παρέλαβε παρά των αγίων Πατέρων και Κτιτόρων των Ιερών ημών Μονών.

Αι παρατηρήσεις δεν έχουν σκοπόν να μειώσουν το κύρος του πολιού Καθηγητού. Αποβλέπουν εις το να περιφρουρήσουν την Ορθόδοξον Πίστιν από άστοχους ερμηνευτικός προσεγγίσεις, αι οποίαι είναι δυνατόν να βλάψουν και το Ορθόδοξον πλήρωμα και τους διαλεγομένους μετά της Εκκλησίας ετεροδόξους.

ΠΗΓΗ:

Ιστολόγιο "Αμέθυστος"

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΜΦΥΡΜΟΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΟΠΤΕΣ ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΜΦΥΡΜΟΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΟΠΤΕΣ ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

===== 

Ο Σεβ. Αρχιεπίσκοπος Θυατείρων κ. Νικήτας, στις 8 τρέχοντος μηνός, παρεβρέθηκε σε εκδήλωση των Κοπτών (Μονοφυσιτών) του Λονδίνου με την ευκαιρία της κοπτικής πρωτοχρονιάς (Ναϋρούζ). Ήταν προσκεκλημένος του Κόπτη «αρχιεπισκόπου» στη συγκέντρωση που πραγματοποιήθηκε στο Αββαείο του Γουέστμινστερ (ναός Σαιντ Μάργκαρετ). 

Απευθυνόμενος στους Μονοφυσίτες Κόπτες ο Σεβ. κ. Νικήτας αναφέρθηκε στους ιστορικούς δεσμούς της Ορθοδοξίας με τους Κόπτες και κάλεσε τον Κόπτη «αρχιεπίσκοπο» να συνεχίσουν την πολύπλευρη συνεργασία των δύο κοινοτήτων στο Ηνωμένο Βασίλειο. 

Στη φωτογραφία διακρίνονται Κόπτες «ιερείς» και «διάκονοι» με τα άμφια τους. Άρα δεν επρόκειτο για κοσμικό γεγονός, αλλά για αμειγώς θρησκευτική εκδήλωση. 

Τα πράγματα είναι απλά: οι ιεροί κανόνες που απαγορεύουν αυστηρά τις συμπροσευχές με αιρετικούς καταπατήθηκαν σκαιότατα, διά πολλοστήν φοράν, διότι η πολιτική του Οικουμενικού Θρόνου είναι να παροπλισθούν επί μονίμου βάσεως. 

Τι κι αν οι Κόπτες (Μονοφυσίτες της Αιγύπτου) έχουν χαρακτηρισθεί ως αιρετικοί από το 451 μ.Χ με απόφαση Οικουμενικής Συνόδου!  

Οι Οικουμενιστές τους θεωρούν Εκκλησία (!!!), στο διαβόητο «Π.Σ.Ε.», με την ανοχή και συνενοχή των ημετέρων, χαρακτηρίζονται ως Ορθόδοξοι (!!!) εκδίδουν ανακοινώσεις και αποφάσεις μαζί με την Ορθόδοξη Εκκλησία λες και δεν υπήρξε ούτε κακοδιδασκαλία, μήτε αίρεση, μήτε διαχωρισμός 15 αιώνων! 

Δεν είναι τυχαίο που προσκλήθηκαν στο Κολυμβάριο, προ τριετίας, ως παρατηρητές.

Δεν είναι τυχαίο πως χαρακτηρίστηκαν ως Εκκλησία (!!!) με την κακόφημη απόφαση 6. 

Σε απλά ελληνικά ο λαϊκός Οικουμενισμός προελαύνει καθημερινά και αντί να τον πολεμούν οι αντιοικουμενιστές ακαταπαύστως, περί άλλα τυρβάζουν και αναλίσκουν τις δυνάμεις τους.

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΑ ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΑΙ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ ΣΤΗΝ ΣΟΥΗΔΙΑ

Τελικά ο Παναγιώτατος πήγε να κάνει ποιμαντική επίσκεψη στην Ιερά Μητρόπολη Σουηδίας ή να συναγελαστεί με τους αιρετικούς (Μονοφυσίτες και Λουθηρανούς) και να επισκεφθεί τους πολιτικούς άρχοντες της Σουηδίας;

Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ ΧΑΡΙΕΝΤΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΜΟΝΟΦΥΣΙΤΗ ΗΓΕΤΗ

Δεν περιμέναμε φυσικά κάτι καλύτερο από τον Αρχιεπίσκοπο της αισχύνης Ιερώνυμο που τρέφει ιδιαίτερη συμπάθεια προς τους Μονοφυσίτες.

Δεν φτάνουν τα υπόλοιπα ο Μακαριώτατος κ. Συριζώνυμος είναι και Οικουμενιστής.!!!

Ο "ΛΑΙΚΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ" ΘΡΙΑΜΒΕΥΕΙ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ

Ο Σεβ. Αρχιεπίσκοπος Αμερικής κ. Ελπιδοφόρος με τους εκπροσώπους των λεγομένων "Ανατολικών Ορθοδόξων Εκκλησιών" τουτέστιν με τους κάθε λογής Μονοφυσίτες και Νεστοριανούς.

Η συνάντηση Ορθοδόξων Ιεραρχών με αιρετικούς δεν είναι αυτή καθ' εαυτή οικουμενιστική ενέργεια αν δεν γίνουν συμπροσευχές.

Το επιλήψιμο του θέματος έγκειται στο ότι προωθεί τον λεγόμενο "λαικό Οικουμενισμό", βοηθά, δηλαδή τους πιστούς να διαμορφώσουν την αντόληψη ότι οι Ορθόδοξοι και οι αιρετικοί ανήκουν στην ίδια Εκκλησία.

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΕΣ ΑΣΧΗΜΙΕΣ ΣΤΗΝ ΜΟΣΧΑ

Δεξίωση για την Ανάσταση στην Μόσχα με την συμμετοχή Παπικών και Μονοφυσιτών κληρικών.

Δεξίωση; Από πότε κάνουμε δεξιώσεις για την Ανάσταση του Κυρίου;

Η εκκοσμίκευση της Εκκλησίας της Ρωσσίας καλά κρατεί.

Δυστυχώς το Πατριαρχείο της Μόσχας επιδίδεται συστηματικά σε συμπροσευχές και σε κοινές ποιμαντικές παραστάσεις, όχι μόνον με αιρετικούς, αλλά και με αλλόθρησκους.

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΕΣ ΑΣΧΗΜΙΕΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Με την ευκαιρία της Δοξολογίας στον Καθεδρικό ναό Αθηνών σημειώθηκαν διάφορες οικουμενιστικές ασχημίες. 

Μονοφυσίτες, Παπικοί και εκπρόσωποι άλλων αιρετικών παραφυάδων παρεβρέθηκαν στην Δοξολογία.

Άλλο ένα δείγμα οικουμενιστικής γραφής του Αρχιεπισκόπου της αισχύνης Ιερωνύμου.!!! 

Ο Μακαριώτατος προσποιείται ότι δεν κατανοεί ότι απαγορεύονται οι συμπροσευχές ορθοδόξων με αιρετικούς και μάλιστα κατά την τέλεση της Θείας Λειτουργίας ή άλλης Ακολουθίας σε ορθόδοξο ναό.

ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ π. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΑΨΑΝΗ

ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ π. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΑΨΑΝΗ

=====

Η φιλτάτη Ορθοδοξία μας και σήμερα κινδυνεύει. Προσπαθούν κάποιοι να νοθεύσουν το δυνατό της κρασί, να αμβλύνουν τα δόγματα, τις παραδόσεις της, το ήθος της, για να μπορή να συνυπάρχη με τα άλλα “δόγματα”.

Το έργο αυτό έχει αναλάβει ο Οικουμενισμός. Και δεν εννοούμε φυσικά έναν Ορθόδοξο Οικουμενισμό, που μένοντας πιστός στην Ορθοδοξία θα μπορούσε να διαλέγεται με τους ετεροδόξους, για να τους βοηθήση να αντιληφθούν ότι επάνοδός τους στην Ορθόδοξο Εκκλησία είναι επάνοδος στο πατρικό τους σπίτι, από το οποίο οι πρόγονοί τους εμακρύνθησαν.

Εννοούμε τον συγκρητιστικό Οικουμενισμό, τον διαχριστιανικό και διαθρησκειακό.

Με πόνο χαράσσω τις γραμμές αυτές:

– ∆ιά τους Οικουμενιστάς εκείνους που συμπροσεύχονται όχι μόνο με ετεροδόξους αλλά και ετεροθρήσκους και ανάβουν κεριά μαζί με τους Ιουδαίους, Μουσουλμάνους, Βουδιστάς, Ειδωλολάτρας, για την ειρήνη. Σε ποιόν Θεό άραγε προσφέρουν τα κεριά αυτά; Ξεχνούν όχι μόνο τους Ιερούς Κανόνας, αλλά και αυτές τις θείες Γραφές. 

– ∆ιά τους Οικουμενιστάς που χωρίς ενδοιασμό συμπροσεύχονται με Προτεστάντισσες ιέρειες.

– ∆ιά τους Οικουμενιστάς που συμμετέχουν στο Π.Σ.Ε., χωρίς όμως να τους επιτρέπεται να καταθέτουν ιδιαιτέρα δήλωσι που να εκφράζη τας Ορθοδόξους θέσεις, με συνέπεια η φωνή τους να χάνεται μέσα στην παμπροτεσταντική χοάνη.

– ∆ιά τους Οικουμενιστάς που κατήρτισαν το κείμενο της Συμφωνίας Ορθοδόξων και Παπικών του Balamand, με το οποίο οι Ορθόδοξοι για πρώτη φορά ανεγνώρισαν τον Παπισμό ως πλήρη Εκκλησία και ως αδελφή Εκκλησία, χωρίς οι Παπικοί να παραιτηθούν από το Filioque, το “αλάθητο” και το πρωτείο εξουσίας του Πάπα εφ’ ὀλης της Εκκλησίας, την ετεροδιδασκαλία περί κτιστής Χάριτος και τις λοιπές κακοδοξίες τους.

– ∆ιά τους Οικουμενιστάς που με τις Κοινές ∆ηλώσεις (κατά τον διάλογο Ορθοδόξων και Αντιχαλκηδονίων) ανεγνώρισαν όχι μόνον τους νυν Αντιχαλκηδονίους ως Ορθοδόξους, αλλά και τους πατέρας αυτών ∆ιόσκορο, Σεβήρο, Ιάκωβο Βαραδαίο και λοιπούς, τους αναθεματισθέντας υπό Οικουμενικών Συνόδων, ερχόμενοι έτσι σε φανερά αντίθεσι με τας θεοπνεύστους Οικουμενικάς μας Συνόδους, αλλά και τους μεγάλους Πατέρας, Ιωάννη τον ∆αμασκηνό, Μ. Φώτιο, Μάξιμο τον Ομολογητή, Σωφρόνιο Ιεροσολύμων και λοιπούς.

– ∆ιά τους Οικουμενιστάς οι οποίοι κηρύττουν ότι Ανατολική και ∆υτική Εκκλησία είναι αδελφαί Εκκλησίαι και ότι η μεταξύ αυτών κοινωνία είναι αντίστοιχος προς την κοινωνία των τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών, ως εάν η ∆υτική προσήλθε στην Ορθοδοξία. Ή κηρύττουν ότι Ανατολή και ∆ύσις είναι οι δύο πνεύμονες με τους οποίους αναπνέει η Εκκλησία, ως εάν η ∆υτική Εκκλησία ορθοδοξή και δεν πάσχη ανιάτως. Ή κηρύττουν ότι η Ορθόδοξος Ανατολή και η αιρετική ∆ύσις αποτελούν δύο διαφορετικές όψεις της ιδίας Ευαγγελικής Αληθείας και ότι δήθεν αυτή είναι η Φωτιανή Παράδοσις. Οποία διαστρέβλωσις της Ιστορίας! Ο ομολογητής Μέγας Φωτιος, ο ελέγξας σθεναρώς τους κακοδόξους Λατίνους, να θεωρήται ως τάχα εκφράζων την ίδια πίστι με εκείνους τους οποίους διά βίου εστηλίτευσε!

∆εν αντιλαμβάνονται οι τα τοιαύτα λέγοντες ότι υποτιμούν την νοημοσύνη των ακροατών και αναγνωστών τους; Ωστε λοιπόν Filioque και μη Filioque, παποκεντρική εκκλησιολογία και Ορθόδοξος εκκλησιολογία, κτιστή και άκτιστος Χάρις, εκφράζουν με διαφορετικό τρόπο την ίδια Αλήθεια και όχι δύο διαφορετικές διδασκαλίες, ήτοι μία Ορθόδοξο και μία αιρετική; Ιδού που καταντά το Οικουμενιστικό παραλήρημα!

Ποίος ευθύνεται; Οι Ορθόδοξοι, όταν αντιστέκωνται στους αιρετικούς, ή αντιθέτως οι αιρετικοί, όταν με εωσφορικό πείσμα προσπαθούν να επιβάλλουν την αίρεσι σε όλη την Εκκλησία; Και μήπως θέλουμε καλλιτέρα απόδειξι της ευθύνης και δολιότητος των ∆υτικών από την επάρατο Ουνία, η οποία προκάλεσε και προκαλεί τόσο πόνο και τόσους βιαίους προσηλυτισμούς μεταξύ των Ορθοδόξων;

Έχω την αίσθησι ότι η γλώσσα των Οικουμενιστών δεν είναι η γλώσσα των Αγίων Πατέρων και διδασκάλων μας. ∆εν είναι γλώσσα ομολογίας της αμωμήτου Πίστεως, αλλά γλώσσα διπλωματίας, πολιτικής. Γλώσσα που κνήθει (γαργαλίζει) τις ακοές πολλών συγχρόνων ανθρώπων, οι οποίοι είναι ολιγόπιστοι ή άπιστοι και δι’ αυτό η δογματική των ευαισθησία έχει χαθή.

Οι κοσμικόφρονες άνθρωποι της εποχής μας αρέσκονται να ακούουν και να λέγουν ότι καλές είναι όλες οι θρησκείες και ότι όλες πρέπει να συνεργάζωνται για την ειρήνη.

Η εκκλησιαστική διπλωματία θυσιάζει την Αλήθεια στον καιροσκοπισμό, στην ανθρωπαρέσκεια, στην επίτευξι γηΐνων στόχων. Η πανθρησκειακή συμπροσευχή της Ρουμανίας έγινε καθ’ υπαγόρευσιν του αρχηγού του Ρουμανικού κράτους, για να καλοπιάση τον εμπνευστή της Πάπα και τους ∆υτικούς, προκειμένου να γίνη δεκτή η Ρουμανία στην Ευρωπαϊκή Ένωσι. Για τον ίδιο λόγο θα γίνη δεκτός ο Πάπας στην Ρουμανία, στην πρώτη Ορθόδοξο χώρα που θα δεχθή την επίσκεψί του. Τα οχυρά πέφτουν. Η καταταλαιπωρημένη από την Ουνία και τους Παπικούς Ρουμανία λησμονεί την ιστορία της, τους μάρτυράς της, χάριν τόσον ευτελών σκοπών. Ο γηραιός Πατριάρχης σύρεται στο άρμα του Παπισμού. Οι Ορθόδοξες χώρες να χάσουν την ψυχή τους, για να γίνουν δεκτές στην Ευρωπαϊκή Ένωσι;

Κάτι παρόμοιο γίνεται και στην χώρα μας, όπου πολλοί είναι πρόθυμοι να απεμπολήσουν τις παραδόσεις μας, να απορθοδοξοποιήσουν την Ελλάδα, για να γίνουν αρεστοί στους Ευρωπαίους ηγέτας ή δυνάστας. Ο οδοστρωτήρας του εξευρωπαϊσμού εξαφανίζει σιγά σιγά την εκκλησιαστική και εθνική μας ταυτότητα.

Ο εικοστός αιών υπήρξε ο αιών της αναπτύξεως του συγκρητιστικού Οικουμενισμού. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι πολλοί εκ των Ορθοδόξων ενθουσιωδώς υπεστήριζαν τον Οικουμενισμό, όχι εκ διαθέσεως να προδώσουν την Ορθοδοξία, αλλά καλή τη πίστει ή και εκ της ανάγκης να συμβιώνουν ειρηνικά με ετεροδόξους στην αλλοδαπή. Χάριν μιας προσδοκωμένης οικουμενικής προσεγγίσεως, Ορθόδοξοι ηγέται ήρχισαν δυστυχώς να υιοθετούν την εκκλησιολογία των κλάδων ή των αδελφών Εκκλησιών, χωρίς προηγουμένη δογματική συμφωνία.

Συνετέλεσαν βεβαίως στην υιοθέτησι μη ορθοδόξων εκκλησιολογικών θέσεων και άλλοι παράγοντες: Η διασπορά των Ορθοδόξων στις χώρες των Προτεσταντών και Ρωμαιοκαθολικών, η αποδυνάμωσις των παλαιφάτων Πατριαρχείων από τα παραδοσιακά τους Ορθόδοξα ποίμνια, η επίδρασις επί των κληρικών και θεολόγων της περιρρεούσης ατμοσφαίρας του υλιστικού ανθρωποκεντρικού πνεύματος, που δεν ανέχεται απόλυτα μεγέθη αλλά σχετικοποιεί κάθε πίστι.

Ελπίζουμε ότι ο εικοστός πρώτος αιών θα είναι ο αιών της συνειδητοποιήσεως εκ μέρους των Ορθοδόξων της εκκλησιολογικής παρεκκλίσεως του συγκρητιστικού Οικουμενισμού και της επανόδου όλων των Ορθοδόξων εις την προ του 20ου αιώνος γενικώς επικρατούσα εκκλησιολογία, κατά την οποία την Μιαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν αποτελεί μόνον η Ορθόδοξος Εκκλησία.

ΤΙ ΛΕΓΕΙ Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΚΑΙ ΤΙ ΛΕΓΟΥΝ ΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ Ζ΄

ΤΙ ΛΕΓΕΙ Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΚΑΙ ΤΙ ΛΕΓΟΥΝ ΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ

Ζ΄

Του Πορφυρίτη

=====

10.Ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος εἶπε:

«...αὐτή εἶναι ἡ γραμμή τῆς Ἐκκλησίας μας, τῆς Ἐκκλησίας Κωνσταντινούπολεως. Εἶναι γραμμή σταθερή καί ἀταλάντευτη. Δέν μπορεῖ σήμερα κανείς νά κλείνεται ἐγωϊστικά στόν ἑαυτόν του μέ ἱκανοποίηση, μέ αὐτάρκεια καί αὐταρέσκεια καί αὐτοθαυμασμόν καί νά περιμένει νά ἔλθουν ὅλοι οἱ ἄλλοι νά τόν προσκυνήσουν. Αὐτό δέν γίνεται σήμερα. Χρειαζόμαστε ἀνοίγματα οἰκουμενικά, ἀνθρώπινα, κοινωνικά, νά διαλεγόμεθα μέ ὅλους τούς ἀνθρώπους καλῆς θελήσεως. Ἐπεκρίνετο τότε ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας γιά αὐτά τά ἀνοίγματα πού ἔκανε. Ὅπως ἔκτοτε συνεχῶς καί σήμερα ἐπικρίνεται τό Οἰκουμενικό μας Πατριαρχεῖο γιά τούς οἰκουμενικούς διαλόγους τούς ὁποίους διεξάγει πώς ὡσάν τάχα νά ξεπουλοῦμε τήν Ὀρθοδοξία. Μόνον διά τοῦ διαλόγου μπορεῖ νά ἐπέλθει συνεννόησις, συμφιλίωσις καί καταλλαγή. Γι' αὐτό καί θά συνεχίσουμε ὅ,τι καί ἄν μᾶς λένε, ὅσο καί νά μᾶς ἐπικρίνουν, νά διαλεγόμεθα καί μέ τή Ρώμη καί μέ τήν Ἀγγλικανική Ἐκκλησία καί μέ τό Π.Σ.Ε. καί μέ τήν Παγκόσμια Λουθηρανική Ὀμοσπονδία καί μέ τίς λεγόμενες Ἀρχαῖες Ἀνατολικές Ἐκκλησίες, τούς Ἀρμενίους, τούς Κόπτας, τούς Αἰθίοπας κοκ. ... Αὐτό εἶναι μία ἀπό τίς προτεραιότητές μας, ἀπό τούς ἱερούς σκοπούς μας, ἀπό τά ἰδανικά καί τούς στόχους τῆς διακονίας μας.»[36] .

Οἱ Ἅγιοι Πατέρες λέγουν:

«Αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδὼς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρτάνει ὢν αὐτοκατάκριτος.»[37] (Ἀπόστολος Παῦλος).

«Πήγαινα συχνά στό πολιτιστικό κέντρο τῶν Τατάρων. Εἶναι ἡ τρίτη μεγαλύτερη ἐθνότητα στή Μόσχα.

Ἠ ἀποστολή μας εἶχε ἐπιτυχία. Πολλοί Τατάροι ἔγιναν χριστιανοι, κυρίως νέοι. Τούς μιλοῦσα στήν ταταρική γλώσσα. Σκοπός μας εἶναι νά ρίξουμε τά τείχη πού χωρίζουν τήν κουλτούρα τῆς κάθε ἐθνότητος καί πού τούς ἐμποδιζουν νά ἔρθουν στήν Ὀρθοδοξία. Τό μήνυμα ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι παγκόσμια πίστη, ὅπου ὅλα τά ἔθνη ἔχουν κληθεῖ, ἀκόμη σκανδαλιζει πολλούς.»[38] (Νεο-Ἱερομάρτυς καί Ὁμολογητής πατήρ Δανιήλ Σισόγιεφ).

(Συνεχίζεται)