Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΣ Ο ΗΣΥΧΑΣΤΗΣ ΣΤΗΛΙΤΕΥΣΕ ΤΗΝ ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ

Ελπίζουμε σύντομα ότι θα έρθει η ευλογημένη ημέρα που το Οικουμενικό Πατριαρχείο θα καταδικάσει συνοδικά τον Οικουμενισμό, θα αναθεματίσει όλους τους πρωτεργάτες του (Μεταξάκη, Αθηναγόρα, Μελίτωνα Χατζή, Θυατείρων Αθηναγόρα Κοκκινάκη, Αμερικής Ιάκωβο Κουκούζη κτλ.) και θα Αγιοκατατάξει τους αντιοικουμενιστές Πρόμαχους της πίστεως όπως τον Γέροντα Καλλίνικο τον Ησυχαστή.

 Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΣ Ο ΗΣΥΧΑΣΤΗΣ ΣΤΗΛΙΤΕΥΣΕ ΤΗΝ ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ

=====

Ὁ Γέρων Καλλίνικος ὁ Ἁγιορείτης ἀνῆκει στίς μεγάλες μορφές τοῦ Ἁγιορειτικοῦ Μοναχισμοῦ. Ὁ Κωνσταντῖνος Θειάσπρης –αὐτό ἦταν τό κοσμικό του ὄνομα– γεννήθηκε στήν Ἀθήνα τό 1853 ἀπό εὐσεβεῖς γονεῖς πού προήρχοντο ἀπό Καπεταναίους τοῦ 1821.

Ἦταν ζωηρό καί ἔξυπνο παιδί. Παράλληλα μέ τά μαθήματά του, μελέτησε καί διάφορα Χριστιανικά βιβλία, ἀπό τά ὁποῖα 

γνώρισε τήν θαυμαστή ζωή 

τῶν ἀσκητῶν. 

Τό 1875, σέ ἡλικία 22 ἐτῶν, ἦλθε στή συνοδεία τοῦ ἐναρέτου Γέροντος Δανιήλ, στά Κατουνάκια τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Ὁ γ. Δανιήλ, σάν ἀντίκρυσε τόν Ἀθηναῖο νεαρό, εἶχε ἀμφιβολίες ἄν θά μποροῦσε νά ζήσει τήν βαριά καλογερική ζωή. Ὅμως γρήγορα ἄλλαξε γνώμη καί τόν ἔκειρε μοναχό μέ τό ὄνομα Καλλίνικος.

Ὁ π. Καλλίνικος εἶχε ζῆλο γιά τήν καλογερική ζωή καί βαθιά ἔφεση γιά μάθηση γι’ αὐτό καί μελετοῦσε διάφορα Πατερικά βιβλία.

Μέ τήν σύμφωνη γνώμη τοῦ Γέροντά του Δανιὴλ, ἀποφασίζει νά ζήσει ἔγκλειστος. Νά ζήσει δηλαδή στό κελλί του καί σέ μία μικρή περιοχή γύρω ἀπό αὐτό, 45 χρόνια! Ἡ ἡρωϊκή αὐτή ἀπόφαση συνδυάστηκε μέ ὁλοκληρωτική παράδοση στήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ, μέ ἀδιάλειπτη προσευχή καὶ νηστεία. Δὲν εἶναι βέβαια ἡ ζωή αὐτή γιά ὅλους, 

ἀλλά «οἷς δέδοται».

Ὁ Τρίκκης καί Σταγῶν Διονύσιος γράφει γι’ αὐτόν: «Ἔβλεπες μία μορφή ὁσιακή, ἐπιβλητική, ἁγία». Ἡ φήμη του προσείλκυε κοντά του πλῆθος ἀνθρώπων, γιά νά ἀκούσουν μιά φωτισμένη ἀπάντηση στά προβλήματά τους.

Ὑποτακτικοί, Γέροντες, ἐρημίτες, κοινοβιάτες, κοσμικοί, νομικοί, στρατιωτικοί, καθηγητές Πανεπιστημίου, πρυτάνεις, Ἕλληνες, Ρῶσοι καὶ γενικῶς ἄνθρωποι πάσης ἡλικίας, κοινωνικῆς τάξεως καὶ μορφώσεως, προσέτρεχαν στόν φωτισμένο ἡσυχαστὴ τῶν Κατουνακίων, γιά νά τόν συμβουλευτοῦν γιά τά προβλήματά τους. Μεταξὺ αὐτῶν ἦταν ὁ Ἰωσήφ ὁ Σπηλαιώτης, ὁ π. Γεράσιμος Μενάγιας, κ.ἄ.

Ἀξιώθηκε καὶ αὐτός μεταξὺ ἄλλων ἐλαχίστων μεγάλων Πατέρων τῆς θέας τοῦ ἀκτίστου φωτός. «Μέ τήν ἄσκηση τῆς νοερᾶς προσευχῆς, ἠξιώθη θείων ἐλλάψεων», γράφει ὁ Ἔραστος 

Μοναχός. («Δύο Σύγχρονοι 

Ἅγιοι», Ἀθήνα 1963).

Στίς 7 Αὐγούστου 1930 ἔμελλε ὁ ἔγκλειστος ἡσυχαστὴς τῆς ἐρήμου τῶν Κατουνακίων π. Καλλίνικος νά ἀναχωρήσει γιά «τά σκηνώματα Κυρίου τά ἀγαπητά». Ἀφοῦ προειδοποίησε γιά τό τέλος του τόν ὑποτακτικό του, τοῦ εἶπε νά ὑπάγει νά ἑτοιμάσει τήν ἐκκλησία. Ἐπί δέκα λεπτά πρίν ξεψυχήσει ἐνατένιζε ἅγιες μορφὲς πού ἦλθαν νὰ τόν συνοδεύσουν τιμητικά στήν ἀναχώρησή του. Τότε ἀκούστηκε νά ψελλίζει ἤρεμα: «Σέ εὐχαριστῶ Θεέ μου πού πεθαίνω Ὀρθόδοξος».

Μέ τήν ἔναρξη τοῦ 20ου αἰώνα γεννήθηκε στό χῶρο τῆς Ἐκκλησίας ἕνα μόρφωμα περίεργο. Ἕνα ἀλλόκοτο τέρας. Ὁ Οἰκουμενισμὸς. Κατ’ αὐτόν καμμία θρησκεία δὲν ἔχει πλῆρη ἀλήθεια. Κάθε θρησκεία ἔχει μέρος τῆς ἀληθείας. Ἡ ὁλοκληρωμένη ἀλήθεια θὰ προκύψει ἀπό τήν ἕνωση ὅλων τῶν 

Ἐκκλησιῶν καὶ ὅλων 

τῶν θρησκειῶν.

Πανθρησκεία ὁ Οἰκουμενισμὸς. Διάφορες προσωπικότητες ἔχουν χαρακτηρίσει τόν Οἰκουμενισμό ὡς παναίρεση (Άγιος Ιουστῖνος Πόποβιτς). 

Ἐκ τῶν παρατεθέντων στοιχείων γίνεται ἀντιληπτό, ὅτι ὁ Ἅγιος Γέροντας Καλλίνικος ὁ Κατουνακιώτης ὁ ἔγκλειστος Ἡσυχαστὴς, εἶναι μία σύγχρονη μορφὴ τῆς Ἀθωνικῆς ἐρήμου πού στηλίτευσε τὴν αἵρεση τῶν Ἰταλῶν, τόν Παπισμὸ καὶ τὴν σύγχρονη παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

 πηγή

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΣ Ο ΗΣΥΧΑΣΤΗΣ Ο ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΣ

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΣ Ο ΗΣΥΧΑΣΤΗΣ Ο ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΣ

Του ιστολογίου “Ρωμαίικο Οδοπορικό”

=====

Ὁ Γέρων Καλλίνικος ὁ Ἁγιορείτης ἀνῆκει στίς μεγάλες μορφές τοῦ Ἁγιορειτικοῦ Μοναχισμοῦ. Ὁ Κωνσταντῖνος Θειάσπρης – αὐτό ἦταν τό κοσμικό του ὄνομα – γεννήθηκε στήν Ἀθήνα τό 1853 ἀπό εὐσεβεῖς γονεῖς πού προήρχοντο ἀπό Καπεταναίους τοῦ 1821.

Ἦταν ζωηρό καί ἔξυπνο παιδί. Παράλληλα μέ τά μαθήματά του, μελέτησε καί διάφορα Χριστιανικά βιβλία, ἀπό τά ὁποῖα γνώρισε τήν θαυμαστή ζωή τῶν ἀσκητῶν. Τό 1875, σέ ἡλικία 22 ἐτῶν, ἦλθε στή συνοδεία τοῦ ἐναρέτου Γέροντος Δανιήλ, στά Κατουνάκια τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Ὁ γ. Δανιήλ, σάν ἀντίκρυσε τόν Ἀθηναῖο νεαρό, εἶχε ἀμφιβολίες ἄν θά μποροῦσε νά ζήσει τήν βαριά καλογερική ζωή. Ὅμως γρήγορα ἄλλαξε γνώμη καί τόν ἔκειρε μοναχό μέ τό ὄνομα Καλλίνικος.

Ὁ π. Καλλίνικος εἶχε ζῆλο γιά τήν καλογερική ζωή καί βαθιά ἔφεση γιά μάθηση γι’ αὐτό καί μελετοῦσε διάφορα Πατερικά βιβλία. Σέ πολύ λίγο χρονικό διάστημα μποροῦσε νά ὁμιλεῖ καί νά γράφει τήν Ρωσική γλῶσσα, αὐτοδίδακτος. Γιά τήν ἐν γένει συμπαράσταση στούς Ρώσους μοναχούς, ὁ Τσάρος τῆς Ρωσίας τοῦ ἀπένειμε παράσημα.

Μέ τήν σύμφωνη γνώμη τοῦ Γέροντά του Δανιὴλ, ἀποφασίζει νά ζήσει ἔγκλειστος. Νά ζήσει δηλαδή στό κελλί του καί σέ μία μικρή περιοχή γύρω ἀπό αὐτό, 45 χρόνια! Ἡ ἡρωϊκή αὐτή ἀπόφαση συνδυάστηκε μέ ὁλοκληρωτική παράδοση στήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ, μέ ἀδιάλειπτη προσευχή καὶ νηστεία. Δὲν εἶναι βέβαια ἡ ζωή αὐτή γιά ὅλους, ἀλλά «οἷς δέδοται». Ὁ μεταξοσκώληκας δημιουργεῖ τό μετάξι του, ἀφοῦ γίνει ἔκλειστος στό κουκούλι του (π. Χερουβείμ).

Ὁ Τρίκκης καί Σταγῶν Διονύσιος γράφει γι’ αὐτόν: «Ἔβλεπες μία μορφή ὁσιακή, ἐπιβλητική, ἁγία». Ἡ φήμη του προσείλκυε κοντά του πλῆθος ἀνθρώπων, γιά νά ἀκούσουν μιά φωτισμένη ἀπάντηση στά προβλήματά τους.

Ὑποτακτικοί, Γέροντες, ἐρημίτες, κοινοβιάτες, κοσμικοί, νομικοί, στρατιωτικοί, καθηγητές Πανεπιστημίου, πρυτάνεις, Ἕλληνες, Ρῶσοι καὶ γενικῶς ἄνθρωποι πάσης ἡλικίας, κοινωνικῆς τάξεως καὶ μορφώσεως, προσέτρεχαν στόν φωτισμένο ἡσυχαστὴ τῶν Κατουνακίων, γιά νά τόν συμβουλευτοῦν γιά τά προβλήματά τους. Μεταξὺ αὐτῶν ἦταν ὁ Ἰωσήφ ὁ Σπηλαιώτης, ὁ π. Γεράσιμος Μενάγιας, κ.ἄ.

Ἀξιώθηκε καὶ αὐτός μεταξὺ ἄλλων ἐλαχίστων μεγάλων Πατέρων τῆς θέας τοῦ ἀκτίστου φωτός. «Μέ τήν ἄσκηση τῆς νοερᾶς προσευχῆς, ἠξιώθη θείων ἐλλάψεων», γράφει ὁ Ἔραστος Μοναχός. («Δύο Σύγχρονοι Ἅγιοι», Ἀθήνα 1963).

Στίς 7 Αὐγούστου 1930 ἔμελε ὁ ἔγκλειστος ἡσυχαστὴς τῆς ἐρήμου τῶν Κατουνακίων π. Καλλίνικος νά ἀναχωρήσει γιά “τά σκηνώματα Κυρίου τά ἀγαπητά”. Ἀφοῦ προειδοποίησε γιά τό τέλος του τόν ὑποτακτικό του, τοῦ εἶπε νά ὑπάγει νά ἑτοιμάσει τήν ἐκκλησία. Ἐπί δέκα λεπτά πρίν ξεψυχήσει ἐνατένιζε ἅγιες μορφὲς πού ἦλθαν νὰ τόν συνοδεύσουν τιμητικά στήν ἀναχώρησή του. Τότε ἀκούστηκε νά ψελλίζει ἤρεμα: “Σέ εὐχαριστῶ Θεέ μου πού πεθαίνω Ὀρθόδοξος” (π. Χερουβείμ).

Μέ τήν ἔναρξη τοῦ 20ου αἰώνα γεννήθηκε στό χῶρο τῆς Ἐκκλησίας ἕνα μόρφωμα περίεργο. Ἕνα ἀλλόκοτο τέρας. Ὁ Οἰκουμενισμὸς. Κατ’ αὐτόν καμμία θρησκεία δὲν ἔχει πλήρη ἀλήθεια. Κάθε θρησκεία ἔχει μέρος τῆς ἀληθείας. Ἡ ὁλοκληρωμένη ἀλήθεια θὰ προκύψει ἀπό τήν ἕνωση ὅλων τῶν Ἐκκλησιῶν καὶ ὅλων τῶν θρησκειῶν.

Πανθρησκεία ὁ Οἰκουμενισμὸς. Διάφορες προσωπικότητες ἔχουν χαρακτηρίσει τόν Οἰκουμενισμό ὡς παναίρεση (Άγιος Ιουστῖνος Πόποβιτς). 

Ἐλάμβανε τό θρησκευτικό Περιοδικό «Η ΖΩΗ». Ὅταν ὅμως ἔγινε ἡ ἀλλαγή τοῦ Ἡμερολογίου, ἀμέσως ἐπέστρεψε τό Περιοδικό.

Θά μπορούσαμε νά ποῦμε, ὅτι ὁ Γέροντας Καλλίνικος ἔπαιξε στίς ἡμέρες μας τόν ρόλο τοῦ Ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ, τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ καί τοῦ Ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ καί ἄλλων ἀγωνιστῶν Πατέρων, οἱ ὁποῖοι σέ στιγμές κρίσιμες γιά τήν Ἐκκλησία ἔμειναν μοναδικοὶ ὑποστηρικτές τῆς Ὀρθοδοξίας.

Ἐκ τῶν παρατεθέντων στοιχείων γίνεται ἀντιληπτό, ὅτι ὁ Ἅγιος Γέροντας Καλλίνικος ὁ Κατουνακιώτης ὁ ἔγκλειστος Ἡσυχαστὴς, εἶναι μία σύγχρονη μορφὴ τῆς Ἀθωνικῆς ἐρήμου πού στηλίτευσε τὴν αἵρεση τῶν Ἰταλῶν, τόν Παπισμὸ καὶ τὴν σύγχρονη παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΥΘΗΡΩΝ ΓΙΑ ΤΑ 50ΧΡΟΝΑ ΤΗΣ ΑΡΧΙΕΡΑΤΕΙΑΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΑΡΥΣΤΙΑΣ κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ Η΄

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΥΘΗΡΩΝ ΓΙΑ ΤΑ 50ΧΡΟΝΑ ΤΗΣ ΑΡΧΙΕΡΑΤΕΙΑΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΑΡΥΣΤΙΑΣ κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Ὁ ἐγρηγορῶν Ἐπίσκοπος Καρυστίας κ. Σεραφείμ καί οἱ σύν αὐτῷ ἀναδειχθέντες Ἐπίσκοποι τῆς περιόδου 1967-1973

Η΄

=====

Β΄. Οἱ σύν τῷ ἁγίῳ Καρυστίας ἀναδειχθέντες Ἐπίσκοποι τῆς περιόδου 1967-1973.

Ὡς γνωστόν, μέ τό στρατιωτικό καθεστώς τῆς 21ης Ἀπριλίου 1967 διωρίσθη ὑπό τῆς σχηματισθείσης Κυβερνήσεως ἡ ἀριστίνδην καλουμένη Σύνοδος ἐξ ὀκτώ (8) Σεβ. Μητροπολιτῶν, 4 ἐκ τῆς Παλαιᾶς καί 4 ἐκ τῆς Νέας Ἑλλάδος. Ἡ Σύνοδος αὐτή ἐπελήφθη τῆς ἐκλογῆς νέου Ἀρχιεπισκόπου, μετά τήν διά λόγους ὑγιείας παραίτησιν τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου Β΄(τοῦ Χατζησταύρου), καί ἐξέλεξε παμψηφεί τόν Ἀρχιμ. Ἱερώνυμον Κοτσώνην Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος. 

Ἐν συνεχείᾳ, ὑπό τήν Προεδρίαν τοῦ νέου Ἀρχιεπισκόπου ἐπληρώθησαν οἱ χηρεύσασες Ἱερές Μητροπόλεις (Ὕδρας, Χίου καί Ζακύνθου), οἱ κενωθεῖσες ἀπό τό ἔτος 1966, λόγῳ τοῦ «νόμῳ κρατούσης Πολιτείας» θεσπισθέντος ὁρίου ἡλικίας ἐξόδου ἐκ τῆς ἐνεργοῦ ὑπηρεσίας τῶν διαποιμαινόντων αὐτάς Σεβ. Μητροπολιτῶν (Ἀλεξανδρουπόλεως, Σιδηροκάστρου, Δρυϊνουπόλεως, Φλωρίνης, Ἐδέσσης, Θηβῶν καί Λεβαδείας, Φωκίδος καί Κερκύρας) καί οἱ νεοσυσταθεῖσες Ἱερές Μητροπόλεις Νικαίας καί Λαγκαδᾶ. Τό ἔτος 1967 ὑπεβλήθησαν παραιτήσεις διά λόγους ὑγιείας ὑπό τῶν Μητροπολιτῶν Θεσσαλιώτιδος καί Ἐλασσῶνος. 

Τό 1968 ἐκηρύχθησαν ἔκπτωτοι διά τοῦ ἀντικανονικοῦ Ν. 214/1968 ὁ τ. Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν – Πρόεδρος Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος καί ὁ Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης, στερηθέντες τοῦ δικαιώματος τῆς ἀσκήσεως ἐφέσεως καί τοῦ ἐκκλήτου. Τό αὐτό ἔτος ὑπεβλήθησαν παραιτήσεις διά λόγους ὑγιείας ὑπό τῶν Μητροπολιτῶν Λαρίσης, Δημητριάδος καί Παραμυθίας, ἐξῆλθον δέ τῆς ἐνεργοῦ ὑπηρεσίας λόγῳ ὁρίου ἡλικίας οἱ Σεβ. Μητροπολῖται Λευκάδος, Ἠλείας, Βεροίας καί Χαλκίδος καί ἐχήρευσε ἡ Ἱερά Μητρόπολις Καρυστίας καί Σκύρου. Τό ἔτος 1969 ἐχήρευσε ἡ Ἱερά Μητρόπολις Γόρτυνος, ἐνῶ ἀπηλλάγησαν τῶν καθηκόντων των οἱ Μητροπολῖται Μονεμβασίας καί Σπάρτης καί  Κυθήρων, μειωθέντος τοῦ ὁρίου ἡλικίας. Ἀρχομένου τοῦ ἔτους 1970 ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ ὁ ἀείμνηστος Μητροπολίτης Τρίκκης καί Σταγῶν κυρός Διονύσιος. Δύο δέ ἔτη μετά ἀπεχώρησαν ἐκ τῆς ἐνεργοῦ ὑπηρεσίας, λόγῳ ὁρίου ἡλικίας, καί οἱ Σεβ.Μητροπολῖται Πατρῶν καί Σιατίστης.

Πλήν τῆς πληρώσεως τῶν ὡς ἄνω Ἱερῶν Μητροπόλεων ἐπληρώθησαν καί: ἡ νεοσυσταθεῖσα Ἱερά Μητρόπολις Νέας Πελαγονίας (Ἐνόπλων Δυνάμεων), ἡ θέσις τοῦ Γενικοῦ Διευθυντοῦ τῆς Ἀποστολικῆς Διακονίας διά τοῦ Ἐπισκόπου Ἀνδρούσης καί οἱ θέσεις τῶν Βοηθῶν Ἐπισκόπων τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς (Περιστερᾶς, Βρεσθένης, Εὐρίπου καί Ἀχελῴου) καί τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ἰωαννίνων (Δωδώνης).

(Συνεχίζεται)

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΥΘΗΡΩΝ ΓΙΑ ΤΑ 50ΧΡΟΝΑ ΤΗΣ ΑΡΧΙΕΡΑΤΕΙΑΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΑΡΥΣΤΙΑΣ κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ Ζ΄

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΥΘΗΡΩΝ ΓΙΑ ΤΑ 50ΧΡΟΝΑ ΤΗΣ ΑΡΧΙΕΡΑΤΕΙΑΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΑΡΥΣΤΙΑΣ κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Ὁ ἐγρηγορῶν Ἐπίσκοπος Καρυστίας κ. Σεραφείμ καί οἱ σύν αὐτῷ ἀναδειχθέντες Ἐπίσκοποι τῆς περιόδου 1967-1973

Ζ΄

=====

Ἐντεῦθεν, τά ζώπυρα τῆς θείας ἀγάπης καί τῆς ἐνθέρμου χριστιανικῆς πίστεώς του τόν ὤθησαν εἰς τό νά ἀφήσῃ τήν ποθητή ἐκπαιδευτική του διακονία πρός τήν μαθητιῶσα νεολαία καί νά ἀφιερωθῇ ἐξ ὁλοκλήρου εἰς τόν Χριστόν καί τήν Ἁγία μας Ἐκκλησία. Πρός τοῦτο ἐκάρη Μοναχός εἰς τήν Ἱεράν Μονήν Παναγίας Ἕλωνας καί ἀνέλαβε, μετά τήν προχείρισίν του εἰς Διάκονον καί Πρεσβύτερον, τά καθήκοντα τοῦ Ἱεροκήρυκος τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μαντινείας καί Κυνουρίας.

Ὡς ἄγαμος Κληρικός- Ἱερομόναχος, «ὅλος ἱερωμένος Θεῷ», ἀνέπτυξε ἔτι περισσότερον τήν Ἱεροκηρυκτική, Ποιμαντική Ἱεραποστολική, κοινωνική καί φιλανθρωπική του δραστηριότητα. «Διηκόνησε μετ’αὐταπαρνήσεως τήν Θείαν Λατρείαν εἰς τάς πόλεις καί εἰς τά ἀπομεμακρυσμένα χωριά τῆς Μητροπόλεως, τήν Ἱεράν Ἐξομολόγησιν καί τό Θεῖον Κήρυγμα». Τό δραστικό βεληνεκές αὐτοῦ ἐπεξετάθη τήν ἴδια περίοδο καί εἰς τήν Παιδαγωγική Ἀκαδημία Τριπόλεως, ὅπου ἐδίδαξε τό μάθημα τῆς Θρησκειολογίας καί τῆς Ἑρμηνείας τῆς Καινῆς Διαθήκης καί συνεδέθη πνευματικά μέ τούς σπουδαστάς «μέ ἀποτέλεσμα νά εἰσπράττει τόν ἀπόλυτο σεβασμό καί τήν ἀγάπη συναδέλφων του καθηγητῶν καί σπουδαστῶν».

Οὕτως ἐχόντων τῶν πραγμάτων καί ἐνῷ ἡ Ἱερωσύνη καί τά Ἱεροκηρυκτικά του καθήκοντα ἐπλήρουν χαρᾶς καί εὐφροσύνης τήν «θεϊκῷ ἔρωτι πτερουμένην καρδίαν του», ἐκλήθη νά ἐπωμισθῇ τήν εὐθύνην καί τό βάρος τοῦ Ἀρχιερατικοῦ ἀξιώματος εἰς τήν ἡλικίαν τῶν 39 ἐτῶν. Εἶναι ἀσύνηθες καί ἀξιοθαύμαστο τό πῶς ἀντιμετώπισε τό ἀπροσδόκητο τῆς κλήσεώς του εἰς τήν Ἀρχιερωσύνην. Ἐν πρώτοις παρεκάλεσε τόν κατηξιωμένον, ἀείμνηστον ἤδη, Συνοδικόν Μητροπολίτην Τρίκκης καί Σταγῶν κυρόν Διονύσιον καί κάποιον στρατηγόν τῆς ἐποχῆς ἐκείνης (τοῦ ὁποίου ἀγνοῶ τό ὄνομα) διά νά παρέμβουν καταλυτικῶς εἰς τόν τότε Μακ. Ἀρχιεπίσκοπον Ἱερώνυμον τόν Α’, προκειμένου νά ματαιώσῃ τά τῆς ἐκλογῆς καί ἀναδείξεώς του εἰς Μητροπολίτην. Καί ἦτο τότε λακωνική καί ἀποστομωτική ἡ ἀπάντησις τοῦ ἁγίου Τρίκκης, ὅταν ἤκουσε τά ἐπιχειρήματά του: «Θά κάμης ὑπακοή εἰς τήν Ἐκκλησία».

Αὐτή ἡ σωτήριος ὑπακοή εἰς τήν Ἁγίαν μας Ἐκκλησίαν ἐχάρισε εἰς τό Χριστεπώνυμον Πλήρωμα τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Καρυστίας καί Σκύρου, ἀλλά καί εἰς τήν καθόλου Ἁγιωτάτην Ἑλλαδικήν μας Ἐκκλησίαν ἐπί μίαν 50ετίαν ἕνα χαρισματικόν καί πολυτάλαντον Ἐπίσκοπον «ἁγνόν, σεμνόν καί σώφρονα, πρᾷον ἡσύχιον κόσμιον, εὐθύν καί ὅσιον, ἀληθῆ ἀνδρεῖον, φρόνιμον μακρόθυμον, χρηστόν ἐπιεικῆ τε καί μέτριον, ἄμεμπτον ἄμωμον καί ἀνεπίληπτον».

Μοναχός καί φιλομόναχος, λειτουργικός καί φιλακόλουθος, ἱερουργῶν τακτικῶς καί ψάλλων καθημερινῶς εἰς τάς ἱεράς Ἀκολουθίας καί τήν Θείαν Λειτουργίαν, ἐπισκοπεῖ ἐπί ἥμισυ αἰῶνα τήν «θεόθεν λαχοῦσαν αὐτῷ Θεόσωστον Ἐπαρχίαν», «τό ἐμπιστευθέν αὐτῷ Ποίμνιον τοῦ Χριστοῦ», «μή ἀναγκαστῶς, ἀλλ’ ἑκουσίως, μηδέ αἰσχροκερδῶς, ἀλλά προθύμως, μηδ’ ὡς κατακυριεύων τῶν κλήρων, ἀλλά τύπος γινόμενος τοῦ ποιμνίου», «γρηγορῶν» καί «νήφων ἐν πᾶσι».

Ὁ Ὅσιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης ἰδιαιτέρως ἐτίμα τόν ἐν ἐγρηγόρσει, νήψει καί προσευχῇ ἀσκητικῶς διάγοντα ἐν τῇ Θεοσώστῳ Ἐπαρχίᾳ του Ἐπίσκοπον Σεραφείμ καί ἀνεφέρετο λίαν εὐφήμως εἰς τήν θεοφιλῆ ζωήν καί τήν Ποιμαντορικήν Διακονίαν του. Καί τά ὅσα περί νήψεως καί πνευματικῆς ἐγρηγόρσεως προανεφέρθησαν ὑπό τῶν νηπτικῶν καί ἀσκητικῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας ἐκφράζουν καί χαρακτηρίζουν τό τετιμημένον πρόσωπόν του καί τόν καθόλου Ἀρχιερατικόν του βίον. 

(Συνεχίζεται)

Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

Του κ. Λυκούργου Νάνη, ιατρού

=====

Η πλειοψηφία των εθνομαρτύρων του Κυπριακού έπους 1955-59 είχε φοιτήσει στα τόσο μα τόσο διαβληθέντα κατηχητικά σχολεία που καλλιεργούσαν και καλλιεργούν τα θρησκευτικά και εθνικά ιδεώδη κι όχι στα μαρξιστικά-εθνομηδενιστικά "φροντιστήρια" που εκκολάπτουν αποδομητές των εθνικοθρησκευτικών αξιών ποτισμένους με το διεθνιστικό δηλητήριο.

Στις ημέρες μας σύσσωμος ο ελληνικός λαός θα έπρεπε να τιμά τη μνήμη των ηρώων της ΕΟΚΑ που ταπείνωσαν μία κραταιή αυτοκρατορία κατάγοντας καίριο πλήγμα στην απαίσια και αποκρουστική αποικιοκρατία.
Παλληκάρια στο άνθος της ηλικίας τους υπό την

εμπνευσμένη ηγεσία του επίσης διαβληθέντος απ τον εσμό των ψευτοπροοδευτικών και θολοκουλτουριαρέων στρατηγού Γεωργίου Γρίβα-Διγενή, του πανάξιου αυτού εθνικού μας ήρωα, με παράτολμο θάρρος και στέρεη αποφασιστικότητα και πυρπολούμενα από τα ιδανικά της εθνικής ελευθερίας και αυτοδιάθεσης έγραψαν σελίδες δόξας στη μαρτυρική νήσο του αποστόλου Βαρνάβα που κατέπληξαν τη διεθνή κοινή γνώμη, αναπτέρωσαν το ηθικό του λαού και συνέσφιξαν ακόμη περισσότερο τους δεσμούς μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου.

Τότε όμως σ’ όλες τις μεγάλες πόλεις της πατρίδας μας διοργανώνονταν ογκώδη και μαχητικά συλλαλητήρια για το μέγα θέμα της Κύπρου με πρωτοστατούντες τους μαθητές και τις μαθήτριες των σχολείων μας καθώς και τους φοιτητές και τις φοιτήτριες πολλοί απ τους οποίους και κακοποιήθηκαν απ την αστυνομία και χωροφυλακή της εποχής!

Οι Έλληνες παραθεωρώντας τις πολιτικές και κομματικές τους διαφορές έβγαιναν στους δρόμους προκειμένου να διαδηλώσουν με σθένος για την αυτοδιάθεση της ελληνικότατης Κύπρου μας!

Μπροστάρης σ' αυτούς τους αγώνες για μία ακόμη φορά η Εκκλησία της Ελλάδος με επικεφαλής τους αειμνήστους αρχιεπίσκοπο Σπυρίδωνα Βλάχο, μητροπολίτη Λήμνου και κατόπιν Τρίκκης και Σταγών Διονύσιο Χαραλάμπους και τον τότε αρχιμανδρίτη και μετέπειτα αρχιεπίσκοπο Αθηνών Ιερώνυμο Κοτσώνη, επίσης αισχρώς διαβληθέντα.

Το μείζον σε σπουδαιότητα Κυπριακό ζήτημα κυριαρχούσε στη δημόσια ζωή κι άφηνε τα ανεξίτηλα αποτυπώματά του σ' αυτήν. Και οι εφημερίδες της εποχής είχαν συντονίσει τη δημοσιογραφική τους δραστηριότητα με τα γεγονότα της Κύπρου.

Σήμερα όμως; Πώς άραγε τιμούμε τον επικό

αντιαποικιοκρατικό, απελευθερωτικό κυπριακό αγώνα; Διοργανώνονται σχετικές σχολικές εορτές μνήμης; Γνωρίζουν οι μαθητές και μαθήτριές μας τίποτε σχετικά με εκείνη τη λαμπρή ιστορική σελίδα; Φρόντισαν οι δάσκαλοι και οι καθηγητές να προβάλλουν τη θυσία των αγωνιστών της ΕΟΚΑ και τη σπουδαιότητά της; Τα ΜΜΕ (μέσα μαζικής εξαχρείωσης) τι πράττουν σήμερα πέρα απ το να υπογραμμίζουν τη βλακώδη, κέλτικης και φράγκικης προέλευσης, "πρωταπριλιά" στην οποία θριαμβεύει το ψεύδος με τραγικές πολλές φορές συνέπειες για την ομαλή κοινωνική ζωή;

Η πανεπιστημιακή-ακαδημαική κοινότητα τι πράττει εν προκειμένω; Μήπως αιδημόνως σιωπά ρίχνοντας στον ωκεανό της λήθης το κυπριακό έπος όταν κάποιοι εκπρόσωποί της δεν το διαστρεβλώνουν κι όλας αποκαλώντας "τρομοκρατικό", άκουσον, άκουσον!!!, τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ;

Τα πολιτικά κόμματα πώς συμπεριφέρονται σε σχέση με τη σημερινή επέτειο; Γίνεται σχετική μνεία άραγε; Αλλά κι αν αυτή γίνεται πώς γίνεται και για ποιο σκοπό γίνεται; Πάλλουν τα σχετικά μηνύματα από φλογερή αγάπη για την Πατρίδα Ελλάδα και είναι ικανά να αναπτερώσουν το ηθικό του Ελληνισμού ή είναι άνευρα, άχρωμα, άοσμα και κινούμενα εντός των πλαισίων της συμβατικότητας; 

ΠΗΓΗ:

Ιστολόγιο “Ο Παιδαγωγός”

ΑΡΘΡΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΕΡΙ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΩΝ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΕΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΙΚΕΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ

ΑΡΘΡΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΕΡΙ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΩΝ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΕΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΙΚΕΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ

Του ιατρού κ. Λυκούργου Νάνη

=====

Η Εκκλησία της Ελλάδος θα έπρεπε να είναι μπροστάρισσα στον ιερό αγώνα που αποσκοπεί στην αποτροπή της διαφαινόμενης προδοσίας, από πλευράς της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας, αναφορικά με το θέμα του ονόματος του γειτονικού προβληματικού κρατιδίου. Ενθυμούμαι με ρίγη συγκινήσεως το αλησμόνητο, ογκωδέστατο συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης του 1992,  στο οποίο πρωτοστάτησε η τοπική Εκκλησία με τη συνδρομή  ορθόδοξων χριστιανικών  σωματείων, εκπροσώπων  του μοναστικού κόσμου και άλλων εκκλησιαστικών παραγόντων.

Δυστυχώς ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών, δέσμιος μιας χρόνιας, στρεβλής και προβληματικής συλλογιστικής, για μία ακόμη φορά μας απογοήτευσε με τις περί συλλαλητηρίων απαράδεκτες και αδιανόητες δηλώσεις του. Αποδείχθηκε για άλλη μία φορά κατώτερος των περιστάσεων και των προσδοκιών του πιστού λαού και των ορθοφρονούντων Ελλήνων. 

Αφιερώνω στον κρίμασιν οις οίδε Κύριος κατέχοντα την αρχιεπισκοπική καθέδρα των Αθηνών τις εξής σκέψεις του μακαριστού εθνικού ήρωα και αγωνιστή, κρατουμένου στα γερμανικά στρατοπεδα συγκεντρώσεως Στόουν και Μπερνάου όπου επί τριετία βασανίσθηκε φρικτά, αοιδίμου Τρίκκης και Σταγών Διονυσίου όπως αυτές έχουν καταχωρηθεί στο βιβλίο του με τίτλο "Ο ΠΙΣΤΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΣ", σελ.27: "Πόσας πολυτίμους υπηρεσίας προσφέρει ο ιερεύς εις την Εκκλησίαν! Αλλά και αι υπηρεσίαι προς το Έθνος του Έλληνος ιερέως; Είναι κυριολεκτικώς αναρίθμητοι. Και γίνεται έτσι ο ιερεύς Ο ΘΕΜΑΤΟΦΥΛΑΞ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ ΠΑΡΑΔΟΣΕΩΝ, Ο ΣΥΝΤΗΡΗΤΗΣ ΤΟΥ ΕΘΝΙΣΜΟΥ ΜΑΣ." 

(λυπάμαι για την αλλεργική αντίδραση που θα προκληθή επί τη αναγνώσει των εθνοκεντρικών αυτών θέσεων σε κάποιους θαμώνες της βολιώτικης "ακαδημίας" εθνομηδενιστές θολο-λόγους και σε κάποιους συριζαιο-"θεολόγους" που λυμαίνονται τον επίσημο εκκλησιαστικό ραδιοσταθμό...).

Και συνεχίζει ο μακαριστός Διονύσιος: "Όπως η ασχημόθωρος άλμη διατηρεί το παστόν ψάρι", γράφει ο Γκωσύ Δεσάν εις το βιβλίον του "Πάνω στους δρόμους της Μικράς Ασίας", "έτσι και το λιγδωμένον και ξεθωριασμένον ράσον του Έλληνος ιερέως συντηρή τον ελληνικόν εθνισμόν". Είναι η ψυχή του Έθνους ο ιερεύς. Πρωτοπόρος αυτός πάντα και ενισχυτής και αγωνιστής θερμός εις καθε εθνικόν ιερόν αγώνα. Χωρίς δισταγμούς και αμφιταλαντεύσεις προτάσσει με θάρρος και ανδρείαν τον εαυτόν του, ασπίδα εναντίον κάθε επιβούλου εχθρού της πατρίδος. Του είναι πολύ γνώριμη η θυσία της ζωής του διά την πίστιν, αλλά και διά την πατρίδα".

Μήπως θυμάστε, Μακαριώτατε, ποιος μίλησε στο συλλαλητήριο της ΠΕΕΚ (ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΥ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΕΝΩΣΕΩΣ ΚΥΠΡΟΥ) στην Αθηνα το 1956; Ο τότε ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ, μακαριστός προκάτοχός σας Δωρόθεος (Κοτταράς). Μήπως ενθυμείσθε ποιος υπήρξε γραμματέας της εν λόγω οργανώσεως; Ο τότε Αρχιμανδρίτης και μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος ο Α' (Κοτσώνης). Μήπως λησμονήσατε τον εθναρχικό ρόλο της Κυπριακής Εκκλησίας προ και κατά τη διάρκεια του Κυπριακού Έπος 1955-1959; Μήπως λησμονήσατε τους εθνικούς αγώνες των μακαριστών προκατόχων σας Χρυσάνθου και Δαμασκηνού;

Μπορούμε και χωρίς εσάς και τους δορυφόρους σας, Μακαριώτατε, να κατέλθουμε στο "άγιο πεζοδρόμιο" για τη Μακεδονία μας! Δεν εκπροσωπείτε σεις εν προκειμένω το φρόνημα της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού αλλά και του πληρώματος της Εκκλησίας. Τις όποιες "συνετές" απόψεις σας κρατείστε τις για τον εαυτό σας. 

ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΕΣΑΣ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΕ!

Υ.Γ.:"Χαμένες ευκαιρίες για την Εκκλησία της Ελλάδος οι αγώνες για το Μακεδονικό και τις ταυτότητες", κατά τον π. Βασίλειο Θερμό!!! Πού καταντήσαμε!

Ο ΤΡΙΚΚΗΣ ΚΥΡΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΩΣ ΚΗΡΥΚΑΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ

Ο ΤΡΙΚΚΗΣ ΚΥΡΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΩΣ ΚΗΡΥΚΑΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Γράφει στην “Πεμπτουσία” ο Πανοσ. Αρχιμ Ελισσαίος, Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας του Αγίου Όρους: 

“Το 1951 ο Αρχιμανδρίτης Διονύσιος Χαραλάμπους  εξελέγη Μητροπολίτης Λήμνου. Θαυμάσια μαρτυρία για τον καθημερινό τρόπο ζωής του κατά την οκταετία της ποιμαντορίας του εκεί δίδει ο πολιός Αρχιμανδρίτης π. Ηλίας Μαστρογιαννόπουλος: «Η προσευχή στην Λήμνο επλησίαζε το «αδιαλείπτως» και το «εν παντί”. Το σπίτι εκείνο ήταν πραγματικά μια Επισκοπή με την παλαιοχριστιανική έννοια, ήταν ένα μάτι και μια καρδιά πού επισκοπούσε μέρα-νύχτα με ασταμάτητη αγάπη και εγρήγορση τους πάντας και τα πάντα. Δεν ήταν «Μητροπολιτικό μέγαρο”. Καλύτερα θα μπορούσε να ονομασθή Κοινόβιο. «Μοναστήρι», σαν τόπος ασκήσεως και προσευχής, «Αδελφότης», σαν τόπος αγάπης και αδελφοσύνης, «Φροντιστήριο», σαν τόπος ποιμαντικής και ιεραποστολικής εκπαιδεύσεως. Στις υψηλές θεωρίες κοινωνιολόγων και φιλοσόφων του αιώνος, η Λήμνος απαντούσε εμπράγματα με την σιωπηλή της επανάσταση, ότι και στις μέρες μας μπορεί να περπατήσει ο Ιησούς ανάμεσα μας».

Έγραψα πολλές φορές ότι ο Οικουμενισμός δεν καταπολεμείται αποτελεσματικά με ότι κάνουν ή γράφουν παραδοσιακοί ορθόδοξοι λαικοί. Κάτι κάνουν και αυτοί όταν επισημαίνουν τα οικουμενιστικά ολισθήματα και κατηχούν το λαό του Θεού και τον ευαισθητοποιούν για θέματα πίστεως. 

Το ουσιαστικό όμως έργο εναντίον του συγκρητισμού μπορούν να το κάνουν μόνον οι ποιμένες αν ποιμαίνουν την θεόθεν λαχούσαν αυτοίς επισκοπή, μονή ή ενορία ορθοδόξως.

Πότε συμβαίνει αυτό;

Όταν ο επίσκοπος είναι άγρυπνος φρουρός της Μητρόπολής του, όταν χειροτονεί κατάλληλους κληρικούς, όταν ζει ο ίδιος και όταν φροντίζει να ζουν και οι κληρικοί της Μητροπόλεως του βίο άσκησης και προσευχής. 

Όταν ένας ηγούμενος βλέπει το μοναστήρι του ως ασκητικό κέντρο και όχι ως διαχειριστή μοναστικής περιουσίας και ως φορέα δημοσίων σχέσεων. 

Όταν ένας ιερέας καθοδηγεί τους πιστούς της ενορίας του πρώτιστα με το παράδειγμά του και στη συνέχεια με την ορθή κατήχηση και με την ορθόδοξη λειτουργική ζωή. 

Όταν συμβαίνουν τα πιο πάνω τότε οι ποιμένες αυτοί γίνονται ζωντανή μαρτυρία της αλήθειας της Ορθοδοξίας και ζωντανοί κήρυκες κατά του Οικουμενισμού έστω και αν δεν αναφέρονται διεξοδικά στον Οικουμενισμό.

Από τον μακαριστό Μητροπολίτη Λήμνου και μετέπειτα Τρίκκης και Σταγών κυρό Διονύσιο λ.χ. (που ήταν η ψυχή της Συνόδου του 1967),  αναβίωσε ο μοναχισμός των Μετεώρων και στη συνέχεια -σε μεγάλο βαθμό- και ο Αγιορειτικός μοναχισμός, αλλά και εξελέγησαν πολλοί από τους πιο ακραιφνείς αντι-οικουμενιστές Μητροπολίτες της Ελλαδικής Εκκλησίας. Επιπλέον! O λαμπρός αυτός ιεράρχης της Εκκλησίας δήλωσε ότι "ο Πατριάρχης Αθηναγόρας δι' ων λέγει και πράττει επιδιώκει την υποδούλωσιν της ορθοδοξίας εις τον παπισμόν."

Χρειάζεται να απαριθμήσουμε τους αντιοικουμενιστές κληρικούς που βγήκαν από τη μάνδρα του Φλωρίνης Αυγουστίνου και του Κονίτσης Σεβαστιανού; 

Από την Ιερά Μονή Οσίου Γρηγορίου του Αγίου Όρους πάλιν, της οποίας ηγούμενος χρημάτισε ο ομολογητής Αρχιμανδρίτης Γεώργιος (Καψάνης), έχουν βγει τα πιο σημαντικά αντιοικουμενιστικά κείμενα της Ιεράς Κοινότητας και πλήθος αντιοικουμενιστών θεολόγων (επισκόπων, ιερέων, μοναχών και λαικών) εναντίον του Οικουμενισμού.

Τα ίδια συμβαίνουν με την Ιερά Μονή Σταυροβουνίου στην Κύπρο και τον ταπεινό της ομολογητή Καθηγούμενο Αθανάσιο.

Αν πάλιν ρίξουμε μια ματιά στην ενορία σκεφθείτε πόσο αντιοικουμενιστικό έργο γέννησε ο π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, ο π. Θεόδωρος Ζήσης, ο π. Γερβάσιος Παρασκευόπουλος, ο π. Νικόλαος Μανώλης κτλ..

Το πρωτεύον, λοιπόν, είναι η επισκοπή, το μοναστήρι και η ενορία να λειτουργούν ορθόδοξα. Να ζουν τη μετάνοια. Αν αυτό συμβαίνει αναπόφευκτα θα ενδιαφερθούν και για την ορθόδοξη ομολογία της πίστεως και θα δώσουν δυνατή μαρτυρία με εκκλησιαστικό ήθος και ομολογιακό φρόνημα.

ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ κ. Λ. ΝΑΝΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΤΥΧΕΣΤΑΤΕΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ κ. Λ. ΝΑΝΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΤΥΧΕΣΤΑΤΕΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 

============

Θλίψη και μόνο θλίψη προκαλεί η συγκεκριμένη συνέντευξη! Από πού να αρχίσει κανείς και πού να τελειώσει! Στο σχετικώς βραχείας εκτάσεως σχόλιό μας θα σταθούμε στην υπό του μητροπολίτου απόδοση του χαρακτηρισμού "μεγάλος" στον κεκοιμημένο πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Αθηναγόρα. 

"Μεγάλος" κατά τον κ. Άνθιμο ο μακαριστός Αθηναγόρας που κατασκανδάλισε τόσο μα τόσο πολύ τον πιστό λαό με τα καμώματά του υποτιμώντας σαφώς τη σημασία του ορθοδόξου δόγματος δηλώνοντας χαρακτηριστικά πως "ο αιών του δόγματος παρήλθεν"! 

Ο άνθρωπος που ήρε τα αναθέματα του 1054 ΜΟΝΟΜΕΡΩΣ ΚΑΙ ΕΡΗΜΗΝ των λοιπών ορθοδόξων πατριαρχείων και αυτοκεφάλων Εκκλησιών και χωρίς η Ρωμαιοκαθολική "Εκκλησία" να έχει προηγουμένως αποπτύσσει τις πλάνες της, στις οποίες(τοπικές ορθόδοξες Εκκλησίες) μόλις την...προτεραία ανακοίνωσε ...τηλεγραφικά την αποφασισθείσα άρση! 

Ο εκκλησιαστικός ηγήτωρ που δήλωνε στο ιταλικό πρακτορείο ANSA "ημείς ουδέν βλέπομεν πρόσκομμα εις την οδόν της ενώσεως..."! 

Έχει μήπως υπόψιν του ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης την επί συνόδω τοποθέτηση στη συνεδρία της 7/3/1967 του μακαριστού μητροπολίτη Τρίκκης και Σταγών Διονυσίου, του σεμνώματος αυτού της Εκκλησίας της Ελλάδος, με αφορμή την αθέτηση απ’ τον τότε Πατριάρχη Κων/πόλεως Αθηναγόρα των ιερών κανόνων που ρυθμίζουν τις σχέσεις ορθοδόξων-ετεροδόξων; 

Τάδε έφη ο αοίδιμος Διονύσιος: "Ο πατριάρχης Αθηναγόρας καταστρατηγεί τους ιερούς κανόνας και σκανδαλίζει τον ελληνικόν λαόν. Ο πατριάρχης δι’ ων πράττει και λέγει ΕΠΙΔΙΩΚΕΙ ΤΗΝ ΥΠΟΔΟΥΛΩΣΙΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΑΠΙΣΜΟΝ"!!! 

Αλλά και ο οσίας βιοτής αείμνηστος Γέρων π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος σε ανοικτή επιστολή του προς το μακαριστό Αθηναγόρα γράφει μεταξύ άλλων για "ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ ΠΕΡΙ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΑΚΡΟΒΑΣΙΕΣ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ". 

Και να ήταν μόνο αυτά τα ολισθήματα του αοιδίμου Αθηναγόρα! Ολόκληρο βιβλίο θα κατελάμβανε η απαρίθμηση των περί την πίστη αστοχιών του! 

Πολύτιμες πληροφορίες με φρικώδεις περί την πίστη ακριτομύθιες του Αθηναγόρα έχει παράσχει ο π. Γεώργιος Μεταλληνός. 

Μήπως ο άγιος Θεσσαλονίκης έχει ακούσει και για τη σχέση του μακαριστού με τη μασσωνία; 

Κάποτε θα πρέπει οι μητροπολίτες μας να χαρακτηρίζουν τους συνεπισκόπους τους "μεγάλους" εδραζόμενοι σε αμιγώς εκκλησιαστικά κι όχι κοσμικά-πολιτικά κριτήρια και γενικότερα να είναι προσεκτικότεροι στις κατά καιρούς δηλώσεις τους γιατί εν εναντία περιπτώσει σκανδαλίζουν και προκαλούν!

ΔΥΟ ΣΧΟΛΙΑ ΤΟΥ κ. ΛΥΚΟΥΡΓΟΥ ΝΑΝΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟ ΛΑΡΙΣΗΣ ΘΕΟΛΟΓΟ

ΔΥΟ ΣΧΟΛΙΑ ΤΟΥ κ. ΛΥΚΟΥΡΓΟΥ ΝΑΝΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟ ΛΑΡΙΣΗΣ ΘΕΟΛΟΓΟ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

===============

Όλοι οι επίσκοποι υπό την ιδιότητά τους να προίστανται των ευχαριστιακών συνάξεων τελούντες το ιερότατο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας,το κατ’ εξοχήν μυστήριο της Εκκλησιαστικής ενότητος, ενώνουν.

Από κει και πέρα η συγκεκριμένη αναφορά μου στο μακαριστό Θεολόγο σχετίζεται με το γεγονός ότι διαφόρων τάσεων, αντιλήψεων, νοοτροπιών και δραστηριοτήτων χριστιανοί ένωσαν τις δυνάμεις τους προκειμένου να επιστρέψει στη διαποίμανση της μητροπόλεως Λαρίσης ο λαοφιλής επίσκοπός τους που ακουσίως απομακρύνθηκε απ’ αυτή.

*****

Επειδή κάποιος σχολιογράφος έγραψε ότι ο μακαριστός επίσκοπος δεν το κουνούσε απ’ την καρέκλα θα πρέπει να καταστεί γνωστό ότι ο μητροπολίτης Θεολόγος ουδέποτε επεδίωξε να επισκοποποιηθεί.

Ίσα-ίσα που προέβαλλε σθεναρή αντίσταση σ’ ένα τέτοιο ενδεχόμενο με συνέπεια να περιέλθουν σε ψυχρότητα οι σχέσεις του με το μακαριστό Διονύσιο που τον πίεζε φορτικά προκειμένου να αναδειχθεί μητροπολίτης.

Μάλιστα ο Θεολόγος απέστειλε στο Διονύσιο εξασέλιδη επιστολή με την οποία του εξηγούσε τους λόγους για τους οποίους κατά την κρίση του δε θα έπρεπε να καταλάβει τον τρίτο βαθμό της ιερωσύνης.

Υπάκουσε όμως, κατόπιν ισχυρών πιέσεων, στη φωνή της Εκκλησίας αφού ο πλειοψηφίσας στο τριπρόσωπο επίσης μακαριστός και εκλεκτός κληρικός π. Ανάργυρος Σταματόπουλος αρνήθηκε την εκλογή του.

Βλέπετε τότε οι επίσκοποι επιστρατεύονταν και δεν παρακαλούσαν, κολάκευαν ή εκλιπαρούσαν όπως συνέβη πριν και μετά την αρχιεπισκοπεία Ιερωνύμου Κοτσώνη.

Και μετά τη δικαίωσή του το 1990 επανήλθε στη Λάρισα υπείκων στη θέληση του πιστού λαού κι όχι στην επιθυμία της καρέκλας.

Και πάλι επιστρατεύθηκε απ’ το ποίμνιό του.

Ο μακαριστός τον επισκοπικό θρόνο τον εξελάμβανε όχι σαν ηγετικό θώκο αλλά ως βήμα διακονίας του πληρώματος της Εκκλησίας.

Δεν είχε στόφα εξουσιαστή και ιεροκράτη κληρικού αλλά ταπεινού διακόνου.

Και γι’ αυτό αγαπήθηκε τόσο πολύ απ’ το ποίμνιό του.

ΠΗΓΗ:

Αναστάσιος