ΟΜΙΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΥΝΟΔΟ

ΟΜΙΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΥΝΟΔΟ

Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Την περασμένη Τετάρτη παρεβρέθηκα στον καθεδρικό ναό της Αγίας Τριάδας για την Προηγιασμένη Λειτουργία.

Μετά το πέρας της έγινε ομιλία για την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο στην κοινοτική αίθουσα του ναού από τον Αρχιμανδρίτη Ναθαναήλ Συμεωνίδη. Επακολούθησε μακρά συζήτηση με δεκάδες παρεμβάσεις από το ακροατήριο.

Λυπάμαι να παρατηρήσω ότι η ομιλία του π. Ναθαναήλ ήταν κατά το 50% εκτός θέματος και δεν μας διαφώτισε αναφορικά με τη θεματολογία και τα ουσιαστικά προβλήματα που θα αναφυούν στη Σύνοδο. Ακούσαμε για τη διένεξη για τα αποχωρητήρια του ναού της Αγίας Ειρήνης στην Κωνσταντινούπολη, συζητήσαμε επί μακρόν για τον εθνοφυλετισμό αλλά ποια είναι η θεματολογία της Συνόδου και ποια είναι τα επίμαχα σημεία για τα οποία θα υπάρξουν έριδες στη Σύνοδο δεν ακούσαμε τίποτα.

Ως εκ τούτου και η συζήτηση που επακολούθησε ήταν σχεδόν εξ ολοκλήρου εκτός θέματος. Για να μη νομιστεί ότι υπερβάλλω αναφέρω ότι μεταξύ άλλων συζητούσαμε αν πρέπει η Θεία Λειτουργία να τελείται στα Αγγλικά ή στα Ελληνικά και αν πρέπει να υπάρχει ή όχι η Ελληνική σημαία στις εκκλησίες μας.!!! Τώρα πώς στην ευχή σχετίζονται αυτά τα θέματα με την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο δύσκολα μπορεί κάποιος να αντιληφθεί.

Αφού, όμως, εξετράπη η συζήτηση σε άλλα θέματα καλόν είναι να καταθέσουμε τα ακόλουθα. Η Ελληνική Σημαία και η Ελληνική γλώσσα ούτε διώχνουν ούτε προσκαλούν κάποιους στην Εκκλησία. Θέλετε απόδειξη; 

Ως γνωστόν τα μοναστήρια του Γέροντα Εφραίμ της Αριζόνας έχουν γίνει ο πόλος έλξεως χιλιάδων αλλόθρησκων και ετερόδοξων στην Ορθοδοξία παρόλον ότι έχουν αναρτημένη την Ελληνική σημαία και παρόλον ότι οι Ακολουθίες τελούνται εξ ολοκλήρου στα Ελληνικά. Αυτό που οδηγεί ψυχές στην Ορθοδοξία δεν είναι ούτε η σημαία, ούτε η γλώσσα αλλά η αρετή των μοναστών και το αγωνιστικό τους φρόνημα. Αυτά ας αποκτήσουμε όλοι και ιδιαίτερα οι ποιμένες μας και όλα τα άλλα θα ακολουθήσουν.

ΑΣΕΒΗΣ ΕΜΜΟΝΗ ΝΑ ΕΚΤΟΠΙΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΨΑΛΤΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΑΝΑΛΟΓΙΟ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΤΡΙΑΔΑ ΣΤΟ ΜΑΝΧΑΤΑΝ

ΑΣΕΒΗΣ ΕΜΜΟΝΗ ΝΑ ΕΚΤΟΠΙΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΨΑΛΤΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΑΝΑΛΟΓΙΟ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΤΡΙΑΔΑ ΣΤΟ ΜΑΝΧΑΤΑΝ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Από καιρό έχουμε επισημάνει ότι, στην Εκκλησία της Αμερικής, γίνεται συστηματική προσπάθεια άλωσης του αναλόγιου από γυναίκες με την πλήρη ευλογία του Αρχιεπισκόπου Δημητρίου.

Αποκλείεται να μη γνωρίζει ο Σεβασμιότατος τι συμβαίνει σε ορισμένες κοινότητες στις οποίες διακονούν μάλιστα στενοί συνεργάτες του και οπωσδήποτε είναι αδύνατο να αγνοεί τι συμβαίνει στον καθεδρικό ναό.

Δεν φτάνει που οι φραγκοχορωδίες -που αποτελούνται κυρίως από γυναίκες- τραγουδούν άριες κατά τη διάρκεια της θείας λειτουργίας, τώρα οι γυναίκες άρχισαν να εκτοπίζουν συστηματικά και τους ψάλτες από το αναλόγιο.

Επαναλαμβάνω ότι σε αυτό το θέμα ο Σεβασμιότατος φέρει, αν όχι ακέραιη, τουλάχιστον την κύρια ευθύνη. Ένα απλό νεύμα του θα έφτανε, ένας απλός λόγος του θα ήταν υπεραρκετός για να σταματήσουν αυτές οι νεωτεριστικές ασχημίες.

Είναι πλέον ή βέβαιο ότι ο Σεβασμιότατος, όχι μόνον δεν κάνει τίποτα για να τις σταματήσει, αλλά ότι και τις ευλογεί δι' αμφοτέρων των χειρών.

Το θέμα αυτό ελπίζω να μου δοθεί η ευκαιρία να το αναλύσω πιο διεξοδικά. Θα επιχειρήσω να το δω μάλιστα μέσα στα πλαίσια της λανθασμένης εντύπωσης ότι ο Σεβασμιότατος δείχνει σπουδή για ορισμένα απαράδεκτα θέματα -λ.χ. για τη συμμετοχή του στις οικουμενιστικές ασχημίες στο Φανάρι κατά την επίσκεψη του Πάπα Φραγκίσκου- απλά και μόνον διότι αυτή είναι η εντολή του Παναγιότατου. Όσοι προβαίνουν σ’ αυτόν τον ισχυρισμό έχουν περιορισμένη αντίληψη των πραγμάτων. Όπως λένε οι Αμερικανοί: Τhey are right, but they are wrong! 

Ορίστε! Στο συγκεκριμένο θέμα λ.χ. στο οποίο αναφερόμαστε ο Πατριάρχης δύο φορές μας εξήγησε -και μάλιστα σε αυστηρό τόνο- ότι πρέπει να ψάλλουν Βυζαντινοί ψάλτες στους ναούς μας και όχι φραγκοχορωδίες. Γιατί δεν του κάνουμε υπακοή; Και γιατί μάλιστα αυτή η ασχημία συμβαίνει σε κοινότητες που διακονούν στενοί συνεργάτες του Σεβασμιότατου; 

Παρόλη τη φοβερή λειψανδρία που υπάρχει στον Οικουμενικό Θρόνο στον καθεδρικο ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι πλησιάζει ποτέ το αναλόγιο γυναίκα; Προφανώς όχι! Επομένως για ποιο λόγο συμβαίνει αυτός ο δυτικότροπος νεωτερισμός στον καθεδρικό ναό της Αγίας Τριάδας -και όχι μόνον- της Εκκλησίας της Αμερικής, που δεν υπάρχει καμιά λειψανδρία; Απλούστατα επειδή αυτή η επιλογή, αν δεν εκπορεύεται εξ υπαρχής από τον Αρχιεπίσκοπο Δημήτριο, λαμβάνει οπωσδήποτε σάρκα και οστά με την πλήρη ευλογία του.

Αλλά αυτά ας τα αφήσουμε για διεξοδική ανάλυση σε μελλοντικό άρθρο.

Για την ώρα ας περιοριστούμε να εκφράσουμε τη βαθύτατη πικρία μας επειδή στον καθεδρικό ναό της Αγίας Τριάδας στο Μανχάταν κατά τη διάρκεια του Αγίου Ευχελαίου διάβασαν γυναίκες τα τρία από τα επτά Αποστολικά αναγνώσματα, ενώ οι ψάλτες του ναού διακονούσαν στο αναλόγιο. Τη συγκεκριμένη μάλιστα ημέρα υπήρχαν στο ναό τέσσερις ιεροσπουδαστές από τη Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού στη Βοστώνη, που παρεπιδημούν αυτές τις μέρες στη Νέα Υόρκη εξαιτίας των διακοπών του Πάσχα, οι οποίοι θα μπορούσαν κάλλιστα να διαβάσουν τα αναγνώσματα. 

Και όμως! Φιμώθηκαν και οι ψάλτες και οι ιεροσπουδαστές για να επιδειχθεί η ασεβής εμμονή να εκτοπίζουν γυναίκες τους ψάλτες από το αναλόγιο, ενώ είναι σαφής η Παράδοση της Εκκλησίας όπως εξίσου σαφής είναι και η επιταγή των Ιερών Κανόνων για το αντίθετο.

Το θέμα είναι πολύ πιο σοβαρό από ότι ίσως πολλοί νομίζουν. Αν πίστευα ότι το πρόβλημα αφορά απλά τις οποιεσδήποτε προσωπικές εμμονές του π. Ιωάννη Βλάχου θα ήταν πολύ εύκολο να εστιάσω την κριτική μου στον ίδιο ή να καλούσα τον Σεβασμιότατο να τον ανακαλέσει σε τάξη. Δυστυχώς παρόμοια φαινόμενα γίνονταν στον καθεδρικό ναό κατά τη διάρκεια της εφημερίας ενός άλλου έμπιστου κληρικού του Σεβασμιότατου κ. Δημήτριου χωρίς να παρεμβαίνει ο Αρχιεπίσκοπος για να σταματήσει τις ασχημίες.

Ας σημειωθεί μάλιστα ότι αυτά τα έκτροπα δεν γίνονταν κατά τη διάρκεια του Αρχιεπισκόπου Ιακώβου όταν εφημέριος του καθεδρικού ναού για δεκαετίες ήταν ο π. Στεφανόπουλος.

Ερωτούμε πρωτίστως τον Αρχιεπίσκοπο Δημήτριο και τον π. Ιωάννη Βλάχο, αλλά και κάθε άλλο που είναι άμεσα ή έμμεσα συνυπεύθυνος για την νεωτεριστική ασχημία. Δεν είναι ντροπή και αμαρτία να πολιτεύονται περισσότερο προτεστάντικα από ότι ο Αρχιεπίσκοπος Ιάκωβος;

Σε κάθε περίπτωση προφανώς δεν έχουμε καμιά δυνατότητα ουσιαστικής παρέμβασης στα θέματα αυτά. Καθηκόντως, όπου συμβαίνουν αυτού του είδους και αλλες παρεμφερείς ασχημίες, μπορούμε μόνον να τις επισημαίνουμε και να τονίζουμε και να αναλύουμε για ποιο λόγο είναι απαράδεκτες.

ΤΟ ΑΓΙΟ ΕΥΧΕΛΑΙΟ ΣΤΟΝ ΚΑΘΕΔΡΙΚΟ ΝΑΟ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΑΣ ΣΤΟ ΜΑΝΧΑΤΑΝ

ΤΟ ΑΓΙΟ ΕΥΧΕΛΑΙΟ ΣΤΟΝ ΚΑΘΕΔΡΙΚΟ ΝΑΟ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΑΣ ΣΤΟ ΜΑΝΧΑΤΑΝ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Χθες Τετάρτη ο καθεδρικός ναός της Αγίας Τριάδας στο Μανχάταν τέλεσε δύο φορές το μυστήριο του αγίου ευχελαίου.

Το απόγευμα από τις 3-5 και το βράδυ από τις 7-9. 

Συμμετείχα στο δεύτερο ευχέλαιο.

Πυκνότατο εκκλησίασμα. Περισσότερο ακόμη και από τις συνήθεις Κυριακές! Και το πιο εντυπωσιακό! Οι τέσσερις στους πέντε πιστοί που έλαβαν μέρος στο μυστήριο ήταν νέοι και νέες κάτω των 30-35.

Το δεύτερο ευχέλαιο τελείται για όσους εργάζονται και δεν μπορούν να παρεβρεθούν στο μυστήριο που τελείται νωρίτερα.

Γεμάτη κυριολεκτικά η εκκλησία από νέους και νέες επαγγελματίες που έρχονταν από τη δουλειά τους κατευθείαν στην εκκλησία.

Ας το ξανασκεφτούν ξανά όσοι πιστεύουν ότι η Εκκλησία της Αμερικής δεν πηγαίνει καλά απλά και μόνον επειδή κάποια ημερήσια σχολεία έκλεισαν λόγω της ραγδαίας δημογραφικής αλλοίωσης της περιοχής που είναι κτισμένες ορισμένες εκκλησίες.

Ας αναρωτηθούν: Πόσες ενορίες στην Ελλάδα και στην Κύπρο τελούν το μυστήριο του ευχελαίου και είναι γεμάτες με τόσους πολλούς νέους και τόσο πολλές νέες όπως συνέβηκε ψες βράδυ στον καθεδρικό ναό;

Ένα άλλο θετικό στοιχείο που παρατήρησα κατά την τέλεση του μυστηρίου -πέραν το ότι όσοι διακονούσαν στο Ιερό Βήμα ήταν με τα ράσα τους- ήταν το ότι ο π. Ιωάννης Βλάχος -ο εφημέριος του ναού- εξήγησε στο εκκλησίασμα ότι το άγιο ευχέλαιο είναι μυστήριο και ως μυστήριο δεν μπορεί να δοθεί σε μη ορθόδοξους που τυχόν παρίσταντο στο ναό.

Πολύ ορθή θέση που εκφράζει την πίστη της Εκκλησίας. 

Χρειάζεται να σχολιάσουμε και κάποιες άλλες πτυχές της τέλεσης του αγίου ευχελαίου στον καθεδρικό ναό της Αγίας Τριάδας στο Μανχάταν γι’ αυτό και θα επανέλθουμε -συν Θεώ- σύντομα.

ΘΛΙΒΕΡΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΚΑΘΕΔΡΙΚΟΥ ΝΑΟΥ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΑΣ ΣΤΟ ΜΑΝΧΑΤΑΝ

ΘΛΙΒΕΡΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΚΑΘΕΔΡΙΚΟΥ ΝΑΟΥ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΑΣ ΣΤΟ ΜΑΝΧΑΤΑΝ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Με βαθύτατη θλίψη διαπιστώσαμε ότι, αντί, όπως ελπίζαμε, να καταργήσουν την φραγκοχορωδία του καθεδρικού ναού της Αγίας Τριάδας, στο Μανχάταν, προσέλαβαν νέα διευθύντρια της χορωδίας την κυρία Evey Simon. Δεν ξέρουμε αν πρόκειται για ορθόδοξη ή για ετερόδοξη κυρία επειδή δυστυχώς -στο παρελθόν τουλάχιστον- μέλη της φραγκοχορωδίας διετέλεσαν και ετερόδοξοι και αλλόθρησκοι!!!

Πριν ορισμένα χρόνια ο όμιλος των Ελλήνων φοιτητών και καθηγητών του πανεπιστημίου Κολούμπια προσκάλεσε τον Σεβ. Αμερικής κ. Δημήτριο.

Μετά το πέρας της θαυμάσιας ομιλίας του Σεβ. Αμερικής μια κυρία σηκώθηκε να κάνει ερώτηση και αυτοσυστήθηκε ως Αγγλικανή (επισκοπελιανή) και ως μέλος της φραγκοχορωδίας της Αγίας Τριάδας!!!

Ο μεν Αρχιεπίσκοπος -for obvious reasons- δεν σχολίασε το γεγονός, αλλά όπως διαπίστωσα αργότερα ο κ. Καλμούκος κατήγγειλε ότι στη φραγκοχορωδία υπηρετούν, όχι μόνον ετερόδοξοι αλλά και αλλόθρησκοι.

Αφού οι υπεύθυνοι του καθεδρικού ναού δεν είχαν -ως όφειλαν- τη συναίσθηση του χρέους να καταργήσουν την φραγκοχορωδία, ελπίζουμε τουλάχιστον ότι είναι ορθόδοξη η νέα χοράρχης του καθεδρικού ναού. 

Περιττόν φυσικά να αναφέρουμε ότι, ακόμη και αν τυχόν διαπιστωθεί ότι είναι ορθόδοξη, δεν σημαίνει ότι αίρονται καθ’ οιονδήποτε τρόπο οι αντιρρήσεις μας για τις φραγκοχορωδίες.

Απλά δεν είναι ορθή, ούτε συμβατή με την Παράδοση της Εκκλησίας η πολυφωνική δυτική μουσική στην ορθόδοξη λατρεία επειδή δεν εκφράζει το ορθόδοξο δόγμα.

Είναι ορατές διά γυμνού οφθαλμού οι προσωπικές μεγάλες ευθύνες του Σεβ. Αμερικής κ. Δημήτριου για τη συνέχιση της παρουσίας δυτικής πολυφωνικής μουσικής στον καθεδρικό ναό της Αρχιεπισκοπής μετά παρέλευση δεκαπενταετίας ολόκληρης από την ενθρόνιση του Σεβασμιότατου και ενώ προιστάμενος του ναού είναι πρόσωπο της απολύτου  εμπιστοσύνης του Αρχιεπισκόπου Δημητρίου. Εκφράζουμε την πλήρη απογοήτευσή μας και την πιο ειλικρινή αποδοκιμασία μας για το γεγονός.

Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΗΓΙΑΣΜΕΝΗΣ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ ΤΗΣ Β΄ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΗΓΙΑΣΜΕΝΗΣ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ ΤΗΣ Β΄ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Ξαναπήγα στον καθεδρικό ναό της Αγίας Τριάδας στο Μανχάταν, την Προηγιασμένη της Τετάρτης, για να ξαναζήσω τις πολύ κατανυκτικές στιγμές που έζησα την προηγούμενη βδομάδα.

Πράγματι η κατάνυξη ήταν και πάλιν πολύ αισθητή. Οι πιστοί ήταν λίγοι -καμιά τριανταριά- που έδιναν την εντύπωση ακόμη πιο λίγων, επειδή ο ναός είναι ευρύχωρος, αλλά οι περισσότεροι από αυτούς ήταν νέοι μεταξύ 20 και 30 ετών.

Ο καλλίφωνος πρωτοψάλτης του ναού κ. Αθανάσιος Μινέτος μας έψαλλε -όπως πάντοτε- πολύ κατανυκτικά και στη συνέχεια έκανε τη δεύτερη σαρακοστιανή ομιλία της ενορίας στην παρακείμενη κοινοτική αίθουσα που πρόσφεραν και Σαρακοστιανό δείπνο.

Η ομιλία ήταν πολύ ενδιαφέρουσα. Ο κ. Μινέτος έχει το χάρισμα να διδάσκει πολύ όμορφα. Μιλά με μεγάλη άνεση, δεν κομπιάζει καθόλου να βρει την κατάλληλη λέξη που θέλει να χρησιμοποιήσει, αν και μιλά από στήθους, κάνει πολύ χαρακτηριστικές έντονες κινήσεις με όλο του το σώμα και το εκφραστικό του πρόσωπο, διδάσκει με ένα χαμόγελο που μεταδίδει ειρήνη και κατορθώνει κάτι που ελάχιστοι ομιλητές κατορθώνουν: Να μιλά για πολλή ώρα χωρίς να διασπάται η προσοχή ή να νιώθουν ανία οι ακροατές του. 

Εξ όσων γνωρίζω ο κ. Μινέτος έχει πόθο να ιερωθεί, γι’ αυτό εκφράζω τη βεβαιότητα ότι θα γίνει πολύ καλός κατηχητής, ομιλητής και ιεροκήρυκας.

Η ομιλία του περιστράφηκε γύρω από το δίπολο της ησυχίας που κατορθώνει ο άνθρωπος με την προσευχή και της πολυδιάσπασης του ενδιαφέροντος και της προσοχής του ανθρώπου με την ενασχόλησή του με πολλά πράγματα.

Άρχισε την ομιλία του με αναφορά στον Άγιο Ιωάννη της Κροστάνδης, ενώ στη συνέχεια έκανε δαψιλή χρήση πολλών στοιχείων της ζωής και της διδασκαλίας του Οσίου Παισίου του Αγιορείτη και άλλων σύγχρονων ενάρετων Γερόντων.

Έκανε εκτεταμένη αναφορά στο διαδίχτυο και στον τρόπο που τα κοινωνικά μέσα διχτύωσης παρασύρουν τον άνθρωπο σε μια πολυδιάσπαση μακριά από το βασίλειο της ησυχίας και της προσευχής.

Πολύ ενδιαφέρουσα ομιλία από φέρελπι νέο θεολόγο με πολλά χαρίσματα που έχει πόθο να υπηρετήσει τον Κύριο στο Άγιο Θυσιαστήριο.

Μακάρι ο Χριστός να εμπνέει αγνά παιδιά με χαρίσματα και ικανότητες για να ποιμαίνουν τον λαό του Θεού εις νομάς σωτηρίους. 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΤΡΙΑΔΑ ΣΤΟ ΜΑΝΧΑΤΑΝ

ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ Α΄ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ 

(Από τον Κατανυκτικό Εσπερινό της Τυρινής μέχρι την Κυριακή της Ορθοδοξίας)

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

5.) ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΤΡΙΑΔΑ ΣΤΟ ΜΑΝΧΑΤΑΝ

Την Κυριακή της Ορθοδοξίας στον Καθεδρικό ναό της Αγίας Τριάδας λειτούργησε και κήρυξε τον θείο λόγο ο Σεβ. Αμερικής κ. Δημήτριος.

Ο Σεβ. Αμερικής δεν χρειάζεται συστάσεις. Το κύρος, η προσωπικότητα και οι θεολογικές του περγαμηνές δεν είναι απλά πανορθόδοξης αλλά παγχριστιανικής εμβέλειας.

Όπως πάντοτε -έτσι και την Κυριακή της Ορθοδοξίας- το κήρυγμα του Σεβ. κ. Δημήτριου ήταν πολύ ουσιαστικό. Μας μίλησε για την έριδα της Εικονομαχίας και μας βοήθησε να αντιληφθούμε το ιστορικό της πλαίσιο. 

Ο Αρχιεπίσκοπος Δημήτριος έχει πολύ καλές σχέσεις με την Ιστορία. Όχι μόνον έχει πολλές ιστορικές γνώσεις για τα θέματα που αναπτύσσει, αλλά και του αρέσει να διερευνά τα θέματα μέσα από την ιστορική τους προοπτική.

Το κήρυγμά του είναι πάντοτε δίγλωσσο και στις πλείστες κοινότητες -λόγω της δημογραφικής σύνθεσης του εκκλησιάσματος- η έμφαση -πολύ ορθά- δίνεται στο κήρυγμα στα Αγγλικά.

Μετά την αναφορά που έκανε για την Κυριακή της Ορθοδοξίας ο Σεβασμιότατος έκανε κήρυγμα με θέμα το “έρχου και ίδε” της Ευαγγελικής περικοπής. Μας εξήγησε ότι η πρόσκληση είναι προσωπική εμπειρία. Όχι ενασχόληση με αφηρημένες έννοιες ή φιλοσοφική αναζήτηση.

Η πιο χαριτωμένη στιγμή του κηρύγματος του Αρχιεπισκόπου ήταν όταν απηύθυνε λίγα λόγια στα πάμπολλα παιδάκια που ήταν παρόντα στη Θεία Λειτουργία και συμμετείχαν μάλιστα με τις εικόνες στα χεράκια τους στη λιτανεία για την Κυριακή της Ορθοδοξίας.

Ο Σεβασμιότατος τα ρώτησε αν κατανοούν τι ακριβώς έκαναν με τη συμμετοχή τους στη λιτανεία και τους εξήγησε ότι, όπως κρατούν στην αγκαλιά τους τις εικόνες του Κυρίου, της Θεοτόκου και των Αγίων, έτσι πρέπει να έχουν στην καρδούλα τους τον Χριστό, την Παναγία, τους Αγίους και τον φύλακα άγγελό τους. 

Ο Σεβασμιότατος αγκαλιάζει με αληθινή στοργή τα παιδάκια και τα κάνει να αισθάνονται ότι η Εκκλησία είναι το σπίτι τους και ο Χριστός, η Παναγία, οι Άγιοι και οι Άγγελοι συνοδοιπόροι τους.

Ποια καλύτερη προσέγγιση ενός ποιμένα προς τα παιδιά;

ΠΡΟΗΓΙΑΣΜΕΝΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΣΤΟΝ ΚΑΘΕΔΡΙΚΟ ΝΑΟ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΑΣ ΣΤΟ ΜΑΝΧΑΤΑΝ

ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ Α΄ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ 

(Από τον Κατανυκτικό Εσπερινό της Τυρινής μέχρι την Κυριακή της Ορθοδοξίας)

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

2.) ΠΡΟΗΓΙΑΣΜΕΝΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΣΤΟΝ ΚΑΘΕΔΡΙΚΟ ΝΑΟ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΑΣ ΣΤΟ ΜΑΝΧΑΤΑΝ

Θα μπορούσα να γράψω βιβλίο αναφορικά με όσα είδα και άκουσα κατά την Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία στον καθεδρικό ναό την περασμένη Τετάρτη. Πραγματική αποκάλυψη ο εκκλησιασμός μου στην Αγία Τριάδα.

α.) Η κατανυκτική Θεία Λειτουργία

Η Θεία Λειτουργία πραγματικά μυσταγωγική, όχι μόνον επειδή η προηγιασμένη Θεία λειτουργία είναι από τη φύση της πολύ μυσταγωγική, αλλά και επειδή όλα συνέτειναν προς αυτήν την κατεύθυνση.

Ο φωτισμός του ναού ακριβώς αυτός που χρειάζεται για να δημιουργηθεί κλίμα κατάνυξης. 

β.) Ο πρωτοψάλτης Αθανάσιος Μινέτος

Ο πρωτοψάλτης κ. Αθανάσιος Μινέτος -όπως έγραψα πολλές φορές- ψάλλει κυριολεκτικά σαν άγγελος. Είναι πολύ καλλίφωνος και ξέρει θαυμάσια μουσικά. Η φωνή του έχει μια αγγελική χροιά, η οποία αφενός μεν είναι συμβατή με το αρρενωπό μέλος της Βυζαντινής μουσικής, ενώ παράλληλα την διακρίνει ένας αιθέριος τόνος.

γ.) Οι δύο μικροί ψάλτες-θαύμα Νικηφοράκος και Εμμανουελάκος

Συχνά βρέθηκα μπροστά σε ευχάριστες εκπλήξεις στην πορεία της γνωριμίας μου με τις κοινότητες της Αρχιεπισκοπής Αμερικής. Η μεγαλύτερη μου έκπληξη, όμως, -χωρίς καμιά αμφιβολία- είναι τα δύο παιδάκια ο Νικηφοράκος -γυιος του Αρχιδιακόνου π. Παντελεήμονα Παπαδόπουλου- και ο Εμμανουελάκος (Λαμπράκης), δύο καταπληκτικά παιδάκια 10 και 9 χρόνων αντίστοιχα.

Εχουν εξαιρετικές φωνές. Προπαντός εντυπωσιάζει η ικανότητά τους να διαβάζουν και να ψάλλουν τα κείμενα της υμνολογίας στο πρωτότυπο χωρίς την παραμικρή δυσκολία.

Τα διαβάζουν χωρίς ξενική προφορά και χωρίς να κομπιάζουν και ψάλλουν με τις γλυκές τους φωνούλες κατανυκτικά με καλή γνώση της Βυζαντινής μουσικής.

Είδατε τι θαύμα;

δ.) Ο π. Ιωάννης Βλάχος

Ο π. Ιωάννης Βλάχος τελεί με πολύ φόβο Θεού τη Θεία Λειτουργία. Σε κατανύσσει ο τρόπος που πλησιάζει την Αγία Τράπεζα, ο τρόπος που θυμιατίζει, ο τρόπος που μπαίνει στο Ιερό Βήμα, ο τρόπος που τελεί την εξομολόγηση, ο τρόπος που δίνει άφεση αμαρτιών στον εξομολογούμενο. Πραγματικά ευλαβής κληρικός.

Στην Σαρακοστιανή Ομιλία, που έγινε μετά το πέρας της Προηγιασμένης, στην παρακείμενη κοινοτική αίθουσα της εκκλησίας όπου προσφέρθηκε Σαρακοστιανό δείπνο, ο αρχιδιάκονος Παντελεήμονας μας μίλησε για τη μετάνοια. 

Βρήκα την ευκαιρία να ρωτήσω τον π. Ιωάννη για την κλήση του στην ιερωσύνη. Διαπίστωσα ότι σκόνταψε λίγο στη διήγηση επειδή έγινε αναφορά σε κάποιο θαύμα που δεν αφορούσε ορθόδοξους. Για να τον ενθαρρύνω να αντιληφθεί πώς σκέφτομαι (how do I feel about it, όπως λένε οι Αμερικανοί) του έδειξα τις πληγές μου. 

Του μίλησα για την κόλαση που έζησα για δεκαετίες εξαιτίας της απουσίας του Θεού κατά μεγάλα διαστήματα της ζωής μου. 

Ο ίδιος είχε την ευγένεια και τη χριστιανική αγάπη να χαρακτηρίσει την εξομολόγησή μου αναζήτηση του Θεού, αλλά επέμενα ότι άλλο είναι η αναζήτηση μιας πιστεύουσας καρδίας που θέλει να γνωρίσει βαθύτερα το Θεό και άλλο η ερημιά (waste land) μιας ψυχής που βασανίζεται αλύπητα γιατί χάνει επαφή με το Θείο. 

Στη συγκεκριμένη περίπτωση ήθελα να πω στον π. Ιωάννη ότι άλλο είναι η αυστηρότητα για την ακρίβεια των δογμάτων της πίστεως που δείχνω με τα γραπτά μου και άλλο η προσέγγιση των αιρετικών. Διατηρώ τις καλύτερες αναμνήσεις από παλιούς συμφοιτητές μου και άλλους ετερόδοξους που γνώρισα κατά καιρούς και έχω διδαχθεί πολλά από την πίστη και τις αρετές τους. Αν όμως αγαπούμε τους ετερόδοξους δεν μπορούμε να τους κρύψουμε ότι βρίσκονται στην αίρεση. Αυτό, όμως, πρέπει να γίνεται χωρίς να ξεχνούμε ότι είναι ψυχές του Θεού Τιμίω Αίματι ηγορασμένες.

ε.) Ο Αρχιδιάκονος Παντελεήμονας

Ο ομιλητής -ο Αρχιδιάκονος Παντελεήμονας- ήταν πολύ καλός. 

Είναι η δεύτερη φορά που ακούω τον Αρχιδιάκονο να μιλά. Η πρώτη του ομιλία ήταν ακόμη καλύτερη. Για να ακριβολογώ ήταν μια από τις καλύτερες ομιλίες που άκουσα στη ζωή μου. Νομίζω ότι ο π. Παντελεήμων μιλά εξαιρετικά όταν δεν μιλά από χειρόγραφο επειδή έχει έμφυτη ευγλωττία. Γι' αυτό η πρώτη του ομιλία, που έγινε από στήθους χωρίς χειρόγραφο, αλλά και εκείνα που μας είπε στη δεύτερη ομιλία χωρίς να εξαρτάται απο το χειρόγραφο, ήταν τα πιο ωραία τμήματα της ομιλίας του.

Δεν συνιστά καμία υπερβολή να πω ότι από όλους τους κληρικούς της Αρχιεπισκοπής Αμερικής που άκουσα να μιλούν τα είκοσι χρόνια που ζω στις ΗΠΑ, ο π. Παντελεήμων κάνει οπωσδήποτε το πιο ορθόδοξο κήρυγμα.

Τι με οδήγησε σ’ αυτό το συμπέρασμα;

Καταρχήν μιλά πάντοτε εσχατολογικά. Δεν λέγει λ.χ. “να είμαστε ταπεινοί”. Λέγει “να είμαστε ταπεινοί για να κερδίσουμε τη Βασιλεία των Ουρανών”. Ποτέ δεν λείπει η προοπτική της αιωνιότητας από το κήρυγμά του.

Ο Αρχιδιάκονος Παντελεήμων αναφέρει συνεχώς στιγμιότυπα από το βίο και τη διδασκαλία των Αγίων. Δεν κάνει Νεορθόδοξο κουλτουριάρικο κήρυγμα που θέλει να εντυπωσιάσει τον ακροατή των λόγων του με τη στοχαστική του διάθεση και με την κατά κόσμον πολυμάθειά του. Ούτε σχολαστικό κήρυγμα ξερής παράθεσης πατερικών αποσπασμάτων. Λέγει πάντοτε τι είπαν οι Άγιοι με τα συγγράμματά τους. Προπαντός, όμως, αναφέρεται σε χαρακτηριστικά στιγμιότυπα -ιδιαίτερα ασκητών αγίων που δείχνουν με ποιο τρόπο έβαλαν σε εφαρμογή το Ευαγγέλιο στην προσωπική τους ζωή. 

Το λίγο που γνωρίζω τον π. Παντελεήμονα, από τις δύο ομιλίες του που άκουσα και από τη συζήτηση που ακολούθησε, κατάλαβα ότι πρόκειται για πολύ εκλεκτή ψυχή με ακραιφνώς ορθόδοξο φρόνημα. Πάντοτε μου έκανε καλή εντύπωση ο αρχιδιάκονος, επειδή εμπνέει εξαιτίας της ασκητικής του μορφής. Τώρα, όμως, που τον άκουσα να μιλά για τις Ποντιακές και άλλες ευσεβείς του καταβολές και τον είδα με πόση αγάπη και γλυκύτητα συμπεριφέρεται προς τα παιδιά του, είμαι απολύτως πεπεισμένος ότι πρόκειται για πολύ αξιόλογο κληρικό με αληθινό φόβο Θεού. Η Εκκλησία της Αμερικής μπορεί να προσβλέπει προς το πρόσωπό του με πολλή εμπιστοσύνη.

Να διακινδυνεύσω μια πρόβλεψη;

Δεν νομίζω ο Σεβασμιότατος Αμερικής να θέλει να χάσει τέτοιο θησαυρό από το άμεσο περιβάλλον του. Γι’ αυτό ζωηρά αμφιβάλλω αν θα τον χειροτονήσει σύντομα πρεσβύτερο.

(Συνεχίζεται)

Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΑΙ Η ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΣΤΗ ΒΟΣΤΩΝΗ

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΓΚΥΚΛΙΟ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Διαβάσαμε, στη Romfea.gr, το ακόλουθο απόσπασμα από εγκύκλιο του Αρχιεπισκόπου Δημητρίου για την Υψωση του Τιμίου Σταυρού:

“Ὑψώνουμε τόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ ὅταν δέν διστάζουμε ἤ φοβούμεθα νά δηλώσουμε ὅτι εἴμαστε Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί σέ ὁποιαδήποτε περίπτωση ἤ περιβάλλον βρεθοῦμε. 

Ὑψώνουμε τόν Σταυρό ὅταν τά σπίτια καί οἱ οἰκογένειές μας ἀποτελοῦν κατοικητήριο Χριστοῦ.

Ὑψώνουμε τόν Σταυρό γιά νά δοῦν ὅλοι τή δύναμη τῆς πίστεως καί τῆς χάριτος ὅταν ζοῦμε σύμφωνα μέ τόν τρόπο τοῦ Σταυροῦ, δηλαδή ὅταν κάνουμε θυσίες γιά τό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί τίς ἀνάγκες τῶν ἄλλων, ὅταν ζοῦμε μέ ἀγάπη καί ταπεινότητα καί ὅταν οἱ ζωές μας δείχνουν πάντοτε τήν ὁδό τοῦ Χριστοῦ. 

Καθώς ἑορτάζουμε αὐτή τήν Ἑορτή καί σκεπτόμεθα τήν μαρτυρία τοῦ Σταυροῦ, προσφέρουμε τίς προσευχές καί ὑποστήριξή μας σάν ἐτήσια παράδοση στήν ἀγαπημένη μας Θεολογική Σχολή τοῦ Τιμίου Σταυροῦ.

Ὑψώνοντας τόν Σταυρό καί προσφέροντας μαρτυρία τοῦ Εὐαγγελίου, ἡ Σχολή τοῦ Τιμίου Σταυροῦ κατέχει σημαντικό ρόλο στή ζωή τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς μας.

Σέ αὐτό τό ἱερό ἵδρυμα αὐτοί πού σήκωσαν τόν Σταυρό τοῦ Κυρίου μας καί ἀκολούθησαν τό κάλεσμά Του στήν Ἁγία Ἱερωσύνη καί διακονία λαμβάνουν τήν καθοδήγηση καί ἐκπαίδευση τήν ὁποία χρειάζονται γιά νά φέρουν τόν Σταυρό.

Μέσα σέ ἕνα περιβάλλον λατρείας καί προσευχῆς, ἀκαδημαϊκῆς τελειότητος καί ὁμονοίας ἐν Χριστῷ, οἱ σπουδαστές ἔχουν τήν εὐκαιρία νά προσηλωθοῦν στόν Σταυρό, νά καλλιεργήσουν τήν πίστη καί ἀφοσίωσή των, νά βιώσουν τήν ἐλπίδα, τήν δύναμη καί τόν θρίαμβο τά ὁποῖα εἶναι ἄκρως ἀπαραίτητα γιά μιά ζωή διακονίας.

Εἴθε νά προσευχηθοῦμε εἰδικά αὐτή τήν ἡμέρα γιά τούς σπουδαστές, τό διδακτικό προσωπικό, τό λοιπό προσωπικό, τούς ἐφόρους καί τούς δωρητές τῆς ἀγαπημένης μας Σχολῆς τοῦ Τιμίου Σταυροῦ.

Σᾶς παρακαλῶ νά προσφέρετε τήν ὑποστήριξή σας στή Σχολή μας καί στούς σημερινούς καί μελλοντικούς φοιτητές θεολογίας ἀπό τίς ἐνορίες σας.”

Ωραίοι λόγοι μεστοί θεολογικών νοημάτων -όπως πάντοτε- οι λόγοι και οι εγκύκλιοι του Αρχιεπισκόπου Αμερικής.

Στο πρώτο μέρος της εγκυκλίου του -το οποίο παραλείψαμε να παραθέσουμε για να μην επιμηκύνουμε την έκταση του άρθρου-, ο Σεβ. κ. Δημήτριος κάνει λειτουργική αγωγή για την εορτή της Υψωσης του Τιμίου Σταυρού. Μια πολύ ωραία πρακτική του Σεβασμιότατου την οποία οι πλείστοι ιεράρχες παραμελούν να κάνουν με τα κηρύγματα και με τις εγκυκλίους τους.

Καλοί είναι οι ύμνοι και οι ωδές για τη Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού στη Βοστώνη και χθες όλοι προσφέραμε κατά δύναμη -όπως είχαμε χρέος- για την ενίσχυσή της.

Αναμένουμε, όμως, από τον Σεβασμιότατο, επειδή χρημάτισε Καθηγητής της Σχολής για χρόνια και επειδή την τελευταία δεκαπενταετία είναι ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής, να αναγνωρίσει ότι υπάρχουν πολλά προβλήματα στη Θεολογική Σχολή τα οποία χρήζουν άμεσης αντιμετώπισης.

Ο Σεβασμιότατος δεν αγνοεί ότι η Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού αναγόρευσε επίτιμο διδάκτορα τον Δρυίδη Αγγλικανό Πριμάτο που επιδίδεται -κατά την ιδία αυτού ομολογία- σε Βουδδιστικές πρακτικές προσευχής και τον δεινώς αστοχήσαντα -σε πολλά θέματα πίστεως- κ. Γιανναρά.

Ο Σεβασμιότατος δεν αγνοεί ότι στη Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού της Βοστώνης λύνει και δένει ο π. Εμμανουήλ Κλάψης πρωτοπαλίκαρο του κ. Πέτρου Βασιλειάδη.

Ο ίδιος παγκοσμιοσυμβουλίτης διαθρησκειακός οικουμενιστής κληρικός τυγχάνει τακτικός θαμώνας της εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσας Ακαδημίας του Βόλου και είναι ο πρώτος πανορθοδόξως που χρησιμοποίησε τον κυριολεκτικά αιρετικό όρο “μεταπατερική θεολογία”.

Αντί, λοιπόν, να εκθειάζει μέχρι τρίτου ουρανού το έργο της Σχολής και τα επιτεύγματά της, είναι επιβεβλημένο ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής να λάβει συγκεκριμένα μέτρα για να θέσει τη Σχολή σε ορθόδοξη τροχιά.

Πλην του π. Κλάψη ο Σεβασμιότατος δεν αγνοεί ότι στη Σχολή υπάρχουν Καθηγητές που προωθούν ακραίες προτεσταντικές φιλελεύθερες ιδέες, υπάρχουν άλλοι που είναι φερέφωνα του πιο ακραίου Οικουμενισμού, όπως υπάρχουν ορισμένοι που είναι φορείς των Νεορθόδοξων, Νεονικολαιτικών και στοχαστικών προσανατολισμών της OCA.

(Παρενθετικά αναφέρω ότι εκτός από Καθηγητές της Σχολής που κουβαλούν τα μυαλά της θεολογίας της OCA, πολλοί - υπογραμμίζω το πολλοί- στενοί συνεργάτες του Σεβασμιότατου τρέφουν τις ίδιες πεποιθήσεις).

Αρχιεπίσκοπος Αμερικής δεν είναι ο Σεβ. κ. Δημήτριος και μάλιστα για τα 15 τελευταία χρόνια; Ποιος άλλος εκτός από τον ίδιο έχει την ευθύνη να διορθώσει τα ημαρτημένα;

Δεν αγνοώ ότι παρεμβάλλονται συνεχώς σοβαρά προσκόμματα στον Αρχιεπίσκοπο Αμερικής από την πρώτη μέρα της ενθρόνισής του.

Δεν παραγνωρίζω ότι είναι άνθρωπος με φόβο Θεού, αδιάβλητος ιεράρχης, ανιδιοτελής και με άριστες προθέσεις και θεολόγος ολκής πανορθοδόξου βενηλεκούς.

Δεν παραθεωρώ ότι γίνεται συχνά στόχος εμπαθών επιθέσεων από ανθρώπους, οι οποίοι δεν αγαπούν την Εκκλησία.

Δεν υποτιμώ ότι είναι αληθινά σεμνή και ταπεινή ψυχή και ότι δεν αρέσκεται στις φανφάρες και στο θόρυβο. Γνωρίζω ότι ζει με λιτότητα και με ανιδιοτέλεια και ότι καλλιεργεί τις εν Χριστώ αρετές στο φυτώριο της αφάνειας τον μόνο χώρο που φυτρώνουν οι χριστιανικές αρετές.

Γι’ αυτό ακριβώς θεώρησα χρέος μου έναντι του Χριστού να τον υπερασπίζομαι από τις άδικες επιθέσεις που γίνεται κατά καιρούς στόχος. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έχω ή είχα ποτέ ψευδαισθήσεις ότι η συνηγορία μου ή η κριτική μου λαμβάνεται υπόψη από κανένα.

Αλλά από εκεί και πέραν υπάρχουν ευθύνες τις οποίες πρέπει να αναλάβει. 

Με τίποτα δεν δικαιολογείται η συγκατάθεσή του για την αναγόρευση του κ. Γιανναρά ως επίτιμου διδάκτορα της Σχολής, όπως δεν δικαιολογείται η στήριξή του για τις φραγκοχορωδίες στις εκκλησίες μας -και δη στον καθεδρικό ναό της Αγίας Τριάδας- 15 ολόκληρα χρόνια μετά την ενθρόνισή του, όπως δεν δικαιολογείται η ευλογία ή τουλάχιστον η ανοχή του για τον εκτοπισμό των ψαλτών από γυναίκες, όπως δεν δικαιολογείται η χειροτονία διαβεβλημένων ή και Οικουμενιστών ή και νεωτεριστών κληρικών -και δη επισκόπων- στην Εκκλησία μας.