ΣΠΟΥΔΑΙΟ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΕΡΓΟ ΣΤΗΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΣΤΗΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Διαβάσαμε στη “Ρομφαία”:

“Για τον ρόλο της Ορθοδοξίας στη Λατινική Αμερική μίλησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μεξικού κ. Αθηναγόρας στο 3ο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών.

Ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στο έργο που επιτελείται στη Λατινική Αμερική και για την αγάπη των Λατινοαμερικάνων για την Ελλάδα και την Ορθοδοξία.

'Το έργο το δικό μου αναπτύσσεται χωρίς να το περιμένω, δεν πήγα στην Λατινική Αμερική να κάνω Ιεραποστολικό έργο. Πήγα να υπηρετήσω τον Ελληνισμό του Παναμά, της Βενεζουέλας και όπου αλλού έχουμε Έλληνες. Δεν περίμενα όμως να γίνει αυτό το θαύμα το εξελισσόμενο'' ανέφερε σε άλλο σημείο ο Σεβασμιώτατος.

''Οι λατινοαμερικάνοι αγαπούν την Ελλάδα. Αγαπούν την πατρίδα, την γλώσσα μας, την κουλτούρα μας, την ιστορία μας. Μας αγαπούν, μας θέλουν. Και την Ελλάδα μας και την Ορθοδοξία μας'' πρόσθεσε σε άλλο σημείο ο Σεβασμιώτατος."

Ζητούν οι άπιστοι θαύματα και δεν τα βλέπουν.

Και όμως! Συμβαίνουν καθημερινά.

Στη κεντρική Αμερική πριν είκοσι χρόνια υπήρχαν μόνον 5.000 Έλληνες ορθόδοξοι. Σήμερα υπάρχουν περισσότεροι από 500.000 ορθόδοξοι.!

Και πώς έγινε αυτό; Μήπως πήγε στη Μητρόπολη της κεντρικής Αμερικής άγιος άνθρωπος σαν τον Κύριλλο και τον Μεθόδιο;

Όχι ακριβώς!

Όπως -με αφοπλιστική ειλικρίνεια- αναφέρει ο Σεβ. Μεξικού Αθηναγόρας δεν πήγε ο ίδιος να κατηχήσει ετερόδοξους, αλλά οι ετερόδοξοι μόνοι τους πήγαν και τον βρήκαν και ζήτησαν να ενταχθούν στην Ορθόδοξη Εκκλησία.

Για όλα τα θέματα ο Άγιος Θεός έχει τον τελευταίο λόγο.

Γι’ αυτό ποτέ να μην απελπιζόμαστε. Ποτέ να μη νομίζουμε ότι η αμαρτωλότητα η δική μας μπορεί να εμποδίσει τον ευαγγελισμό του κόσμου και να ακυρώσει τη σωτηρία των ανθρώπων.

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο καλείται να αναλάβει τις ευθύνες του.

Ο Σεβ. Μεξικού έχει να επιδείξει πλούσιο ιεραποστολικό έργο στην κεντρική Αμερική αλλά και στην Ασία.

Είναι, όμως, 76 χρόνων και αναγκάζεται να ταξιδεύει συνεχώς σε είκοσι χώρες που υπάγονται στη δικαιοδοσία του.

Είναι χαρακτηριστική η δήλωσή του, στο βίντεο που προτάσεται της ανάρτησης, για την έδρα του. Θεωρητικά, είπε, είναι το Μεξικό. Στην πραγματικότητα είναι στο αεροπλάνο επειδή αναγκάζομαι να ταξιδεύω συνεχώς στις είκοσι χώρες της δικαιοδοσίας μου.

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο μπορεί να αξιοποιήσει την ιεραποστολική εμπειρία του Σεβ. Μεξικού αν του δώσει προαγωγή στο Φανάρι και του αναθέσει την εποπτεία του ιεραποστολικού έργου του Οικουμενικού Θρόνου. 

Και στη Μητρόπολη Μεξικού κεντρικής Αμερικής ας εκλέξει νέο στην ηλικία ιεράρχη για να μπορεί με επάρκεια να ανταποκρίνεται στη διαποίμανση 20 χωρών. Κληρικό με ιεραποστολικό ζήλο, με χριστιανικό ήθος και διοικητικές και οργανωτικές ικανότητες.

Αν δεν υπάρχουν κατάλληλοι κληρικοί στο κλίμα  του Πατριαρχείου ας αναζητήσει τον κατάλληλο από την Ελλάδα όπου υπάρχουν πολλοί αξιόλογοι κληρικοί αμέμπτου ήθους, ορθόδοξου φρονήματος και ιεραποστολικού ζήλου.

Η ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ‘’ΕΜΦΥΛΕΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ’’, ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΕΙ ΑΠΟΛΥΤΑ ΤΗΣ ΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΤΗΡΕΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΜΑΣ

Η ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ‘’ΕΜΦΥΛΕΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ’’, ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΕΙ ΑΠΟΛΥΤΑ ΤΗΣ ΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΤΗΡΕΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΜΑΣ

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

=====

Αν προσέξει κανείς το περιεχόμενο και τη μεθοδολογία υλοποίησης της θεματικής εβδομάδας, όπου θα γίνει αναφορά στις ‘’έμφυλες ταυτότητες’’ και που αφορά όλα τα Γυμνάσια της Ελλάδας, θα παρατηρήσει στη θεματολογία ότι κατ’ ουσία δεν αποβλέπει στην προσπάθεια να δειχθεί η αγάπη που αρμόζει προς κάθε συνάνθρωπό μας, αλλά θα επεκταθεί και στην ‘’επιείκεια’’ απέναντι στις πράξεις αυτές. 

Το θέμα ‘’Βιολογικό και κοινωνικό φύλο’’ (2) τι εξυπονοεί; Το βιολογικό και κοινωνικό φύλο είναι ένα και το αυτό. Ίσως κάπως αυτό να θυμίζει το ‘’ευφυολόγημα’’ της Σιμόν ντε Μποβουάρ, ‘’ότι η γυναίκα δεν γεννιέται αλλά γίνεται’’, που παραπέμπει με τον τρόπο της στο βιολογικό και κοινωνικό φύλο.

Το θέμα ‘’Αποδομώντας τα έμφυλα στερεότυπα’’ (3) τι φανερώνει; Δεν αποδομεί  τα έμφυλα στερεότυπα; Το τελευταίο θέμα στις επιπλέον θεματικές για γονείς/εκπαιδευτικούς, το οποίο τιτλοφορείται ‘’Ομοφοβία και τρανσοφοβία στην κοινωνία και το σχολείο’’, στον φόβο απέναντι από τους συνανθρώπους μας που επιδίδονται σε ομοφυλοφιλικές πράξεις, θα περιοριστούν ή θα επεκταθούν και σε αυτή την ίδια την ομοφυλοφιλική πράξη; Ως γνωστό η Εκκλησία μας καταδικάζει τις ομοφυλοφιλικές πράξεις ως θανάσιμα αμαρτήματα.

Η Εκκλησία μας ως γνωστό τηρεί τη ορθή στάση στο θέμα των ομοφυλοφίλων, με βάση τη διδασκαλια της. Το ομοφυλοφιλικό πάθος το καταδικάζει ανεπιφύλακτα και στον ίδιο τον ομοφυλόφιλο άνθρωπο δείχνει την πρέπουσα χριστιανική αγάπη. Η διάκριση είναι σαφέστατη. Άλλο η αμαρτία και άλλο ο αμαρτωλός άνθρωπος. Για την Εκκλησία μας η ομοφυλοφιλία είναι αμάρτημα.

Είναι απορίας άξιον, πως αρκετοί Συριζαίοι στο διαδίκτυο, αλλά και σε άλλα μέσα ενημέρωσης επιμένουν μετά μανίας στο θέμα με τις "έμφυλες ταυτότητες’’. Αυτοί που ‘’επαναστατικά ταυτοποιούνται’’ με τον Τσε Γκεβάρα, υποδεικνύουν τι στάση πρέπει να τηρήσει η Εκκλησία στο θέμα αυτό; Με τον Τσε Γκεβάρα, ‘’ταυτοποιούνται επαναστατικά’’, αυτόν που απάνθρωπα εξόντωνε τόσους ομοφυλοφίλους συνανθρώπους μας και τώρα αυτοί επικρίνουν τη στάση της Εκκλησίας; Έχουν αίσθηση με ποιον ταυτοποιούνται ‘’επαναστατικά’’; Το άλλοτε ‘’υποπροϊόν του Καπιταλισμού’’, έγινε τώρα ‘’υποπροϊόν’’ των μαρξιστών;

Να τους θυμίσομε ότι όταν ο Τσε Γκεβάρα έγινε υπουργός Βιομηχανίας, σύμφωνα με το Βουλγάρικο κομμουνιστικό πρότυπο για τους ομοφυλόφιλους, δημιούργησε τέσσερα στρατόπεδα αναμόρφωσης, εγκλεισμού και εξόντωσης των ομοφυλοφίλων.

Ως γνωστό ο Τσε Γκεβάρα διετέλεσε υπεύθυνος του τομέα εκπαίδευσης των Επαναστατικών Ενόπλων Δυνάμεων της Κούβας (μετά την ανάληψη της εξουσίας). Το προτεινόμενο από τον Τσε Γκεβάρα σχέδιο εγκλεισμού και εξόντωσης των πολιτικών αντιπάλων τους περιελάμβανε και τους ομοφυλόφιλους (Απρίλιος 1960). Ο Φιντέλ Κάστρο το αποδέχθηκε. Απλά θεωρήθηκε η ομοφυλοφιλία ‘’υποπροϊόν του Καπιταλισμού’’. Θα αναφέρω ότι η Μαριέλα Κάστρο, κόρη του Ραούλ Κάστρο, παραδέχτηκε και καταδίκασε την κακοποίηση των ομοφυλοφίλων στην Κούβα.

Στη Σαγκάη οι κομμουνιστές με απάνθρωπο τρόπο εξόντωναν τους ομοφυλόφιλους. Λυπούμαι που πρέπει να το πω, «τους κτυπούσαν στο κεφάλι και τους πετούσαν στο ποτάμι». Αυτά συμβούλεψαν οι σύντροφοί τους, τον Κουβανό Αρχηγό της Μυστικής Αστυνομίας Ραμίρο Βαλντές που έστειλε ο Τσε για ‘’συμβουλές’’, καθότι ήδη έκανε το πρώτο στρατόπεδο ‘’αναμόρφωσης’’ στη χερσόνησο Guanaha. Τελικά ακολούθησε το Βουλγάρικο κομμουνιστικό πρότυπο.

Η ‘’ιστορική’’ φράση του Τσε Γκεβάρα στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών στις 11/12/1964: «Εκτελέσεις κάνουμε, κάνουμε και θα συνεχίσουμε να κάνουμε», προκαλεί αποτροπιασμό. Αυτοί που παριστάνουν τους προοδευτικούς και υπερασπίζονται τα ομοφυλοφιλικά πάθη, τα άλλοτε ‘’υποπροϊόντα του Καπιταλισμού’’, με το “ηρωϊκό’’ προφίλ του Τσε Γκεβάβα, πεισματικά λησμονούν τη απάνθρωπη πρακτική του Τσε τους. Τώρα διαφοροποιείται η στάση τους σε αυτό που άλλοτε κλήθηκε ‘’υποπροϊόν του Καπιταλισμού’’, και επικρίνουν με τη γνωστή μαρξιστική μάνητα, την ορθή στάση της Εκκλησίας μας. 

ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ “ΑΧΟΥΡΙ ΚΟΠΡΙΣΜΕΝΟ”...

ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ “ΑΧΟΥΡΙ ΚΟΠΡΙΣΜΕΝΟ”...

 Του Δημήτρη Nατσιού

=====

Ακούγοντας, βλέποντας και διαβάζοντας κανείς τις σάπιες τούτες ημέρες, έχει την αίσθηση ότι επίκειται το τέλος του νεοελληνικού κράτους. Μέχρις εδώ ήταν, «εάλω η Πόλις».

Παρόμοια αισθήματα βίωναν και οι δυστυχείς Ρωμηοί, λίγο προ της αλώσεως της Βασιλεύουσας. Το Γένος ανέβαινε στον αιμάτινο δρόμο του Γολγοθά του, στην μακραίωνη σκλαβιά στους αντίχριστους Αγαρηνούς εξαιτίας κυρίως της ηθικής κρίσης. Το διαπιστώνουμε σε κείμενα της εποχής: «Οι άρχοντες συμμετέχουν στις παρανομίες, οι διαχειριζόμενοι τα κοινά είναι κλέφτες, οι δικαστές δωρολήπτες με αποτέλεσμα να επικρατούν οι εγωιστές, οι αλαζόνες, οι αχάριστοι, οι συκοφάντες… Δεν υπάρχει αγάπη, αδελφών ομόνοια «ουδαμού σπλάχνον χριστιανικόν, ουδαμού δάκρυον συμπαθές», θρηνεί ο μοναχός (και άγιος νομίζω της Εκκλησίας μας) Ιωσήφ Βρυέννιος. (Απ. Βακαλόπουλος, «Ο χαρακτήρας των Ελλήνων», σελ. 81).

Στο ίδιο βιβλίο, ο αείμνηστος καθηγητής, σημειώνει ότι «οι πλούσιοι την εποχή εκείνη, ενώ κατέρρεαν τα τελευταία υπολείμματα της βυζαντινής αυτοκρατορίας, ξένοι τελείως προς το πνεύμα του Χριστιανισμού, ήταν σκληρότεροι απέναντι στους φτωχούς και ταπεινούς της ζωής». Είμαστε και σήμερα ενώπιον μιας νέας άλωσης, περιμένουμε των εχθρών τα φουσάτα…

Γιατί είναι η πατρίδα «αχούρι κοπρισμένο/ από τ’ αλόγατα του οχτρού. Καπίστρια τα φελόνια /και οι κολυμπήθρες γούρνες. Να! Διαγουμιστές όλοι/ των όλων. Τίμιων, ιερών μαγαριστές και σφάχτες». (Παλαμάς, «Η φλογέρα του βασιλιά»). Κόπρισε, διαγούμισε, μαγάρισε τόσα χρόνια το πολιτικό χτικιό, άχρηστοι και ανίκανοι λεβαντίνοι, οι συμμορίες του κομματισμού και μας παραδίδουν αμαχητί στους Φραγκογερμανούς, στους «Βενετούς», στους εμπόρους των εθνών- τοκογλύφους. Γιατί δεν ξεσηκωνόμαστε, γιατί δεν επαναστατούν οι νέοι; Αναρωτιέται η μεσόκοπη άνοια και ανία, η συφοριασμένη «γενιά του Πολυτεχνείου»;

Επανάσταση; Τι είναι αυτό τρώγεται; Μια διαδήλωση, μια πορεία διαμαρτυρίας για την θεϊκή ομάδα μας, ναι! «Προοδευτικές» συμπλοκές με την αστυνομία και βεβήλωση της ασυλαίας ανοησίας, όλα αυτά που ξεσηκώνουν ενίοτε τη νερουλή νεολαία μας – εικόνα και ομοίωση μας- γίνονται, έτσι περνάει η ώρα, ξεθυμαίνει, απελευθερώνεται και η σωρευμένη ενέργεια.

Η Επανάσταση όμως «θέλει δουλειά πολύ», πριν, όχι τώρα. Πού να ξέρουν οι νέοι από επαναστάτες, ποιος τους δίδαξε; Με ολίγον Τσε Γκεβάρα ή Φιντέλ ως καρδιοκατακτητές κυρίως και ατίθασα πλουσιόπαιδα, επαναστάτες δεν φτιάχνεις. «Ο γύφτος και φθισικός» Καραϊσκάκης δεν μας κάνει, του λείπει η πολυπολιτισμική διάσταση, έκοβε και έχτιζε λοφίσκους με τούρκικα κεφάλια, ρατσισμός ασυγχώρητος. Εσυνηθίσαμε, ως θα έλεγε ο γερο – Κολοκοτρώνης, να μας καταφρονούν οι ξένοι, δυο αιώνες, υποτέλειας και ξενοδουλείας, βιώσαμε. Τώρα, στις γενιές μας ξεβράζεται το κακό. Οι κοπριές, οι κοπρώνυμοι, που κυβέρνησαν ιδίως κατά την λαμπρή τους περίοδο – την ευρωπαϊκή της μακαρίτισσας ΕΟΚ – άφησαν την πατρίδα χωρίς παιδεία εθνική, χωρίς χρηστή δημόσια διοίκηση και μας παραδίδουν στα αρπακτικά της Τρόϊκας. Γιατί δεν επαναστατούν οι Έλληνες; ιδού η απορία...

Ο χρόνιος εθισμός στην δουλοπρέπεια, η καθημερινή εισπνοή τηλεοπτικών αναθυμιάσεων, μεταμόρφωσαν τον πάλαι ποτέ ατίθασο, αγωνιστή, επαναστάτη και πολεμιστή Ρωμηό, σε ασπόνδυλο καλοπερασάκια, σε ήρεμο «τίποτε». Διασώζει ο Φωτάκος στα «Απομνημονεύματα περί την Ελληνικήν Επανάστασιν», ένα περιστατικό.

Συμβαίνει κατά το πρώτο έτος της Εθνεγερσίας. Οι πολιορκημένοι Τούρκοι του Νεόκαστρου αποφάσισαν να συνθηκολογήσουν και πρότειναν διαπραγματεύσεις. Συμφωνήθηκε συνάντηση των δυο αντιπροσωπειών έξω από το φρούριο. Αλλά οι συνομιλίες δυσκολεύονταν και αργούσαν, επειδή εκατοντάδες αγωνιστές, περίεργοι, χασομέρηδες, και λοιποί «άτακτοι» είχαν συγκεντρωθεί γύρω και θορυβούσαν αδιαφορώντας για τις διαταγές των αρχηγών τους. Αφηγείται ο Φωτάκος: «Αφού δεν πλέον είδαν οι Τούρκοι ότι οι Έλληνες δεν ακούουν τους καπεταναίους των μια ημέραν ο Τσιντάραγας, κλειδούχος του Φρουρίου, έχασε την υπομονήν κι στραφείς προς τους στρατιώτας εφώναξεν ούτως: σουτ βρε Ρωμηοί! Η φωνή αυτή αμέσως έφερε σιωπήν. Εδώ δε εφαρμόζεται το ρητόν: «Είδε ο δούλος τον δεσπότην και εφοβήθη». Κατ’ ουδένα τρόπον εδύναντο οι καπεταναίοι να απομακρύνουν τους στρατιώτας διά να σταθούν οι Τούρκοι εις ομιλίαν, η δε φωνή του Αγά μόνη τους ησύχασεν». Και παρατηρεί συγκαταβατικά ο αγωνιστής: «Πόσον ο φόβος είναι δυνατός και ανεξάλειπτος, όταν είναι

παιδιόθεν ριζωμένος εις τα ψυχάς των ανθρώπων». Έτσι ακριβώς. Μόνο που στην τωρινή περίπτωση δεν πρόκειται περί ριζωμένου φόβου, αλλά για ριζωμένη έως μιθιδρατισμού αφασία και παχυδερμία.

Κατ’ αρχάς και η λέξη Επανάσταση έχει ποινικοποιηθεί. Παραπέμπει στις επταετείς καρικατούρες, που ίσως το μεγαλύτερο έγκλημα τους ήταν ότι με τις γελοίες τους πατριδοκαπηλίες και θρησκοληψίες, έδωσαν μια ουρανόπεμπτη δικαιολογία στους μεταπολιτευτικούς νάνους και αρλεκίνους της «προόδου», να ποδοπατήσουν, να στρεβλώσουν αξίες αειθαλείς, ελληνοσώτειρες, «πίστιν και πατρίδα», που, όταν προσβάλλονται και αλυσοδένονται, ξεσηκώνουν λαούς. Παιδιόθεν, ρίζωσε «εις τα ψυχάς» των σημερινών Νεοελλήνων αυτή η αποστροφή, η καχυποψία, η απάρνηση στα τιμαλφή του Γένους μας, ο φόβος του ραγιά. Του ραγιά, του κατακυριευμένου στα βορβορώδη πάθη του. Διότι ψυχή χωρίς θρεμμένη με την Ορθόδοξη πίστη και με την φιλοπατρία, καταντά παλιόψαθα, φανταχτερή ασημαντότητα κι ας νομίζει ότι έχει αξία. Οι επαναστάσεις δεν γίνονται με μπουκωμένα στόματα και άδειες, νεκρές ψυχές. «Σηκώθηκα και πήγα εις τις εικόνες και κάνω την προσευχή μου και λέγω∙ Κύριε βλέπεις σε τι κατάστασιν έφτασα. Ο μόνος σωτήρας είναι η παντοδυναμία σου και η ευσπλαχνία σου σε μας οπού κιντυνεύομεν και εις την ματοκυλισμένη μας πατρίδα. Πιάνω και φκιάνω μιαν σημαία και γράφω Εθνική Συνέλευση, Σύνταμα. Λέγω. Εις το όνομα του Θεού και της βασιλείας του σηκώνεται η σημαία της πατρίδος». Και επαναστάτησε ο ματοκυλισμένος στρατηγός τον Σεπτέμβριο του 1843 κατά των Μπαυαρέζων και κέρδισε ο βασανισμένος αγωνιστής, μαζί με τον λαό που τον ακολούθησε, αναίμακτα το "Σύνταμα". Η επανάσταση δεν θα ξεκινήσει από τους... κουκουλοφλώρους, μοσχοαναθρεμμένους μοναχογιούς των βορείων προαστίων. Επανάσταση, αν γίνει και πρέπει να γίνει, θα έλθει από αυτούς που αγαπούν την πατρίδα με τον τρόπο του Μακρυγιάννη.

Άνθρωποι «ων ο Θεός κοιλία, οι εχθροί του σταυρού», ο ψευτοεπαναστάτες της σήμερον, στηρίζουν ύπουλα τους κατοχικούς, τους προδότες της πατρίδας...