Α. ΚΥΡΙΑΚΟΥ,ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΕΣ, ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ, ΑΓΙΟΛΟΓΙΟ 2020

 ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΕΣ

______

Ημερολόγιο, Αγιολόγιο 2020, Αφιέρωμα στον Άγιο Νεόφυτο τον Έγκλειστο. 800 χρόνια από την κοίμησή του, Επιλογή και επιμέλεια κειμένων Γεώργιος Κυριάκου, έκδ. Π.Ε.Ε.Θ.

Του κ. Ανδρέα Κυριακού, θεολόγου

=====

 

Επιμελημένος και κομψός τόμος η παρούσα έκδοση, αντικατοπτρίζει τους κόπους αλλά και την υπευθυνότητα του Επιμελητού. Εύστοχη αναμφιβόλως η επιλογή του Αφιερώματος. Φέτος συμπληρώνονται 800 χρόνια από την αποδημία του εν Αγίοις Πατρός ημών Νεοφύτου του Εγκλείστου, που δόξασε την κατά Κύπρον Εκκλησία με τις συγγραφές του, αλλά κυρίως με την κατά Χριστόν βιοτήν του. 

Στο Αφιέρωμα περιλαμβάνονται οι αξιόλογες εισηγήσεις των Καθηγητών Χρήστου Οικονόμου και Νίκου Νικολαΐδη σε συνέδριο του έγινε για τον Άγιο το 2009. Το Αφιέρωμα συμπληρώνεται με αποσπάσματα έργων του Αγίου. Από αυτά αντιγράφουμε το πιο κάτω, που είναι επίκαιρο, λόγω της πανδημίας και των πικρόχολων δηλώσεων ορισμένων απίστων για το μυστήριο της Θείας Κοινωνίας. 

«Το ότι ο προσκομιζόμενος άρτος και οίνος μεταβάλλονται δια του Αγίου Πνεύματος σε σάρκα και αίμα είναι φανερό από τα ακόλουθα, καθώς ο Κύριος μας  στον Μυστικό Δείπνο, όχι αίμα και σάρκα αλλά άρτον και οίνον αφού ευλόγησε μετέδωσε στους μαθητές λέγοντας: «τούτο μου εστί το Σώμα και το αίμα το υπέρ υμών και πολλών διαδιδόμενον εις άφεσιν αμαρτιών. Ταύτα γαρ εσθίετε και πίνετε εις την εμήν ανάμνησιν». 

Το θέμα είναι απλό: Είτε ακολουθούμε το Χριστό και τις αψευδείς του επαγγελίες, είτε κλίνουμε ευήκοον το ους σε λόγους και εντάλματα σκοτισμένων απίστων. 

Από το έργο του Αγίου προς τινα προεστώτα αντιγράφουμε το πιο κάτω: «Η αρετή είναι χρήσιμο απόκτημα, καλό και τίμιο και χωρίς αυτή τα επίγεια δεν αξίζουν τίποτε. Αυτά έρχονται και παρέρχονται αυτή όμως μένει και παραμένει και προπορεύεται αυτών που την εργάζονται μέχρι να τους παρουσιάσει ενώπιον του στεφοδότη Χριστού στεφανωμένους. Αλλά ποια είναι αυτή η αρετή; Η χωρίς κομπασμό και υποκρισία η ευρισκόμενη  μέσα στο ταπεινό φρόνημα την οποία γνωρίσαμε πολύ καλά στην οσιότητά σου». 

Το Αγιολόγιο  εκτός από μια σύντομη αναφορά στους εορτάζοντες Αγίους κοσμείται με ωραιότατες εικόνες και ευαγγελικά και αποστολικά αναγνώσματα των Κυριακών. 

Επαινετή και άξια λόγου η προσπάθεια, ευχόμαστε καλή συνέχεια.

ΤΑ ΑΠΑΝΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΟΦΥΤΟΥ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΗΚΑΝ ΣΤΗ ΡΟΥΜΑΝΙΚΗ

ΤΑ ΑΠΑΝΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΟΦΥΤΟΥ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΗΚΑΝ ΣΤΗ ΡΟΥΜΑΝΙΚΗ

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

=====

Ενώ το 2016 βαδίζει προς τη δύση του μια ευχάριστη είδηση μας έρχεται από τη Ρουμανία. Η μητρόπολη Μολδαβίας και Μπουκοβίνας, μέσω του εκδοτικού της οίκου «Δοξολογία», εξέδωσε τα Άπαντα του Αγίου Νεοφύτου του Εγκλείστου σε 5 τόμους υπό τον τίτλο Sfantul Neofit Zavoratorul din Cipru. Η μετάφραση αποτελεί έργο της Μοναχής Παρασκευής Ενάκε, που δαπάνησε 2 χρόνια για την ολοκλήρωσή τους. Πρόκειται για πρωτοποριακό έργο, αφού έχουμε την πρώτη μετάφραση των Απάντων του Αγίου από τα αρχαία Ελληνικά. Ελπίζοντας ότι θα υπάρξει κι ανάλογη  προσπάθεια και στα Νέα Ελληνικά κι όχι μόνο, τονίζουμε ότι ο Άγιος είναι στις μέρες μας επίκαιρος όσο ποτέ άλλοτε. 

Υπήρξε κραταιός πολέμιος, τόσο του Μωαμεθανισμού, όσο και του Παπισμού. Σημειώνει χαρακτηριστικά στο έργο του “Περί των κατά την νήσον Κύπρον σκαιών”: «Ο Αλαμανίας … και ο Εγκλινίας και παν έθνος σχεδόν κεκίνηνται υπέρ της Ιερουσαλήμ και ήνυσαν ουδέν. Ουδέ ηυδόκησεν η Θεία Πρόνοια κύνας εξεώσαι και λύκους αντεισάξαι». 

Συγκρίνετε τις θέσεις του Εγκλείστου Αγίου με τα πορίσματα της Συνάξεως του Κολυμβαρίου. Ο Άγιος Νεόφυτος ονομάζει λύκους τους αιρετικούς της εποχής του που προέρχονταν από τη Γερμανία (Αλαμανία) και την Αγγλία (Εγκλινία) κι ακολουθούσαν τον Παπισμό. Οι συναχθέντες στο Κολύμβάριο τους προσκάλεσαν εκεί σαν «παρατηρητές» και μετεποίησαν εν ριπή οφθαλμού ολόκληρο τον κακόφρονα τους εσμό σε «ετερόδοξες Εκκλησίες και Ομολογίες». 

Ελπίζουμε ότι ο ευσεβής ρουμανικός λαός μελετώντας τα Συγγράμματα του Αγίου Νεοφύτου θα στηριχθεί στην πίστη και θα απορρίψει τα αντορθόδοξα πορίσματα του Κολυμβαρίου. Ήδη οι Εκκλησίες της Βουλγαρίας και της Γεωργίας έδειξαν το δρόμο. Ακουέτωσαν αυτά και οι κατά την νήσον Κύπρον αρχιερείς.

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΦΥΤΟΣ ΚΑΙ ΟΙ «ΕΤΕΡΟΔΟΞΕΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ»

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΦΥΤΟΣ ΚΑΙ ΟΙ «ΕΤΕΡΟΔΟΞΕΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ»

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

=====

Είναι καλό να γνωρίζουμε το φρόνημα, αλλά και τις θέσεις των Αγίων όταν αναφερόμαστε στην πίστη μας. Πρόκειται για την «άπαξ παραδοθείσαν τοις αγίοις πίστιν» και οι αποπειρώμενοι να μετακινήσουν «όρια αιώνια α εθεντο οι πατέρες ημών» παίζουν κυριολεκτικά με τη φωτιά. 

Ας δουύμε από κοντά κάποιες θέσεις του εν Αγίοις Πατρός ημών Νεοφύτου του Εγκλείστου. Στο μικρό σύγγραμμά του «Περί των κατά την νήσον Κύπρον σκαιών» ο Έγκλειστος Άγιος σημειώνει: «Ταραχθέντα δε και τα έθνη και βασιλείαι κλιθείσαι» κατά το γεγραμμένον, ο Αλαμάνιος φημί και ο Εγκλινίας και παν έθνος σχεδόν κεκίνηται υπέρ της Ιερουσαλήμ και ήνυσαν ουδέν. Ουδέ ηυδόκησεν η Θεία Πρόνοια κύνας εξεώσαι και λύκους αντεισάξαι». 

Με απλά λόγια τι μας λέγει; Αναφέρεται στην δ΄ «σταυροφορία» και ειδικότερα στο βασιλιά της Γερμανίας, το βασιλιά της Αγγλίας και στους υπόλοιπους Δυτικούς, που εξεστράτευσαν για να καταλάβουν την Ιερουσαλήμ, διώχνοντας τους Μωαμεθανούς. Προσέξτε, όμως, πώς χαρακτηρίζει τους Μωαμεθανούς από τη μια και τους «σταυροφόρους» του Πάπα από την άλλη. Κύνες οι πρώτοι, λύκοι οι δεύτεροι. Επειδή ο Άγιος γνωρίζει τι έστι Παπισμός, ότι δηλαδή πρόκειται περί αιρετικών και τίποτε άλλο, προβαίνει, ακολουθώντας το Ευαγγέλιο, στο χαρακτηρισμό αυτό. Αν οι οικουμενιστές «αγαπολόγοι» εξανίστανται στο ακούσμα της λέξεως ας κατηγορήσουν: πρώτα το ιερόν Ευαγγέλιο, κατόπιν τον Άγιον Νεόφυτο «συν πάσι τοις Αγίοις» και μετά τον γράφοντα. 

Αυτά φρονούσε διαχρονικά η κατά Κύπρον Εκκλησία του Χριστού. Αυτός είναι κι ο λόγος για τον οποίο ο φερώνυμος του Αγίου επίσκοπος Νεόφυτος, μητροπολίτης Μόρφου, δεν υπέγραψε, μαζί με τον επίσκοπο Αθανάσιο, μητροπολίτη Λεμεσού,το διαβόητο άρθρο 6, με το οποίο οι αιρετικοί χαρακτηρίζονται ως «ετερόδοξες Εκκλησίες»!!! 

Κλείνω μ’ ένα άλλο χωρίο του Εγκλείστου Αγίου: «Και έστι πίστις ημών καλή και ορθή και πανάμωμος και πλήν ταύτης ουκ έστιν άλλη».

ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΦΥΤΟΣ, ΚΑΚΟΔΟΞΟΙ ΚΑΙ ΚΑΚΟΔΟΞΙΑ

ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΦΥΤΟΣ, ΚΑΚΟΔΟΞΟΙ ΚΑΙ ΚΑΚΟΔΟΞΙΑ

Του Θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

=====

Σήμερα η Εκκλησία τιμά τον Άγιο Νεόφυτο τον Έγκλειστο, τον ξακουστό άσκητή της Πάφου. Συγκεκριμένα γιορτάζουμε την Ανακομιδή του τιμιού αυτού λειψάνου. Όπως φανερώνεται μέσα από τα κείμενά του ο Έγκλειστος Άγιος υπήρξε, συν τοις άλλοις, κραταιός πολέμιος των αιρέσεων. 

Από το Β΄ τόμο των Συγγραμμάτων του και το έργο του Βίβλος των Κατηχήσεων σταχυολογούμε ένα απόσπασμα (Κατήχησις ΙΕ΄). Αναφέρει ο Άγιος ότι ο Σατανάς, από φθόνο, έσπειρε ζιζάνια ποικίλων αιρέσεων. Αναφέρει ονομαστικά τους Αρειανούς, Νεστοριανούς, Μακεδονιανούς (Πνευματομάχους) και Ιακωβίτες (Μονοφυσίτες). Οζώδη ονόματα και μυσαρά δόγματα, σημειώνει, έχουν οι αιρετικοί. Παραλείπει, χάριν συντομίας, ο Άγιος να αναφέρει άλλες αιρετικές ομάδες (όπως τους Παπικούς) πράγμα το οποίο πράττει σε άλλα έργα του. 

Αναφέρεται στη σύναξη των Αγίων Πατέρων της εν Νικαία Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, τους οποίους επαινεί ως καλούς ποιμένες και γεωργούς άοκνους, οι οποίοι εμείωσαν το σκότος της ασέβειας, ξερίζωσαν τ’ αγκάθια της βλασφημίας, απέκρουσαν τα κύματα των αιρέσεων, έδιωξαν κι αφόρισαν, σαν ποιμένες, τους λύκους από τα πρόβατα και έρριψαν στη γη και καταπάτησαν τα ληρώδη δόγματα των αιρετικών. 

Έτσι, με τη γλώσσα της αλήθειας, μιλάνε οι Άγιοι για τις κακοδιδασκαλίες και τους κακοδιδασκάλους. Δεν συμπροσεύχονται μαζί τους, ούτε τρωγοπίνουν και συσκέπτονται μετ΄ αυτών ακάρπως κι αλυσιτελώς επί μονίμου βάσεως, ούτε τους χαϊδεύουν τ’ αυτιά με κολακείες του τύπου «όλοι το ίδιο είμαστε», μήτε προωθούν με όλα τα μέσα το λαϊκό οικουμενισμό. Καιρός να τ’ ακούσουν όλ’ αυτά οι οικουμενιστές, που αγωνίζονται νυχθημερόν, πορευόμενοι αντίθετα με το δρόμο των Αγίων. «Προς κέντρα λακτίζουν»!

ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΑΓ. ΝΕΟΦΥΤΟΥ ''ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ''

ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΑΓ. ΝΕΟΦΥΤΟΥ ''ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ''

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

=====

Ο Άγιος Νεόφυτος ο Έγκλειστος έγραψε και ορισμένα ποιήματα γεμάτα με την άνωθεν σοφία του. Στο ποίημα που επιγράφεται «Παράδεισος» κάνει αναφορά στη γνωστή διήγηση του βιβλίου της Γενέσεως. Βλέπει τα γεγονότα που είχαν σαν αποτέλεσμα την έξωση του Αδάμ και της Εύας από  τον Παράδεισον «τον εν Εδέμ», όχι σαν ψυχρός παρατηρητής αλλά σαν άμεσα εμπλεκόμενος. 

Παραθέτουμε ενδεικτικά την αρχή του ποιήματος (σε μετάφραση): «Το δέντρο του παράδεισου και του διαβόλου ο φθόνος μα και τα λόγια του φιδιού και η απάτη της γυναίκας, σε λησμονιά με φέρανε της εντολής Κυρίου». Στη συνέχεια, αφού βάζει τον εαυτό του στη θέση του Αδάμ, δέχεται ότι δικαίως τον τιμωρεί ο Θεός και παραθέτει αυτά που αναφέρει η διήγηση της Γενέσεως για τις συνέπειες της πτώσεως. Θλίβεται, θρηνεί και κλαίει και συνάμα νοσταλγεί την πρώτη του πατρίδα, παρουσιάζει τις καθημερινές πλεκτάνες του διαβόλου, που αδιάκοπα, μέσω της αμαρτίας, επιδιώκει να τον οδηγήσει εκεί που θα πάει αυτός, δηλαδή «εις το πυρ το εξώτερον, το ητοιμασμένον τω διαβόλω και τοις αγγέλοις αυτού». Κράζει, λοιπόν, ο Άγιος στην ψυχή του: «σύνελθε εκ της αιχμαλωσίας και κράξε προς το Βασιλιά τον πανταχού παρόντα: -Συ που το δίκαιο πάντοτε βραβεύεις κι αποδίδεις, τσάκισε μου τα δεσμά και γκρέμισε τα τείχη και δίκασε τον τύραννον πουν’ άδικος τελείως, όπως τον δίκασες παλιά στη φυλακή του Άδη, και το δικό μας πρόγονο κι όλους τους αγίους παίρνοντας τους ξανάβαλες στην πρώτη την πατρίδα». 

Από τη μια ο ίδιος βλέπει στον εαυτό του τη συμπεριφορά του Αδάμ και από την άλλη ζητά από το Θεό να γυρίσει κι αυτός στον Παράδεισο. 

Στο δεύτερο τμήμα του ποιήματος αρχίζει να περιγράφει τον Παράδεισο. Βασίζεται στη βιβλική περιγραφή, αλλά θυμάται και την εκκλησιαστική υμνολογία του Σαββατου της Απόκρεω, και μιμούμενος τον Αδάμ, βάζει τον Παράδεισο, που προσωποποιείται εδώ, να ικετεύει τον Πλάστη υπέρ του, ώστε κι αυτός προσωπικά να γίνει οικήτοράς του. Αισθάνεται ότι στον Παράδεισο είναι παρόντες όλοι οι προπάτορες του Χριστού και όλοι οι Άγιοι κι άκομα ο καλός ληστής και τα πνεύματα των δικαίων. Τέλος ευρίσκεται εκεί και πάν' απ' όλους η Πανάχραντη Αγνή και Δέσποινα του κόσμου, όπως και ο Σωτήρας Χριστός.

Ο Άγιος νιώθει την όλη υπόθεση υπαρξιακά κι όχι φιλολογικά ή στοχαστικά. Τον συγκλονίζει η αμαρτία, θέλει εναγωνίως ν' απαλλαγεί απ' αυτήν και διψά κι επιδιώκει τη σωτηρία και την

επιστροφή στον Παράδεισο.

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΦΥΤΟΣ Ο ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΦΥΤΟΣ Ο ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

=====

Στις 24 Ιανουαρίου γιορτάζουμε παραδοσιακά τον Αγιο Νεόφυτο τον Εγκλειστο, που έζησε ασκητικά για 60 ολόκληρα χρόνια κλεισμένος σε μια σπηλιά, που την ονόμασε Εγκλείστρα, κοντά στην πόλη της Πάφου κατά το δεύτερο μισό του 12ου, αρχές του 13ου αιώνα. Για την ακρίβεια στις 24 Ιανουαρίου θυμόμαστε τη θαυμαστή του διάσωση, όταν τεράστια πέτρα, που έπεσε από τον γκρεμό της Εγκλείστρας, τον κτύπησε κι ενώ κανονικά έπρεπε να τον σκοτώσει τον τραυμάτισε μόνο στην άκρη του μικρού του δακτύλου. Κι αυτό έγινε όταν ο Οσιος κάλεσε αστραπιαία σε βοήθεια τη Θεοτόκο. Η μνήμη του Αγίου γιορτάζεται στις 12 Απριλίου, μέρα της κοιμήσεώς του. 

Ο Αγιος έγραψε 16 βιβλία και άλλα μικρά συγγράμματα, στα οποία φαίνεται η άνωθεν σοφία με την οποία ήταν προικισμένος. Ο Αγιος, όπως ήταν φυσικό, δεν κάνει εκπτώσεις στους αιρετικούς και δεν διστάζει να πει τα πράγματα με τα όνομα τους. Στο βιβλίο του «Βίβλος των Κατηχήσεων» (ΙΕ΄ 20-25) αναφέρει ότι ο Σατανάς έσπειρε "ζιζάνια ποικίλων αιρέσεων». Επαινεί από καρδιάς τους αγίους πατέρες της Α΄Οικουμενικής Συνόδου, οι οποίοι, σαν καλοί ποιμένες, εμείωσαν το σκότος της ασέβειας, ξερίζωσαν σαν γεωργοί τ’ αγκάθια της βλασφημίας, απόκρουσαν τα κύματα των αιρέσεων, αφόρισαν κι έδιωξαν τους λύκους από τα πρόβατα. 

Είναι σαφές ότι ο Αγιος δεν χαϊδεύει τους αιρετικούς. Σκότος η αίρεση, αγκάθια βλαφημίας τα δόγματά της, λύκοι οι αιρετικοί. Δεν λέγει «βλέπομεν και κάνομεν πως δεν βλέπομεν» για να καλύψει, για αλλότριους σκοπούς, τους σύγχρονους παραβάτες των κανόνων της Εκκλησίας. 

Στο σύντομο έργο του «Περί των κατά την χώραν Κύπρον σκαιών» (που το σχολίασε κι ο νομπελίστας ποιητής Γιώργος Σεφέρης, στο ποίημά του «Νεόφυτος ο Εγκλειστος μιλά») σχολιάζει την σταυροφορία κατά την οποία ο «Αλαμάνιος» βασιλιάς (δηλαδή της Γερμανίας) και «ο Εγκλινίας» (δηλαδή ο Ριχάρδος της Αγγλίας) κι άλλοι ηγεμόνες της Δύσεως απέτυχαν να πάρουν την Ιερουσαλήμ από τους Μωαμεθανούς. «Ουδέ ευδόκησεν η Θεία Πρόνοια κύνας εξεώσαι και λύκους αντεισάξαι». Κοντός Ψαλμός αλληλούια. Χωρίς πολλές κουβέντες ξεκαθαρίζει λακωνικά κι ευσύνοπτα ο Εγκλειστος Αγιος ποιοί είναι αυτοί που συμμετέχουν στις εχθροπραξίες για την κατάληψη της Ιερουσαλήμ. Από τη μια είναι οι οπαδοί του Μωάμεθ, οι οποίοι χαρακτηρίζονται «κύνες». 

Δεν υπάρχει καμιά αναφορά σε αβρααμικές θρησκείες που λατρεύουν δήθεν το ίδιο Θεό, το Θεό του Αβραάμ. Ούτε φυσικα μνεία του «ιερού» Κορανίου, όπως εκφράζονται σήμερα οι οικουμενιστές επίσκοποι. Ολο το σινάφι των Παπικών σταυροφόρων της Δύσεως, Γερμανοί, Αγγλοι και άλλοι χαρακτηρίζονται από τον Αγιο, όχι «αδελφή Εκκλησία της πρεσβυτέρας Ρώμης» με ότι αυτό συνεπάγεται, αλλά λύκοι. Γνωρίζετε πολύ καλά ποιους αποκαλεί «λύκους» το Ιερό Ευαγγέλιο: τους αιρετικούς. Οσοι με κόλπα διάφορα προσπαθούν να απαλλάξουν τους αιρετικούς από το χαρακτηρισμό αυτό θα βρίσκουν συνεχώς μπροστά τους τους Αγίους της Εκκλησίας. Κι ο Εγκλειστος Νεόφυτος, ο περιώνυμος ασκητής της Πάφου, δεν αποτελεί εξαίρεση. Καλό και χρήσιμο είναι ότι εξεδόθησαν τα έργα του. Αλλά πιο σημαντικό είναι να  συλλαμβάνουμε το φρόνημά του, που είναι το φρόνημα της Εκκλησίας.

ΠΩΣ ΝΑ ΜΗN TA ΨΑΛΛΩ ΣΤΟΥΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ!

ΠΩΣ ΝΑ ΜΗN TA ΨΑΛΛΩ ΣΤΟΥΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ!

Του Θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

=====

Προσόμοιον. 

Των ουρανίων ταγμάτων.΄Ηχος α΄  

Ορθοδοξούντων τα πλήθη εκμυκτηρίζουσιν,

 υμνολογούντας πάπαν, 

ος κακόδοξος όντως, 

τον εν τη πτώσει Ιούδαν ακολουθεί,

ως Αγίων τις είρηκε,

και παλαμναίου εχθρού ταις επιβουλαίς

 ολοθύμως κάραν ένευσε.”

Ως γνωστόν όταν εισέρχεται ορθόδοξος αρχιερεύς (όχι αβάπτιστος αιρεσιάρχης) εντός του ναού, οι ιεροψάλτες καθηκόντως ψάλλουν τιμώντες τον εις τόπον και εις τύπον Χριστού ιεράρχη. 

Ομως όλες αυτές οι μελωδίες (γράφε ληρωδήματα) κατά την Θρονική Εορτή του Οικουμενικού Θρόνου Πρωτοκλήτου Αποστόλου στην Πόλη, αιρεσιάρχη τιμούσαν, κακόδοξο ανυμνούσαν, πρόσωπο που, κατά τους ιερούς κανόνες δεν έπρεπε καν να βρίσκεται στη Λειτουργία των πιστών εντός του ιερού ναού, δόξαζαν. Πρέπει να είναι κάποιος “λίθων λιθωδέστερος” για να σιωπήσει, για να θυμηθώ τον εν Αγίοις Πατέρα μας Νεόφυτο τον Εγκλειστο (κραταιό πολέμιο του Παπισμού). 

Οταν αρχίζει η  λειτουργία των πιστών ακούγεται η εντολή: “Οι κατηχούμενοι προέλθετε, όσοι κατηχούμενοι προέλθετε, μη τις των κατηχουμενων”. Και πάλιν όταν θα διαβαστεί το Σύμβολο της πίστεως ο ιερέας εκφωνεί: “τας θύρας, τας θύρας...” που σημαίνει να κλείσουν οι πόρτες και να βεβαιωθούμε ότι κανένας μη ορθόδοξος δεν παρίσταται για να απαγγείλουμε το πιστεύω. 

Κι όμως. Εις πείσμα των ιερών κανόνων, αλλά και της κοινής λογικής, αιρεσιάρχης με στίφος αιρετικών παρίσταται σε θρόνο απέναντι από τον θρόνο του ιερουργούντος Οικουμενικού Πατριάρχου, δέχεται ύμνους, απαγγέλλει το “Πάτερ ημών” και είναι όλα καλά κι όλα ωραία ...Ε, όχι!

Θα φωνάζουμε urbi et orbi, θα υψώνουμε φωνή διαμαρτυρίας, θα επισημαίνουμε τα ατοπήματα, τα πλημμελήματα, τον απαράδεκτο εκτροχιασμό από την βασιλική οδό. Ολοι οι παρανομούντες την σιωπή την καταμετρούν σαν συναίνεση, σαν συμφωνία, σαν συγκατάνευση. 

Τα βιβλία της Εκκλησίας είναι γεμάτα με χαρακτηρισμούς απαξιώσεως για τους αιρετικούς. 

Οποιος αναρωτιέται ακόμη ποιος Αγιος χαρακτήρισε την πτώση του Πάπα παρόμοια με αυτήν του Ιούδα ας διαβάσει το σύγγραμμα του Οσίου Ιουστίνου Πόποβιτς “Ανθρωπος και Θεάνθρωπος”. 

Πάντως κάνει εντύπωση το ότι ο Πάπας κατά την είσοδό του στο Μπλε τζαμί, σεβόμενος τους Μωαμεθανούς, έβγαλε τα παπούτσια του. Περιφρονώντας την απαγόρευση εισόδου μη ορθοδόξων εντός του πατριαρχικού ναού και εισήλθε, και άμφια έφερε!