ΕΥΔΟΞΙΑΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ,ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΑΙ ΤΗΣ ΠΑΠΟΣΥΝΗΣ

 

ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΑΙ ΤΗΣ ΠΑΠΟΣΥΝΗΣ

Γράφει η Εὐδοξία Αὐγουστίνου, Φιλόλογος – Θεολόγος

=====

Ἀνακοινώθηκε ἐπίσκεψη τοῦ πάπα στήν πατρίδα μας, προκειμένου νά τιμήσει μέ τήν παρουσία του τούς ἑορτασμούς γιά τά 200 χρόνια ἀπό τήν ἐθνική μας παλιγγενεσία. Εἶναι γνωστό ὅτι γιά χί­λια χρόνια δέν εἶχε ἔλθει πάπας στήν Ἑλ­λάδα. Τό 2001 μᾶς ἐ­πισκέ­φθη­κε ὁ προ­ηγού­μενος πά­πας Ἰωάννης Παῦλος Β´ καί τό 2016 ὁ νῦν πάπας ἦρθε στήν ὄ­μορφη Λέσβο μας. Αὐθόρμητα ἡ σκέ­ψη ἀνασύρει ἀπό τή μνήμη μας «ἔργα καί ἡμέρες» τῆς παποσύνης πού σημάδεψαν τήν ἱ­στορία μας.

1.) Ὁ πάπας εἶναι πράγματι ὄχι μόνον μεγάλος αἱρετικός ἀλλά καἰ αἱρεσιάρχης, δηλαδή ἀρχηγός αἵρεσης, τήν ὁποία οἱ προκάτοχοί του δημιούργησαν καί ἐπέβαλαν βίαια, ἐνῶ ὁ ἴδιος τήν προασπίζεται.)Ἡ συγκεκριμένη αἵ­ρεση τοῦ παπισμοῦ (ἀ­λά­θητο, πρωτεῖο, filioque, τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ, ἡ χρήση ἄζυμου ἄρ­του στή θεία Εὐχαριστία, τό δόγμα τῆς ἀσπίλου συλλήψεως τῆς Θεοτόκου κ.ἄ.) ἀπέσπασε ἀπό τή μία, ἁγία καί καθολική Ἐκκλησία τό 1054 τό μεγαλύ­τερο κομμάτι, τό δυτικό. Στό με­τα­ξύ συχνά ἀκοῦ­με τούς Οἰ­κου­με­νι­στές νά χρησιμοποιοῦν τόν λόγο τοῦ Κυρίου «ἵ­να ἓν ὦ­σι», γιά νά προωθήσουν στούς ὀρ­θοδόξους τά φιλενω­τικά σχέδιά τους· λησμονοῦν, ὅμως, ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκ­κλησία πάντα πε­ριμένει τόν ὑπαίτιο τοῦ κατακερματισμοῦ τῆς Χριστιανοσύνης νά ἀ­ποκηρύξει τίς πλάνες του καί νά ἐ­­πανέλθει στήν Ὀρθοδοξία.

2.) Τό Βατικανό χρησιμοποιοῦσε τή βία τῶν πολέμων καί τῆς ἐξουσίας γιά τήν ἐπίτευξη τῶν στόχων του. Μετερ­χό­μενο αὐτές τίς μεθόδους δέν ἄφησε περιθώρια στούς χριστιανούς τῆς Δυτικῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας νά ἐπιλέξουν ἐλεύθερα ἀνάμεσα στήν ἐγωι­στική αἵρεσή του καί στή γνήσια πίστη τοῦ Χριστοῦ.

3.) Μέ τίς Σταυροφορίες καταλύθηκε καί διασπάσθηκε ἡ ἀνατολική Ρωμαϊκή Αὐτοκρατορία. Ὁ πάπας Ἰννοκέντιος Γ΄ εἶναι ὁ πρῶτος πάπας ὁ ὁποῖος διέταξε Σταυροφορία ἐναντίον ἄλλων χριστια­νῶν. Μετά τήν κατάληψη τῆς Βα­σιλεύου­σας -στή λεηλασία της πρωτοστατοῦσε ὁ λατινικός «κλῆρος»- μετεῖχε στή διανομή τῶν λαφύρων κι ἔγραφε πρός τόν αὐτοκράτορα τῆς Νίκαιας Θεόδωρο Λάσκαρη ὅτι «οἱ Λατῖνοι ὑπῆρ­ξαν ὄργανο τῆς Θεί­ας Προνοίας, πού τιμώρησε τούς Ἕλληνες γιά τήν ἄρνησί τους νά δεχθοῦν τήν ἡγεσία τῆς Ρωμαϊκῆς Ἐκκλησίας». Σέ ὁ­λόκληρη τή Δύση ἔψαλαν ὕμνους, γιά νά πανηγυρίσουν τήν πτώ­ση τῆς «μεγάλης ἀνίερης 

πόλεως».

4.) Δέκα χρόνια μετά τήν ἅλωση τῆς Πόλης, τό 1463, ὁ πάπας Πίος Β´ συ­νέ­ταξε μακρότατη ἐπιστολή πρός τόν σουλτάνο Μεχμέτ Β´ τόν Πορθητή, στήν ὁ­ποία σημείωνε ὅτι τόν ἀναγνώριζε ὡς διάδοχο τῶν βυζαντινῶν αὐτοκρατόρων καί τοῦ πρότεινε νά γίνει χριστιανός καί νά εἶναι ὑποτελής του. Ἐπίσης τοῦ δήλωνε ὅτι θά τοῦ προσέφερε «τόν ἰσχυ­ρό βραχίονά του», προκειμένου νά τι­μωρη­θοῦν ἐκεῖ­νοι πού εἶχαν ἐπαναστατήσει ἐναντίον τῆς «Kαθολικῆς Ἐκ­κλη­σίας», ὑπονοώ­ντας τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλη­σία τῆς Ἀνατολῆς. Εἶχε τήν ἐντύπωση ὅτι οἱ Ὀθω­μανοί εἶχαν καταπνίξει τήν «αἱρετική» Ἀ­νατολή καί ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία ἀποτελοῦσε παρελθόν πιά 

καί θρι­αμβο­λογοῦσε!

5.) Κατά τή διάρκεια τῆς Ὀθωμανοκρατίας, ἄν καί πληροφοροῦνταν ὁ πο­ντίφηκας γιά τόν βαρύ ζυγό τῆς δου­λεί­­ας, δέν προέβη σέ κανένα διάβημα συμπαράστασης πρός τούς ὀρθοδόξους, σέ καμιά διαμαρτυρία πρός τήν «Ὑψηλή Πύλη». Ἀ­ντί­θετα, μέ τήν ἀνοχή τῶν Ὀ­θωμανῶν ἔ­στελνε μισιονάριους, πού ὄργωναν τήν Ἑλλάδα προσπαθώντας νά προσηλυτίσουν τούς ὑπόδουλους Ρωμιούς.

6.) Ὅσον ἀφορᾶ στή στάση τῶν παπικῶν στήν Ἐπανάσταση, ἀφιερώθηκε ἰδιαίτερο ἄρθρο πού ἀναφέρεται στήν ἀν­θελληνικότητά τους καί στή σύμπρα­ξή τους μέ τόν κατακτητή.

7.) Καί μετά τήν ἀπελευθέρωση τό Βατικανό δροῦσε ἀπόλυτα ἀνθελληνικά. Ἡ Βαβαυροκρατία ἐκτελοῦσε πιστά τά πα­ραγ­γέλματά του γιά τήν ἅλωση τῆς Ἐκ­κλησίας τῆς Ἑλλάδος. Τήν τραγική εἰ­­κόνα παρουσιάζει εὔγλωττα μέ τόν δικό του μοναδικό τρόπο ὁ Μακρυγιάννης: «Ἀφάνισαν ὅλως διόλου τά μοναστήρια καί οἱ καημένοι οἱ καλόγηροι, ὅπου ἀφανίσθησαν εἰς τόν ἀγώνα, πε­θαί­νουν τῆς πείνας, μέσα στούς δρόμους, ὁπού αὐτά τά μο­να­στήρια ἦταν τά πρῶτα προπύργια τῆς Ἐπανάστασής μας». Τό 1833 ἀ­πό τά 593 μοναστήρια διέλυσαν τά 412, ὅλα ὅσα εἶ­χαν κάτω ἀπό ἕξι μοναχούς. Οἱ ἐ­γκα­τα­βι­οῦντες σ᾽ αὐτά μοναχοί ἐ­κτο­πί­σθηκαν βίαια, ἐνῶ ἡ περιουσία τους κρατικοποιήθηκε. Τήν ἑπόμενη χρο­νιά περιόρισαν σέ τρία τά γυναικεῖα μοναστήρια· στό καθένα ἀπό αὐτά οἱ μοναχές δέν ἔ­πρεπε νά ὑ­περβαίνουν τίς 40. Σέ περίπτωση ὑπέρβασης, θά ἔ­πρε­πε νά ἐπα­νέλθουν στήν κοσμική ζωή.

8.) Τό 1919, μετά τό τέλος τοῦ Α΄ Πα­γκοσμίου Πολέμου, τήν ἥττα τῆς Γερ­­μα­νίας καί τῆς Τουρκίας, ὅταν ὁ συμμα­χικός καί ἑλληνικός στόλος κατέλαβε τήν Κωνσταντινούπολη, οἱ Βρεττανοί συζητοῦσαν τήν ἀπόδοση τῆς Κωνσταντινούπολης στήν Ἑλλάδα, στήν ὁποία καί ἀνῆ­­κε. Τότε τό Βατικανό δήλωνε ὅτι προτιμοῦσε «νά βλέπει τήν ἡ­μι­σέληνο πάνω στήν Ἁγία Σοφία παρά τόν ἑλληνικό σταυ­ρό!». Μέ ἄλλα λόγια ὅτι προτιμᾶ τό Ἰσλάμ ἀπό τόν 

Χριστιανισμό.

9.) Λίγο ἀργότερα, κατά τή Μικρασια­τι­κή Καταστροφή τοῦ 1922, ἀφοῦ οἱ Δυ­τικοί -Ἄγ­γλοι, Γάλλοι, Ἰταλοί, Ἀμερικανοί, Γερ­μα­νοί κτλ.- ἐνίσχυσαν τούς Τούρ­κους μέ κάθε τρόπο, ὁ πάπας ἔστειλε πρῶτος συγχαρητήριο τηλεγράφημα στόν Κεμάλ Ἀτατούρκ, τόν σφαγέα τῶν Ἑλλήνων τοῦ Πόντου, τῆς Μ. Ἀσίας καί τῶν ἄλλων ἑλ­ληνικῶν περιοχῶν.

10.) Δέν λησμονοῦμε, ἐπίσης, ὅτι πρίν ἀπό λίγα χρόνια τό Βατικανό ἁγιοποίησε τόν Στέπινατς, τόν σφαγέα 800.000 ὀρ­θόδοξων 

ἀδελφῶν μας Σέρβων.

11.) Κατά τήν περίοδο τῆς Κατοχῆς οἱ σύμμαχοι, κάνοντας δῆθεν ἀποκλεισμό τῶν Γερμανῶν, δέν ἐπέτρεπαν στά πλοῖα νά φέρουν τρόφιμα στόν Πειραιᾶ, μέ ἀ­ποτέλεσμα οἱ μέν κατακτητές νά παίρνουν τίς σοδειές τῶν Ἑλλήνων οἱ δέ Ἕλ­­ληνες κατά χιλιάδες νά πεθαίνουν ἀπό τήν πείνα. Τότε ὁ νούντσιος, ἐκ­πρόσω­πος τοῦ πάπα καί μετέπειτα πά­πας, ἐπισκέφθηκε τόν ἀρ­χιεπίσκοπο Δα­μασκηνό καί τοῦ πρότεινε ἡ ἑλληνική Ὀρ­θοδοξία νά ὑποταχθεῖ στόν παπισμό, ὁπότε ἐκεῖ­νος θά ἐπι­τρέψει νά ἔλθουν τροφές στόν Πειραιᾶ. Ὁ προκαθήμενος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος με­τά βδελυγμίας ἀπέρριψε τήν πρόταση. Ὁ πά­πας δέν συγκινήθηκε, τά πλοῖα μέ τό σιτάρι δέν ἦρθαν στόν Πειραιᾶ καί ὁ λαός μας πέθαινε ἀπό τήν πεῖνα.

12.) Δέν ξεχνοῦμε ἀκόμη τίς πασχάλιες εὐχές τοῦ πάπα κάθε χρόνο στή «μακεδονική» γλώσσα, πού ἐνθάρρυναν τόν ἐπεκτατισμό τῶν Σκοπιανῶν!

Ὁ σημερινός πάπας δέν τολμᾶ οὔτε τήν πατρίδα του, τήν Ἀργεντινή, νά ἐπισκεφτεῖ, καθώς τόν περιμένουν οἱ οἰ­κεῖ­οι τῶν 30.000 βασανισθέντων καί ἐξαφα­νισθέντων πολιτῶν καί οἱ ὀργισμένες μάνες τῶν θυμάτων τοῦ ἀνατριχιαστικοῦ παιδομαζώματος τοῦ ἀπάνθρωπου καθεστῶτος Βιντέλα!

Μετά ἀπό ὅ­λα τά παραπάνω, μέ ποιά αἰσθήματα θά μπορούσαμε ἐμεῖς νά ὑποδεχτοῦμε τόν πά­πα Φραγκίσκο Χόρχε Μπερ­γκόλιο στήν ὀρ­θόδοξη Ἑλλάδα;

πηγή

ΚΥΠΡΟΣ Η ΑΕΙ ΕΛΛΑΣ

ΚΥΠΡΟΣ Η ΑΕΙ ΕΛΛΑΣ

Της φιλολόλου και θεολόγου κ. Εὐδοξίας Αὐγουστίνου

=====

Κομμάτι ἀναπόσπαστο ἀπό τήν ἀγαπημένη γῆ τῆς Ἑλλάδος εἶναι τό μεγάλο νησί στά ἀνατολικά τῆς Μεσογείου, ἡ Κύπρος μας. Ἡ στρατηγική θέση της, τά ἀποθέματα χαλκοῦ καί ἡ ξυλεία της ἦταν ἐκεῖνα πού ὁδήγησαν τούς πρώτους Ἕλληνες στήν Κύπρο πρίν ἀπό 34 περίπου αἰῶνες, μεταφέροντας στίς ἀποσκευές τους καί τήν ἀνεπανάληπτη ὁμηρική γλῶσσα, μιά γλῶσσα πού ἀποτελεῖ ἀδιάψευστο μάρτυρα πώς τό νησί ἦταν καί εἶναι -γλωσσικά, ἱστορικά καί φυσιογνωμικά- ἑλληνικό. Ἀπόμακρη ἀπό τόν ἑλληνικό κορμό, ἀδύνατη καί ἀπροστάτευτη ἡ Κύπρος, στή διασταύρωση τριῶν ἠπείρων, δοκίμασε τήν ἄγρια τυραννία καί τήν ἀνηλεῆ ἐκμετάλλευση! Πάμπολλοι κατακτητές ἦλθαν καί παρῆλθαν, ἡ ψυχή της ὅμως ἔμεινε πάντα αὐτή τῶν Ἑλλήνων, ὅπως τήν τραγούδησε ὁ Κωστής Παλαμᾶς:

«Πολλούς ἀφέντες ἄλλαξες

δέν ἄλλαξες καρδιά».

Ἡ ἑλληνικότητα τῆς Κύπρου εἶναι ἀναμφισβήτητη. Ἡ μακρόχρονη ἱστορία τοῦ νησιοῦ, τά ἀρχαιολογικά μνημεῖα, τά ἑλληνικά χαρακτηριστικά, ἡ χριστιανική πίστη, οἱ παραδόσεις, τά ἤθη καί ἔθιμα, τά τοπωνύμια -κοινά σέ πολλές περιπτώσεις μεταξύ Κύπρου καί Ἑλλάδας- διαλαλοῦν τήν ἑλληνικότητά της. 

Ἡ ἱστορία τῆς Κύπρου ἀκολούθη­σε σχεδόν παράλληλη πορεία μέ τόν ὑπόλοιπο ἑλλαδικό χῶρο. Ἔτσι ἡ Τουρκοκρατία στήν Κύπρο ἦλθε μέ καθυστέρηση περίπου 100 χρόνων, τό 1571. Μέχρι τότε ἡ Κύπρος δέν εἶχε οὔτε ἕνα Τοῦρκο. Μέ τήν εἴσοδο τῶν Ὀθωμανῶν στό νησί ἐπαναλαμβάνεται ἡ τραγωδία τῆς ἅλωσης τῆς Πόλης, καθώς ἐξαφανίζεται κάθε ἴχνοςπολιτισμοῦ. Στή διάρκεια τῆς Τουρκοκρατίας διάφορα ἐπαναστατικά κινήματα καί προσφυγές στή χριστιανική Δύση δέν ἔφεραν κανένα ἀποτέλεσμα. Ὁ ἑλληνισμός τοῦ νησιοῦ στέναζε κάτω ἀπό τό σπαθί τοῦ τούρκου κατακτητῆ, ὅπως καί στήν ὑπόλοιπη Ἑλλάδα. Ἡ ἐκκλησία τῆς Κύπρου καί ἰδιαίτερα τά μοναστήρια εἶχαν πρωτεύοντα -σχεδόν μοναδικό- ρόλο στή διατήρηση τοῦ ἑλληνισμοῦ κρατώντας τή «φλόγα ἀναμμένη» νά μή χαθεῖ ἡ ἑλληνικότητα τοῦ πληθυσμοῦ, ἡ γλῶσσα καί ἡ γραφή. Στό μεταξύ Ἕλληνες τῆς Κύπρου συμμετέχουν ἐνεργά στήν προσπάθεια γιά τόν ξεσηκωμό τοῦ Γένους. 

Κι ὅταν ἀέρας ἐλευθερίας ἄρχισε νά φυσᾶ στήν Ἑλλάδα καί ὁδήγησε τό 1814 στόν σχηματισμό τῆς Φιλικῆς Ἑταιρείας, ἡ Κύπρος ὡς ἑλληνικό νησί δέν ἔμεινε ἔξω ἀπό τόν σχεδιασμό τῶν Φιλικῶν καί τήν προετοιμασία τοῦ ἀγώνα, καθώς στό τιμόνι τῆς ἐκ­κλησίας τῆς Κύπρου βρισκόταν τότε ὁ φλογερός ἱεράρχης, ὁ ἀρχιεπίσκοπος Κυπριανός. Σάν ξέσπα­σε ἡ Ἐπανάσταση στήν Ἑλλάδα τό 1821, ὁ σουλτάνος ὀργισμένος ἀπό τίς ἐπιτυχίες της στήν Ἑλλάδα ἐξέβρασε τή μανία καί ἐκδικητικότητά του στήν Κύπρο. Πρῶτο ἀπαγχόνισαν τόν ἀρχιεπίσκοπο Κυπριανό καί ἀκολούθησαν ἐκτελέσεις τῶν μητροπολιτῶν Πάφου Χρυσάνθου, Κιτίου Μελετίου, Κερύνειας Λαυρεντίου καί ἡ σφαγή ἡγουμένων καί κληρικῶν. Γιά δύο περίπου μῆνες συνεχίστηκαν οἱ λεηλασίες μοναστηριῶν, ἐκκλησιῶν καί πλουσίων κατοικιῶν καί οἱ ἄγριες δολοφονίες. Ἐκκλησίες καί μοναστήρια ἀπογυμνώθηκαν ἀπό ὅλα τά τιμαλφῆ, ἐνῶ κτηματικές περιουσίες δημεύθηκαν. Οἱ σφαγές καταγράφηκαν στά συγκλονιστικότερα γεγονότα τῆς Ἐπανάστασης. Ἀλλά καί ἡ ἡρωική ἀντίσταση τῶν Κύπριων ἀδελφῶν ὑπῆρξε ἀπαράμιλλη, ὅπως ἐπιγραμματικά ὁ ποιητής Βασίλης Μιχαηλίδης ἀποτυπώνει:

«Ἡ Ρωμιοσύνη ἐν’ φυλή συνότζιαιρη τοῦ κόσμου.

Κανένας δέν εὑρέθηκεν γιά νά τήν ἠξηλείψει,

κανένας, γιατί σσέπει την ’πού τά ’ψη ὁ Θεός μου.

Ἡ Ρωμιοσύνη ἐν’ νά χαθεῖ, ὄντας ὁ κόσμος λείψει!"

Στή συνέχεια, ὁ Καποδίστριας, τοῦ ὁποίου ἡ μητέρα εἶχε καταγωγή ἀπό τήν Κύπρο, εἶναι ὁ μόνος ἕλληνας πολιτικός ὁ ὁποῖος στή μεγάλη ὁδοιπορία τοῦ κυπριακοῦ διεκδίκησε μέ ἐπίσημο ἔγγραφο τήν ἐνσωμάτωση τῆς Κύπρου στό ἑλληνικό κράτος.

Τό 1878, μετά τόν ρωσοτουρκικό πόλεμο, ἡ μεγαλόνησος παραχωρεῖται ἀπό τούς Τούρκους μέ ἐνοίκιο στή Βρετανία σέ ἀντίβαρο τῆς ρωσικῆς ἀπειλῆς. Μέ τή συνθήκη αὐτή ἡ Ὀθωμανική Αὐτοκρατορία διατηροῦσε «τήν ὑψηλή ἐπικυριαρχία». Τό 1914, μέ τήν ἀρχή τoύ πρώτου παγκοσμίου πολέμου, ἡ Βρετανία θεωρεῖ ἄκυρη τή συμφωνία τοῦ 1878 καί προσαρτᾶ ἐπίσημα τήν Κύπρο. 

Τό 1950 ἡ Ἀρχιεπισκοπή ὀργάνωσε τό γνωστό δημοψήφισμα. Σύσσωμος ὁ Ἑλληνισμός τῆς Κύπρου (σέ ποσοστό 96,5%) σπεύδει μέ ἐνθουσιασμό στίς ἐκκλησίες κάθε πόλης καί χωριοῦ καί ὑπογράφει τήν Ἕνωση μέ τή μητέρα πατρίδα. Ἀλλά ἡ προσπάθεια ἔμεινε ἀδικαίωτη. 

«Ἡ γῆς δέν ἔχει κρικέλια γιά νά τήν πάρουν στόν ὦμο καί νά φύγουν», θά πεῖ ὁ ποιητής Γεώργιος Σεφέρης, ὅταν τό 1953 ταξιδεύει στήν Κύπρο. Ἔτσι, τό 1955 ξεκίνησε ὁ ἔνοπλος ἀγώνας τῆς Ε.Ο.Κ.Α. κατά τοῦ ἀγγλικοῦ ζυγοῦ. Οἱ ἀγωνιστές τῆς Ε.Ο.Κ.Α. κατά τόν ἀπελευθερωτικό ἀγώνα (1955-1959) ἀξιώνουν Ἐλευθερία καί Ἕνωση καί καταδικάζονται σέ θάνατο, γιά νά μείνουν ἀθάνατοι στίς σελίδες τῆς ἱστορίας. Ἔφηβοι καί νέοι ἤθελαν νά βροῦν τά σκαλοπάτια πού πᾶν στή Λευτεριά καί ὁδηγήθηκαν στήν ἀγχόνη μετά ἀπό φρικτά καί ἀπάνθρωπα βασανιστήρια. Τά «Φυλακισμένα Μνήματά» τους ἔγιναν τόπος ἱεροῦ προσκυνήματος, μνημεῖο ἡρωισμοῦ καί ἀντίστασης κατά τῶν δυνάμεων τῆς βίας καί τῆς τρομοκρατίας, ναός ἱερός τῆς ἐλευθερίας, θεμελιωμένος στά κόκαλα τῶν ἀθάνατων παλληκαριῶν, πού ἀναδίδει ἀθανασία, καθώς βροντοφωνάζει: «Τ’ ἀντρειωμένου ὁ θάνατος θάνατος δέ λογιέται». 

Τό 1960 ἱδρύθηκε ἡ Κυπριακή Δημοκρατία. Μετά ἀπό δικά μας λάθη καί δικές μας ὑποχωρήσεις, ἔφτασε νά διχοτομηθεῖ ἡ Κύπρος, γεγονός πού ἐπιχειρήθηκε τό 1964 καί πραγματοποιήθηκε στίς 20 Ἰουλίου 1974, ὅταν οἱ Τοῦρκοι εἰσέβαλαν στό 40% τῆς νήσου. Ὁ στόχος τῆς Ἄγκυρας εἶναι προφανής: νά δημιουργήσει προϋποθέσεις ἀπόλυτου ἐλέγχου στό βόρειο τμῆμα τῆς Κύπρου καί νά αὐξήσει σταδιακά τήν ἐπιρροή στό νότιο τμῆμα, ὥστε νά μετατρέψει τή μαρτυρική μεγαλόνησο σέ τουρκικό προτεκτοράτο.

Ὅμως,

«Δέν τοῦ πάει Τοῦρκος

αὐτοῦ τοῦ βουνοῦ, βρέ παιδιά,

δέν τοῦ πάει, πρός Θεοῦ, Τοῦρκος!

Πῶς νά τό κάνουμε;»,

λέγει γιά τόν τουρκοπατημένο Πενταδάκτυλο -σύμβολο ὅλης τῆς κατεχόμενης Κύπρου- ὁ Κ. Μόντης, ποιητής μέ βαθειά συναίσθηση τῆς ἑλληνικότητάς του.

Σήμερα ἡ ἡρωοτόκος καί πολύπαθη Κύπρος, μέ «τήν πιό ἀτόφια Ρωμιοσύνη», ὅπως ἔγραφε ὁ Σεφέρης, βρίσκεται σέ μιά κρίσιμη καμπή τῆς ἱστορίας της. Ἄς μή σκιαζόμαστε, ὅμως, γιατί «Κύπρος ἀεὶ Ἑλλάς». 

«Κι ἡ Ἑλλάδα,

τελευταῖος θάμνος στόν γκρεμό,

νά τόν ἁρπάζει ἡ λευτεριά

καί νά κρατιέται»,

σαλπίζει ἀποφθεγματικά καί διαχρονικά ὁ Κ. Μόντης.