Π. ΤΕΛΕΒΑΝΤΟΥ, ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΤΗΣ ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΑΣ ΤΟΥ 1821

 ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΤΗΣ ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΑΣ ΤΟΥ 1821

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Από καιρό αποφάσισα να αναφέρομαι στο ιστολόγιο όλο και πιο αραιά στα εθνικά μας θέματα εκτός από κάποιες ολιγόλογες φωτογραφικές παρεμβάσεις που δημοσιεύω συχνά.

Το κείμενο του Πανοσιολογιώτατου Αρχιμανδρίτη Βασίλειου Μπακογιάννη, όμως, που δημοσιεύσαμε στην αμέσως προηγούμενη ανάρτηση, με οδήγησε να το προσέξω ιδιαίτερα και να αντιληφθώ την σπουδαιότητά του και γι’ αυτό αποφάσισα να το 

αναδημοσιεύσω.

Ο π. Βασίλειος Μπακογιάννης διακρίνεται -όπως όλα τα πνευματικά παιδιά του μ. Μητροπολίτου Νικοπόλεως Μελέτιου (Καλαμαρά)- για την σαφήνεια του λόγου και την εκφορά του με πλήρως κατανοητή ορολογία.

Δεν προσπαθούν να μπλέξουν τον αναγνώστη με φιλοσοφικούς ή λόγιους όρους, αλλά προσφέρουν το κήρυγμα της μετανοίας ως πνευματικό γάλα.

Το άρθρο του Πανοσιολογιώτατου π. Βασίλειου συνιστά ισχυρή θεμελίωση της αλήθειας ότι ο αγώνας της απελευθέρωσης έγινε πρωτίστως για του Χριστού την πίστη την Αγία.

Συνιστώ θερμά στους αναγνώστες την μελέτη του άρθρου της αμέσως προηγούμενης ανάρτησης.

Μια ερώτηση μόνο π. Βασίλειε:

Όλα μεν ακριβή και αληθέστατα όσα λέτε πλήν όμως εμείς οι σημερινοί Έλληνες, σε Ελλάδα και Κύπρο, ποια σχέση έχει η πίστη μας με την πίστη των αγωνιστών του 21 ή με την πίστη 

των παλληκαριών της ΕΟΚΑ;

Αναπολώ, με πολλή συγκίνηση, τον Μητροπολίτη Νικοπόλεως κυρό Μελέτιο, όταν τον ξεναγούσαμε, με τον Αρχιμανδρίτη Εφραίμ, στην Λευκωσία, στο Μουσείο του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ, να διαβάζει ένδακρυς τις επιστολές των μελλοθάνατων αγωνιστών της Κυπριακής ελευθερίας και να λέγει βαθύτατα κατανυγμένος: “Γράφουν σαν Άγιοι.”

Τι υπάρχει σήμερα στην Ελλάδα και στην Κύπρο από αυτή την πίστη των αγωνιστών της εθνεγερσίας του 1821 και της εποποιίας του 1955;

Σήμερα ασφαλώς υπάρχουν πολλοί - πάρα πολλοί- συνειδητοί χριστιανοί, που κάνουν καθημερινά το Ευαγγέλιο πράξη και ζωή. 

Η μεγάλη διαφορά τότε ήταν ότι σχεδόν όλοι οι Έλληνες διαπνέονταν από βαθειά πίστη.

Γι’ αυτό σήμερα ζούμε τα παρατράγουδα με την επιτροπή για τους εορτασμούς του Εικοσιένα, υπό την αχαρακτήριστη Γιάννα Αγγελοπούλου.

ΑΡΧΙΜ. Β. ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ,Η ΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΕΙΚΟΣΙΕΝΑ

Η ΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΕΙΚΟΣΙΕΝΑ

Του Πανοσ. Αρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

=====

Οἱ Χριστιανοί μας, κατά τήν Τουρκοκρατία, ἄν ἤθελαν τή λευτεριά τους, τήν ἀποκτοῦσαν χωρίς ὅπλα, χωρίς ἐπανάσταση, χωρίς νά χυθεῖ οὔτε μιά σταγόνα αἷμα! Ἀρκεῖ νά ἄλλαζαν τήν πίστη τους, καί νά γίνουν τοῦρκοι, μουσουλμάνοι, ἐξ οὗ καί τό τραγούδι “γίνεσαι τοῦρκος διάκο μου, τήν πίστη σου νά ἀλλάξεις;”.

Ἀλλάζοντας τήν πίστη, δέν ἀποκτοῦσαν ἁπλά τή λευτεριά τους, ἀλλά καί πλούτη καί ἀξιώματα! Τέτοιος πειρασμός!

Καί ἐδῶ εἶναι τό μεγαλεῖο τῶν Χριστιανῶν μας: Προτίμησαν νά ἔχουν ἰσοβίως (!) πάνω ἀπό τό κεφάλι τους τό κοφτερό μαχαίρι τοῦ κατακτητή, παρά νά ἀρνηθοῦν 

τήν πίστη τους!

Τό “θά σοῦ ἀλλάξω τήν πίστη”, ἕλκει τήν καταγωγή ἀπό αὐτά τά χρόνια, δηλώνοντας τά βασανιστήρια πού ὑπέμεναν οἱ Χριστιανοί μας ἀπό τούς κατακτητές, προκειμένου νά γίνουν τοῦρκοι, μουσουλμάνοι.

Μέ τίς Γιορτές, ὅπου γέμιζαν ἀσφυκτικά οἱ ἐκκλησίες, ἔπαιρναν δύναμη ἀπό τή Θ. Λειτουργία, ἔβλεπε ὁ ἕνας τόν ἄλλο, στήριζε ὁ ἕνας τόν ἄλλο. 

Καί μέ τή νηστεία;

Τότε νηστεία σήμαινε ξηροφαγία, πεῖνα, καί βλέποντας ὁ Τόμας Σμίθ τούς Χριστιανούς μας Τετάρτη, Παρασκευή ἀκόμα καί τή Δευτέρα, δηλαδή τρεῖς φορές τήν ἑβδομάδα, νά μένουν νηστικοί, χάρη τῆς πίστεώς τους, ἔβγαλε τό συμπέρασμα, ὅτι ἔχουν πίστη δυνατή, καί δέν τήν ἀλλάζουν, γιά νά θυμηθοῦμε καί τόν Πλάτωνα: “Ἄν δέν εἶσαι πρόθυμος νά κάνεις θυσίες γιά τήν πίστη σου, ἤ ἐσύ δέν 

ἀξίζεις ἤ ἡ πίστη σου”.

Ἦταν καί κάτι ἄλλο πού συνέβαλε στή διατήρηση τῆς πίστεως στά χρόνια τῆς σκλαβιᾶς.

Κατά τήν ἐπανάσταση τοῦ 1821 ἡ Πελοπόννησος εἶχε (περίπου) 400.000 πληθυσμό, 500 Μοναστήρια καί 10.000 Μοναχούς. Ἕνας στούς σαράντα γινόταν Μοναχός! Δέν ὑπῆρχε συγγένειο πού νά μήν εἶχε Μοναχό!

Ἄν λάβουμε ὑπόψη μας καί τούς Ἱερεῖς, πού ὑπῆρχαν στίς πόλεις καί στά χωριά, 

σκεφθεῖτε...!

Ὅλος ὁ λαός ἦταν τυλιγμένος, δεμένος μέ τό ράσο. Καί αὐτό τό μαῦρο ράσο τούς στήριζε, τούς ἔδινε ἐλπίδα καί ἔτσι διατηρήθηκε ἡ πίστη στά χρόνια τῆς σκλαβιᾶς.

“Γιά τοῦ Χριστοῦ τήν πίστη τήν ἁγία, καί τῆς πατρίδος τήν ελευθερία”, ἦταν τό σύνθημα τῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ '21.

Βλέπετε, τό πρῶτο, κύριο σύνθημα δέν ἦταν ἡ ἐλευθερία τῆς πατρίδος, ἀλλά ἡ πίστη, γιατί, ἐπαναλαμβάνουμε, ἄν ἤθελαν τή λευτεριά τους, τήν ἀποκτοῦσαν καί χωρίς νά κάνουν Ἐπανάσταση, ἀλλάζοντας 

ἁπλά τήν πίστη τους!

Ὁ Γεώργιος Ἰακωβάτος εἶπε (1894) στή Βουλή: “Ἐν τινι λόγω ἐγένετο ἡ ἐπανάστασις τό ' 21; Ἐν τινι λόγω ἐχύθησαν ποταμοί αἱμάτων;

Ἐν τινι λόγω κατεστράφη ἡ Ἑλλάς; Ὄχι βεβαίως διά καταγωγήν, ὄχι δι' ἄλλον λόγον, ἀλλά μόνον διά τήν διατήρησιν τῆς συνειδήσεως, ἀλλά καί μόνον διά τήν θρησκείαν, διά τήν Ἐκκλησίαν;” (“Ἄρδην”, τ.68).

Ἄν οἱ Χριστιανοί ἄλλαζαν τήν πίστη τους, σήμερα δέν θά ὑπῆρχε Ἔθνος τῶν Ἑλλήνων! Ποιός θά ἔκανε τήν ἐπανάσταση; Οἱ τοῦρκοι;!

ΠΗΓΗ:

Ιστοσελίδα “Ρομφαία”

ΑΡΧΙΜ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ,ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ ΣΤΟΝ Σεβ.. ΒΟΛΟΚΟΛΑΜΣΚ ΙΛΑΡΙΩΝΑ

    ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ ΣΤΟΝ Σεβ. ΒΟΛΟΚΟΛΑΜΣΚ ΙΛΑΡΙΩΝΑ

Του Πανοσ. Αρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

=====

Ο  Μητροπολίτης κ.κ. Ἱλαρίων ἀναφέρεται  καί στό  θέμα τῆς Οὐκρανίας. Ὅμως, ἐδῶ ὑπάρχουν «καυτά»  ἐρωτήματα: Γιατί τό Κίεβο, μέ εὐθύνη τῆς Μόσχας, δέν τήρησε τή συμφωνία (1686),  πού ὅριζε ὅτι σέ κάθε Λειτουργία ὁ Μητροπολίτης Κιέβου νά μνημονεύει τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη; Γιατί παραβλέπουμε αὐτή τή «λεπτομέρεια;». 

Τί λόγος ὑπῆρχε, ὥστε νά καταφρονηθεῖ ἡ συμφωνία; Ἦταν, ἄραγε,  ἐνοχλητική;! Καί γιατί νά εἶναι ἐνοχλητική;

Τό ἄλλο: Ποιός  ἦταν  ἡ  αἰτία ὥστε  νά γίνει  (1992)  αὐτό τό  σχίσμα στήν Οὐκρανία; Τό Φανάρι ἤ ἡ Μόσχα; Καί γιατί αὐτό τό σχίσμα νά ὑπάρχει μέχρι σήμερα; Γιατί δέν προσπάθησαν νά  κλείσουν τήν πληγή;

Ὁ Μητροπολίτης Ἱλαρίων, ἐπικρίνοντας τό Φανάρι γιά τήν ἐπέμβασή του στό Κίεβο,  διερωτᾶται, «γιατί «σιωπούσαν επί τριακόσια και πλέον έτη και αιφνιδίως το θυμήθηκαν». 

Τό «θυμήθηκαν» τώρα, Ἅγιε Δέσποτα, γιατί ἀπό τό 1992 μέχρι τό 2018  δέν ἔγινε κάποια κίνηση,  γιά νά κλείσει αὐτή  ἡ πληγή. Καί τό Φανάρι ἀναγκάσθηκε νά πάρει τήν πρωτοβουλία γιά νά κλείσει τήν πληγή. Δηλαδή, ἄν  δέν ὑπῆρχε αὐτή ἡ πληγή, τό Φανάρι δέν θά ἔκανε, αὐτό πού ἔκανε.

Ὅπως δέν μποροῦμε νά κατηγορήσουμε τό γιατρό πού παίρνει τήν πρωτοβουλία νά θεραπεύσει ἕναν ἐγκατατελελειμμένο ἄρρωστο, ἔτσι δέν μποροῦμε νά κατηγορήσουμε καί τό Φανάρι, πού πῆρε τήν πρωτοβουλία νά θεραπεύσει τήν πληγωμένη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας. 

Τώρα, ἄν  ἡ πληγή δέν ἔκλεισε ἤ ἄν ἔγινε πιό μεγάλη, δέν φταίει τό Φανάρι, ἀλλά φταῖνε  ὅσοι    ἀντιστάθηκαν στήν προσπάθειά του νά κλείσει τήν πληγή. 

Τί εἶναι, τέλος πάντων, προτιμότερο; Νά συνεχίζεται αὐτός ὁ αἱματηρος ἀδερφικός ἀλληλοσπαραγμός στήν Οὐκρανία καί νά κολάζονται ψυχές, ἤ νά ἀναγνωρισθεῖ κατ'οἰκονομία τό αὐτοκέφαλο, καί νά ἐπέλθει εἰρήνη στήν Ἐκκλησία;

Τόσες καί τόσες οἰκονομίες, ἀκόμα καί αὐθαιρεσίες, (ποιός τηρεῖ στό ἀκέραιο τούς Ἱ. Κανόνες;), γίνονται στήν Ἐκκλησία, γιατί, λοιπόν,  ζητᾶμε τήν «ἀκρίβεια» στό θέμα Οὐκρανίας;

ΠΗΓΗ:

Ιστοσελίδα “Ρομφαία”

ΙΕΡΕΙΣ, ΡΑΣΑ, ΓΕΝΕΙΑ ΚΑΙ ΜΑΛΛΙΑ

Τα πιο θερμά υικά μας συγχαρητήρια στον π. Βασίλειο Μπακογιάννη επειδή μιλά με την γλώσσα της παράδοσης, όπως τον δίδαξε ο κυρός Νικοπόλεως Μελέτιος.

Το ίδιο έκανε πριν λίγες μέρες με την ψαλμωδία των γυναικών στις Ακολουθίες και στην Θεία Λειτουργία.

Οι μοντέρνοι και εκκοσμικευμένοι κληρικοί βγάζουν τα ράσα, κόβουν γένεια και μαλλιά για να πλησιάσουν τους νέους, ισχυρίζονται!!! 

Άκου τι τους έβαλε ο διάβολος να λένε.!!!!

ΙΕΡΕΙΣ, ΡΑΣΑ, ΓΕΝΕΙΑ ΚΑΙ ΜΑΛΛΙΑ

Υπό ἀρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

=====

Ἀρχικά, οἱ Ἱερεῖς κούρευαν τό κεφάλι τους, ἀλλά ὄχι ὅπως γίνεται σήμερα. Ἄφηναν στό κεφάλι τους ἕνα γύρο ἀπό μαλλιά, πού σχημάτιζε στεφάνι. Καί τοῦτο, γιά νά θυμοῦνται τό ἀκάνθινο στεφάνι τοῦ Κυρίου. Αὐτό ἦταν «σῆμα καταθέν» γιά τούς Ἱερεῖς. Γι’ αὐτό, ἄν ὡς Ἱερεῖς καθαιροῦντο, καί στή συνέχεια ἔδειχναν μετάνοια, μποροῦσαν «τιμῆς ἕνεκεν», «τῷ τοῦ κλήρου κειρέσθωσαν σχήματι». (ΚΑ΄ τῆς ΣΤ). Μποροῦσαν, δηλαδή, νά κουρεύονται, ἀφήνοντας στό κεφάλι τους αὐτό τό σημαδιακό στεφάνι. Διαφορετικά, ἄφηναν τά μαλλιά τους σάν τούς λαϊκούς, «καθάπερ οἱ λαϊκοί, τήν κόμην ἐπιτρεφέτωσαν» (ΚΑ΄ τῆς ΣΤ). («Ὁλόκληρη» Οἰκουμενική Σύνοδο ἀσχολεῖται μέ τίς τρίχες (!) τῶν Ἱερέων...!).

Τό στεφάνι αὐτό, ἤ καλύτερα αὐτό τό ἄκομψο  κούρεμα, σύν τῷ χρόνῳ καταργήθηκε ἀπό τούς ἐν τῷ κόσμῳ Ἱερεῖς, μέ ἀποτέλεσμα νά φέρνουν (οἱ ἐν τῷ κόσμῳ Ἱερεῖς) μακρυά μαλλιά, κοτσίδα καί γένεια. Ἀντίστροφα, οἱ Ἱερομόναχοι στά Μοναστήρια συνέχιζαν νά  φέρνουν τό στεφάνι στό κεφάλι τους. «Τοῦτο (=τόν ἀκάνθινον στέφανον) δέ μᾶλλον οἱ ἱερωμένοι μοναχοί σαφέστερα δηλοῦσιν, ἔχοντες ἐπάνω εἰς τήν κεφαλήν των ἕνα στέφανον κεκουρευμένον», μᾶς πληροφορεῖ ὁ Ἅγιος Συμεών ὁ Θεσ/νίκης γιά τήν ἐποχή του (15^οςαἰ.). (Ἅπαντα, σελ. 324^α).

Σύν τῷ χρόνῳ, τό στεφάνι αὐτό ἐξέλιπεν καί ἀπό τούς Ἱερομονάχους. Ἔτσι ὁλόκληρος ὁ κλῆρος, ἄγαμος καί ἔγγαμος, ἄφηνε τά  μαλλιά του καί τά γένεια του. Κάτι πού στήν πατρίδα μας ἦταν «νόμος ἀπαράβατος», τουλάχιστον μέχρι τά μέσα τοῦ περασμένου αἰώνα. Ὥσπου σιγά-σιγά ἐμφανίσθηκε ἡ «μόδα» οἱ Ἱερεῖς νά  μιμοῦνται τούς λαϊκούς, κουρεύοντας τά μαλλιά τους.

Πιθανότητα αὐτό νά ξεκίνησε ἐπί Κεμάλ Ἀτατούρκ. Θέλοντας νά «πλήξει», καί νά ταπεινώσει τόν κλῆρο τῆς Κων/πόλεως, ἔβγαλε «φιρμάνι», οἱ Ἱερεῖς τοῦ Πατριαρχείου νά κόψουν τά μαλλιά τους, νά κοντύνουν τά γένεια τους, νά βγάλουν καί τά ράσα τους. «Ἤμουν μικρό παιδάκι. Θά θυμᾶμαι γιά πάντα ἐκείνη τήν σκηνή. Τήν μάνα μου πού πῆρε τό ψαλίδι καί κλαίγοντας καί θρηνῶντας ἔκοψε τήν κοτσίδα τοῦ πατέρα! Ἔκλαιγε αὐτή, ἔκλαιγε καί ὁ πατέρας, κλαίγαμε καί ‘μεῖς τά παιδιά!» Διηγήθηκε ἕνας ὑπερήλικας φαναριώτης κληρικός, στόν Ἀρχιμανδρίτη Δοσίθεο, καθηγούμενο τῆς Ἱεράς Μονής Τατάρνης. (Ἀρχιμ. Δοσιθέου, «Θέλω νά πιῶ ὅλο τόν Βόσπορο», σελ. 53-54).

Γιατί ἔκλαιγαν ὁ παπᾶς καί ἡ παπαδιά; Μπορεῖ «τά ράσα καί τά γένεια νά μήν κάνουν τόν παπᾶ», ἀλλά γιά τόν ὀρθόδοξο ἕλληνα χριστιανό δέν νοεῖται παπᾶς, χωρίς ράσα, γένεια καί μαλλιά! Γι’αὐτό οὔτε καί ὁ πλέον φιλελεύθερος κληρικός δέν τολμᾶ, ἐδῶ στήν πατρίδα μας, νά ἐμφανισθεῖ στήν ἐνορία του μέ παντελόνι, μέ σακκάκι, κουρεμένος καί ξυρισμένος. Ἔστω καί τυπικά θά φέρει λίγα γένεια καί μαλλιά καί ἕνα ράσο πάνω του.  

Ἐπί ἀρχιερατείας Μελετίου (Μητροπολίτου Νικοπόλεως) ἐπισκέφθηκε τήν πόλη τῆς Πρέβεζας ἕνας ἐπώνυμος, πατρινός πολίτης. Μοῦ ἔλεγε: «Ἔβλεπα καί θαύμαζα τούς Ἱερεῖς πού περπατοῦσαν στήν πόλη. Ὅλοι τους σεβάσμιοι, μέ γένεια, μέ μαλλιά, μέ καλλυμαύχι. Καί εἶπα, πώς γιά νά εἶναι τόσο καλοί οἱ Ἱερεῖς, θά πρέπει ἐδῶ νά ἔχουν καλό Δεσπότη». (Ἔτσι πάει, «καλός Δεσπότης, καλοί παπάδες»).   

Ἡ ἀλήθεια εἶναι πώς ὁ ἀοίδιμος Μελέτιος, μία ἀπό τίς πρῶτες «κινήσεις», πού ἔκανε ὡς Μητροπολίτης ἦταν νά περάσει τό μήνυμα στούς Ἱερεῖς του, πώς δέν τούς συμφέρει νά κουρεύονται, γιατί πέφτουν στή συνείδηση τοῦ κόσμου. Τούς εἶπε: «Ὁ Ἱερέας θά πρέπει μέ τό παρουσιαστικό του νά ἐμπνέει σεβασμό». Καί ἀναμφίβολα ἔτσι εἶναι.

«Σέ παραδέχομαι!», εἶπε ἕνας ἄθεος(!) ἐκπαιδευτικός σέ φίλο του παραδοσιακό Ἱερέα, καί τοῦ φίλησε τό χέρι. «Ὁ σεβασμός ἐμπνέεται. Δέν ἐπιβάλλεται...!». 

ΠΗΓΗ:

Ιστολόγιο "Αναστάσιος"

ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΟ ΑΝΑΛΟΓΙΟ;

Εμπεριστατωμένο άρθρο που βάζει τα πράγματα στην θέση τους. 

Ο Οικουμενισμός, οι νεωτερισμοί και η εκκοσμίκευση ισοπεδώνουν τα πάντα. 

Οι γυναίκες να κάνουν την διακονία που τους ανέθεσε ο Χριστός. 

Όχι να διεκδικούν θέσεις που ανήκουν αποκλειστικά στους άνδρες.

ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΟ ΑΝΑΛΟΓΙΟ;

Του Πανοσ. ἀρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

=====

Παρατηρεῖται στίς ἡμέρες μας, μεταξύ τῶν ἄλλων, στίς ἐνορίες, γυναῖκες νά ἀνεβαίνουν στό ἀναλόγιο, καί νά συμψάλλουν μέ τούς ἄνδρες. Καλῶς; Κακῶς; 

Ὅσοι ἔχουν ἐπισκεφθεῖ τό  Μοναστήρι «Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Εὐαγγελιστής» (Σουρωτή Θεσ/νίκης), θά ἔχουν ἰδεῖ, πώς ἐν ὥρᾳ Ἀκολουθίας  οἱ ἄνδρες εἶναι σέ πλήρη «ἀπομόνωση»· καμία ἐπικοινωνία μέ τίς μοναχές ἀλλά καί μέ τίς γυναῖκες, ἐπισκέπτριες! Ἔτσι τά «κανόνισε»  ὁ κτίτορας τοῦ Μοναστηριοῦ, Ὅσιος Παϊσιος ὁ Ἁγιορείτης. 

Γιατί ἄραγε;

Ὡς ὅσιος καί μέγας ἀγωνιστής, ἤξερε πώς τά (σαρκικά) πάθη εἶναι ἱκανά καί μέσα στήν ἐκκλησία νά «ξυπνήσουν», καί προπαντός ἐν ὥρᾳ Ἀκολουθίας, (γιατί  τό σῶμα παραμένει ἀκίνητο, καί ὁ νοῦς τρέχει...!). Καί φρόντισε, λοιπόν,  νά προστατεύσει τίς μοναχές καί τούς προσκυνητές ἀπό αὐτόν τόν «πειρασμό». Ὥστε ὁ νοῦς τους ἀνενόχλητος, χωρίς ἐξωτερικά ἐρεθίσματα, νά ἐπιδίδεται στήν προσευχή, καί νά μήν μολύνεται ἡ προσευχή  τους κατά τήν ἱερή αὐτή στιγμή.

Βέβαια, αὐτό πού ἔκανε ὁ Ὅσιος Παϊσιος δέν ἦταν κάτι τό καινούργιο. Ὑπῆρχε ἐξ ἀρχῆς στήν Ἐκκλησία, καί γιά τόν ἴδιο ἀκριβῶς πνευματικό λόγο. Μέ ἄλλα λόγια, ἀνέκαθεν στήν Ἐκκλησία μας οἱ ἄνδρες, ἐν ὥρᾳ Ἀκολουθίας, στέκονταν σέ ξεχωριστό χῶρο, ὅπως ἐπίσης καί οἱ γυναῖκες, καί μάλιστα μπροστά οἱ ἄνδρες καί πίσω οἱ γυναῖκες, ἐξ οὗ καί γυναικωνίτης. «Ἡ γυναικωνῖτις γέγονεν ἵνα διαιρῶνται αἱ γυναῖκες ἀπό τῶν ἀνδρῶν». (Ἅγιος Σωφρόνιος Ἱεροσολύμων, Commentarius Liturgigus P.G. 87c 3985). Καί γιά περισσότερη ἀσφάλεια, ἀνάμεσα στούς ἄνδρες καί στίς  γυναῖκες στέριωσαν ἕνα σανιδένιο  χώρισμα....! «Αὐτό τό σανιδένιο τοῖχος πού ὑψώνεται μπροστά σας, πού σᾶς χωρίζει ἀπό τίς γυναῖκες, (ἔλεγε στό ποίμνιό του  ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος) θά ἔπρεπε νά τό ἔχετε μέσα σας, γιά νά σᾶς προφυλάσσει ἀπό τίς γυναῖκες. Ἀλλά ἐπειδή δέν θέλετε, οἱ πατέρες ἔκριναν, πώς θά πρέπει, ἔστω καί μέ τίς σανίδες αὐτές νά σᾶς θωρακί­σουν!». (Ὁμιλία 73^η εἰς τό κατά Ματθαῖον P.G. 58:677). Καί νά ἦταν μόνο αὐτό; Ἀπό ἄλλη (βόρεια) πόρτα τοῦ Ναοῦ, ἔμπαιναν καί ἔβγαιναν οἱ ἄνδρες, καί ἀπό ἄλλη (δυτική) πόρτα τοῦ Ναοῦ, ἔμπαιναν καί ἔβγαιναν οἱ γυναῖκες, (ὅπως γινόταν μέχρι τελευταῖα στά χωριά μας). «Οἱ διάκονοι ἄς στέκονται στίς πόρτες τῶν ἀνδρῶν και οἱ ὑποδιάκονοι στίς πόρτες τῶν γυναικῶν» (Διδαχές τῶν Δώδεκα Ἀποστόλων  P.G. 1: 732).

Μέ αὐτά τά δεδομένα, εἶναι περιττό νά συζητᾶμε, ἄν ἀπό ὀρθόδοξη, πνευματική σκοπιά, εἶναι πρέπον οἱ γυναῖκες, νά ἀνεβαίνουν στό ἀναλόγιο καί νά συμψάλλουν μέ τούς ἄνδρες. Ἀλήθεια. Τή στιγμή πού ὑπάρχουν (ἄνδρες) ψάλτες στό ἀναλόγιο, γιά ποιό λόγο νά πηγαίνουν καί οἱ γυναῖκες; Βέβαια, κάποιο καλό θά βγεῖ ...,  γιατί «οὐδέν κακόν, ἀμιγές καλοῦ». Ὅμως, δέν πρέπει νά κάνουμε τό κακό, γιά νά βγεῖ κάποιο  καλό…

ΠΗΓΗ:

Ιστολόγιο Αναστάσιος

ΑΛΛΟ Η ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚAΙ ΑΛΛΟ Η ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ ΤΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ

ΑΛΛΟ Η ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚAΙ ΑΛΛΟ Η ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ ΤΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

===== 

Ο π. Βασίλειος Μπακογιάννης, σε άρθρο του στη «Ρομφαία», ασχολείται με το φλέγον θέμα της Ουκρανίας. Η πρώτη από τις διαπιστώσεις του, που δεν μας βρίσκει καθόλου σύμφωνους, είναι το ότι «υπεράνω όλων είναι η σωτηρία του λαού και τίποτε άλλο». 

Με βάση αυτά που γράφει ο π. Βασίλειος, ο Οικουμενικός Πατριάρχης καλά έκανε και προχώρησε στο Αυτοκέφαλο των πρώην σχισματικών του Φ. Ντενυσένκο και Μ. Μάλετιτς. 

Αυτό, πάτερ μου, ονομάζεται εισπήδηση στη δικαιοδοσία ΑΛΛΗΣ Εκκλησίας, ήτοι της Ρωσσικής, στην οποία η Ουκρανία ανήκει εκκκλησιαστικά από αιώνων. Γιατί σας διαφεύγει ότι «το καλόν ου καλόν εάν μη καλώς γένηται»; 

Ο π. Βασίλειος ατυχέστατα επιχειρεί να μετατρέψει ένα πρόβλημα διοικητικό σε δογματικό. Εδώ είναι που το άρθρο του μετατρέπεται σε όντως προβληματικό. Αναδίνει οσμή θεολογίας του Σεβ. Περγάμου Ιωάννη (Ζηζιούλα) και του Σεβ. Προύσσης Ελπιδοφόρου. Τώρα εκείνη η στρεβλωτική ερμηνεία του «ο Πατήρ μου μείζων μου εστί» πού κολλάει; Γιατί δεν θέλετε να καταλάβετε ότι στην προκειμένη περίπτωση ο Χριστός μιλάει ως άνθρωπος, όπως συμβαίνει και πολλές άλλες φορές; 

Παρερμηνεύουμε το ιερό Ευαγγέλιο για να κατοχυρώσουμε το γεγονός ότι ο Οικουμενικός Πατριάρχης είναι «η ανώτατη εξουσία της Ορθοδόξου Εκκλησίας»; Η διαπίστωση αυτή όζει εκ του μακρόθεν παπισμού και τίποτε άλλο. Πολέμησε η Εκκλησία επί δέκα και πλέον αιώνες την παπική έπαρση και το ίππειον θράσος για να φτιάξει στο τέλος άλλο Πάπα στην Ανατολή; 

Πάτερ μου, εννοήσατέ το. Το πολίτευμα της Εκκλησίας, ήταν, είναι και παραμένει ες αεί ΣΥΝΟΔΙΚΟ. Ρίξτε μια ματιά στην Αποστολική Σύνοδο που περιγράφει ο ευαγγελιστης Λουκάς στις Πράξεις των Αποστόλων και θα διαπιστώσετε του λόγου το ασφαλές. 

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης είναι πρώτος μεταξύ ίσων (primus inter pares), όπως ήταν ο Πάπας της πρεσβυτέρας Ρώμης όταν βρισκόταν εντός της Εκκλησίας. 

Δεν υπάρχει στην σημερινή Ουκρανία «σωτήρια κίνηση» του Οικουμενικού Πατριάρχη. Επικρέμμαται σε ολόκληρη την Εκκλησία κίνδυνος Σχίσματος και εσείς βλέπετε «σωτήρια κίνηση»; Δεν αντιληφθήκατε τι έγινε στη Σύνοδο του Μινσκ; 

Όμως τα πιο πάνω δεν μας εμποδίζουν να συμφωνήσουμε με τον π. Βασίλειο ότι «κανένα άλλο πράγμα δεν εξοργίζει το Θεό τόσο πολύ όσο το σχίσμα στην Εκκλησία» (Ιερός Χρυσόστομος). 

Γι' αυτό, αντί να δογματίζουμε για «ανώτατες εξουσίες» καλύτερα να παρακαλέσουμε εκτενώς τον Κυριο του αμπελώνος, ήγουν της Εκκλησίας: «Παύσον τα σχίσματα των Εκκλησίων.Τας των αιρέσεων επαναστάσεις ταχέως κατάστειλον» (Μ. Βασίλειος).

ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ Α΄ ΚΑΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ

ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ Α΄ ΚΑΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ

Του Πανοσ. Αρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

=====

Υπηρέτησε (ο Ιερώνυμος Α΄) ως Αρχιεπίσκοπος σε μια δύσκολη περίοδο για το Έθνος μας: Στην περίοδο της επτάχρονης δικτατορίας (1967-1974).

Μερικοί, κρίνοντας προφανώς εκ τού ασφαλούς, τον κατηγορούν πώς κατήργησε τη «νομιμότητα» στην Εκκλησία.

Όμως, το θέμα είναι, αν μπορούσε να υπάρξει «νομιμότητα» σε περίοδο Δικτατορίας.

Αλήθεια. Ποιός κατ' ουσία εκλέγει τον Οικουμενικό μας Πατριάρχη, η Ιερά Σύνοδος ή ο Δήμαρχος της Πόλεως;

Τολμά κανείς να αμφισβητήσει πώς ο Πατριάρχης μας δεν είναι νόμιμα εκλεγμένος; Καί «ο νοών, νοείτω».

Ο αοίδιμος Ιερώνυμος Α΄ είχε όραμα για την Εκκλησία. Ξέροντας πώς το «ψάρι βρωμάει από το κεφάλι», έκανε τα πάντα, ώστε σε καίριες θέσεις της Εκκλησίας (θέσεις Μητροπολιτών), να εκλέγονται, όχι απλά οι άξιοι, αλλά οι πλέον άξιοι.

Στον ενθρονιστήριο λόγο είπε: «Θα αποκλείεται εκ της εκλογής πάς κληρικός, ο οποίος είτε μόνος του απευθύνεται προς τούς εκλέκτορας ζητών να εκλεγή, είτε αποστέλλει προς αυτούς μεσάζοντας.Οι εκλέκτορες θα αναζητήσουν τούς αξίους μέν κατά πάντα, οι οποίοι όμως δέν σπεύδουν πρός τήν αρχιερωσύνην. Θά είναι ούτοι οι αφανείς άξιοι (...), θά είναι ωσαύτως καί εκ τών επιφανών εκείνων κληρικών, οι οποίοι μέχρι τούδε παρηγκωνίζοντο, διότι από αξιοπρέπειαν καί από σεβασμόν πρός τήν αρχιερωσύνην δέν έσπευδον νά ικετεύουν τούς εκλέκτορας, διά νά επιτύχουν τήν εις Αρχιερέα προαγωγήν των» (Μητροπολίτου Αττικής καί Μεγαρίδος Νικοδήμου, Ιερώνυμος Κοτσώνης, σελ. 294).

Όμως, δεν είναι εύκολο να «καταφρονείς» φίλους, κόλακες, γλείφτες, μεσάζοντες, και να «προωθείς» τούς ξένους...! Χρειάζεται λεβεντιά.

Και ο αοίδιμος είχε αυτή τη λεβεντιά. «Κάλεσε για ποιμένες και επισκόπους εργάτες τιμίους τού αμπελώνος τού Κυρίου. Πολλοί από αυτούς έπεσαν γονυπετείς στα πόδια του. Παρακαλούσαν όχι για να γίνουν, αλλά για να μη γίνουν επίσκοποι!"

Θα ξαναζήσει άραγε τέτοιο μεγαλείο η Εκκλησία μας; 

Από τούς πρώτους, πού επεστράτευσε ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος ήταν ο τότε κήρυξ Σάμου και Ικαρίας αρχιμ. Ιωάννης Παπάλης (...).

«Περιόδευε σε χωριό της επαρχίας του ο π. Ιωάννης στις 7 Ιουνίου 1967. Στην πλατεία τού χωριού τον σταματά ένας χωρικός πιστός χριστιανός.

«Πάτερ Ιωάννη, έγινες δεσπότης!». «Εγώ; έκανε μ'απορία ο σεβάσμιος λευίτης. «Ναι εσύ. Εσύ δεν είσαι ο αρχιμ. Ιωάννης Παπάλης; Ακούσαμε στο ραδιόφωνο ότι η Σύνοδος εξέλεξε Μητροπολίτη Σιδηροκάστρου τον αρχιμ. Ιωάννη Παπάλη. Σε κάνουν δεσπότη παππούλη... «Κάποιο λάθος έχει γίνει, αγαπητέ. Εγώ δεν ξέρω τίποτε...».

Το απόγευμα ένα τηλεγράφημα καλούσε τον εργάτη τού Θεού να μεταβή εκτάκτως στην Αθήνα.

Όντως είχε εκλεγή επίσκοπος. Τί ευλογία!» (Αρχιμ. Δανιήλ Αεράκη. « Από τη γή στόν ουρανό», τ. 2ος σελ. 41-42).

Το 1972 υπέβαλε στην Ιεραρχία «έκθεση των πεπραγμένων», μεταξύ των άλλων είπε: «Ουδέν σύστημα εκλογής τών Επισκόπων είναι τέλειον. Πάντα τά συστήματα έχουν τάς ελλείψεις των καί τά ελαττώματά των. Εκείνο, τό οποίον αποτελεί πλήρη καί τελείαν διασφάλισιν διά τήν ανάδειξιν τών αρίστων εις τό ύπατον τής αρχιερωσύνης αξίωμα, είναι η βαθυτάτη συναίσθησις τών εκλεκτόρων, ότι διά τής ψήφου των είναι δυνατόν είτε νά ευεργετήσουν τήν Εκκλησίαν, είτε νά κακουργήσουν κατ΄αυτής καί τού πληρώματός της, καί νά γίνουν αίτιοι είτε νά δοξάζηται είτε νά βλασφημήται τό όνομα τού Κυρίου. Κατά ταύτα, πρώτον, οι πρός αρχιερατείαν εκλόγιμοι δέν θά προβάλλουν οι ίδιοι τήν υποψηφιότητά των. Εάν η Ιεραρχία δέν γνωρίζη τούς κληρικούς τούτους, σημαίνει, ότι ούτοι δέν είναι εξ εκείνων, οι οποίοι παρουσιάζουν δράσιν τοιαύτην, ώστε νά είναι αρκετή νά τούς δείξει Μητροπολίτας»  (Μητροπολίτου Αττικής καί Μεγαρίδος..., σελ. 294-295).

Είχε τέτοια ευαισθησία σ' αυτό το κορυφαίο θέμα της Εκκλησίας, ώστε και εχθρός του να ήταν ο άλλος, αν είχε τα προσόντα, έβαζε στην άκρη τα «προσωπικά» του, και τον πρότεινε στη Σύνοδο ως Μητροπολίτη! (Ποιός κάνει τέτοιες υπερβάσεις για το καλό της Εκκλησίας; Ποιός;).

«Κορύφωμα της πνευματικής του έξαρσης, ήταν η επιμονή του να εκλεγεί στον Μητροπολιτικό θρόνο της Φλώρινας ο ιεροκήρυκας Αυγουστίνος Καντιώτης. Ο άνθρωπος πού στο παρελθόν τον πολέμησε με μανία. (...) Κι όταν κάποια από τα μέλη της Συνόδου πρόβαλαν αντίσταση, εκείνος τούς παρακάλεσε αδερφικά να βραβεύσουν τον αγωνιστή Αυγουστίνο με την επισκοπική τιμή».

Και ο Μητροπολίτης Αυγουστίνος στον ενθρονιστήριο λόγο του (16.7.1967) μεταξύ των άλλων, είπε «Ευχαριστώ τον Μακαριώτατον Αρχιεπίσκοπον Αθηνών κ. Ιερώνυμον διά τήν επιμονήν ήν επεδείξατο υπέρ εμού, κατανικών πάν εμπόδιον καί διαλύων πάσαν κατ' εμού προκατάληψιν» (Μητροπολίτου Αττικής..., σελ. 297-298).

Εν έτει 1969 ο τότε αρχιμ. Μελέτιος Καλαμαράς, πού υπηρετούσε στα Γραφεία της Ι. Συνόδου, ανέφερε στον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο Α': «Διάβασα σε ξενόγλωσσο περιοδικό, πώς από τώρα και στο εξής, «γραμμή» των σκοτεινών δυνάμεων, θα είναι η αποδυνάμωση των τοπικών Εκκλησιών, ώστε να μπορούν πιο εύκολα να περνούν τα σχέδιά τους».

Και ο Ιερώνυμος του απάντησε: «Το ξέρω, παιδί μου, το ξέρω. Και περιμένω να έρθει το τέλος μου».

Και το τέλος του ήρθε. «Απομακρύνομαι τέλος εκ της ενεργούς υπηρεσίας, διότι ένεκα των συνεχών κατ'εμού επιθέσεων, μού ήτο αδύνατον να απασχολούμαι δημιουργικώς», ανέφερε με νόημα στην παραίτησή του (Δεκέμβριος 1973).

ΑΙΩΝΙΑ ΤΟΥ Η ΜΝΗΜΗ.

ΠΗΓΗ:

Ρομφαία

Η ΚΥΡΙΑ ΛΩΡΙΤΟΥ ΚΑΙ Ο κ. ΚΑΤΑΓΗΣ ΣΧΟΛΙΑΖΟΥΝ ΤΙΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΕΣ ΑΔΟΛΕΣΧΙΕΣ ΤΟΥ π. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ

Η ΚΥΡΙΑ ΛΩΡΙΤΟΥ ΚΑΙ Ο κ. ΚΑΤΑΓΗΣ ΣΧΟΛΙΑΖΟΥΝ ΤΙΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΕΣ ΑΔΟΛΕΣΧΙΕΣ ΤΟΥ π. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ

=====

Λωρίτου Ελένη

Κοινότυπα λόγια παπάδων! Τίποτα τo εκπληκτικό. Τα έχουμε μάθει απ' έξω Τόσο ανιαρά που αν ανοίξουν το στόμα τους ξέρουμε τι θα πούνε και μας πιάνει χασμουρητό. Πρόσωπα βλοσυρά, ύφος αυστηρό, βλέμμα ψυχρό, μούτρα χαλκομανίες κολλημένες στό τοίχο, πρόσωπα απρόσωπα. Πού και πού σκάει κάποιο χαμόγελο, κάποια καλημέρα που σε βαθμολογεί, σου λέει ότι περνάς δεν περνάς την βάση των κριτηρίων που σε καθιστούν άξιο για να γυρίσω να σε κοιτάξω. Οι ακτίνες του ήλιου σε περιλούζουν με φως, αλλά ο βλοσυρός άνθρωπος βρίσκεται σε μία περίσκεψη. Καταλαβαίνουμε ότι η νοηματική και η σημειολογία βρίσκονται στη δόξα τους. Πολύ πριν βγει στις τηλεοράσεις ήταν μέσα στον κοινωνικό και εκκλησιαστικό βίο. Μία κοινωνία μογιλάλων Δεν μπορείς παρά να γίνεις και συ ένας εξπέρ της νοηματικής και να ανταποδώσεις τις φιλοφρονήσεις με μία .....κατιούσα. Αν αυτά δεν είναι όλη η ακονισμένη τέχνη του διαβόλου για να πτοήσουν τον άνθρωπο και να κάμψουν την ψυχολογία του, τότε τί είναι; 

Προσωπικώς αμφισβητώ ότι ο άγιος Μπρατσιανίνωφ είπε αυτά, που λέει ο παπούλης, για τα έσχατα χρόνια, που ξέρουμε ότι το μαρτύριό τους θα είναι η ομολογία και όχι οι μεγάλες αρετές. Απλούστατα γιατί η ομολογία θα είναι το μαρτύριο της συνειδήσεως ίσως και του αίματος. Περιττόν να πούμε ότι οι Οικουμενιστές αυτό τον ψυχολογικό πόλεμο τον έχουν κάνει επιστήμη. Πρόσφατη είναι όλη αυτή η κουβέντα με πρωταγωνιστές τους ψυχιάτρους. Δεν είναι λάθος να πούμε ότι όλος ο πόλεμος γίνεται στο ψυχολογικό επίπεδο, στις πλέον ευαίσθητες χορδές της προσωπικότητος του ανθρώπου. Αλλοίμονο αν αυτός ο πόλεμος σε βρει μπόσικο. Δεν είναι καιρός για αδύναμες και ευάλωτες συνειδήσεις. Ο πιστός άνθρωπος πρέπει να ατσαλώνει την βουληματικότητά του και τις αντιστάσεις του και να μην σωματοποιεί τις αριστερόθεν και δεξιόθεν ανοησίες που ακούγονται. 

Αντί οι παπάδες και οι δεσποτάδες να χρησιμοποιούν την βακτηρία τους για να στηρίζουν και να αλείφουν τον αγωνιζόμενο άνθρωπο, την χρησιμοποιούν για να τον δέρνουν. Και χαμένος δηλαδή από τον κόσμο και το οικουμενιστικό εκκλησιαστικό κατεστημένο και δαρμένος από τον κατώτερο κλήρο που διαμορφώνει το λαικό αίσθημα και φρόνημα. Βρε σεις γίνετε ποιμένες και αμπελουργοί και εργαστείτε στον αμπελώνα του Χριστού και όχι του δεσπότη. Οι βότρεις του αμπελώνος του Χριστού είναι γλυκείς, ενώ του δεσπότη ξυνοί και οδηγούν κατ' ευθείαν στον απόπατο του τρόμου. Πού! 

Τώρα να χρησιμοποιήσουμε και εδώ την νοηματική ή και την αριθμητική, πέντε πέντε κ.τ.λ. Ασ' το καλύτερα διαβάζουν και σεβάσμιοι άνθρωποι. Υπάρχει βέβαια και ο συνδυασμός της νοηματικής με την αριθμητική που αποδίδει το νόημα των λόγων σαν αυτών του παπούλη. Πώς το έλεγαν οι αρχαίοι κ. Τελεβάντο; Τρέσας; Το λέω καλά; Πάντως σήμερα το λέμε χ....

Δεν θέλω όλα αυτά να τα επισυνάψω με προσωπική αναφορά στον παπούλη, που φαίνεται ένας παραδοσιακός και καλός παπούλης, ουδέν ήττον κάπως παραπλανημένος, μόνο μας έδωσε την αφορμή να σχολιάσουμε την περιρρέουσα περιδεή ατμόσφαιρα των εκκλησιαστικών πραγμάτων. Ας τελειώσουμε με μία ευχάριστη νότα: Πέντε πέντε δέκα, δέκα δεκαπέντε ανεβαίνω τα σκαλιά του επισκοπείου ως επαίτης αξιωμάτων, εγκόσμιου πλουτισμού και "τακτοποιήσεων." Από το να είναι κανείς ένας τοιούτος ξευτελισμένος επαίτης σε κάθε κατουρημένη ποδιά, καλύτερα ένας γραφικός πτωχοαλαζών του περιθωρίου που ζει στον κόσμο των ονείρων του μιας ιδανικής ωραιοποιήσεως, μέσα στον οποίο εντάσσει τον εαυτόν του και έχει μία θέση. Σύμφωνα με την Πλατωνική σκέψη υπάρχει αυτό που υπάρχει στο μυαλό μας.

Παναγιώτης Τελεβάντος

Ο π. Βασίλειος, κυρία Λωρίτου, είναι ευλαβής, μορφωμένος, παραδοσιακός και αδιάβλητος κληρικός, πνευματικό τέκνο του μακαριστού Νικοπόλεως Μελέτιου.

Δυστυχώς, όμως, ο π. Βασίλειος, όπως ακριβώς και ο αείμνηστος Νικοπόλεως και όλα ανεξαίρετα τα πνευματικά του παιδιά, στο θέμα του Οικουμενισμού κάνουν νερά.

Όχι με την έννοια ότι είναι Οικουμενιστές, αλλά με την έννοια του "μην πολυασχολείστε με το θέμα επειδή στο Πατριαρχείο κάνουν κινήσεις τακτικής για να αντιμετωπίζουν τους Τούρκους και όχι για να προδώσουν την πίστη μας”.

Με τον αείμνηστο Νικοπόλεως τον οποίο βαθύτατα υπολήπτομαι για το ασκητικό του ήθος, την ιεροπρέπεια, την ταπείνωση, το αδιάβλητο ήθος και τις πολλές αρετές με τις οποίες τον προίκισε ο Άγιος Θεός, συζήτησα κατ' επανάληψη τα θέματα του Οικουμενισμού και διαπίστωσα με μεγάλη θλίψη ότι είχε μια νοοτροπία, που μετέδωσε ολοφάνερα και στα πνευματικά του παιδιά, ότι οι “ομολογίες για πράγματα που δεν χρειάζονται” δεν οικοδομούν. Χωρίς επαναλαμβάνω να είναι Οικουμενιστής.

Λωρίτου Ελένη
Τό πρόσωπο του ανθρώπου είναι σπαθί! Ως αφορμή πήραμε τα λογια του παπούλη που επαναλαμβάνω είναι κοινότυπα. Και εγώ είχα ελάχιστα γνωρίσει τον π. Μελέτιο όσο για μία ευχή στην Αθήνα πριν γίνει Πρεβέζης. Πιό πολύ τον γνώρισα εξ ακοής μέσω φιλικών προσώπων. Ήταν άξιος κάθε σεβασμού. Γι' αυτό άλλωστε εξελέγη Πρεβέζης για να κλείσει τις πληγές της πολύπαθης μητρόπολης. 

Αργότερα ως Πρεβέζης μας ξένισε η τοποθέτησή του υπέρ των μεταφράσεων των λειτουργικών κειμένων. Ο Δημητριάδος Ιγνάτιος μας είπε ότι χρησιμοποιεί μεταφράσεις του Πρεβέζης Μελετίου. Αν δεν απατώμαι έκανε και ο ίδιος μεταφράσεις. Εννοείται ότι μετέφρασε τα λειτουργικά κείμενα για να τα χρησιμοποιεί. Ουδείς, λοιπόν, αλάθητος. Είναι αλήθεια ότι υπάρχει και αυτή η στάση από ελάχιστους σε αριθμό πνευματικούς ανθρώπους που είναι ακατανόητη. Δηλαδή ότι αρκεί μια προσωπική πνευματική οικοδομή και αν συνδυάζεται και με τα υπόλοιπα τερπνά ακόμα καλύτερα. Το τερπνόν μετά του ωφελίμου!

Σε κάθε περίπτωση όσα είπαμε δεν αφορούν προσωπικώς τον παπούλη. Πρέπει, όμως, ως πνευματικός άνθρωπος να καταλάβει και την δική μας ενόχληση, όταν υφιστάμεθα αυτό τον ψυχολογικό πόλεμο με τέτοιου είδους ανοησίες. Ταπεινά ζητούμε την ευχή του και να εύχεται όλοι να οικοδομούμεθα πνευματικά. Εννοείται ότι η πνευματική οικοδομή είναι εκ των ων ουκ άνευ της πνευματικής ζωής, ομοίως και η ομολογία. Δεν διαχωρίζεται η πνευματική ζωή από την πίστη. Ας μας αξιώνει ο Θεός και για τα δύο.

Παναγιώτης Τελεβάντος
Και στο θέμα της μεταγλώττισης των λειτουργικών κειμένων, αλλά και στο θέμα του Οικουμενισμού, ο κυρός Νικοπόλεως έκανε νερά. Θεωρούσε τον Αθηναγόρα Μεγάλο Πατριάρχη, επειδή -κατά την άποψή του- κατόρθωσε να χρησιμοποιήσει τους Παπικούς με τέτοιο τρόπο ώστε να μείνουν ικανοποιημένοι, αλλά χωρίς να προδώσει την πίστη.

ilias katagis
Έχοντας ζήσει από κοντά τον μακαριστό Μελέτιο, μπορώ να επιβεβαιώσω τα λεγόμενά σας σε αυτό το θέμα. Και όταν κάποτε διαμαρτυρήθηκα τρόπο τινα για το θέμα των νεωτερισμών, του Οικουμενισμού και των μεταφράσεων, με πλησίασε και με φίλησε στο μέτωπο και κοιτώντας με στα μάτια με οσιακή ταπεινή ματιά, με ρώτησε αν πιστεύω ότι είναι αιρετικός. Έσκυψα το κεφάλι και ασπάστηκα μετά από καιρό το χέρι του ζητώντας συγγνώμη για τον άκριτο "ζηλωτισμό" μου, που με οδήγησε να κατακρίνω τόσο επιπόλαια τον επίσκοπό μου. Αιωνία του η μνήμη

Παναγιώτης Τελεβάντος

Κανείς άνθρωπος που σέβεται τον εαυτό του, κ. Κατάγη, δεν είναι δυνατόν να θεωρήσει αιρετικό και συνειδητό Οικουμενιστή τον κυρό Μελέτιο. Η στάση του στο θέμα του Οικουμενισμού ήταν καρπός της μεγάλης αγάπης του προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο και της λανθασμένης εντύπωσης που σχημάτισε για τα κίνητρα των Φαναριωτών.

Θεωρούσε ότι ο Αθηναγόρας, of all the people, ήταν μεγάλη μορφή -όπως δυστυχώς πολλοί άλλοι- και νόμιζε ότι οι οικουμενιστικές του ακροβασίες ήταν απλά μαεστρικές κινήσεις για να σώσει το Πατριαρχείο χωρίς να προδώσει την Ορθοδοξία.

Προφανώς οι θέσεις του ήταν απολύτως λανθασμένες. Ορίστε που οι Οικουμενιστές, με τη Σύνοδο της Κρήτης, κατόρθωσαν να θεσμοθετήσουν τον Οικουμενισμό σαν πίστη της Εκκλησίας. Αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι δυνατόν να θεωρηθεί συνειδητός Οικουμενιστής ο κυρός Μελέτιος.