ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΙΕΡΟ ΝΑΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ
Του Παναγιώτη Τελεβάντου
=====
Την περασμένη Κυριακή εκκλησιάστηκα στον Ιερό ναό του Αγίου Αντωνίου στην Λευκωσία.
Πρόκειται για αρχαίο πετρόκτιστο ναό με θαυμάσιες αρχαίες εικόνες.
Πολύ κατανυκτική εκκλησία.
Οι άνδρες κάθονται στα μπροστινά στασίδια και οι γυναίκες στα πίσω.
Σε αντίθεση με τις πλείστες εκκλησίες, όσοι εισέρχονται στον ναό προσκυνούν τις εικόνες του τέμπλου όπως συνήθιζε ο κόσμος να κάνει πάντοτε μέχρι πριν ορισμένες δεκαετίες.
Ο π. Σταύρος -ο προιστάμενος του ναού- είναι ένας από τους καλούς πνευματικούς της Λευκωσίας στο πετραχήλι του οποίου αναπαύονται πολλές ψυχές.
Οι ψάλτες ψάλλουν σεμνά και ταπεινά και όχι για να επιδείξουν τις φωνητικές τους ικανότητες. Γι’ αυτό και συντελούν τα μέγιστα στην κατανυκτική τέλεση της Θείας Λειτουργίας.
Ούτε νανινά, ούτε τεριρέμ άκουσα, ούτε παρόμοιες ασέβειες.
Έψαλλαν ενδεδυμένοι το ράσο του ιεροψάλτη και η κατανυκτική ψαλμωδία τους απέπνεε ορθόδοξο ήθος.
Ο π. Σταύρος και δύο από τους κληρικούς που τέλεσαν την Θεία Λειτουργία -αγνοώ τα ονόματά τους- έχουν πολύ παραδοσιακή εμφάνιση.
Οι δύο άλλοι, όμως, κληρικοί (ο ένας πρεσβύτερος και ο άλλος διάκονος τα ονόματα των οποίων επίσης αγνοώ) ήταν κουρεμένοι και ξυρισμένοι.
Δεν κάνει. Όχι μόνον επειδή οι κληρικοί πρέπει να είναι παραδοσιακοί σε όλα -ασφαλώς και στην εμφάνιση-, αλλά και επειδή ο ναός λειτουργεί σαν μοναστήρι.
Ο άγνωστός μου ακόμη και στην όψιν Πανοσιολογιώτατος Καθηγούμενος της Μονής, που δεν λειτούργησε χθες στον Άγιον Αντώνιο, θα πρέπει να μεριμνήσει να σταματήσει αυτή η απρέπεια.
Εικάζω ότι ο Πανοσιολογιώτατος είναι παραδοσιακός κληρικός, ασκητική μορφή, με παραδοσιακή κόμη και γενειάδα.
Γιατί, λοιπόν, ανέχεται στην Μονή του να λειτουργούν κληρικοί με νεωτεριστική εμφάνιση;
Δυστυχώς, στον Άγιο Αντώνιο, -όπως ακριβώς σε όλους τους ναούς της Λευκωσίας που εκκλησιάστηκα-, οι ευχές λέγονται εκφώνως, μια αντιπαραδοσιακή πρακτική που προσκρούει στο ορθόδοξο λειτουργικό ήθος.
Ο ναός ήταν σχεδόν κατάμεστος. Λίγα τα παιδάκια και οι νέοι, αλλά τα περισσότερα στασίδια του ναού ήταν κατειλημμένα.
Αυτό είναι πολύ ενθαρρυντικό γεγονός επειδή η δημογραφική σύνθεση της εντειχισμένης Λευκωσίας έχει μεταβληθεί άρδην τα τελευταία χρόνια. Στην εντειχισμένη πόλη διαμένουν -κατά το πλείστον- ηλικιωμένοι, ενώ οι περισσότεροι της κάτοικοι είναι αλλόθρησκοι μετανάστες.
Τον τελευταίο μήνα, που ζω στην Κύπρο ύστερα από 24 χρόνια συνεχούς απουσίας, μου προξενούν βαθύτατη αγαθή εντύπωση τα εξής γεγονότα:
1.) Ότι χτίστηκαν δεκάδες μεγάλοι ναοί βυζαντινής τεχνοτροπίας,
2.) Ότι όλοι σχεδόν οι ναοί που λειτουργήθηκα ήταν κατάμεστοι πιστών πολλοί από τους οποίους κοινώνησαν, και
3.) Ότι συνάντησα πολλούς ευλαβείς κληρικούς. Ορισμένους γνώριζα από παλιά. Τους περισσότερους πρώτη φορά συναντώ.




