Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΠΙΣΙΔΙΑΣ ΣΩΤΗΡΙΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΡΩΣΙΚΗ ΕΙΣΠΗΔΗΣΗ ΣΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΠΙΣΙΔΙΑΣ ΣΩΤΗΡΙΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΡΩΣΙΚΗ ΕΙΣΠΗΔΗΣΗ ΣΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ

Του Σεβ. Μητροπολίτου Πισιδίας κ. Σωτηρίου για το Φως Φαναρίου

=====

Μεγάλος πόνος!

Ποτέ δεν περίμενα στας δυσμάς του βίου μου να νιώσω τόσο μεγάλο πόνο, όπως ένιωσα με την ανακοίνωση των αποφάσεων του Πατριαρχείου Μόσχας να εισπηδήσει εντελώς αδιάντροπα 

και στην Αφρική!

Όλοι γνωρίζουμε τα σχέδια του Πανσλαβισμού και της Τρίτης Ρώμης αιώνες τώρα, τα οποία με οποιοδήποτε πολιτικό καθεστώς, τσαρικό, κομμουνιστικό ή δημοκρατικό προωθούσαν πάντοτε οι Ρώσοι ηγέτες. Αλλά βλέποντάς τα τώρα να υλοποιούνται με καταλαμβάνει μεγάλη απογοήτευση για το Πατριαρχείο Μόσχας και λυπάμαι βαθύτατα για τους Ρώσους αδελφούς, που τόσο πολύ παιδιόθεν αγαπώ και επί δεκατίες διακονώ τόσον στην Επαρχία μου όσον και στην Κορέα παλαιότερα. Πίστευα μέχρι σήμερα ότι όσο κι εάν η πολιτική εξουσία πίεζε την σημερινή διοικούσα εκκλησία της Ρωσίας, οι ηγέτες της δεν θα υποχωρούσαν στις αξιώσεις τους, όπως το έκαναν οι ποιμένες της στην πλειοψηφία τους επί Στάλιν. Με άλλα λόγια πίστευα, αφελώς ίσως, ότι δεν θα διέγραφαν με μια μονοκοντυλιά το Κανονικό Δίκαιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας για να διευρύνουν την εξουσία τους.

Οι διοικούντες το Πατριαρχείο Μόσχας έπαψαν πλέον να σκέπτονται με εκκλησιαστικά κριτήρια και έγιναν, απροκατάληπτα πλέον, εξαρτήματα της επεκτατικής ρωσικής πολιτικής. Διότι, από πότε η Εκκλησία υπακούει στις αιτήσεις κάποιων κληρικών άλλης δικαιοδοσίας (αν αυτό δεν είναι δολία πρόφαση για αφελείς) και προχωρεί σε δημιουργία αντικανονικών μορφωμάτων; Εάν αυτή ήταν η παράδοση της Εκκλησίας, τότε θα είχαμε πλήθος παρόμοιων αντικανονικών πράξεων. Γιατί πάντοτε υπάρχουν και κάποιοι κληρικοί, που για τους δικούς τους προσωπικούς λόγους, όχι ασφαλώς εκκλησιαστικούς, ζητούν 

παράλογα πράγματα.

Στον μισό περίπου αιώνα που βρίσκομαι στην Κορέα και τα τελευταία χρόνια στην Πισιδία έγινα παραλήπτης πολλών παρόμοιων «αιτήσεων» δυσαρεστημένων από το Πατριαρχείο Μόσχας κληρικών και λαϊκών, τους οποίους ποτέ δεν 

δικαίωσα, αλλά πάντοτε τους συμβούλευα να μείνουν εν υπακοή στην εκκλησιαστική τους Αρχή.

Μπορώ να βεβαιώσω εκ της πείρας μου ότι κανένας δεν θα είναι σοβαρός κληρικός με εκκλησιαστικό φρόνημα και ήθος, αλλά θα είναι κερδοσκόπος και συμφεροντολόγος του χειρίστου είδους. Σαν κάποιους Ασιάτες ιερείς παλαιότερα που προσεχώρησαν στην ROCOR γιατί ήθελαν να είναι ανεξάρτητοι από τον κανονικό τους Μητρόπολη και τους μάγεψε η Ρωσσική αρχιερατική Μίτρα.

\

Μετά και από αυτό το μέγα ατόπημα του Πατριαρχείου Μόσχας κατά του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, αλλά και μετά από τα όσα έκνομα και αντικανονικά έπραξε και πράττει στην Μητέρα και Τροφό του, δηλαδή προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, και μάλιστα μέσα στην από αιώνων Έδρα Του στην Κωνσταντινούπολη, το πραξικόπημα κατά του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας ήταν, για την λογική των Μοσχοβιτών απλά η «φυσική» συνέχεια των δρομολογουμένων από πολύ καιρό πριν των παράνομων ενεργειών τους. Και τώρα να περιμένουμε να δούμε να συμβεί το ίδιο και στις Αυτοκέφαλες Εκκλησίες Κύπρου 

και Ελλάδος και όχι μόνον!

Ας ξυπνήσουν, λοιπόν, όσοι εκουσίως ή ακουσίως, υποστηρίζουν τις αντικανονικές πράξεις του Πατριαρχείου Μόσχας και ας καταλάβουν τι κακό θα βρει την Ορθόδοξη Εκκλησία με την προτεσταντικής νοοτροπίας τακτική, να ιδρύουν όπου θέλουν ρωσικές σέκτες. Ας σκεφθούν όλοι οι υπεύθυνοι αυτής της τραγικής συμφοράς το μεγάλο κακό που θα γίνει στην ιερή υπόθεση του ευαγγελισμού των Αφρικανών Αδελφών μας και πόσο θα χαίρεται ο διάβολος. Μήπως ήρθε η ώρα να αποφανθεί συνοδικώς η Ορθόδοξη Εκκλησία επί του θέματος, όπως το έπραξε το 1872 καταδικάζοντας τον επάρατο εθνοφυλετισμό;

ΠΗΓΗ: nyxthimeron.com

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΙΑ ΤΗΣ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΙΑ ΤΗΣ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Στην αμέσως προηγούμενη ανάρτηση, παραθέσαμε την συνέντευξη του Οικουμενικού Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου για την μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε μουσουλμανικό τέμενος και για την χορήγηση Αυτοκεφαλίας στην Εκκλησία της Ουκρανίας.

Στην συνέντευξή του ο Οικουμενικός Πατριάρχης καθιστά σαφές ότι:

1.) Δεν έχει, ούτε είχε ποτέ, οποιαδήποτε σχέση με τον Γκιουλέν,

2.) Η μετατροπή της Αγίας Σοφίας δεν επιθυμεί να γίνει αντικείμενο εθνικής διαμάχης Ελλάδας και Τουρκίας, επειδή θεωρεί ότι η Αγία Σοφία είναι μνημείο που δεν πρέπει να οδηγεί σε σύγκρουση των πολιτισμών, και

3.) Εμμένει ανυποχώρητα στην ορθότητα της απόφασης του Οικουμενικού Πατριαρχείου να χορηγήσει Αυτοκεφαλία στην Ουκρανία.

Ο χρόνος θα αποδείξει αν η επιμονή του Παναγιωτάτου για το Ουκρανικό θα αποβεί προς όφελος της Ορθοδοξίας αλλά και του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

δεν κρύβουμε ότι εξακολουθούμε να διατηρούμε σοβαρώτατες αμφιβολίες για το αν είναι ακίνδυνη η σύγκρουση του Φαναρίου με τον Πρόεδρο Πούτιν ο οποίος -ως γνωστόν- δεν χωρατεύει.

Βεβαίως αντιλαμβανόμαστε την πικρία του Οικουμενικού Πατριάρχη για τον αρνητικό ρόλο της Ρωσσίας για την μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τέμενος.

Ταυτόχρονα συνειδητοποιούμε ότι η στάση της Ρωσσίας για την μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τέμενος, δεν θα ήταν διαφορετική αν δεν χορηγούσε Αυτοκεφαλία στην Ουκρανία το Οικουμενικό Πατριαρχείο, αφού οι σχέσεις Ρωσσίας-Τουρκίας καθορίζονται από ύψιστα γεωστρατηγικά  συμφέροντα της Ρωσσικής Ομοσπονδίας.

Άλλωστε, ως γνωστόν, και πριν την χορήγηση Αυτοκεφαλίας στην Ουκρανία, η Ρωσσία υπέσκαπτε απροκάλυπτα το Οικουμενικό Πατριαρχείο και στην Τουρκία και στις Μητροπόλεις του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Διασπορά, όπως λεπτομερώς και στοιχειοθετημένα κατήγγειλε ο Σεβ. Πισιδίας Σωτήριος.

Αλλά πώς να το κάνουμε; 

Από την στιγμή που το Οικουμενικό Πατριαρχείο προκάλεσε τόσο σοβαρά τον Πούτιν με την χορήγηση Αυτοκεφαλίας στην Ουκρανία δεν είναι φρόνιμο να πιστεύουμε ότι ο Ρώσσος Πρόεδρος θα καθήσει με σταυρωμένα τα χέρια και θα δεχτεί αδιαμαρτύρητα την πρωτοβουλία του Πατριάρχη Βαρθολομαίου.

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΛΒΑΝΙΑΣ ΣΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΛΒΑΝΙΑΣ ΣΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Στην απάντησή του προς τον Μακαριώτατο Πατριάρχη Ιεροσολύμων κ. Θεόφιλο, ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας κ. Αναστάσιος, ξεκαθαρίζει απολύτως την θέση του για το Ουκρανικό, με αφορμή την πρόσκληση του κ. Θεόφιλου προς τους Ορθόδοξους Προκαθημένους, για να συζητήσουν το Ουκρανικό.

Καταρχήν εξηγεί στον Πατριάρχη Ιεροσολύμων για ποιους λόγους η πρόσκλησή του προς τους Ορθόδοξους Προκαθημένους είναι αντικανονική και οπωσδήποτε αντιπαραγωγική για να βρεθεί λύση του Ουκρανικού.

Αυτό να τα δουν οι Φαναριώτες και ο Πατριάρχης Βαρθολομαιος προσωπικά άνθρωποι του οποίου προσπάθησαν -ανεπιτυχώς ευτυχώς- να παρουσιάσουν τον Αρχιεπίσκοπο Αναστάσιο ως δήθεν Σλαβόφιλο, επειδή επεσήμανε στον Πατριάρχη Βαρθολομαίο τους κινδύνους για το Ουκρανικό.!!! 

Λες και ο Μακαριώτατος Αλβανίας είναι ο πρώτος αγράμματος και ανιστόρητος, που αγνοεί τις εξάρσεις του εθνοφυλετισμού της λεγόμενης “Τρίτης Ρώμης” ή είναι Ιεράρχης που δεν έχει στενό δεσμό με τον πρώην Κορέας και νυν Πισιδίας Σωτήριο, που υπέστη ως Κορέας, και υφίσταται τώρα ως Πισιδίας, τα πάνδεινα στην διακονία του, από τους Ρώσσους Εθνοφυλετιστές.

Σε κάθε περίπτωση η απάντηση του Αρχιεπισκόπου Αλβανίας στον Πατριάρχη Βαρθολομαίο στέλλει σαφές μήνυμα και προς τους Ρώσσους και προς τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων και προς το Φανάρι.

Το μήνυμα που στέλλει ο Μακαριώτατος Αλβανίας προς το Φανάρι είναι καταρχήν ότι αναγνωρίζει τον αποκλειστικό συντονιστικό του ρόλο που του καθόρισαν οι Οικουμενικές Σύνοδοι, η Ιστορία και η Παράδοση της Εκκλησίας.

Παράλληλα, υποδεικνύει ότι, αφού ο συντονιστικός ρόλος των Ορθοδόξων Εκκλησιών ανήκει στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, το Φανάρι οφείλει να αναλάβει την πρωτοβουλία των κινήσεων για να λυθεί το Ουκρανικό, έτσι ώστε να μην τεθεί σε θανάσιμο κίνδυνο η ενότητα της Ορθοδοόξου Εκκλησίας και η μαρτυρία της Ορθοδοξίας στον κόσμο.

Με άλλα λόγια, ο Μακαριώτατος Αλβανίας λέγει ευθαρσώς στον Πατριάρχη Βαρθολομαίο ότι δεν είναι αρκετό, ούτε λύνεται το Ουκρανικό με την αναγνώριση της Αυτοκεφαλίας της Ουκρανίας από ορισμένες Ορθόδοξες Αυτοκέφαλες Εκκλησίες. Μάλλον περιπλέκεται, επειδή καθιστά βαθύτερο το Σχίσμα της Εκκλησίας της Ρωσσίας από το Οικουμενικό Πατριαρχείο και όσες Εκκλησίες αναγνώρισαν ή θα αναγνωρίσουν την Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ουκρανίας. 

Για να λυθεί το Ουκρανιό, χρειάζεται Πανορθόδοξη συναίνεση, που μπορεί να εξασφαλιστεί με Σύναξη Προκαθημένων ή με Πανορθόδοξη Σύνοδο. 

Σε άλλη παρέμβασή του για το Ουκρανικό, ο Μακαριώτατος Αλβανίας μίλησε για την προθυμία πολλών να μεσολαβήσουν μεταξύ των Πατριαρχείων Κωνσταντινουπόλεως και Μόσχας για το Ουκρανικό. 

Εικάζω, επειδή θεωρεί την μεσολάβηση ως απαραίτητο προστάδιο πριν την σύγκληση Σύναξης Προκαθημένων ή Πανορθόδοξη Σύνοδο.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΥΠΟΓΡΑΦΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΥΠΟΓΡΑΦΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ

Του Σεβ. Πισιδίας κ. Σωτήριου

=====

Επειδή το Ουκρανικό θέμα από ετών με απασχολεί, θα ήθελα να σας πώ μερικά πράγματα που ο ίδιος εβίωσα και διεπίστωσα.

Στα ογδόντα μου χρόνια μού ανετέθη η διαποίμανση της Μητρόπολης Πισιδίας και της ευρύτερης περιοχής Ατταλείας, Αλάγιας κλπ. Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, χιλιάδες ρωσσόφωνοι αναζήτησαν καλύτερες συνθήκες ζωής στην περιοχή της Ατταλείας. Σήμερα υπολογίζονται σε 116.000.

Ανοίξαμε Εκκλησίες στην Αττάλεια και Αλάνια. Άρχισαν να προσέρχονται πιστοί από διάφορες Ορθόδοξες χώρες. Ένας μεγάλος αριθμός από τους εκκλησιαζομένος ήσαν Ουκρανοί, οι οποίοι στην πατρίδα τους είχαν βαπτιστεί σε Ναούς που υπάγονταν στην αποκαλουμένη “σχισματική Ουκρανική Εκκλησία”. Για τον λόγον αυτόν δεν τους κοινωνούσαμε. Το ίδιο πρόβλημα είχαν οι Ουκρανοί αυτοί και σε άλλες περιοχές. Ετέθη πρόβλημα: Τι θα γίνει με όλους αυτούς τους ταλαιπωρημένους ανθρώπους, που, παρ’ όλους τους επί δεκαετίες διωγμούς του κομμουνιστικού καθεστώτος, κατόρθωσαν να διατηρήσουν την Ορθόδοξη Πίστη τους και τώρα αντιμετώπιζαν τον αποκλεισμό από το Σώμα της Ορθοδόξου Εκκλησίας; Και δεν ήταν λίγοι.

Στα 40 και πλέον εκατομμύρια του πληθυσμού της Ουκρανίας, οι “σχισματικοί” -με τις 10.000 περίπου Ενορίες- υπερέβαιναν τον πληθυσμό της Ελλάδος! Για σκεφθείτε το! Τόσα εκατομμύρια Ορθόδοξοι αποκομμένοι από το Άγιο Σώμα της Εκκλησίας! Και ποιό ήταν το μεγάλο αμάρτημά τους για να αποκοπούν από την Ορθοδοξία; Το ότι μετά την απελευθέρωσή τους από το κομμουνιστικό καθεστώς, που τους είχε επιβάλει η Μόσχα, και την εθνική τους ανεξαρτησία, ήθελαν και αυτοί, όπως οι άλλοι ορθόδοξοι λαοί, (Βουλγαρία, Σερβία ακόμη και η Αλβανία, με πολύ μικρότερο αριθμό Ορθοδόξων πιστών), την αυτοκεφαλία της Εκκλησίας της Ουκρανίας. Οι προσπάθειες ετών του Οικουμενικού Πατριαρχείου για την λύση του Ουκρανικού προβλήματος, σε συνεργασία με το Πατριαρχείο Μόσχας, απέβησαν άκαρπες.

Τι έπρεπε λοιπόν να γίνει; Να παραμένουν εσαεί τα εκατομμύρια αυτά των Ουκρανών Ορθοδόξων πιστών αποκομμένα από την Ορθοδοξία; Και η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Πατριαρχείου προχώρησε, μετά από επισταμένη μελέτη, στην άρση του σχίσματος και επανένωσε όλους αυτούς τους αδελφούς μας με την Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία.

Αλλά αυτό, αντί να χαροποιήσει όλους, ενόχλησε σφόδρα όχι μόνον τον Πατριάρχη Μόσχας αλλά – τι παράδοξον; – και κάποιους Έλληνες, οι οποίοι για δικούς τους λόγους εχθρεύονται το Οικουμενικό Πατριαρχείο και έθεσαν σκοπό της ζωής τους να το πολεμούν. Και τί υποκρισία! Διακηρύττουν ότι αγαπούν και σέβονται το Πατριαρχείο και επειδή “τους έφαγε ο καημός” για το Πατριαρχείο, καταδικάζουν τις ενέργειές του! Και αποφαίνονται στο γράμμα που σας έστειλαν να υπογράψετε:

Παράγραφος 9. “Ἡ περιοχὴ τῆς Οὐκρανίας (στὶς ἐκκλησιαστικὲς πηγὲς ἀναφέρεται κυρίως ὡς Μικρὰ Ρωσία) ἀπὸ τὸ 988 μ.Χ. μέχρι τὸ 1686 μ.Χ. ὑπαγόταν στὸν Οἰκουμενικὸ Θρόνο. Μὲ τὴν Πατριαρχικὴ Πράξη τοῦ Πατριάρχου Διονυσίου Δ΄ ὑπήχθη κανονικῶς στὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας.”

Καλά, τόσο στραβούς θεωρεί ο συντάκτης του γράμματος τον Πατριάρχη και τους 12 Συνοδικούς Αρχιερείς του Οικουμενικού Πατριαρχείου, που να μη μπορούν να καταλάβουν τί τέλος πάντων γράφει αυτή η Πατριαρχική Πράξη, που είναι καταχωρημένη στα Αρχεία του Οικουμενικού Πατριαρχείου; Αλήθεια, ο συντάκτης της επιστολής πήγε και διάβασε στο Πατριαρχικό Αρχειοφυλακείο την Πατριαρχική Πράξη και έβγαλε αυτό το συμπέρασμα; Μήπως παρ’ όλη την ευφυΐα του, άλλα διάβασε και άλλα κατάλαβε; Είναι αυθαίρετη η άποψή του ότι: “Μὲ τὴν Πατριαρχικὴ Πράξη τοῦ Πατριάρχου Διονυσίου Δ´ ὑπήχθη κανονικῶς στὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας.” Είναι μεγάλο το λάθος του. Όπως λάθος είναι και όλα τα συμπεράσματα που εξάγει από αυτή τη λανθασμένη βάση του. Δεν αναγράφεται τίποτε στην Πατριαρχική αυτή Πράξη περί κανονικής υπαγωγής της Εκκλησίας της Ουκρανίας στο Πατριαρχείο Μόσχας. Λυπάμαι για τον συντάκτη τού προς υπογραφήν γράμματος, που η έχθρα του προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο τον ώθησε στην διαστρέβλωση του περιεχομένου της Πατριαρχικής Πράξης του αοιδίμου Πατριάρχη Διονυσίου Δ΄.

Η προσπάθεια του συντάκτη του γράμματος να κατηγορήσει το Οικουμενικό Πατριαρχείο για σωρεία παραβάσεων των Ιερών Κανόνων τον ώθησε στο να γράψει και τα εξής:

Παράγραφος 7α “Εἶναι δυνατὸν νὰ τῆς ἐπιβληθεῖ μὲ τὴ βία, ἢ νὰ τιμωρηθεῖ ἐπειδὴ δὲν ἀποδέχθηκε;” Μα, προς Θεού! Πού στηρίζει τον ισχυρισμό του αυτόν, ότι, δηλαδή, το Οικουμενικό Πατριαρχείο επιβάλλει βία και τιμωρεί τους υπό τον Μητροπολίτην Κιέβου Ονούφριον Αρχιερείς και πιστούς της Ουκρανίας: Όλοι όσοι ανήκουμε στο Οικουμενικό Πατριαρχείο συνεχίζουμε να αγαπούμε και να δεχόμαστε ως αδελφούς μας όλους τους Ορθοδόξους Κληρικούς και λαϊκούς της Ουκρανίας, φυσικά και τους υπό τον Μητροπολίτη Ονούφριο, όπως επίσης και όλους τους Ρώσσους, από τον Πατριάρχη Μόσχας μέχρι και τον τελευταίο πιστό. Σε όλες δε, τις θείες Λειτουργίες που παρίσταται ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, όπως πάντοτε, μνημονεύεται το όνομα του Μακαριωτάτου Πατριάρχου Μόσχας και πάσης Ρωσσίας Κυρίλλου.

Επειδή ο συντάκτης της επιστολής στηρίζεται σε λανθασμένη βάση, δεν ευσταθούν και τα παρακάτω που γράφει περί τιμωρίας του Πατριαρχείου Μόσχας και περιφρονήσεως της υπό τον Μητροπολίτη Ονούφριο Εκκλησίας της Ουκρανίας από το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Παράγραφος 16. “Δὲν μποροῦμε μὲ κανένα τρόπο νὰ δικαιολογήσουμε τὴ χορήγηση τῆς αὐτοκεφαλίας ὡς τιμωρία πρὸς τὸ Ρωσικὸ Πατριαρχεῖο γιὰ τὴν «ἀλαζονεία», τὶς «ἀντιεκκλησιαστικὲς ἐνέργειες», τὶς «ἀταξίες», τὴν «ἐκκοσμίκευση» κοκ… Σὲ τελικὴ ἀνάλυση: ὅ,τι πρόβλημα καὶ νὰ ἔχει ἡ Κωνσταντινούπολη μὲ τὴ Μόσχα πῶς τὸ θεραπεύει (;) ἀκυρώνοντας μιὰ ὁλόκληρη Σύνοδο 90 ἐπισκόπων ὡς ἀντικανονική; Πῶς περιφρονεῖ μία ὁλόκληρη Ἐκκλησία μὲ 12.000 ἐνορίες καὶ ἑκατομμύρια πιστούς.”

Τα ανωτέρω είναι αποκυήματα αρρωστημένης φαντασίας, αν όχι ηθελημένης διαστροφής της πραγματικότητας, για την έξαψη μεγαλύτερης έχθρας κατά του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Γράφεται επίσης στο γράμμα: Παράγραφος 17. “Στεκόμαστε μὲ μεγάλο σεβασμὸ καὶ ἐκφράζουμε τὴν ἀμέριστη συμπάθεια καὶ τὴ συμπαράστασή μας στὰ ἑκατομμύρια τῶν μελῶν τῆς κανονικῆς ἐν Οὐκρανίᾳ Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας."

Μου προκαλεί, όντως, εντύπωση η μονομερής “αμέριστη συμπάθεια και συμπαράσταση” του συντάκτη της επιστολής, μόνον προς τους υπό τον Μητροπολίτη Ονούφριο και το Ρωσσικό Πατριαρχείο πιστούς της Ουκρανίας! Δεν είδα κανένα λόγο χριστιανικής αγάπης και προς τα άλλα εκατομμύρια των Ορθοδὀξων πιστών της Ουκρανίας! Όμως ο Χριστός, ασφαλώς και γι’ αυτούς σταυρώθηκε και κάθε ποιμένας, ιδιαίτερα δε “ὁ πρῶτος τῇ τάξει” στην Ορθόδοξη Εκκλησία, ο Οικουμενικός Πατριάρχης, έχει χρέος να μεριμνήσει για την επαναφορά όλων στην Ποίμνη του Χριστού. Και αυτό ακριβώς έκανε: Επανένωσε τα εκατομμύρια των Ορθοδόξων πιστών με την Ορθόδοξία, από την οποία η Μόσχα τους είχε αποκόψει.

Επίσης εντύπωση μου προκαλεί και κάτι ακόμη: Πώς Έλληνας Ορθόδοξος έγραψε τόσες συκοφαντίες εναντίον του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου, και στην αγωνία του να υπερασπιστεί την ακριβή τήρηση των Ιερών Κανόνων δεν βρήκε την παραμικρή παραβίαση, έστω και ενός Ιερού Κανόνα από τον Πατριάρχη Μόσχας κ. Κύριλλο!

Συγκεκριμένα:

-Θεωρεί σύμφωνη με τους Ιερούς Κανόνες την απόφαση της Ρωσικής Ιεράς Συνόδου να απαγορεύει στους ανά την οικουμένη Ρώσσους πιστούς την θεία Μετάληψη σε ιερούς ναούς υπαγομένους στο Οικουμενικό Πατριαρχείο! Έχει αντιληφθεί τι ψυχικό τραυματισμό και πόσα ποιμαντικά προβλήματα έχει προκαλέσει σε πλήθη Ρώσσων πιστών η απόφαση αυτή;

-Θεωρεί σύμφωνο με τους ιερούς Κανόνες τον διορισμό Ρώσσων Αρχιερέων και Ιερέων σε πόλεις της Ασίας και της Μικράς Ασίας, όπου είναι εγκατεστημένοι Μητροπολίτες του Οικουμενικού Πατριαρχείου και καλύπτονται πλήρως οι λειτουργικές ανάγκες και των Ρώσσων πιστών, και μάλιστα, στην Κωνσταντινούπολη, την έδρα του Οικουμενικού Πατριάρχη;

Γνωρίζει άραγε ο συντάκτης της επιστολής ότι για να αποκτήσουμε ναούς χάριν των ρωσσοφώνων στην Αττάλλεια και Αλάνια, έγινα φορτικός σε συγγενείς και φίλους και σε όλους τους γνωστούς μου στην Ελλάδα, Αυστραλία, Αμερική, Καναδά κλπ. να προσφέρουν τον οβολό τους, και τώρα να προσπαθεί ο ρώσσος ιερέας, που εγκαταστάθηκε από τη Μόσχα στην Αττάλεια, να παρακινεί τους χριστιανούς να μην εκκλησιάζονται στους ναούς μας, αλλά να πηγαίνουν εκεί που λειτουργεί αυτός; “Γιατί μας πιέζουν να φύγουμε από την Εκκλησία μας; Αφού αυτή είναι η Εκκλησία μας· για εμάς έγινε!” έρχονται και μου εκφράζουν τον πόνο τους με δάκρυα οι πιστοί. Βρίσκονται επίσης σε δύσκολη θέση διότι δέχονται πιέσεις, όπως μου λένε, και από τις Διπλωματικές Ρωσσικές Αρχές.

Αισθάνομαι ότι σας κούρασα. Γι’ αυτό δεν θα αναφερθώ στα άλλα σημεία του γράμματος, ούτε θα αναλύσω την άποψή μου ότι η Εκκλησιαστική Διοίκηση της Μόσχας βρήκε αφορμή το Ουκρανικό θέμα για να θέσει σε εφαρμογή το από αιώνων γνωστό σχέδιό της για την καθιέρωση της Μόσχας ως «Τρίτης Ρώμης». Προς τούτο πρέπει να περιθωριοποιηθεί το Οικουμενικό Πατριαρχείο, (το οποίο ήδη από καιρού δεν το αποκαλεί Οικουμενικό). Έτσι, με μία απόφαση πρωτάκουστη, “κλώτσησε” την Μητέρα Εκκλησία, την χαρακτήρισε (ἄκουσον, ἄκουσον!) σχισματική, και, με όλα τα μέσα που εκείνη γνωρίζει, προσπαθεί να παρασύρει με το μέρος της και όλες τις άλλες Ορθόδοξες Εκκλησίες.

Αυτά ήταν αναμενόμενα για όσους παρακολουθούμε

από την δεκαετία του ’40 τα τεκταινόμενα. Εκείνο όμως που δεν περίμενα και με εκπλήττει είναι το ότι υπάρχουν κάποιοι Ορθόδοξοι Έλληνες κληρικοί και λαϊκοί και κάποια ελληνικά δημοσιογραφικά πρακτορεία, που προβάλλουν με πηχιαίους τίτλους την ρωσσική προπαγάνδα σε βάρος του μαρτυρικού Οικουμενικού Πατριαρχείου! Αυτό βαθύτατα με θλίβει…

Είθε ο Κύριος, που ζωογονεί την Εκκλησία Του, να παύσει τα σχίσματα και τις διαιρέσεις και να της χαρίσει την ενότητα και την ειρήνη.

Ο καθένας μας είθε να έχει καλήν απολογίαν ενώπιον του φοβερού βήματος του Χριστού!

Αγαπητοί μου, τα ανωτέρω σας έγραψα, αισθανόμενος το χρέος μου ως ταπεινού Επισκόπου της Εκκλησίας του Χριστού, για να σας προφυλάξω, κατά το δυνατόν, από ενέργειες που θα βαρύνουν την ψυχή σας.

Με πολλή αγάπη Χριστού,

+ Ὁ Πισιδίας Σωτήριος

https://orthodoxia.info

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΚΟΡΕΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΙΑ ΤΗΣ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΚΟΡΕΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΙΑ ΤΗΣ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Στην αμέσως προηγούμενη ανάρτηση παραθέσαμε άρθρο του Σεβ. Μητροπολίτη Κορέας για την Αυτοκεφαλία της Ουκρανίας.

Ο Σεβ. Μητροπολίτης Κορέας κ. Αμβρόσιος είναι ένας αδιάβλητος ιεραποστολικός Ιεράρχης. Μακάρι το Οικουμενικό Πατριαρχείο να είχε πολλούς ιεράρχες σαν τον Σεβ. Κορέας. Ο Σεβ. Αμβρόσιος λέγει ορισμένα πράγματα για την Ενωτική Σύνοδο της Ουκρανίας και την Σύνοδο της Κρήτης με τα οποία πλείστοι αναγνώστες του ιστολογίου δεν μπορούν να συμφωνήσουν.

Είναι γνωστές, άλλωστε, και χιλιοδιατυπωμένες οι θέσεις μου για τα θέματα αυτά.

Αυτό, όμως, ουδόλως μας εμποδίσει να δούμε την πραγματικότητα αναφορικά με τον ηγεμονικό ρόλο και τις πρωτοκαθεδρίες που επιδιώκει η λεγόμενη “Τρίτη Ρώμη”.

Ορθή και απολύτως επιβεβλημένη η κριτική που ασκούμε εναντίον του Οικουμενικού Πατριαρχείου για τους οικουμενιστικούς του ακροβατισμούς. 

Αλλοίμονον αν δεν ελέγχαμε τους Οικουμενιστές του Φαναρίου, που προσβάλλουν καθημερινά την πίστη μας, που εκκοσμικεύουν την Εκκλησία και που δεν σταματούν τα τελευταία 120 χρόνια να προσπαθούν να αλλοτριώσουν το πολίτευμα της Εκκλησίας εξαιτίας του συγκρητιστικού φρονήματος που τους διακρίνει.

Η πικρή αλήθεια όμως είναι ότι ο ηγεμονισμός, ο Οικουμενισμός και η προσπάθεια εκβατικανοποίησης της Εκκλησίας, δεν αφορούν -δυστυχώς- μόνον το Φανάρι. Αφορούν και την Εκκλησία της Ρωσσίας, ενώ πλούσιες οικουμενιστικές επιδόσεις έχουν να επιδείξουν και τα Πατριαρχεία Αλεξανδρείας, Αντιοχείας, Ιεροσολύμων, Ρουμανίας και Σερβίας και άλλες Αυτοκέφαλες Εκκλησίες.

Ας μη ξεχνούμε ότι ισότιμα μέλη του ΠΣΕ είναι όλες οι Αυτοκέφαλες Εκκλησίες με εξαίρεση τα Πατριαρχεία Βουλγαρίας και Γεωργίας.

Τώρα τι σόι παραδοσιακή Εκκλησία είναι μία Εκκλησία που συμμετέχει στο ΠΣΕ σαν ισότιμο μέλος το αφήνω στην κρίση του κάθε εχέφρονα αναγνώστη.

Ο Σεβ. Κορέας Αμβρόσιος μας αποκαλύπτει ποιες απαράδεκτες μεθοδεύσεις μετέρχεται η Εκκλησία της Ρωσσίας για να πετύχει τους στόχους της.

Ακόμη πιο αποκαλυπτικός για την φιλοπρωτεία και τον ηγεμονισμό των Ρώσσων και την προσπάθειά τους να εκβατικανοποιήσουν την Ορθοδοξία είναι ο Σεβ. Πισιδίας Σωτήριος που διεκτραγώδησε -σε σχετικά πρόσφατο άρθρο του- τα πάθη της Εκκλησίας της Κορέας εξαιτίας των ραδιουργιών των Ρώσσων.

Προσοχή, λοιπόν, τι κάνουμε.

Έχουμε προσωπική πικρία με τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο; 

Αν έχουμε λέγει! Αλλοίμονον αν δεν είχαμε. 

Αυτό, όμως, δεν καθαγιάζει τις οικουμενιστικές ασχημίες, τον ηγεμονισμό και την φιλοπρωτεία της Εκκλησίας της Ρωσσίας.

Υπάρχουν κανονικά προβλήματα με την εκχώρηση Αυτοκεφαλίας στην Ουκρανία;

Ασφαλώς και υπάρχουν. Αλλά όλα τα επιλήψιμα  στοιχεία είναι παραβάσεις των Ιερών Κανόνων και όχι κατάλυση της Ορθοδόξου εκκλησιολογίας.

Όσοι προσπαθούν να παρουσιάσουν την παράβαση των Ιερών Κανόνων ως κατάλυση των Όρων της πίστεως προσφέρουν τρισχείριστη υπηρεσία στην Ορθοδοξία και διακινδυνεύουν την προσωπική τους σωτηρία.

Τα κανονικά θέματα που σχετίζονται με την Αυτοκεφαλία της Ουκρανίας πρέπει να απασχολήσουν τις Ορθόδοξες Αυτοκέφαλες Εκκλησίες στην ορθή τους διάσταση: Πρόκειται για παράβαση Κανόνων και όχι για κατάλυση του Ορθοδόξου Δόγματος.

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΠΙΣΙΔΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟ ΦΡΟΝΗΜΑ ΤΗΣ ΡΩΣΣΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΠΙΣΙΔΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟ ΦΡΟΝΗΜΑ ΤΗΣ ΡΩΣΣΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Αποκαλυπτική η εγκύκλιος του Σεβ. Πισιδίας Σωτήριου για το Ουκρανικό, που παραθέσαμε στην αμέσως προηγούμενη ανάρτηση, για την επαίσχυντη Σύνοδο του Μινσκ. 

Ως γνωστόν, με την Σύνοδο του Μινσκ, η Ρωσσική Εκκλησία αφόρισε όλους τους ιεράρχες, άλλους κληρικούς, μοναχούς και λαικούς του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Ο Σεβ. Πισιδίας, με μετριοπάθεια και με έμπονο λόγο, διεκτραγωδεί το ανεκδιήγητο δράμα των Ρωσσόφωνων πιστών της Μητροπόλεως Πισιδίας, οι οποίοι προτρέπονται από τους Ρώσσους κληρικούς να μείνουν ακήδευτοι ή αβάπτιστοι εξαιτίας του αφορισμού που επέβαλε η ληστρική Σύνοδος του Μίνσκ σε βάρος του ποιμνίου -κλήρου και λαού- του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Ο Σεβ. Πισιδίας, όμως, προσφέρει και μια άλλη μαρτυρία, καρπό της ποιμαντικής διακονίας του στην Άπω Ανατολή, όπου οι Ρώσσοι κάνουν συνεχείς εισπηδήσεις στις Μητροπόλεις του Οικουμενικού Πατριαρχείου παρόλον ότι οι Ιεράρχες του Οικουμενικού Θρόνου έκαναν και κάνουν με αγάπη το παν για να διακονήσουν τους Ρωσσόφωνους αδελφούς μας.

Ο εκκλησιαστικός ιμπεριαλισμός της λεγόμενης "Τρίτης Ρώμης", που έχει την πλήρη στήριξη της Ρωσσικής πολιτικής εξουσίας, ούτε Ιερούς Κανόνες υπολογίζει, ούτε τους βασικούς όρους της ορθόδοξης εκκλησιολογίας σέβεται.

Θέλουν παντού να οργανώνουν Ρωσσικές Εξαρχίες, οι οποίες να υπάρχουν και να λειτουργούν ανεξάρτητα από τους κανονικούς τοπικούς επισκόπους της ανά την Οικουμένη Ορθοδοξίας.

Χορηγούν Αυτοκεφαλίες νοσφιζόμενοι αρμοδιότητες, που έχει -σύμφωνα με τους Ιερούς Κανόνες- μόνον το Οικουμενικό Πατριαρχείο, κάνουν θυσιαστήρια χωρίς την άδεια των τοπικών επισκόπων και συμπεριφέρονται λες και ολόκληρη η Οικουμένη υπάγεται στην Εκκλησία της Μόσχας.

Η αντικανονική αυτή συμπεριφορά των Ρώσσων, δεν είναι κάτι πρόσφατο, αλλά διαρκεί για αιώνες τώρα.

Απλά η εκχώρηση Τόμου Αυτοκεφαλίας στην Εκκλησία της Ουκρανίας, από το Οικουμενικό Πατραρχείο, έφερε στην επιφάνεια το μέγεθος του αποστήματος του εκκλησιαστικού ιμπεριαλιστικού φρονήματος των Ρώσσων εκκλησιαστικών ηγετών.

Τώρα, εξαιτίας του Ουκρανικού, η Ορθοδοξία κινδυνεύει να οδηγηθεί σε Πανορθόδοξο Σχίσμα την έκταση και την διάρκεια του οποίου κανείς δεν μπορεί να προβλέψει με βεβαιότητα.

Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα βαθύ γκρημνό το βάθος του οποίου ουδείς γνωρίζει.

Ο Θεός να μας λυπηθεί για να μη γίνουν τα χειρότερα για την Εκκλησία Του.