Η ΑΣΧΕΤΩΣΥΝΗ ΤΩΝ ΕΛΛΑΔΙΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ

Η ΑΣΧΕΤΩΣΥΝΗ ΤΩΝ ΕΛΛΑΔΙΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

============

Μου προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση η χονδροειδής άγνοια των πιο βασικών πτυχών του Κυπριακού εκ μέρους των Ελλαδιτών δημοσιογράφων.

Ανθρωποι που νόμιζα ότι είχαν σε βάθος γνώση του Κυπριακού, επειδή γράφουν για δεκαετίες για το θέμα, αποδείχθηκαν -με τις τελευταίες εξελίξεις- κυριολεκτικά αστοιχείωτοι σε βαθμό που ξενίζει και απογοητεύει οικτρά.

Ο Διευθυντής του “Ορθοδόξου Τύπου” κ. Γ. Ζερβός λ.χ., ο κ. Νίκος Χειλαδάκης,  ο κ. Δελαστίκ, ο κ. Δ. Καζάκης κτλ. -αφήνω πια τους διαχειριστές των ιστολογίων λ.χ. του defence.net και όσους αναπαράγουν τις θέσεις τους-, έγραψαν τις τελευταίες μέρες τόσο χονδροειδείς ανακρίβειες ώστε, αντί να εκθέσουν τον κ. Αναστασιάδη για τη λανθασμένη αποδοχή της Δήλωσης επανέναρξης των συνομιλιών, εξέθεσαν τον εαυτό τους ως αφερέγγυους και αστοιχείωτους αναλυτές των γεγονότων τουλάχιστον στα μάτια όσων γνωρίζουν τα στοιχειώδη για την Ιστορία του Κυπριακού αλλά και για τις πρόνοιες του Κυπριακού Συντάγματος της Ζυρίχης.

Μου κάνει αλγεινεστάτη εντύπωση λ.χ. ότι πολλοί που μιλούν -και μάλιστα με τόση βεβαιότητα- για το Κυπριακό, δεν γνωρίζουν ότι η πολιτική ισότητα των δύο κοινοτήτων της Κύπρου δεν είναι στοιχείο της Δήλωσης ή έστω της Συμφωνίας Μακαρίου- Ντενκτάς, αλλά το πιο βασικό δομικό στοιχείο του Συντάγματος της Συμφωνίας της Ζυρίχης.

Ο Τουρκοκύπριος Αντιπρόεδρος λ.χ. είχε δικαίωμα βέτο σε κάθε απόφαση του Ελληνοκύπριου Προέδρου. 

Γι’ αυτό προσφυώς ελέχθη ότι το Σύνταγμα της Ζυρίχης έδινε το τιμόνι στους Ελληνοκύπριους και τα φρένα στους Τουρκοκύπριους.

Εντύπωση επίσης προξενεί ότι πολλοί Ελλαδίτες δημοσιογράφοι αγνοούν ότι οι συνομιλίες είναι διακοινοτικές και όχι συνομιλίες μεταξύ του Κυπριακού κράτους και του παράνομου Τουρκοκυπριακού κράτους. 

Γι’ αυτό και εντυπωσιάστηκαν επειδή ο Ελληνας πρωθυπουργός και ο Κύπριος Πρόεδρος μιλούσαν για τον συνομιλητή της Ελληνοκυπριακής κοινότητας και όχι της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αλλά αυτή η πρακτική, όχι μόνον είναι κατοχυρωμένη από τις Συνθήκες της Ζυρίχης, αλλά και επιβεβαιωμένη από την πρακτική όλων των συνομιλιών από το 1963 μέχρι σήμερα.

Αλλο σημείο -αλλά όχι το μόνο- που εντυπωσιάζει για την ασχετωσύνη των Ελλαδιτών αναλυτών του Κυπριακού είναι ότι δεν γνωρίζουν ότι η Συμφωνία της Ζυρίχης επέτρεπε στους Τουρκοκύπριους να εκλέγουν τον Τουρκοκύπριο Αντιπρόεδρο και στους Ελληνοκύπριους να εκλέγουν τον Ελληνα Πρόεδρο χωρίς να έχει η μια κοινότητα το δικαίωμα να συμμετέχει στις εκλογές της άλλης. 

Γι’ αυτό και ορισμένοι θριαμβολόγησαν επειδή νόμισαν ότι πέτυχαν διάνα και ανακάλυψαν λαυράκι όταν άκουσαν τον κ. Αναστασιάδη να λέγει ότι οι Ελληνοκύπριοι που θα ζουν στην Τουρκοκυπριακή ζώνη δεν θα έχουν το δικαίωμα να εκλέγουν τους άρχοντες του συνιστώντος κρατιδίου!

Αντιλαμβάνεστε ότι με αυτά τα δεδομένα όλοι όσοι γνωρίζουν τα πιο στοιχειώδη για το Κυπριακό δεν πείθονται από  παιδαριώδη επιχειρήματα αυτής της μορφής, που μαρτυρούν πλήρη ασχετωσύνη της Ιστορίας του Κυπριακού προβλήματος, αλλά και των Προνοιών της Συμφωνίας της Ζυρίχης και των όρων της Συμφωνίας Μακαρίου-Ντεντκάς.

Σε αντίθεση με τους Ελλαδίτες δημοσιογράφους τα Κυπριακά πολιτικά κόμματα -ο κ. Νικόλας Παπαδόπουλος λ.χ.-, αλλά και Ελληνοκύπριοι δημοσιογράφοι -ο κ. Σ. Ιακωβίδης, ο κ. Λάζαρος Μαύρος, ο κ. Γ. Σέρτης κτλ.- άσκησαν σοβαρή, αξιόπιστη και εμπεριστατωμένη κριτική στη Δήλωση όπως θα δούμε σε επόμενο άρθρο.

Να αναφέρω μόνον -για λόγους αληθείας και δικαιοσύνης- ότι η κυρία Σοφία Βούλτεψη έχει εις βάθος γνώση του θέματος ασχέτως αν κάποιος αποδέχεται ή απορρίπτει την ανάλυσή της.

Ελπίζω, μετά την παράθεση των πιο πάνω στοιχείων, ότι οι αναγνώστες αντιλαμβάνονται για ποιο λόγο αναφέρω τακτικά ότι απορρίπτω κάθε είδους ομοσπονδιακή μορφή λύσης του Κυπριακού και για ποιο λόγο ζητώ να επανέλθει στο τραπέζι των συνομιλιών, όχι το Σύνταγμα της Ζυρίχης, αλλά της αναθεωρημένης Ζυρίχης, των 13 σημείων που υπέβαλε ο Μακάριος το 1963.

Το αίτημά μου γίνεται εν πλήρει επιγνώσει του γεγονότος ότι τα 13 σημεία της πρότασης του Μακάριου υπερβαίνουν την ρατσιστική πολιτική ισότητα των δύο κοινοτήτων και το διχοτομικό προσανατολισμό της Συμφωνίας της Ζυρίχης, των τετελεσμένων της εισβολής, της Συμφωνίας Μακαρίου-Ντενκτάς, του χάρτη της Διζωνικής Δικοινοτικής ομοσπονδίας που παρέδωσε στους Τούρκους ο μ. Τάσσος Παπαδόπουλος ως εκπρόσωπος της Ελληνοκυπριακής κοινότητας στη Βιέννη το 1977 και βεβαίως του σχεδίου Ανάν και της Δήλωσης επανέναρξης των Συνομιλιών.

“ΕΚ ΓΑΡ ΣΤΟΜΑΤΟΣ ΣΟΥ ΚΡΙΝΩ ΣΕ”, κ. ΓΙΑΝΝΑΡΑ!

“ΕΚ ΓΑΡ ΣΤΟΜΑΤΟΣ ΣΟΥ ΚΡΙΝΩ ΣΕ”, κ. ΓΙΑΝΝΑΡΑ!

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

============

Ο γνωστός κακόδοξος διανοούμενος κ. Χρήστος Γιανναράς δημοσίευσε άρθρο στην εφημερίδα “Καθημερινή”, που επιγράφει “Εκ παραδρομής η αποκάλυψη», στο οποίο μεταξύ άλλων αναφέρει:

 “Ἀρκοῦν κλάσματα δευτερολέπτου γιὰ νὰ συμβεῖ. Μία ἀπροσεξία, ἀπρονοησία, κακοτυχία - ἡ κάμερα καταγράφει «ἐκ παραδρομῆς». Καὶ ὁ δημόσιος ἄνδρας ξεγυμνώνεται μπροστὰ στὰ μάτια ἑκατομμυρίων τηλεθεατῶν.

Γιὰ τοὺς πολίτες μὲ αὐτοσεβασμὸ καὶ ἀξιοπρέπεια ὁ κ. Σαμαρὰς ἔχει τελειώσει πολιτικά. Ἐπιστέγασμα (μὲ ἀδυσώπητη συμβολικὴ δυναμική) τῆς ἀνικανότητάς του καὶ τῆς ἐξωφρενικῆς παλαιοκομματικῆς πολιτικῆς του ἦταν ὁ τρόπος ποὺ ἔκλεισε τὴν ΕΡΤ καὶ ἡ καταισχύνη ἀπὸ τὴ βωμολόχο ἀθυροστομία του. Εἶναι ζήτημα χρόνου καὶ συγκυριῶν νὰ περάσει στὸν «πάγκο» τῆς ντροπῆς, νὰ συγκαταριθμηθεῖ μὲ τοὺς ἀποτυχημένους, στιγματισμένους προκατόχους του.

Ἡ ἑλλαδικὴ κοινωνία ἔχει μπροστά της καινούργια σισύφεια ἀνηφόρα. Ὁ κ. Τσίπρας εἶναι σαφῶς εὐφυέστερος τῶν «ἀναστημάτων» ποὺ ἡ δεινὴ πραγματικότητα ξέβρασε στὸν «πάγκο». Πρέπει νὰ καταλαβαίνει, λοιπόν, ὅτι τὴν ἐκτίναξή του ἀπὸ τὸ 4,6 στὸ 27% τῆς προτίμησης τῶν ψηφοφόρων δὲν τὴν ὀφείλει οὔτε στὴ γοητεία ποὺ ἄσκησαν στὴν ἑλληνικὴ κοινωνία οἱ ἰδεοληψίες τῆς «Ἀριστερῆς Πλατφόρμας» οὔτε ἡ ρομαντικὴ ψυχανωμαλία τῆς «Κομμουνιστικῆς Τάσης» στὸ συνονθυλευματικὸ κόμμα του. Ἡ ἐκτίναξή του ἦταν τὸ προϊόν τῆς λαϊκῆς ὀργῆς γιὰ τοὺς αὐτουργοὺς τῶν κακουργημάτων ποὺ ὁδήγησαν στὴν καταστροφὴ τῆς ζωῆς μας, καὶ ἐπιμένουν ἀκόμα νὰ διαχειρίζονται τὴ «σωτηρία» μας ἀπὸ τὶς συνέπειες τῆς δικῆς τους φαυλότητας καὶ ἀνικανότητας.

Ἂν ὁ κ. Τσίπρας φιλοδοξεῖ νὰ εἶναι πολιτικὸς ἀρχηγὸς καὶ ὄχι κομματάρχης σὲ παλαιοημερολογίτικες σέκτες, ἂν πιστεύει στὸν σημερινὸ ρεαλισμὸ μίας κοινωνιοκεντρικῆς ἑλληνικῆς Ἀριστερᾶς, δὲν ἔχει παρὰ νὰ συγκροτήσει καὶ νὰ ἀνακοινώσει, τώρα, τοὺς ἐπιτελεῖς του. Σὲ ποιὰ στελέχη του ὑπολογίζει, μὲ ποιὲς προσωπικότητες ἔχει ἐξασφαλίσει συνεργασία, μὲ ποιὸ ὑπουργικὸ συμβούλιο θὰ τολμήσει τὸ τιτάνιο ἔργο νὰ ξαναστήσει στὰ πόδια τῆς τὴν κατεαγμένη καὶ κατεξευτελισμένη Ἑλλάδα. Πῶς θὰ μπορέσει νὰ ἀπαλλαγεῖ ἀπὸ τὴν ὀμηρεία σὲ «συνιστῶσες» καὶ ὑπόδικους γιὰ κοινωνικὰ ἐγκλήματα «συνδικαλιστές». Ἡ Ἱστορία εὐνόησε πληθωρικὰ καὶ ἄλλους πρὶν ἀπὸ αὐτόν, ποὺ σήμερα κρύβονται ἔντρομοι, δὲν τολμοῦν οὔτε στὸν δρόμο νὰ ξεμυτίσουν. Κοιμοῦνται μὲ τὸν ἐφιάλτη τῆς δίκαιης λαϊκῆς ὀργῆς.”

Ας αρχίσουμε από τις κρίσεις του κ. Γιανναρά για τον κ. Σαμαρά. 

Διασκεδάζω -με την καρδιά μου- όταν ακούω όσους επένδυαν εξωπραγματικές ελπίδες στον κ. Σαμαρά τώρα να τον αποκαλούν μετριότητα που έχει μετρημένες μέρες πολιτικής επιβίωσης, να του προσάπτουν την κατηγορία ότι δεν έχει ηθικό κύρος, ευπρέπεια, κτλ..

Αλλά ω αγαθέ! Είναι συνώνυμός σας εκείνος ο κ. Χρ. Γιανναράς που έπλεκε το εγκώμιο του κ. Σαμαρά μέχρι τρίτου ουρανού;

Είναι συνώνυμος του κ. Δελαστίκ ο αρθογράφος που μας έλεγε ότι ο κ. Σαμαράς αντιμαχόταν σθεναρά το Μνημόνιο παρόλον ότι δέχεται ισχυρές πιέσεις πανταχόθεν;

Εμείς λέγαμε ανέκαθεν το αυτονόητο. 

Οτι ο κ. Σαμαράς ήταν -και είναι- προτιμότερη λύση από την κυρία Μπακογιάννη και οπωσδήποτε προτιμότερη λύση από τον ΓΑΠ και τον κ. Τσίπρα χωρίς ψευδαισθήσεις για το πραγματικό εκτόπισμα του κ. Σαμαρά και προπαντός χωρίς ψευδαισθήσεις ότι θα μπορούσε να επαναδιαπραγματευθεί το Μνημόνιο, ώστε να το αλλοιώσει στην ουσία του.

Ως να μην έφτανε η παλινωδία του κ. Γιανναρά για τον κ. Σαμαρά τώρα ο κ. Καθηγητής άρχισε να μας υμνεί τον κ. Τσίπρα και μάλιστα για την ευφυία του!!! 

Ξέχασε να αναφέρει την πολυμάθεια και την γλωσσομάθειά του και τον πατριωτισμό του για τα εθνικά μας θέματα.!!!

Ο αρχηγός της αξιωματικής αντοπολίτευσης είναι βέβαια φανατικός οπαδός του σχεδίου Ανάν, αλλά -σύμφωνα με την λογική και τη συνέπεια του κ. Γιανναρά- το σχέδιο Ανάν μπορεί να το υποστηρίζει ο κ. Τσίπρας χωρίς να είναι εθνομειοδότης, αντίθετα με τον κ. Μητσοτάκη, την κ. Μπακογιάννη και τον κ. Αναστασιάδη.!!!

Κύριε Γιανναρά! Ο μακαριστός χριστιανός ποιητής κ. Νίκος Τυπάλδος το 1994 μου έδειξε φυλλάδιο που περιείχε την Ιδρυτική Διακήρυξη του Συνασπισμού την οποία συνυπογράφει κάποιος Χρήστος Γιανναράς.

Μήπως έχετε συγγένεια με αυτό το πρόσωπο;

Δεν έχετε καμία συναίσθηση ντροπής;

Κατανοώ -και εν πολλοίς συμμερίζομαι- την απογοήτευση πολλών για τον κ. Σαμαρά.

Είναι όμως αναισχυντία μεγέθους να μιλούν ορισμένοι εγκωμιαστικά για τον κ. Τσίπρα.

Να πούμε όμως τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη.

Μια γενιά -η δική μου- που έχει ως κυριότερο εκφραστή της θεολογικής σκέψης τον κ. Γιανναρά, φυσικό επόμενο είναι να αναζητά ως πολιτικό ηγέτη ένα Τσίπρα, ένα κακέκτυπο υποκατάστατο του “Ηρόστρατου”.

Υπενθυμίζω, επίσης, στους καλούς αναγνώστες, τον άμετρο θαυμασμό του κ. Γιανναρά για τον κ. Βγενόπουλο, τον οποίο ο κ. Καθηγητής θεωρούσε ως φυσιολογικό αρχηγό της “κυβέρνησης προσωπικοτήτων” που ζητούσε για χρόνια επιτακτικά.

Διόλου παράξενο, λοιπόν, ότι τώρα ο κ. Γιανναράς ανέθεσε "την πάσαν ελπίδα του" στον κ. Τσίπρα και ουδόλως μας ξενίζει ότι του δίνει συμβουλές πώς να συμπεριφερθεί όταν θα έρθει στην εξουσία.!!!

Ο αιώνιος κ. Γιανναράς, ο οποίος εφηβίζει σε όλα τα θέματα. 

Ερωτολογεί, αντί να θεολογεί στα ογδόντα του και εξακολουθεί να διακατέχεται από το μεσσιανικό σύνδρομο της σωτηρίας από τους πολιτικούς που μας κληροδότησε "η γενιά του πολυτεχνείου".