ΠΑΣΧΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΑ ΤΕΡΤΙΠΙΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ

ΠΑΣΧΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΑ ΤΕΡΤΙΠΙΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

=====

 

Την λαμπροφόρο ημέρα της Εγέρσεως του Σωτήρος βρήκαν αυτή τη φορά οι Οικουμενιστές να αμαυρώσουν. Είναι φυσικό γι’ αυτούς, γιατί έχουν βάλει το μικρόβιο βαθιά μέσα την καρδία  τους. 

Τα γεγονότα είναι ξεκάθαρα και δεν επιδέχονται δεύτερη ερμηνεία. Ανήμερα της αγρυπνίας για την Ανάσταση του Χριστού, βρέθηκε σε επίσημη και περίοπτη θέση ο εκλαμπρότατος κ. Μασσιμιλιάνο Παλινούρο, “αποστολικός βικάριος”, ήγουν “επίσκοπος” του Πάπα στην Πόλη, που τοποθετήθηκε στη θέση αυτή μετά την πρόσφατη εκδημία του προκατόχου του. 

Τον είδαμε στις φωτογραφίες κοκκινοσκούφη, με τη μάσκα του, το δακτυλίδι του και τη λαμπαδούρα του ανά χείρας επί θρόνου υψηλού στον πατριαρχικό ναό του Αγίου Γεωργίου στη Βασιλεύουσα. 

Ήταν, βλέπετε, υψηλός προσκεκλημένος και όχι

αυτόκλητος ούτε απρόσκλητος. Αυτοί που τον προσκάλεσαν λησμόνησαν (;) ότι πρόκειται περί αιρετικού, τουτέστιν κακόφρονος και ναυαγήσαντος περί την πίστιν; 

Οι ιεροί κανόνες είναι σαφείς και κρυστάλλινης διαύγειας αναφορικά με την παρουσία αιρετικών στις

λατρευτικές συνάξεις των Ορθοδόξων. 

Ο 45^ος κανόνας των αγίων Αποστόλων λ.χ. τονίζει ότι επίσκοπος ή πρεσβύτερος ή διάκονος, αν προσευχηθεί μαζί με αιρετικούς, μόνο να αφορίζεται κι αν επέτρεψε σ’ αυτούς να ενεργήσουν κάτι ως κληρικοί να καθαιρείται. 

Ακούσατε χριστιανοί: - να καθαιρείται! 

Και ένας άλλος ιερός κανόνας, ο 33^ος της Λαοδικείας σαφώς ευκρινώς και απεριφράστως κράζει και βοά: Ότι δεν πρέπει να συμπροσευχόμαστε με τους αιρετικούς και τους σχισματικούς. 

Ο κόσμος καίγειται και οι Οικουμενιστές με πρωτοφανές πείσμα και αταλάντευτη μεθοδικότητα νυκτός τε και ημέρας προωθούν τα άνομα σχέδια τους. Να θυμούνται όμως ότι λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο …` 

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΕΣ,ΤΡΥΦΩΝ ΤΟΥΡΚΕΣΤΑΝΩΦ,ΟΣΙΟΣ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΕΣ

Τρύφων Τουρκεστάνωφ, Ο Όσιος και Ομολογητής μητροπολίτης (1861 - 1934), Μετάφραση – Επιμέλεια Πέτρου Μπότση, Αθήνα 2021, σσ.117.

Του Θεολόγου κ. Α. Κυριακού

=====

 

Με ένα πρίγκηπα ασχολείται στο παρόν ο κ. Μπότσης. Ένα αριστοκράτη του πνεύματος που δεν θύμιζε σε τίποτε τις παραξενιές και την επίμονη ενασχόληση με τα της ματαιότητος και πολυμόχθου σαρκός που χαρακτηρίζουν εν πολλοίς τους αριστοκράτες του κόσμου τούτου. 

Όταν η ευσεβής μητέρα του πήγε μαζί του στην ΄Οπτινα κι επεδίωξε δει τον Άγιο Αμβρόσιο, αυτός βγήκε από το κελί του και προβλέποντας την εξέλιξη του νεαρού Τρύφωνα είπε: -κάνετε χώρο να περάσει ο επίσκοπος με τη μητέρα του. 

Λίγο αργότερα τον συναντάμε δόκιμο στην Όπτινα παρά τους πόδας των οσίων Γερόντων Αμβροσίου και Λεωνίδα. Χειροτονείται διάκονος και ακολούθως ιερομόναχος. Για ένα διάστημα υπηρετεί ως εφημέριος στη φυλακή της πόλεως Σέργιεβ Πασάντ. Στα 

1901 ανεβαίνει στο βαθμό 

του επισκόπου. 

Τα χρόνια του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου τον βρίσκουμε στην πρώτη γραμμή του μετώπου να ενισχύει πνευματικά τους στρατιώτες της πατρίδας του. Τα κρίσιμα χρόνια μετά την επικράτηση των Μπολσεβίκων ο επίσκοπος Τρύφων βρίσκεται σε διαρκή κίνδυνο. Αντιστέκεται στο σχίσμα της λεγομένης “Ζώσας Εκκλησίας” και παραμένει δίπλα στον πατριάρχη Τύχωνα. Στα 1931 εκλέγεται μητροπολίτης. Εκοιμήθη εν Κυρίω τρία χρόνια αργότερα στις 14 Ιουνίου 1934. 

Ας γευτούμε λίγη από την κατά Θεόν σοφία του, παραθέτοντας ένα απόσπασμα μιας ομιλίας του για τους ασκητές. “Συνήθως οι άγιοι αυτοί αποφεύγουν τη δόξα των ανθρώπων και ζουν στην έρημο, κρύβονται από τους ανθρώπους, αλλά, όπως αναφέρεται στην Αγία Γραφή “ου δύναται πόλις κρυβήναι επάνω όρους κειμένη”.΄Ετσι τα καλά τους έργα γίνονται γνωστά σε όλους και τους επισκέπτοναι οι θλιμμένοι άνθρωποι, εκείνοι που βαρύνονται από αμαρτίες, άρρωστοι ψυχικά και σωματικά. Καταφεύγουν ειρηνευμένοι, παρηγορημένοι και θεραπευμένοι μερικοί μάλιστα γίνονται και μαθητές τους και μετά από μακρούς αγώνες, γίνονται και οι ίδιοι διδάσκαλοι σε άλλους”. 

Τω όντι αναδίδουν οσμή ευωδίας πνευματικής τα λόγια του αοιδίμου επίσκοπου. Ένας αριστοκράτης του πνεύματος, που διακρινόταν για την κατά Θεόν αρχοντιά του, που είχε μόνιμα στραμμένο το βλέμμα προς τα άνω βασίλεια.

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ, ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ126

 ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

Περιοδικό “Ορθόδοξη Μαρτυρία”, Έκδοση Παγκυπρίου Συλλόγου Ορθοδόξου Παραδόσεως “Οι φίλοι του Αγίου Όρους”, Τεύχος 126, Χειμώνας 2022

Του Π. Τελεβάντου

=====

Το τεύχος αυτό της "Ορθόδοξης Μαρτυρίας' δομείται σε τρεις ενότητες.

α.) Από την Ορθόδοξη Πνευματική ζωή,

β.) Εκκλησία και θαύμα (Αφιέρωμα),

γ.) Εκκλησιαστικές ειδήσεις και Βιβλιοπαρουσιάσεις, που γράφει και επιμελείται ο κ. Ανδρέας Κυριακού, Γενικός Γραμματέας του Παγκυπρίου Συλλόγου οι Φίλοι του Αγίου Όρους και 

Υπεύθυνος της Εκδόσεως.

Στο Α΄ Τμήμα (από την “Ορθόδοξη Πνευματική ζωή” περιλαμβάνονται 8 άρθρα που αφορούν την νηστεία και την προσευχή, βίους Αγίων κτλ.

Στο αφιέρωμα, το Β΄Μέρος, περιλαμβάνει 19 πολύ ενδιαφέροντα κείμενα που σχετίζονται με το θαύμα.

Συγχαίρουμε θερμά τους συντάκτες των ωραίων άρθρων και ευχαριστούμε, εκ βαθέων τον κ. Ανδρέα Κυριακού, ο οποίος έχει την ευθύνη της όλης έκδοσης του περιοδικού.

Το περιοδικό είναι ήδη ηλεκτρονικά αναρτημένο στην ιστοσελίδα του τεύχος 126 (Χειμώνας 2022)

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΕΣ,ΟΣΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ ΟΛΑΡΟΥ

 ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ

Όσιος Παΐσιος ο Ρουμάνος (Ολάρου), Μια μικρή γωνία στον Παράδεισο, (Κείμενα από το Ρουμανικό Γεροντικό), Μετάφραση – Επιμέλεια Πέτρου Μπότση, Αθήνα 2012, σσ. 125.

Του Θεολόγου κ. Α. Κυριακού

=====

 

Με το Γερόντα Παΐσιο Ολάρου ασχολείται το παρόν στο Α΄ Μέρος του. Πρόκειται για το Γέροντα του οσίας μνήμης Αρχιμαδρίτη Κλεόπα Ηλίε. 

Τα κείμενα που επιμελήθηκε ο κ. Π. Μπότσης είναι παρμένα από το Ρουμανικό Γεροντικό (Πατερικό για την ακρίβεια) που συνέγραψε 

προ ετών ο π. Ιωαννίκιος 

Μπάλαν. 

Αλιεύω κάτι από την κατά Θεόν σοφία του Γέροντος Παϊσίου: «Σκοπός του διαβόλου είναι να κάνει τους ανθρώπους να αμφιβάλλουν και να πιστεύουν ότι δεν υπάρχει Θεός. Γιατί αν δεν υπάρχει Θεός δεν υπάρχει και αμαρτία και οι άνθρωποι κάνουν ότι θέλουν. Η αμφιβολία είναι ο μισός δρόμος προς την άρνηση του Θεού. Αυτός είναι ο λόγος που μας πειράζει ο διάβολος. 

Ο Σωτήρας μας λέει  ότι θα έλθουν  πονηρές – και ιδού ήλθαν (βλ. Λουκ .ιη΄8). Μερικοί άνθρωποι λένε ότι ο άνθρωπος προέρχεται από τον πίθηκο. Αυτός που το είπε αυτό ήταν τρελός. Ο άνθρωπος είναι εικόνα και ομοίωση του Θεού». 

Καθαρές κουβέντες ενός κεκαθαρμένου ανθρώπου φωτισμένου από το Θεό. Και μια άλλη συμβουλή του για την Εξομολόγηση: “Ο άνθρωπος που αφήνει την εξομολόγηση για τη στιγμή του θανάτου του μοιάζει με το εξής: “Βρίσκομαι τώρα στο χείλος της αναχώρησής μου και κοιτάζω από δώ κι από κεί, για να βρω τι μπορώ να πάρω μαζί μου. Κοίταξα μα δεν βρήκα σχεδόν τίποτα να πάρω”. Πρέπει να εξομολογηθούμε και να προετοιμαστούμε, ώστε όταν έρθει η ώρα μας να πεθάνουμε, να έχουμε τα πράγματά μας πακεταρισμένα και έτοιμα δίπλα στην πόρτα. Πρέπει να είμαστε έτοιμοι να τα αρπάξουμε και να φύγουμε μόλις ο χρόνος μας έρθει αναπάντεχα. Διαφορετικά δε θα  υπάρξει χρόνος για το πακετάρισμα». 

Ιδιαίτερη εντύπωση μου προκάλεσε ο διάλογος Περί σωτηρίας και ελέους του Θεού των Γερόντων Θεόφιλου Παράιαν και Αρσένιου Παπακιός. (Μέρος Β΄). Ικανό τμήμα του βιβλίου είναι αφιερωμένο  στον Όσιο Ιωνά Αταμάνσκυ (1855 - 1924). Αυτός έζησε στην Οδησσό της Ουκρανίας. 

Το πιο κάτω φανερώνει την αγιότητα του ανδρός: «Ένας χωρικός είχε ένα γιό που είχε γεννηθεί τυφλός. Όταν άκουσε πως ο π. Ιωνάς θεράπευσε ένα τυφλό, ο χωρικός του έφερε το παιδί του. Ο Μπάτιουσκα τον έστειλε στο Φιλάτωφ. «Μόνο ένα θαύμα θα τον σώσει» είπε ο Καθηγητής. Οι γονείς γύρισαν στο π. Ιωνά. Ο Μπάτιουσκα τους είπε να αφήσουν το παιδί εκεί, κοντά του. Αυτό έγινε κατά τη διάρκεια της Μ. Τεσσαρακοστής. Ο π. Ιωνάς άρχισε να προσεύχεται για το μικρό παιδί και να το κοινωνεί. Μετά από δύο εβδομάδες το παιδί είναι ανακτήσει την όρασή του». 

Οσμή ευωδίας πνευματικής από τη Ρουμανία και την Ουκρανία! Ευχαριστούμε τον κ. Μπότση για την ψυχοτρόφο τράπεζα.

 

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ,ΑΡΧΙΜ.Ι. ΚΩΣΤΩΦ,Η ΘΕΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

 ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ

Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ, Η θεότητα του Χριστού, Χριστός «υπέρ Ου το πάσχειν Πάσχα», εκδ. Άγ. Ιωάννης ο Δαμασκηνός, Ωρωπός, 2022, σσ. 390.

Του Θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

=====

 

Με το πρόσωπο του Κυρίου και Θεού  και Σωτήρος Χριστού ασχολείται το παρόν. Και μάλιστα μπαίνει στα βαθειά νερά εξετάζοντας εξονυχιστικά έωλες απόψεις και αιτιάσεις των εχθρών της πίστεως που προβλήθηκαν πάλαι τε και επ’ εσχάτων από ποικιλώνυμους αιρετικούς, αλλόθρησκους και άθεους. 

Ο πίνακας των Περιεχόμενων είναι ενδεικτικός: Πρόλογος, Αν δεν ήταν Θεός, Ο Ιησούς Γιαχβέ, Πρωτότοκος και Μονογενής, Σχέσεις Πατρός και Υιού, Είπαν περί αυτού, Απατεώνας, Άναρχος , Όχι επινόηση, Αγαθός, Άρθρα και προθέσεις, Φόβος θανάτου και προσευχή, Αδυναμία, Επίλογος.

Επισημαίνω, μεταξύ άλλων πολλών, το κατωτέρω: «Ο Ναπολέων Βοναπάρτης είπε: “Ο Ιησούς Χριστός δεν είναι απλός άνθρωπος. Ανάμεσα σ’ Αυτόν και σε οποιονδήποτε άλλον άνθρωπο στον κόσμο δεν υπάρχει δυνατότητα συγκρίσεως. Ο Αλέξανδρος, ο Καίσαρας, ο Καρλομάγνος κι εγώ έχουμε ιδρύσει αυτοκρατορίες. Αλλά σε τι στηρίζουμε τα επιτεύγματα της ιδιοφυΐας μας; Στη βία. Ο Ιησούς Χριστός ίδρυσε την αυτοκρατορία Του με θεμέλιο την αγάπη κι αυτή τη στιγμή εκατομμύρια άνθρωποι θα πέθαιναν γι’ Αυτόν». 

Αυτό το τελευταίο, συμπληρώνω, δεν αποτελεί υπόθεση αλλά γεγονός 

μαρτυρημένο 

από την Ιστορία. 

Ας ακούσουμε και κάτι από τον ποιμενικό αυλό του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου για τη σχέση Πατρός και Υιού: «Ποιος είναι πατήρ χωρίς να  έχει αρχή η πατρότητα; Εκείνος που ούτε η ύπαρξή του έχει αρχή. Σε εκείνον, όμως, που άρχισε να υπάρχη, σε αυτόν έχει αρχή και η πατρότητα. Δεν είναι λοιπόν, Πατήρ εκ των υστέρων ο Πατήρ διότι δεν έχει ούτε αρχή η ύπαρξί Του. Και είναι κατά κυριολεξία Πατήρ, διότι δεν είναι και Υιός. Όπως και ο Υιός είναι κατά κυριολεξία Υιός, διότι δεν είναι και Πατήρ». 

Ο εν Αγίοις πατήρ ημών Κύριλλος Αλεξανδρείας, σχολιάζοντας το «πρωτότοκος πάσης κτίσεως» (Κολ. α΄15) σημειώνει: «Εάν επειδή ο Υιός ονομάζεται πρωτότοκος όλης της κτίσεως, είναι και αυτός ένα από τα κτίσματα, έγιναν δε όλα δι’ Αυτού (Ιωάν. α΄3), τότε είναι ο δημιουργός του εαυτού του»! Εκεί αναπόδραστα οδηγεί η παραφροσύνη των αιρετικών και ο θεοφώτιστος Πατήρ τους κολλάει κυριολεκτικά στον τοίχο. 

Συνοψίζοντας, τούτο λέγω μόνο: όποιος θέλει να βρει απαντήσεις σε αιτιάσεις των εχθρών της αληθείας σχετικά με το πρόσωπο του Θεανθρώπου μπορεί άνετα να ανατρέξει στο παρόν και να βρει απαντήσεις με τις οποίες ανατρέπονται κι οι αντίχριστοι τρέπονται σε φυγή. Δεν μιλάμε για «πέντε λίθους λείους εκ του χειμάρρου» αλλά για κανονικό λιθοβολισμό. Ο καλός κληρικός συγκέντρωσε χωρίς υπερβολή σε ένα εύχρηστο τόμο ότι καλύτερο έχει να παρουσιάσει η χριστιανική απολογητική. Μιλάμε για εγχειρίδιο υπό τη διττή έννοια του όρου.

Α. ΚΥΡΙΑΚΟΥ,ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΗ!!! ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ; ΑΠΟΣΤΡΟΦΗ!!!

 ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΗ!!! 

ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ; 

ΑΠΟΣΤΡΟΦΗ!!!

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

=====

Προσφάτως στον παπικό ναό Σαιν Ζερμαίν των Παρισίων τελέστηκε Παπική λατρευτική σύναξη προεξάρχοντος του καρδιναλίου Κουρτ Κώχ. Αυτό φυσικά δεν αποτελεί είδηση. 

Είδηση είναι, και μάλιστα θλιβερή, το γεγονός ότι σ’ αυτή συμμετείχε και ο μητροπολίτης Βολοκολάμσκ του Πατριαρχείου Μόσχας κ. Ιλαρίων ως και Ρώσσος κληρικός φέρων τα ιερατικά 

του άμφια. 

Το Πατριαρχείο της Μόσχας, ως γνωστόν, έχει διακόψει την εκκλησιαστική κοινωνία με το Οικουμενικό Πατριαρχείο και τις Εκκλησίες Αλεξανδρείας, Ελλάδος και Κύπρου λόγω του ουκρανικού ζητήματος διότι, κατά την άποψή του, κακώς και αντικανονικώς αναγνώρισαν την αυτοκεφαλία της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας, με αποτέλεσμα να μη συλλειτουργούν με κληρικούς των ως άνω Εκκλησιών, ούτε να συμπροσεύχονται μαζί τους, μήτε να μνημονεύουν τους προκαθημένους τους στη θεία λειτουργία. 

Από την άλλη, όμως, συμπροσεύχονται αγαλλομένω ποδί με τους αιρετικούς 

παπικούς.!!!

Για τους Ρώσους δεν υφίστανται, ούτε ψιλώ ονόματι, οι Ιεροί Κανόνες, που απαγορεύουν την συμπροσευχή με αιρετικούς. 

Αναφέρει ο 45ος Αποστολικός Κανόνας: «Επίσκοπος ή πρεσβύτερος ή διάκονος εάν συμπροσευχήθηκε μόνο με αιρετικούς, ας αφορίζεται. Αν όμως επέτρεψε σ’ αυτούς να κάνουν κάτι (να ιερουργήσουν) ως κληρικοί ας καθαιρείται». Τα ίδια λέγει ο 33^ος Κανόνας της Λαοδικείας: «Δεν πρέπει με αιρετικούς ή σχισματικούς 

να προσεύχεσθε». 

Τι έχει να πει εν προκειμένω ο Σεβασμιώτατος Βολοκολάμσκ, ο οποίος μας είπε τελευταία ότι η κανονική εισπήδηση του Πατριαρχείου Μόσχας στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας ΔΕΝ είναι καθόλου αντικανονική!!!

Πήγαν, ισχυρίζεται, διότι τους κάλεσαν κληρικοί του εν λόγω Πατριαρχείου που δεν μπορούσαν να αντέξουν την κοινωνία με σχισματικούς!!! 

Η Εκκλησία έχει πυξίδα της τους Ιερούς Κανόνες και στόχο την Άνω Ιερουσαλήμ. Ο μεγαλορωσσικός σωβινισμός δεν είναι στα πλάνα Της.

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ,ΑΡΧΙΜ Ι. ΚΩΣΤΩΦ,Η ΠΡΟΝΟΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΤΟ ΖΩΙΚΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ

Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ, Η Πρόνοια του Θεού στο ζωικό βασίλειο, Πρόνοια Θεού και παράνοια ανθρώπου, Εκδ. Αγ. Ιωάννης ο Δαμασκηνός,

Ωρωπός 2022,σς. 333.

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

=====

 

«Εμβέψατε εις τα πετεινά του ουρανού, ότι ου σπείρουσιν ουδέ θερίζουσιν ουδέ συνάγουσιν εις αποθήκας και ο πατήρ υμών ο ουράνιος τρέφει αυτά» (Ματθ. ς΄ 26). 

Το κυριακόν αυτό λόγιον, όπως κι άλλα παράλληλα βιβλικά χωρία, στρέφουν την προσοχή του ανθρώπου στην πρόνοια του Θεού για τα δημιουργήματά του και ειδικότερα για  τα ζώα. Πράγματι πρέπει κάποιος να είναι «τυφλός τα ώτα, τον τε νουν, τα όμματα» για να μη διακρίνει τη διαρκή φροντίδα του Δημιουργού για τα έργα των χειρών του. 

Ο καλός ιερωμένος έχει συλλέξει σπυρί- σπυρί ένα πλήθος γεγονότων και παρατηρήσεων από το ζωικό βασίλειο. για να δείξει και στον πλέον δύσπιστο τα εμφανή ίχνη της πρόνοιας του Δημιουργού για τα δημιουργήματά του. 

Σημειώνουμε ενδεικτικά το πιο κάτω: «οι φώκιες που έχουν τραυματισθεί πάνω σ’ ένα βράχο ή απ την προπέλα ενός καραβιού, αναζητούν αμέσως περιοχές με φύκια, μασούν τα φύλλα τους και τυλίγουν τα μακρυά φύκια γύρω από το κορμί τους ώστε να δεθεί η πληγή. Οι ερευνητές έχουν διαπιστώσει ότι τα φύκια, όπως και τα βρύα και οι λειχήνες περιέχουν αντιβιοτικά, επί πλέον δε και μυκητοκτόνα κι αιμοστατικές ουσίες». 

Ποιος δίδαξε τη φώκια όλες αυτές δεξιότητες; Ποια σχολή φαρμακευτικής έχουν βγάλει; Ασφαλώς καμμιά. Τους αρκούν και τους περισσεύουν τα προσόντα με τα οποία τις προίκισε ο Δημιουργός και Κτίστης των απάντων. 

Κι ένα δεύτερο θαυμαστό γεγονός: «Ο Τίνμπεργκεν ανακάλυψε ότι οι νεοσσοί του γλάρου ραμφίζουν ένα απολύτως καθορισμένο σημείο του κίτρινου ράμφους του γονέα τους: την ερυθρή κηλίδα που κοσμεί το άκρο του. Το επαιτητικό αυτό ράμφισμα δρα με τη σειρά του ως διεγερτικό: ο γλάρος που εκλιπαρείται έτσι εξεμεί εκουσίως την τροφή για να τη δώσει στο μικρό του» (σελ. 275). 

Τι να πει κανείς; Τίποτε άλλο παρά να αναφωνίσει μαζί με  τον Προφητάνακτα: «ως εμεγαλύνθη τα έργα σου Κύριε, πάντα εν σοφία εποίησας». 

Ολοκληρώνουμε με την ευστοχότατη παρατήρηση του π. Ιωάννη: «Εφόσον η πεπτωκυία φύσις έχει τόσες τελειότητες, φαντάσου τι θα συνέβαινε πριν από τη Πτώσι».

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ,ΑΡΧΙΜ. Ι. ΚΩΣΤΩΦ,Η ΠΡΟΝΟΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΤΗ ΦΥΣΙ

 

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ

Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ, Η πρόνοια του Θεού στη φύσι, Η καμέλια δεν έδειξε αμέλεια, Εκδ. Άγ. Ιωάννης ο Δαμασκηνός, Ωρωπός 2022, σσ. 384.

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

=====

 

Μαζί με τον Ψαλμωδό ο σεβαστός κληρικός δεν διστάζει να αναφωνήσει: “ως εμεγαλύνθη τα έργα σου Κύριε, πάντα εν σοφία εποίησας”. 

Το παρόν βιβλίο του π. Ιωάννη Κωστώφ δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα ανηλεές μαστίγωμα της “μωρανθείσης σοφίας”, που μόνο τυχαία βλέπει και συμπτώσεις επί συμπτώσεων επικαλείται, στην προσπάθειά της να απορρίψει τον Δημιουργό της κτίσεως. 

Φανερώνει, μέσα από τη μελέτη της φύσεως, ότι τίποτε δεν είναι τυχαίο, τίποτε δεν είναι εκτός σχεδίου. Μας ξεναγεί στο καταπληκτικό σε όγκο και θαυμαστό σε ποικιλία φυτικό βασίλειο, κι όχι μόνο, βασισμένος στην παρατηρητικότητα, τη σχολαστικότητα και τις πολυχρόνιες σοβαρές μελέτες πλήθους επαϊόντων επί του θέματος. 

Σημειώνει μεταξύ άλλων και τα πιο κάτω: “Τα φυτά δεν είναι τόσο ειρηνικά όσο φαίνονται. Μ’ ένα ευρύτατο χημικό οπλοστάσιο διεξάγουν καθημερινά πόλεμο εναντίον εντόμων και φυτών. Το καθετί, από το φλοιό των εσπεριδοειδών μέχρι το λάδι από ένα ασιατικό δέντρο φαίνεται να διαθέτει φυσικά ζιζανιοκτόνα ή εντομοκτόνα. Οι γεωπόνοι άρχισαν ήδη να αξιοποιούν την αμυντική τακτική των φυτών” (σελ. 106). 

Και πιο κάτω σημειώνει εμφαντικά: “Τα φτερά για παράδειγμα είναι φτιαγμένα από χιλιάδες λεπτές ελαφρές και φαινομενικά  εύθραυστες ακτίνες. Στην πραγματικότητα, όμως, η κατανομή τους δίνει στα φτερά μια μοναδική ελαστικότητα και αντοχή κι ακόμη η απώλεια μερικών από αυτά δεν αλλάζει σε τίποτε την όλη κατασκευή και λειτουργία της. “Αυτό το οποίο θα πρέπει να μάθει η αρχιτεκτονική από τη φύση” γράφει ο Τρίμπουτς, “είναι πάνω απ’ όλα η τέχνη να αντιμετωπίζει συγχρόνως πολλά τεχνικά προβλήματα, που απαιτούν την καλύτερη λύσι” (σελ. 368). 

Ολοκληρώνω μ’ αυτά που παραθέτει ο συγγραφέας στον επίλογο: “Μετά τα τόσα θαυμάσια στα οποία εντρυφήσαμε και τα οποία καθιστούν ακόμα και την πεσμένη φύσι «καλήν λίαν» τι έχει να πει η κορωνίδα της δημιουργία, ο άνθρωπος: Δόξα σοι Κύριε! Και να προσπαθήση να καθαρίση και την φύσι την οποίαν αυτός υπεβίβασε με το προπατορικό αμάρτημα. Αυτό βέβαια επιτυγχάνεται μόνο με την πορεία από το “κατ’ εικόνα” στο “καθ’ ομοίωσιν” μέσα στην Εκκλησία. Αμήν”.

 

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ,ΑΡΧΙΜ. ΙΩΗΛ ΝΙΚΟΛΑΟΥ,ΙΔΕΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΠΑ, ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ

Αρχιμανδρίτου Ιωήλ Νικολάου, Ιδέες και πρόσωπα, σκέψεις και γεγονότα, (Άρθρα και ομιλίες), Έκδ. Ιερού Ναού Αγίου Νεκταρίου, Πρέβεζα 2021, σσ. 100.

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

=====

 

Καρποί της ποιμαντικής του έγνοιας, εύχυμοι και καλοί εις βρώσιν θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν τα άρθρα και οι ομιλίες που αποτελούν το περιεχόμενο του παρόντος βιβλίου του καλού κληρικού. Το δωρικό και απέριττο του ύφους ελκύει τον αναγνώστη. Εχει αντιληφθεί από καιρό ότι οι ευσεβείς φλυαρίες απλώς κουράζουν και απωθούν.

 

Αναφορικά με το περιεχόμενο των άρθρων σημαίνουσα θέση καταλαμβάνουν εορτές της Εκκλησίας, κυρίως από τη Σαρακοστή. Ιδιαίτερη εντύπωση προξένησε στον γράφοντα το άρθρο που τιτλοφορείται Ο Ασκητής της αγάπης και αναφέρεται βασικά στον Άγιο Παϊσιο τον Αγιορείτη. Μέσα σε πέντε σελίδες καταφέρνει να σκιαγραφήσει με επάρκεια την προσωπικότητα του Αγίου Γέροντα. 

Αντιγράφω ένα μικρό απόσπασμα: “Ο Άγιος Παίσιος ο Αγιορείτης είναι ένα δώρο του Θεού στον κόσμο. Είναι ένα γνήσιος μαθητής του Χριστού, χαρισματούχος Γέροντας και ασκητής της αγάπης. Σεμνός, απλός, ταπεινός και φλογερός καθώς ήταν λάτρευσε το Θεό και αγάπησε τον άνθρωπο. Είναι ένας από τους μεγάλους αγίους των ημερών μας, σύγχρονος, δημοφιλής, λαοφιλής, και πολυαγαπημένος, είναι μιά από τις άγιες μορφές που κλέϊσαν (στόλισαν και δόξασαν) με τις αρετές και το ορθόδοξο ήθος τους το Άγιον Όρος και ολόκληρη την 

Εκκλησία του Χριστού”. 

Σ’ ένα άλλο άρθρο του επιγραφόμενον Αινείτε τον Κύριον ασχολείται επιτυχώς με την απόδοση στη νεοελληνική Ψαλμών του Δαυίδ και συγκεκριμένα των Ψαλμών 135, 148, 149 και 150. 

Παραθέτω ένα μικρό απόσπασμα από τον Ψαλμό 148: “Αινείτε τον Κύριο και από τη γη: τα θαλάσσια κήτη και όλες οι θάλασσες. Αινείτε τον Κύριοτο πυρ των αστραπών, το χιόνι, οι κρύσταλλοι των πάγων, ο ορμητικός άνεμος της καταιγίδας, τα οποία υπακούουν στο λόγο του 

προστάγματός Του". 

Πρόκειται για μια ισορροπημένη μετάφραση, που από τη μια δεν απομακρύνεται από το κείμενο των Ο΄ και από την άλλη αποδίδει τις έννοιες στην απλή γλώσσα. Ο έπαινος στον ακούραστο εργάτη του νοητού αμπελώνος είναι διπλός. Από την μια οικοδομεί και από την άλλη συνεισφέρει στην αποπεράτωση του ναού του Αγίου Νεκταρίου. Η χάρη του σημειοφόρου Αγίου να τον ενισχύει εν παντί.

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ,ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ,ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΨΥΧΗΣ,ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ

Μητροπολίτου Νικοπόλεως Μελετίου, Κατάθεση ψυχής, Συνεντεύξεις, έκδ.  Ιεράς Μονής Προφήτου Ηλιού, Πρέβεζα 2021, σσ. 116.

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

=====

 

Κάθε φορά που προσεγγίζω κείμενα του μακαριστού Μητροπολίτου αισθάνομαι, χωρίς υπερβολή, ένα δέος διότι ο μακαρία τη λήξη γενόμενος ήταν, όπως ελέχθη προσφυώς, όταν ανέλαβε τα ηνία της μητροπόλεώς του, “της σειράς των 

Πατέρων της Εκκλησίας”.

Όπως σημειώνει στον Πρόλογο ο διάδοχός του στο θρόνο της Μητροπόλεως Νικοπόλεως Σεβ. Χρυσόστομος, “είχε την εσωτερική γνώση ότι η ποιμαντορική ράβδος, όσο είναι επίζηλο αντικείμενο αγάπης ενώπιον των ανθρώπων, άλλο τόσο δυσβάστακτο βάρος είναι.                     

Κύρια μέριμνά του ήταν η διακονία του ανθρώπου και η μετάδοση του ευαγγελικού λόγου με το λόγο του, προφορικό και γραπτό”. 

Αξίζει να εντρυφήσουμε στο παρόν διότι φανερώνει το βάθος της σκέψεώς του και την πατερική θεολογία της οποία ήταν κάτοχος.

Όταν τον ρώτησαν τι είναι ασέβεια, έδωσε την έξης απάντηση: “Η ασέβεια, σύμφωνα με τους Αγίους, που έχουν πιο έγκυρη γνώμη από εμένα, είναι καρπός της αμαρτίας. Ο άνθρωπος γίνεται ασεβής και άθεος, αφού πρώτα έχει γίνει αμαρτωλός. Πρώτα ο άνθρωπος απομακρύνεται από το Θεό ψυχικά αγαπώντας την αμαρτία και υποδουλώνεται σ’ αυτή, και μετά πειθαναγκάζει τον εαυτό του να καταλήγει στα ίδια συμπεράσματα διανοητικά”. 

Καθαρός εκκλησιαστικός λόγος, “ύδωρ αλλόμενον εις ζωήν αιώνιον” και όχι διανοουμενίστικοι στοχασμοί και ακροβασίες, “λόγοι και 

εντάλματα ανθρώπων”. 

Απαντώντας σ’ ένα Αμερικανό ορθόδοξο για τον πρώτο στόχο που έθεσε ως επίσκοπος δήλωσε: “Σαν πρώτο μου στόχο, όταν ανέλαβα τη διαποίμανση της μητροπόλεως Νικοπόλεως, έθεσα την εξύψωση του κλήρου, δηλαδή την καλλιέργεια των κληρικών, ώστε να γίνουν και να είναι  αυτό πού ο Χριστός θέλει να είναι: όργανά του για τον αγιασμό και την σωτηρία του κόσμου”. Τω όντι λόγοι καλού ποιμένος που γνοιάζεται και αγωνιά για το ποίμνιο που του εμπιστεύθηκε η θεία Πρόνοια. 

Όποιος εντρυφήσει στο παρόν θα εννοήσει εν τοις πράγμασι τι σημαίνει“δρόσος Αερμών καταβαίνουσα επί τα όρη Σιών”. Δίκαιος έπαινος απονέμεται χωρίς κρατούμενα στους πατέρες που κοπίασαν για την έκδοσή του. Άξιος ο μισθός τους.

Ο κ. Α. ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΚΟΝΙΟΡΤΟΠΟΕΙ ΤΙΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ κ. ΧΡ. ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ

 

Ο κ. Α. ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΚΟΝΙΟΡΤΟΠΟΕΙ ΤΙΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ κ. ΧΡ. ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ

=====

 

Σε τηλεοπτική του συνέντευξη στο ΡΙΚ, με αφορμή την προ μηνός έλευση του Πάπα Φραγκίσκου στην Κύπρο, ο Καθηγητής (του πανεπιστημίου Λευκωσίας) κ. Χρ. Οικονόμου, αναφέρθηκε -μεταξύ άλλων- και στην πληθυσμιακή υπεροχή των Παπικών, αλλά και του Προτεσταντικού αχταρμά, έναντι των Ορθοδόξων, επιδιώκοντας έτσι να 

εξάρει τον παπικό θεσμό. 

Ο γράφων δεν κατέχει αναμφιβόλως τη σοφία, το πλούτο των γνώσεων, ούτε την ευρυμάθεια και πολυμάθεια του κυρίου Καθηγητού. Όμως σαν άνθρωπος δικαιούμαι να έχω τις απορίες μου. 

Από πού κι ως πού κριτήριο της αλήθειας, κατά την ορθόδοξη θεολογία, είναι οι αριθμοί; 

Δεν υπάρχει κραυγαλέα διαφορά πίστεως μεταξύ των Ορθοδόξων και του εκπεσόντος της αληθείας Παπισμού; 

Μιλάτε για αριθμούς και εκατομμύρια κεφάλια. Εδώ και χίλια χρόνια η παπική αίρεση έχει αιχμαλωτίσει τόσους εκλεκτούς λαούς και τους αποκρύβει το κάλλος του Ευαγγελίου και εμείς θαυμάζουμε το πόσα εκατομμύρια ακολουθούν τον πλανεμένο 

ηγέτη της Ρώμης;

 

Θυμίζω πώς ο Παπισμός έκανε τους Ιρλανδούς να τον ακολουθήσουν. Στα 1169 ο παπικός βασιλιάς της Αγγλίας, με παπική εντολή, εισβάλλει στην Ιρλανδία, που ήταν μέχρι τότε προπύργιο της δυτικής Ορθοδοξίας, και δια πυρός και σιδήρου προσδένει τον ιρλανδικό λαό στο άρμα του Παπισμού. Πράγματι! Πολύ ευαγγελική συμπεριφορά! 

Λησμονήσαμε ότι με τους παπικούς κονκισταδόρες το Βατικανό ξεκλήρισε ολόκληρους λαούς στο Νέο Κόσμο (Αμερική) από το Ρίο Γκράντε μέχρι την Γη του Πυρός και επέβαλε τα δόγματά του στους αυτόχθονες; 

Αυτά λέει το Ευαγγέλιο; 

Ή να ξεχάσουμε την “Ιερά” Εξέταση με την οποία εξόντωνε όποιον του αντιστεκόταν; 

Ενότητα υπάρχει όταν υφίσταται “εις Κύριος, μία πίστις, εν βάπτισμα”. 

Δεν μπορούμε να βάλουμε τους λύκους και τα πρόβατα στο ίδιο μαντρί, απλώς και μόνο για να γίνουμε πολλοί. 

Πώς να το κάνουμε; 

Δεν γίνεται.! 

Ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς δηλώνει ότι, αν ενσταλάξουμε μια σταγόνα δηλητήριο στο μέλι, όλο το δοχείο γίνεται δηλητηριώδες και τοξικό. 

Εφόσον ο Παπισμός αρνείται να ορθοτομήσει τον λόγον της αληθείας και προσπαθεί με ύπουλο τρόπο να μας κάνει Ουνίτες, εσείς κ. 

Οικονόμου μιλάτε για αύξηση 

των αριθμών; 

Όταν ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής μόνος, μονώτατος ορθοτομούσε τον λόγο της αληθείας και οι πατριάρχες είχαν διολισθήσει στον αιρετικό Μονοθελητισμό, ποιος είχε δίκαιο; 

Ποιον δικαίωσε η Στ΄Οικουμενική Σύνοδος; Τον ένα ή τους πολλούς; Βλέπετε, η αριθμητική της Πίστεως άλλα λέγει. 

Δεν είναι έτσι Ελλογιμώτατε κ. Καθηγητά;

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ,Ν. ΛΕΒΕΝΤΗ,ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΜΟΥΣΕΙΟΛΟΓΙΑ

 ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ

Νικόλαου Λεβέντη, Θρησκευτικός πολιτισμός και σύγχρονη μουσειολογία, Μια κριτική προσέγγιση, εκδ. Οσελότος, Αθήνα Νοέμβριος 2021, σσ. 107.

Του θεολόγου κ. Α. Κυριακού

=====

 

Είναι η δεύτερη φορά που είμαι εις θέσιν να μελετήσω εκτενή κείμενα του κ. Νικ. Λεβέντη. Το παρόν του πόνημα διαίρείται σε δύο μέρη: Α΄ Προβληματισμοί και Β΄ Προσεγγίσεις. 

Στο Α΄ μέρος, αγγίζει μεταξύ άλλων, το ζήτημα της εκκοσμίκευσης, όπου η προσπάθεια είναι να γίνει η Εκκλησία κόσμος να απωλέσει τον χαρακτήρα της. Τονίζει ότι τα ιερά αντικείμενα όταν ενταχθούν σε μουσείο χάνουν την ιερότητά τους. Αυτά δεν μπορούν να τα διαχειριστούν 

οι μουσειολόγοι. 

Ο γράφων όταν επισκέφθηκε το μουσείο του Τοπ Καπί στην Κωνσταντινούπολη αντίκρισε σε μια προθήκη λείψανο του Αγ. Ιωάννου του Προδρόμου. Εφόσον, όμως, αυτό βρισκόταν πίσω από χοντρό γυαλί και γυρόφερναν βλοσυροί φρουροί δεν μπορούσε ούτε να το αγγίξει πολλώ δε μάλλον ούτε να το προσκυνήσει. 

Αναφορικά με το Β΄μέρος του βιβλίου (Προσεγγίσεις) αγγίζει -συν τοις άλλοις- και το θέμα του φεμινισμού που προβάλλει 

επιτακτικά στην εποχή μας. Εκεί αναλύει επαρκώς τη θέση της γυναίκας στην Ορθόδοξη χριστιανική πίστη. Καυτηριάζει τη μονόπλευρη κι αποσπασματική αντιμετώπιση χωρίων των Επιστολών του Απ. Παύλου από τις φεμινίστριες σημειώνοντας καταληκτικά: “Πλήθος χωρίων των επιστολών του Αποστόλου απηχούν ένα πνεύμα έμφυλης ισότητας”. Και σημειώνει στο τέλος και τα εξής αξιοπρόσεκτα: “Στην Ορθόδοξη Εκκλησία ο άνθρωπος, άνδρας και γυναίκα, αξιοποιώντας τα ιδιαίτερα γνωρίσματα καί  χαρίσματα του φύλου και της προσωπικότητας που διακονεί την Εκκλησία και τον κόσμο ολάκερο και παράγει πολιτισμό ζωής” (το απόσπασμα αυτό είναι από τη “Φωνή Κυρίου” το οποίο υιοθετεί ο συγγραφέας). 

Συμπερασματικά ο νεαρός συγγραφέας έχει τις δυνατότητες να προχωρήσει στο σωστό δρόμο. Αρκεί να μείνει σταθερός στην πορεία του και να μην ακολουθήσει σύγχρονες ατραπούς όπως πράττουν οι “μεταπατερικοί” θεολόγοι που, αντί να συμμορφώνονται με την παράδοση της Εκκλησίας, θέλουν να την μετατρέψουν τελικά σε κόσμο. “Αν δε το άλας μωρανθεί εν τίνι αλισθήσεται;”