ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ,ΟΣΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΝΤΣΑΝΙΝΩΦ,ΣΩΜΑΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΑΣΚΗΤΙΜΟΣ

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ

Οσίου Ιγνατίου Μπριαντσιανίνωφ, Έργα ζ΄, Σωματικός και πνευματικός ασκητισμός, επιλεγμένα κείμενα και επιστολές προς πνευματικά του παιδιά, με πλήθος θεμάτων πνευματικής οικοδομής και σωτηρίας), Μετάφραση-Επιμέλεια Πέτρου Μπότση, Αθήνα 2021, σσ.155.

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

=====

 

Άνθη πανεύοσμα, μυρίπνοα και ποικιλόχροα από το λειμώνα των αγίων Πατέρων επιμένει να συλλέγει ο καλός κ. Μπότσης. 

Στην παρούσα περίπτωση έχουμε μια ανθοδέσμη από το έργα του εν Aγίοις πατρός ημών Ιγνατίου (Μπριαντσιανίνωφ), επισκόπου Καυκάσου. Σ’ αυτό το βιβλίο διαβάζουμε και τα εξής: “Εκείνος που θέλει να τεθεί στην υπηρεσία του Κυρίου με σκοπό να τον υποδεχθεί στον οίκο της ψυχής του και να του δώσει την ανάπαυση που ο ίδιος εντέλλεται, πρέπει να ξεκινήσει με το σωματικό ασκητισμό, με την τήρηση των εντολών του ευαγγελίου 

μέσω των ασκητικών 

αγώνων”.

Και σε άλλο σημείο υπογραμμίζει τα πιο κάτω: “η συνετή σωματική άσκηση, βασισμένη στο λόγο του Θεού, κατορθώνει σε ικανοποιητικό βαθμό να ελευθερώσει τον άνθρωπο από την αμαρτία και να τον μεταποιήσει σε πεδίο αρετών, σε δούλο Χριστού. Με τέτοιο σωματικό ασκητισμό αναπτύσσεται σύντομα ο  ασκητισμός της ψυχής, που είναι ικανός να εξασφαλίσει τη σωτηρία”. 

Για το κεφαλαιώδες θέμα της μετάνοιας διαβάζουμε: “Όταν ο Θεός κοιτάζει τις καρδιές μας, βλέπει με ευαρέσκεια μόνο τις καρδιές εκείνες που είναι ταπεινές, που είναι γεμάτες από αναγνώριση της αμαρτωλότητάς τους, 

από μετάνοια”. 

Στο βιβλίο υπάρχει και μία συνέντευξη του Αγιορείτη γέροντα Διονυσίου του κελλιού “Άγιος Γεώργιος» της Σκήτης του Κολιτσού. 

Στο ερώτημα “πώς μπορούμε να διαφυλάξουμε το νου μας καθαρό από πονηρές σκέψεις”; ο Γέροντας δίνει την πιο κάτω απάντηση: 

“Αν ταπεινώνεσαι, η Χάρη του Αγίου Πνεύματος θα διατηρήσει το νου σου καθαρό. Αν όμως δεν κάνεις υπακοή, αν δεν κόβεις το θέλημά σου κι αν δεν ταπεινώνεσαι, απομακρύνεις τον εαυτό σου από τη Χάρη του Θεού και δεν μπορείς να αντισταθείς στις ακάθαρτες και δαιμονικές προσβολές”.

Όντως άξιο λόγου το παρόν πόνημα, άξιος κι ο μισθός του επιμελητού. Όσοι ενσκήψουν στη μελέτη του δεν θα χάσουν.     

ΑΓΙΟΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ ΜΠΡΙΑΝΣΤΙΑΝΙΝΩΦ, ΟΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ ΕΙΝΑΙ ΨΕΥΔΟΔΙΔΑΣΚΑΛΟΙ

Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΕΧΕΙ ΠΟΛΛΑ ΠΟΔΑΡΙΑ

Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΕΧΕΙ ΠΟΛΛΑ ΠΟΔΑΡΙΑ

Του Πανοσ. Αρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

=====

Ἔτσι («ὁ διάβολος ἔχει πολλά ποδάρια») λέει ὁ λαός μας, ἐννοώντας πώς ὁ διάβολος, ὡς παμπόνηρος, ξέρει πολλά καί κρυμμένα μονοπάτια.

Καί μπορεῖ νά ἐμφανισθεῖ μπροστά σου, χωρίς νά τό καταλάβεις, νά σοῦ βάλει ἕνα «καμπίστρι», καί νά σέ σέρνει πρός τήν καταστροφή, χωρίς καί πάλι νά τό καταλάβεις...!

«Πῶς ψόφησε τό γαϊδουράκι;», ρώτησε ὁ Μ. Ἀντώνιος τούς μοναχούς, πού τόν ἐπισκέφθηκαν. «Πῶς τό ξέρεις;». Τόν ρώτησαν. «Μοῦ τό ἀποκάλυψε ὁ διάβολος» (Γεροντικό, Ἀββᾶ Ἀντωνίου, 12).

Ὁ Ἀντώνιος ὡς μεγάλος Ὅσιος εἶχε τό χάρισμα, ὥστε νά διακρίνει, πότε τοῦ μιλοῦσε ὁ Θεός καί πότε διάβολος, πού «ἐμφανίζεται ὡς ἄγγελος φωτός!» (Β΄Κορ. 11:14). Καί ὅσοι δέν ἔχουν αὐτό τό χάρισμα, τί γίνεται; «Καί τά εὐκόλως ἐννοοῦνται παραλείπονται».

«Ὁ διάβολος (ἔλεγε ὁ Ὅσιος Παϊσιος ὁ Ἁγιορείτης) ὅταν βρεῖ μιά τρύπα στά μυαλά μας, φυσάει, φυσάει, ὥσπου τά φουσκώνει, μέ ἀπώτερο σκοπό τήν ἀπώλεια μας».

Καί στούς ἔσχατους καιρούς, (λέει ὁ Ρῶσος στάρετς Ἰγνάτιος Μπριατσιανίνωφ), ὁ διάβολος θά «μπάσει» στά μυαλά μας τόν λογισμό «ἀγωνίσου ὑπέρ Πίστεως», καί μέ «σημαία» αὐτό τόν λογισμό, θά μᾶς σπρώχνει στόν ἀγώνα. Καί ὅσο θά ἀγωνιζόμαστε γιά τήν Πίστη μας, τόσο θά φουσκώνουν τά μυαλά μας, θεωρώντας τούς ἑαυτούς μας στύλους τῆς Ὀρθοδοξίας...!

Οἱ Ἅγιοι Πατέρες δέν ἁγίασαν, ἐπειδή ἁπλά ἀγωνίσθηκαν ἐναντίον τῶν αἱρετικῶν, ἀλλά ἐπειδή ἀγωνίσθηκαν σύμφωνα μέ τό πνεῦμα τοῦ Χριστοῦ, μέ ἀγάπη, μέ ταπείνωση, μέ φόβο Θεοῦ, μέ πόνο γιά τήν κατάντια τοῦ «ἀντιπάλου» τους. Μπορεῖ καί αὐτοί νά «ὕβριζαν» τούς αἱρετικούς, ὅμως ἡ «ὕβρη» τους, προερχόταν ἀπό «καρδίαν καθαράν καί συντετριμμένην».

Ἐμεῖς, τό μόνο πού κάνουμε, πολεμώντας τούς «ἀντιπάλους» μας, εἶναι νά ὀργιζόμαστε ἐμπαθῶς, βγάζοντας τά ἀπωθημένα μας, ἤτοι τήν ἐμπάθειά μας. Ὅμως, ὁ Κύριος δέν θέλει ὡς «σύμμαχο» οὔτε αὐτόν πού πέφτει στό «συγγνωστό» ἁμάρτημα τῆς καταλαλιᾶς...!(Ψλμ. 49:16, 19).

«Στή Βασιλεία τῶν οὐρανῶν δέν θά μποῦν ἐκεῖνοι πού Μοῦ λένε συνεχῶς «Κύριε, Κύριε», ἀλλά ἐκεῖνοι πού κάνουν τό θέλημα τοῦ Πατέρα Μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς» (Μτ. 7:21). Πρόσχωμεν, γιατί «ὁ διάβολος ἔχει πολλά ποδάρια».

ΠΗΓΗ:

Ρομφαία

ΑΓΙΟΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ ΜΠΡΙΑΝΤΣΙΑΝΙΝΩΦ, ΟΙ ΘΛΙΨΕΙΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΚΡΕΣ ΚΟΝΤΑ ΣΤΗ ΔΟΞΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ

ΑΓΙΟΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ ΜΠΡΙΑΝΤΙΑΝΙΝΩΦ, Η ΑΓΑΠΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΠΡΟΥΠΟΘΕΤΕΙ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΕΣ ΕΝΤΟΛΕΣ

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ, ΟΣΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΝΤΣΙΑΝΙΝΩΦ, ΔΟΞΑ ΤΩ ΘΕΩ ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ

______

Οσίου Ιγνατίου Μπριαντσιανίνωφ, Δόξα τω Θεώ και περί προσευχής, Μετάφραση-Επιμέλεια Πέτρου Μπότση, Αθήνα 2017, σσ. 119.

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

=====

Δεν αποκάμνει ο καλός μεταφραστής Πέτρος Μπότσης, από του να μας καθιστά ομοτράπεζους των Αγίων με την πνευματική πανδαισία και την ψυχοτρόφο τράπεζα που μας παραθέτει με τις εκδόσεις του. Αυτή τη φορά μας καλεί να αντλήσουμε υδώρ μετ’ ευφροσύνης, από τα έργα του εν Αγίοις Πατρός ημών Ιγνατίου (Μπριαντσιανίνωφ) επισκόπου Καυκάσου και Σταυρουπόλεως. 

Σημειώνουμε -εν προκειμένω- ο τίτλος της πραγματείας του Αγίου «Δόξα τω Θεώ» προέρχεται από το έργο του ιερού Χρυσοστόμου «Περί της προνοίας του Θεού». Ο Άγιος Ιγνάτιος υπογραμμίζει, μεταξύ άλλων, και τα ακόλουθα: «Δόξα τω Θεώ! Λόγια θριαμβευτικά! Λόγια που διακηρύσσουν την νίκη! Λόγια που προκαλούν χαρά σε όλους τους πιστούς δούλους του Θεού, φόβο σ’ όλους τους εχθρούς του και την καταστροφή των όπλων τους. Όπλο τους είναι η αμαρτία, όπλο τους είναι ο σαρκικός νους και η εκπεσμένη ανθρώπινη σοφία. Η σοφία αυτή γεννήθηκε μετά την πτώση, γενεσιουργός αιτία της είναι η αμαρτία». 

Εν ολίγοις ο Άγιος με το διεισδυτικό του βλέμμα και τη γνωστή του οξυδέρκεια βοηθά τον αναγνώστη να εννοήσει ότι η δοξολογία του Θεού δεν αποτελεί απλώς καθήκον και υποχρέωση του ανθρώπου, αλλά ταυτόχρονα γεμίζει με χαρά και ευφροσύνη αυτόν που προφέρει διαρκώς: «Κύριε τα χείλη μου ανοίξεις και το στόμα μου αναγγελεί την αίνεσίν σου». Μαζί  με τον Ψαλμωδό συμψάλλει εν αγαλλιάσει: «Άσω τω Κυρίω εν τη ζωή μου, ψαλώ τω Θεώ μου έως υπάρχω». 

Αναφορικά με το Β΄ κεφάλαιο του έργου «Περί προσευχής», αυτό είναι παρμένο από το έργο του Αγίου «Προσφορά στο σύγχρονο Μοναχισμό». Απ’ αυτό σταχυολογούμε το πιο κάτω απόσπασμα: «Η προσευχή είναι εντολή του Κυρίου, όπως και η μετάνοια. Τέλος και προορισμός της προσευχής, όπως και της μετάνοιας, είναι ένας: η είσοδος στη βασιλεία των ουρανών, η βασιλεία του Θεού, που βρίσκεται μέσα μας. «Μετανοείτε, ήγγικε γαρ η βασιλεία των ουρανών» (Ματθ. δ΄17)». 

Η δοξολογία του Θεού, αλλά και η προσευχή αποτελούν απαραίτητα σκαλοπάτια στην κλίμακα των νοητών αναβάσεων που ανεβάζει τον πιστό «εκ γης προς ουρανόν» και ο Άγιος Ιγνάτιος μας αναλύει εξαντλητικά και προ πάντων αγιοπνευματικά το θέμα. Συνοψίζοντες δεν διστάζουμε να υποδείξουμε ότι το παρόν αποτελεί εντρύφημα και εν ταυτώ οδοδείκτη για τον πιστό.