Α. ΚΥΡΙΑΚΟΥ,ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ,ΑΡΧΙΜ. Ι. ΚΩΣΤΩΦ,ΜΝΗΜΟΣΥΝΑ ΚΑΙ ΠΛΗΣΙΟΘΑΝΑΤΙΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ

Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ, Μνημόσυνα και πλησιοθανάτιες εμπειρίες, Εν χώρα ζώντων και εν χώρα κρα-ζόντων, εκδ. Άγ. Ιωάννης ο Δαμασκηνός, Ωρωπός 2021, σσ. 219.

Του Θεολόγου κ. Α. Κυριακού

=====

 

Κανένα δεν αφήνει αδιάφορο το ζήτημα του θανάτου. Όλες οι θρησκείες και το σύνολο των φιλοσοφικών συστημάτων πάλαι τε και επ’ εσχάτων καταπιάστηκαν μ αυτό. Στον κανόνα αυτό δεν υπάρχει εξαίρεση. Πώς να υπάρξει, αφού “απόκειται τοις ανθρώποις άπαξ αποθανείν”; 

Ο π. Ιωάννης, στο παρόν πόνημά του, ασχολείται με ορισμένες όψεις του πελώριου αυτού θέματος δηλ. τα μνημόσυνα και τις πλησιοθανάτιες εμπειρίες. 

Ο πίνακας περιεχομένων που τοποθετείται στο τέλος του κειμένου είναι αρκούντως 

κατατοπιστικός και 

διαφωτιστικός. 

Περιλαμβάνει τα εξής: Πρόλογο, Μεταθανάτια πορεία, Τελώνια, Διδασκαλία περί τελωνίων, Απόπειρες ερμηνειών, Σύγκριση δύο θέσεων, Βοήθεια σε και από κεκοιμημένους Α΄, Βοήθεια σε και από κεκοιμημένους Β΄, Διάφορα Α΄, Διάφορα Β΄, Περί μνημοσύνων, Επίλογος. 

Εντύπωση προκαλούν οι μεταθανάτιες εμπειρίες που παρουσιάζει ο συγγραφέας. Σημειώνει μεταξύ άλλων την περίπτωση γυναίκας 

70 χρονών στο Λονγκ Άιλαντ (Ν. Υόρκη), που ήταν τυφλή από τα 18 της χρόνια. Αυτή, όταν επανήλθε, περιέγραψε με κάθε λεπτομέρεια τι γινόταν γύρω της όταν οι γιατροί προσπαθούσαν να την επαναφέρουν στη ζωή μετά από καρδιακή προσβολή. 

Περιέγραψε ακόμη και τις ιατρικές συσκευές και το χρώμα που είχαν. Το πιο εκπληκτικό ήταν ότι οι συσκευές αυτές δεν υπήρχαν τον καιρό που έβλεπε. 

Ο π. Ιωάννης αναπτύσσει με μεθοδικότητα και με στόχο, όχι να καταπλήξει, αλλά για να βοηθήσει και να οικοδομήσει τον αναγνώστη, σε δύο κεφάλαια τη διδασκαλία της Εκκλησίας για τα τελώνια. 

Θυμίζω εδώ ένα απόσπασμα από το Μικρό Απόδειπνο από προσευχή προς τη Θεοτόκο: “και εν τω καιρώ της εξόδου μου την αθλίαν μου ψυχήν περιέπουσα και τας σκοτεινάς όψεις των πονηρών δαιμόνων πόρρω αυτής απελαύνουσα”. 

Στο κεφάλαιο για τα μνημόσυνα παραθέτει το γνωστό διάλογο του π. Ιωήλ Γιαννακόπουλου με κάποιο Προτεστάντη, στον οποίο ο αοίδιμος Αρχιμανδρίτης κατατροπώνει τον ψευδοευαγγελικό με βάση την Αγία Γραφή. 

Συνελόντ’ ειπείν στο παρόν ο καλός ιερωμένος μας προμηθεύει ακόμη “πέντε λίθους εκ του χειμάρρου” με τους όποιους κατατροπώνεται ο Γολιάθ της απιστίας και της αιρέσεως.

κ. ΛΩΡΙΤΟΥ! ΜΗΠΩΣ ΥΠΕΡΤΙΜΑΤΕ ΤΟ ΘΕΟΛΟΓΙΚΟ ΕΚΤΟΠΙΣΜΑ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΤΟΥ π. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΒΟΛΟΥΔΑΚΗ;

κ. ΛΩΡΙΤΟΥ! ΜΗΠΩΣ ΥΠΕΡΤΙΜΑΤΕ ΤΟ ΘΕΟΛΟΓΙΚΟ ΕΚΤΟΠΙΣΜΑ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΤΟΥ π. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΒΟΛΟΥΔΑΚΗ;

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Η κ. Ε. Λωρίτου ανέφερε σε σχόλιό της, στο ιστολόγιο μας, ότι είναι λανθασμένη η θέση ότι η αναγωγή κανονικών θεμάτων σε θέματα πίστεως είναι αίρεση.

Για να με πείσει ότι κακώς υιοθέτησα αυτή την άποψη η κ. Λωρίτου με πληροφόρησε ότι την ενστερνίζεται ο σεβαστός π. Βασίλειος Βολουδάκης.

Καλά είναι να βάζουμε καλούς λογισμούς για τους συνανθρώπους μας, κ. Λωρίτου, αλλά μήπως υπερτιμάτε το θεολογικό εκτόπισμα του σεβαστού π. Βασίλειου Βολουδάκη;

Μία θεολογική μετριότητα -μετά βίας- είναι ο σεπτός πατήρ των Εξαρχείων.

Τι συγκεκριμένα είπε ή έγραψε μέχρι τώρα που σας πείθει ότι έχουμε να κάνουμε με θεολόγο που κατέχει και γεραίρει τους Ιερούς Κανόνες;

Στις πλείστες περιπτώσεις αντιγράφει μια πρόταση του π. Επιφανίου Θεοδωρόπουλου -συνηθέστατα χωρίς να παραπέμπει στον αείμνηστο Γέροντα για την ερμηνεία ενός Κανόνα- και από εκεί και πέρα προσπαθεί να οικοδομήσει ενίοτε αυθαίρετα και ενίοτε επιτυχώς μια δική του προσέγγιση που κατά κανόνα -σχεδόν πάντοτε- εξυπηρετεί 

την ατζέντα που προωθεί.

Η θέση ότι όποιος ανάγει σε θέμα πίστεως ένα κανονικό θέμα είναι αιρετικός δεν ανήκει στον π. Βασίλειο Βολουδάκη ή σε μένα. 

Είναι του Γέροντα Επιφανίου Θεοδωρόπουλου, όπως θα διαπιστώσετε από τις επιστολιμιαίες διατριβές που έστειλε στην συνοδεία του Γέροντα Εφραίμ μετέπειτα Φιλοθείτη και Αριζονίτη.

Αν διατηρήθηκε η ενότητα της Εκκλησίας αλώβητη ακόμη και με τις αποτειχίσεις των ομολογητών Μητροπολιτών Ελευθερουπόλεως Αμβροσίου, Φλωρίνης Αυγουστίνου και Παραμυθίας Παύλου και των Μονών του Αγίου Όρους οφείλεται φυσικά στον Άγιο Θεό που κήδεται της ενότητας της Εκκλησίας Του.

Σε ανθρώπινο, όμως, επίπεδο, η συμβολή του Γέροντα Επιφανίου Θεοδωρόπουλου ήταν καθοριστική.

Ο π. Επιφάνιος είχε αντιληφθεί πολύ γρήγορα τα προβλήματα που αναφύονται από ζηλωτικές ενέργειες, οι οποίες συνήθως ξεκινούν με αγαθές προθέσεις, αλλά τελικά δεν αποφεύγουν την πολυδιάσπαση, την δυσφήμηση του αγώνων που άρχισαν και την τελική τους 

κατάληξη στο Σχίσμα.

Για λόγους αλήθειας 

και δικαιοσύνης, πρέπει να αναφερθεί 

ότι η θέση αυτή 

του Γέροντα Επιφανίου 

είχε δεχτεί την ισχυρή επίδραση του Αρχιμανδρίτη Ιωήλ Γιαννακόπουλου, 

μιας από τις πιο φωτισμένες μορφές της Εκκλησίας της Ελλάδος, ο οποίος είχε μελετήσει σε βάθος τις διαστάσεις του παλαιοημερολογητικού Σχίσματος.

Ο “ΠΑΠΑΡΔΟΣ” ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΓΟΡΤΥΝΗΣ ΞΑΝΑΧΤΥΠΗΣΕ ΚΑΙ ΔΙΑΤΥΠΩΝΕΙ ΑΙΡΕΣΕΙΣ

Ο “ΠΑΠΑΡΔΟΣ” ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΓΟΡΤΥΝΗΣ ΞΑΝΑΧΤΥΠΗΣΕ ΚΑΙ ΔΙΑΤΥΠΩΝΕΙ ΑΙΡΕΣΕΙΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Ως να μη έφταναν οι ακρισίες, οι κακοδοξίες και η ολιγοπιστία που έδειξε ο π. Χαράλαμπος Κοπανάκης, κληρικός της Ιεράς Μητροπόλεως Γορτύνης και Αρκαδίας, της ημιαυτόνομης Εκκλησίας της Κρήτης, σε ανάρτηση στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook, με την οποία αμφισβήτησε το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, το οποίο θεωρεί αιτία μολυσμού από ασθένειες (!!!), τώρα επανέρχεται για να επιβεβαιώσει ότι είναι όντως βλάσφημος.

Και τι λέγει σε τηλεοπτική του συνέντευξη;

Ότι τον παρεξηγήσαμε, ισχυρίζεται, όταν λέμε ότι διαμφισβητεί το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. 

Παρόλα αυτά εμμένει ότι η Θεία Ευχαριστία μπορεί να γίνει αιτία μολυσμού και γι’ αυτό ακριβώς εισηγείται άλλη πρακτική μετάδοσης της Θείας Κοινωνίας.!!!

Από πού να αρχίσουμε; 

1.) Από την θεολογική αμάθεια του πλανεμένου αυτού κληρικού; 

2.) Από την αυτοαναίρεση των θέσεων του με τα αλληλογρονθοκοπούμενα επιχειρήματα που παραθέτει; 

3.) Από την προπέτεια να συνεχίζει να ισχυρίζεται ότι ο Θεός μολύνεται και μολύνει; 

4.) Από την ολιγοπιστία ή μάλλον την απιστία του ότι η Θεία Κοινωνία είναι φάρμακο αθανασίας;

Δεν είναι δογματικό θέμα, ισχυρίζεται ο π. Χαράλαμπος, η χρήση της λαβίδας για την μετάδοση της Θείας Κοινωνίας.

Per se ασφαλώς και δεν είναι!

Διερωτώμαι! 

Δεν αντιλαμβάνεται ή υποκρίνεται ότι δεν αντιλαμβάνεται ότι -στην προκειμένη περίπτωση- υπάρχει μια “διαφορούλα” -όπως έλεγε ο μακαριστός π. Ιωήλ Γιαννακόπουλος- που καθιστά την χρήση της λαβίδας 100% δογματικό ζήτημα.

Γιατί, πάτερ μου, ξεσπαθώνετε να αλλάξει ο τρόπος μετάδοσης της Θείας Κοινωνίας;

ΜΟΝΟΝ για ένα λόγο!

Διότι πιστεύετε ότι η Θεία Κοινωνία μολύνεται από ιούς και μολύνει με την σειρά της τους πιστούς που κοινωνούν.

Αφού, λοιπόν, δεν πιστεύετε ότι το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου είναι φάρμακο αθανασίας, αλλά το θεωρείτε φορέα μικροβίων, θέλετε να μας πείσετε ότι η αλλαγή του τρόπου μετάδοσης της Θείας Ευχαριστίας δεν είναι δογματικό θέμα;

Δεν μας λέτε πάτερ μου; Αυτά τα λέτε από αμάθεια, από κακοήθεια, από βλάσφημο φρόνημα ή από συνειδητή διαστροφή της αλήθειας;

Το μόνον ευχάριστο στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι ότι η Μητρόπολη Γορτύνης και Αρκαδίας ζήτησε ήδη εξηγήσεις από τον κακόδοξο αυτό κληρικό.

Ας ελπίσουμε ότι ο Σεβ. Γορτύνης και οι άλλοι Ιεράρχες της Εκκλησίας της Κρήτης δεν θα επιτρέψουν στον βλάσφημο αυτόν κληρικό να συνεχίσει να μολύνει τις τάξεις του κλήρου.

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΔΥΟ ΚΑΛΩΝ ΜΟΥ ΦΙΛΩΝ

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΔΥΟ ΚΑΛΩΝ ΜΟΥ ΦΙΛΩΝ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

======

Συγκλονισμένη η Κύπρος ή καλύτερα το Πανελλήνιο, πληροφορήθηκε τη στυγερή δολοφονία δύο καλών μου φίλων -του μ. Γεώργιου Χατζηγεωργίου -συναδέλφου και συνεργάτη μου στο θρησκευτικό όμιλο της Αγγλικής Σχολής Λευκωσίας- και της γυναίκας του Κωνσταντίνας.

Πολλοί φίλοι και συγγενείς επικοινώνησαν -με διάφορους τρόπους- για να με ενημερώσουν για το θλιβερό γεγονός.

Η επικοινωνία αυτή με βοήθησε να αντιληφθώ -για μια ακόμη φορά- την αδυναμία μας να αντιμετωπίσουμε το θάνατο.

Βεβαίως πρόκειται για δολοφονία ειδεχθούς μορφής σε βάρος ενός αξιοσέβαστου ζευγαριού. Γι’ αυτό είναι φυσικό να προκληθεί αναστάτωση.

Το κυριώτερο, όμως, είναι ότι -οι πλείστοι από μας- δεν είμαστε έτοιμοι να πεθάνουμε.

Νομίζουμε ότι ο θάνατος δεν μας αφορά. Αφορά όλους τους άλλους, εκτός από μας, τους συγγενείς και τους φίλους μας.

Γι’ αυτό, όταν πεθάνει κάποιος γνωστός μας με αιφνίδιο θάνατο, δημιουργείται αναστάτωση άνευ προηγουμένου, που στην ουσία της δεν είναι παρά καρπός της ολιγοπιστίας μας.

Η υδρογονική βόμβα, έλεγε ο σοφός και άγιος Αρχιμανδρίτης Ιωήλ Γιαννακόπουλος, έπεσε πριν πάρα πολλά χρόνια στον παράδεισο. Ο άνθρωπος αμάρτησε και ως εκ τούτου ο θάνατος έγινε η οριστική κατάληξη της ζωής του.

Οι χριστιανοί δεν εκπλήττονται, επειδή οι άνθρωποι πεθαίνουν, αλλά επικεντρώνουν την προσοχή τους στην ορθή προετοιμασία για να αντιμετωπίσουν το θάνατο.

Η ουσία, στη συγκεκριμένη περίπτωση, είναι ότι οι αείμνηστοι Χατζηγεωργίου ήταν πιστοί άνθρωποι, που ζούσαν τη μυστηριακή ζωή, τις νηστείες και τις προσευχές της Εκκλησίας και η ζωή τους ήταν σύμφωνη με το θέλημα του Θεού. Άρα η δολοφονία τους -for all we know- τους οδήγησε από το θάνατο στη ζωή, από την ψεύτικη ζωή στη Βασιλεία των Ουρανών.

Ο θάνατος -και ιδιαίτερα ο αιφνίδιος θάνατος-, πρέπει να λειτουργεί σαν ξυπνητήρι που μας εγείρει από τη ζωή της αμαρτίας και της αδιαφορίας, και όχι σαν τρόμος μπροστά στη βέβαιη κατάληξη κάθε ανθρώπου.

ΑΡΧΙΜ. ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ Ε΄

ΑΡΧΙΜ. ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

Ε΄

Του Πανοσιολ. Αρχιμ. Δανιήλ Αεράκη

=====

• Συνεδέετο ὁ μακαριστὸς πατὴρ Ἐπιφάνιος μὲ σεμνούς, ἐναρέτους, ταπεινούς, ἀλλὰ καὶ φωτισμένους κληρικούς. Ἀναφέρουμε χαρακτηριστικά:

• Συνεδέετο μὲ τὸν ἀείμνηστο σοφὸ κληρικὸ ἀρχιμ. Ἰωήλ Γιαννακόπουλο, τὸν ὁποῖο μιμήθηκε στὴν ἀγάπη τῆς Ἁγίας Γραφῆς.

• Συνεδέετο μὲ τὸν ἀείμνηστο θερμουργὸ κήρυκα καὶ κανονολόγο ἀρχιμ. Γερβάσιο Παρασκευόπουλο, ἀπό τὸν ὁποῖο κληρονόμησε καὶ αὔξησε τὴν ἀγάπη του πρὸς τοὺς ἱ. Κανόνες καὶ τὸ μυστήριο τῆς Ἐξομολογήσεως.

• Συνεδέετο μὲ τὸν ἀείμνηστο ἀρχιμ. Ἀθανάσιο Χαμακιώτη, τὸν ἡσύχιο πνευματικό, τοῦ ὁποίου θαύμαζε τὸ πρᾶο καὶ ἤρεμο καὶ ταπεινὸ ἦθος.

• Συνεδέετο μὲ τὸν ἀείμνηστο ἀρχιμ. Σπυρίδωνα Σγουρόπουλο, τοῦ ὁποίου ἡ νομικὴ κατάρτισις ἐπηρέασε ἀρκετὰ τὴ σκέψι τοῦ νεαροῦ τότε φοιτητοῦ τῆς θεολογίας Ἐτεοκλέους, τοῦ μετέπειτα π. Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου.

• Συνεδέετο μὲ τὸν σεβάσμιο ἱεροκήρυκα ἀρχιμ. Χριστόφορο Καλύβα, ἡ παρρησία τοῦ ὁποίου πολλὰ τὸν δίδαξε.

• Συνεδέετο στενῶς μὲ τὸν σεβάσμιο ἀγωνιστὴ ἐπίσκοπο Φλωρίνης π. Αὐγουστῖνο Καντιώτη, ἀπό τὸν ὁποῖον κληρονόμησε τὴν ἀγωνιστικότητα γιὰ τὰ ἐκκλησιαστικὰ θέματα.

Ὅλους αὐτούς, καὶ ἄλλους σπουδαίους καὶ σεβασμίους κληρικούς, τοὺς ἀγαποῦσε καὶ τοὺς σεβόταν βαθύτατα. Σάν μικρὸ παιδὶ ἔσκυβε καὶ τοὺς φιλοῦσε τὸ χέρι. Θεωροῦσε τὸν ἑαυτό του τίποτε μπροστά τους, καίτοι, κατ᾽ ἀντικειμενικὴ ἐκτίμησι, σὲ πολλὰ ὑπερέβαλλε ἀρκετοὺς ἀπὸ αὐτούς.

(Συνεχίζεται)

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΟΥ π. ΙΩΗΛ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΟΥ π. ΙΩΗΛ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

=====

Ο Θεολόγος κ. Ιωάννης Μπουγάς, σε άρθρο του στο ιστολόγιο «Αμήν», αποπειράται να παρουσιάσει τον κοιμηθέντα εν Κυρίω το 1966 π. Ιωήλ Γιαννακόπουλο ως υπέρμαχο των οικουμενιστικών ασχημιών και ακροβασιών. 

Παρουσιάζει ανέκδοτο χειρόγραφο του αοιδίμου Αρχιμανδρίτη του 1965, αναφερόμενο στην Αρχιερατική προσευχή του Χριστού. Εκεί ο π. Ιωήλ σημειώνει, συν τοις άλλοις, αναφερόμενος στο ευαγγελικό χωρίο «ίνα πάντες εν ώσιν»: «Δι’ όλους τους Χριστιανούς παρακαλεί λέγων: «ίνα πάντες εν ώσιν, καθώς συ πάτερ εν εμοί καγώ εν σοι». Η ενότης αύτη είναι κατά πρώτον ενότης πίστεως, η οποία υπάρχει μέχρι σήμερον. Η Εκκλησία δηλ. διατηρούσα την ενότητα ταύτην υπάρχει «και πύλαι Άδου ου κατισχύσουσιν αυτής». Ακούσατε, παρακαλώ, πώς ο κ. Ι. Μπουγάς ερμηνεύει τα λόγια του αοίδιμου κληρικού: «Προφανώς ο Γέροντας Ιωήλ εννοεί όλο τον Χριστιανικό κόσμο, δηλ. την Δυτική Χριστιανική Εκκλησία και την Ανατολική, αλλά και τους ετέρους χώρους χριστιανικής πίστεως, ενδεχομένως την Προτεσταντικήν Εκκλησία κ.τ.λ.». 

Ασφαλώς η προκρούστεια αυτή ερμηνευτική ΔΕΝ μας ξενίζει ποσώς, διότι οι υπέρμαχοι του οικουμενιστικού μοντέλου προσκομίζουν υπέρ αυτών και τη μαρτυρία του ….Αγίου Μάρκου του Ευγενικού!!! Ας ελθουμε, όμως, στο ίδιο το κείμενο. Ο π. Ιωήλ μιλά για ενότητα πίστεως, ενότητα πίστεως η οποία υφίστατο άχρι του νυν, υφίσταται κι εδώ και τώρα. Άρα δεν είναι ευκταία αλλά δεδομένη. Κι αυτό υπάρχει και διατηρείται, όπως μας εξηγεί, στην Εκκλησία. Τώρα, πού ανακάλυψε την υπάρξη της Εκκλησίας εν πρώτοις στον εκπεσόντα Παπισμό και κατόπιν στον κακόδοξο Προτεσταντισμό (οποίου τον πληθωρικό αχταρμά αναφέρει  ευσχημόνως ως «Προτεστιανική Εκκλησία»), και πιο ύστερα, κρυπτόμενος στο κ.τ.λ. υπονοεί προφανώς και τους αιρετικούς Μονοφυσίτες, είναι δικό του καθήκον πρωτίστως να μας εξηγήσει και κατόπιν να μας πείσει. 

Γιατί θέλει να μας κάνει να λησμονήσουμε ότι ο κεκοιμημένος κληρικός έγραψε ολόκληρο βιβλίο, υπό τον τίτλο «Διάλογος Ορθοδόξου και Ευαγγελικού» στο οποίο, σαν καταπέλτης εξουδετερώνει, ένα προς ένα, τα έωλα προτεσταντικά επιχειρήματα; 

Το μόνο του όπλο είναι οι ειρωνείες κατά των αντιοικουμενιστών, του τύπου «κοπτομένους υπέρ της καθαράς και αμωμήτου πίστεως». Δικαίωμά του να θεωρεί «ιδεολόγημα» το ότι ο π. Ιωήλ υπερασπίστηκε την Ορθόδοξία. Ακούστε, όμως, τι φρονούσε τω όντι ο Γέροντας Ιωήλ: «Συζητών περί Πατέρων μετά τινος νεωτερίζοντος Θεολόγου έλεγε: Κοιτάζομε τι είπαν και τι έγραψαν οι Πατέρες και όχι πώς έζησαν. Αντί να κάνωμε σχόλια εις τα κειμένα των Πατέρων, θα έπρεπε καλλίτερα να αντιγράψωμεν την ζωήν των. Οι Πατέρες προσηύχοντο πολύ, αγρυπνούσαν πολύ, ενήστευαν πολύ, αγαπούσαν την πτωχείαν και την απλότητα, εμίσουν το κοσμικόν φρόνημα, επολέμουν τας πλάνας …"(Επιφανίου Ι. Θεοδωροπούλου πρεσβυτέρου, Ανέκδοτα Ιωήλ Γιαννακοπούλου, Αρχιμανδρίτου, εν Αθήναις 1972, σελ. 18-19).

ΑΝΑΦΟΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΦΡΑΙΜ ΤΟΥ ΣΥΡΟΥ

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΦΡΑΙΜ ΤΟΥ ΣΥΡΟΥ

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

======

Η 28η Ιανουαρίου μας φέρνει στο νου τον Αγιο Εφραίμ το Σύρο, τον διαβόητο ασκητή της Συρίας, του οποίου τη μνήμη γιορτάζει η Εκκλησία μας σήμερα. Ο Αγιος, που έζησε τον 4ο αιώνα, είναι Σύρος και μιλούσε την αραμαϊκή σα μητρική του γλώσσα. Ο Οσιος που γεννήθηκε στη Νίσιβι κι έζησε ασκητικά κοντά στην Εδεσσα της Συρίας (σημερινή Σανλί Ούρφα της Τουρκίας). Υπήρξε πολυγραφότατος. Ανάμεσα στα ποιητικά του έργα γνωστότατη είναι η επ’ όνοματι του προσευχή που αναγινώσκεται κατά τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή: 

«Κύριε και Δέσποτα της ζωής μου,

πνεύμα αργίας, περιεργείας, φιλαρχίας και αργολογίας μη μοι δος. 

Πνεύμα δε σωφροσύνης, ταπεινοφροσύνης, υπομονής και αγάπης χάρισαί μοι τω σω δούλω. 

Ναι Κύριε βασιλεύ, δώρισαι μοι του οράν τα εμά πταίσματα και μη κατακρίνειν τον αδελφόν μου ότι ευλογητός ει, εις τους αιώνας. Αμήν».  

Αυτή η σύντομη προσευχή επαναλαμβάνεται καθημερινά στις ακολουθίες της Σαρακοστής κι όχι τυχαία. Ας δούμε μερικά από τα βασικά της σημεία: 

Το πρώτο μας θυμίζει ότι κάποιος άλλος, ο Θεός, είναι ο κυρίαρχος της ζωής μας. Η περιφρόνηση προς το Θεό που έδειξε από την πρώτη στιγμή ο σημερινός πρωθυπουργός της Ελλάδος και οι συν αυτώ, απλώς μας θυμίζει τη διαχρονικότητα του ψαλμικού στίχου: “είπεν άφρων εν τη καρδία αυτού: ουκ έστι Θεός». Εμείς από την άλλη, έχουμε σαν επιλογή, την αποφυγή ή την επιτέλεση της αμαρτίας. Εφόσον έχουμε αυτή την επιλογή του ζητάμε ενίσχυση. Ενίσχυση κατά του πνεύματος της αργίας, του πνεύματος της περιεργείας (που είναι η διάθεση να εξετάζουμε επισταμένως το τι κάνουν οι άλλοι, χωρίς να φροντίζουμε τα δικά μας τα στραβοπατήματα). Αλλά κι η φιλαρχία, η μανία να κυριαρχήσουμε στους άλλους παντοιοτρόπως είναι μήπως μικρό κακό; 

Η αργολογία, η ατέρμονη φλυαρία, που έχει σκοπό να κατηγορεί, να διασύρει, να εξευτελίζει τους άλλους, να συκοφαντεί τους άλλους, είναι φοβερή νόσος της ψυχής, κατά το θεοφώτιστο ασκητή της Εδεσσας. Είναι η πιο εύκολη αμαρτία. Ο φονιάς λ.χ. θέλει θάρρος για να σκοτώσει, θέλει εξυπνάδα, θέλει και κάποια παλληκαριά. Τι να πει κανείς για την κλεψιά; Κι αυτή θέλει σχέδια, συνεργάτες καμμιά φορά, μέτρα προφύλαξης, σχέδια διαφυγής, απόκρυψης, οπλοφορία. Εχει κοντολογίς πλείστες όσες δυσκολίες. Ομως στην προκειμένη περίπτωση απλώς ανοίγω το στόμα μου κι αραδιάζω ό,τι θέλω κατά του πλησίον. Δεν χρειάζεται να προσκομίσω μαρτυρία, αποδεικτικό υλικό, ή οιονδήποτε άλλοι στοιχείο. Ενας οχετός κακίας, ελαφρότητος, μίσους εξαπολύεται κατά του άλλου κι όποιον πάρει η μπάλα. Εμένα τι με νοιάζει αν θα βρει ο άλλος τον μπελά του; Αν οι ακούοντες μεταφέρουν αλλού τις πληροφορίες που τους έδωσα παραφουκωμένες δεν μου καίγεται καρφάκι. Όμως ο Χριστός, μας υπεθυμίζει ο Αγιος, είναι σαφής: “Μη κρίνετε ίνα μη κριθήτε!” Πρόκειται για κραυγαλέα παραβαση του θελήματος του Θεού. Είναι τυχαίο άραγε που ο ψαλμωδός  παρακαλεί: “Θου Κύριε φυλακήν τω στόματι μου και θύραν περιοχής περί τα χείλη μου;» 

Από την άλλη ο Αγιος μας προτρέπει να ζητήσουμε από το Θεό δώρα. Ποια; Σωφροσύνη, ταπεινοφροσύνη, υπομονή και αγάπη. 

Είναι σαφές ότι «εάν μη Κύριος οικοδομήση οίκον, εις μάτην εκοπίασαν οι οικοδομούντες». Μάταια στρώθηκαν στη δουλειά από την Δευτέρα οι διάφοροι μπαρουφάκιδες και λαφαζάνιδες για να μας … σώσουν. 

Εδώ μούρχεται στη μνήμη αυτό που έλεγε σε κομμουνιστή της εποχής του ο  μακαριστός  π. Ιωήλ Γιαννακόπουλος: Δεν θα φέρετε ισότητα, ίσιωμα θα τα κάνετε!

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΑΣΥΡΜΟ ΤΟΥ π. ΙΩΗΛ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ

ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΑΦΕΛΕΙΣ(;) ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΙ

(ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΑΣΥΡΜΟ ΤΟΥ π. ΙΩΗΛ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ)

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

=====

Διάβασα με ενδιαφέρον το άρθρο του κ. Ιωάννη Μπουγά, Δρος Θεολογίας, το σχετικό με τους Διαλόγους και τους διαφωνούντες με αυτούς(amen.gr). Εν πρώτοις ο κ. Μπουγάς σχολιάζει τα διαδραματισθέντα στο Φανάρι κατά τη θρονική εορτή του Οικουμενικού Πατριαρχείου, όπου πραγματοποιήθηκαν προκλητικές ενέργειες που φανερώνουν κραυγαλέες παραβάσεις των ιερών κανόνων. 

Υπενθυμίζω επιτροχάδην την ευλογία του παπικού εκκλησιάσματος από τον Οικουμενικό Πατριάρχη σε παπικό ναό της Πόλης ,το προκλητικό υμνολόγημα (γράφε παραληρηματικό εφεύρημα) για τον Πάπα στον εσπερινό, τους εναγκαλισμούς του Πατριάρχου με τον Πάπα κατά τη θεία λειτουργία κ.ο.κ.. Σ’ όλα αυτά ο συγγραφέας του άρθρου δεν είδε τίποτε το κακό. Δεν γνωρίζει ότι υπάρχουν ιεροί κανονές που απαγορεύουν τον συναγελασμό με αιρετικούς; Αντ’ αυτού είδε “ιδεοληπτικές αντιδράσεις στους διαλόγους”. 

Θα επαναλάβουμε, πάλιν και πολλάκις, ότι ΔΕΝ είμεθα εναντίον των διαλόγων. Υπάρχουν πλαίσια “α έθεντο οι Πατέρες ημών” και με βάση αυτά πρέπει να διαλεγόμεθα με τους εν τη πλάνη όντας αιρετικούς οιουδήποτε φυράματος (από παπικούς μέχρι προτεστάντες και μονοφυσίτες κ.τ.ο.). 

Κλασσικό παράδειγμα σύγχρονου διαλόγου είναι ο τρόπος που διαλέχθηκε  ο μακαριστός αρχιμανδρίτης Γεώργιος Γρηγοριάτης με τον Αιγύπτιο μονοφυσίτη “επίσκοπο” Μπισόυ. 

Το πιο προκλητικό, όμως, είναι ότι ο κ. Μπουγάς επικαλείται τη μαρτυρία του π. Ιωήλ Γαννακόπουλου για να στηρίξει τις έωλες θέσεις του. Δεν διαφωνούμε με τον π. Ιωήλ ότι πρέπει να αγαπούμε όλους, αναμφίβολα και τους κακοδόξους. 

Ας κάμει τον κόπο ο κ. Μπουγάς να διαβάσει το αντιαιρετικό βιβλίο του π. Ιωήλ “Διάλογος Ορθόδοξου και Ευαγγελικού” και θα καταλάβει ότι η αγάπη του δεν τον εμποδίζει να κάνει διαλόγους με τους αιρετικούς χωρίς να παραβιάζει τους ιερούς κανόνες και να τους ποδοπατά, όπως κάνουν αυτοί που θαυμάζει ο ίδιος. 

Ας ακούσει τι έλεγε ο π. Ιωήλ και θα καταλάβει ότι δεν είναι υποστηρικτής των περιφρονητών των ιερών κανόνων. 

Ελεγε ο μακαριστός αρχιμανδρίτης: “Οι Πατέρες προσηύχοντο πολύ, αγρυπνούσαν πολύ, ενήστευαν πολύ, αγαπούσαν την πτωχείαν και την απλότητα, εμίσουν το κοσμικό φρόνημα, επολέμουν τας πλάνας…” (Αρχ. Επιφανίου Θεοδωρόπουλου, Ανέκδοτα Ιωήλ Γιανακόπουλου σελ. 19). 

Αυτό το τελευταίο ίσως τον βοηθήσει να καταλάβει ότι ο π. Ιωήλ δεν μπορεί να γίνει νεροκουβαλητής στο μύλο του πατριάρχη Αθηναγόρα, επειδή στα 1966 του έγραψε απαντητική επιστολή, όπου μιλούσε για αγάπη προς τους ετεροδόξους. Εξάλλου στην ίδια επιστολή ο αοίδιμος αρχιμανδρίτης ξεκαθαρίζει ότι “η ενότης, λόγω των δογματικών μας διαφορών είναι πολύ μακράν”. Ελπίζω να θυμάται ο κ. Μπουγάς ότι ο π. Ιωήλ απεδήμησεν εις Κύριον στις 23.12.1966. Νομίζει ότι αν ζούσε σήμερα θα έπλεκε εγκώμια στους οικουμενιστές και στις απαράδεκτες, αχρείαστες και προ πάντων άκαρπες αγαπολογίες τους και κυρίως στις απανωτές παραβασεις των ιερών κανόνων; 

Φυσικά ο κ. Μπουγάς άλλα βλέπει. Βλέπει ότι η Κωνσταντινούπολη και η Ρώμη είναι “αδελφές Εκκλησίες”!!! Μα καλά, κοτζάμ θεολόγος με διδακτορικό δεν γνωρίζει ότι η εκπεσούσα Ρώμη ευρίσκεται εν αιρέσει, πτώσει και αποστασία; 

Ας διαβάσει τον Αγιο Ιουστίνο Πόποβιτς και θα το μάθει. 

Ας διαβάσει το βιβλίο του π. Επιφανίου Θεοδωροπούλου “Αρθρα, μελέται, επιστολαί” (αφού  τον αποκαλεί αγία μορφή) και θα μάθει τι έλεγε για τον Αθηναγόρα.

ΕΝΑΣ ΑΔΟΚΗΤΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ ΗΜΕΙΣ ΟΙ ΖΩΝΤΕΣ

ΕΝΑΣ ΑΔΟΚΗΤΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ ΗΜΕΙΣ ΟΙ ΖΩΝΤΕΣ

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

=====

Τρίτη πρωί, όρθου βαθέος, μας έφυγε ο καθηγητής Γιώργος Γεωργίου. Κανονικά έπρεπε να ετοιμαστεί για το σχολείο αλλά, “άλλαι μεν βουλαί ανθρώπων, άλλα δε Θεός κελεύει”. Μας έφυγε χωρίς αποσκευές, χωρίς ένα αποχαιρετισμό. Αυτό το τραίνο δεν έχει ωράρια. Ο εισπράκτορας δεν κοιτάζει ταυτότητες. Ούτε ελέγχει ημερομηνίες γεννήσεως. Οντως Θεού προστάξει ενεργεί. Βρέθηκε απορημένος στην αντίπερα όχθη. Ετσι ξαφνικά. Εν ριπή οφθαλμού. "Πού έστιν η του κόσμου προσπάθεια, πού εστιν η των προσκαίρων φαντασία; Πάντα σκιάς ασθενέστερα, πάντα ονείρων απατηλότερα." Εμείς από την άλλη όχθη δεν θέλαμε να το πιστέψουμε. Μέχρι χθες μεθ’ ημών ελάλει. 

Στη δικιά μας όχθη στον κόσμο τον προσωρινό κλάματα, βαρυπενθούντες συγγενείς, στεναχωρημένοι συνάδελφοι, απορημένοι προιστάμενοι, σα χαμένα κοιτάζουν τα μαθητούδια του σχολείου νομίζοντας πως είναι ένα κακό ονειρο. Στην εκκλησία πλήθος οι μαυροφορεμένοι συγγενείς και ξένοι, οι μελωδίες οι εκκλησιαστικές οι αξεπέραστες του Ιωαννη του Δαμασκηνού κι ο "τελευταίος ασπασμός". Το κοιμητήριο κατόπιν, “γη ει και εις γην απελεύσει”. Η μουγκαμάρα στην εκκλησία και στο κοιμητήριο, το αμήχανο άναμμα του τσιγάρου των αθεράπευτων καπνιζόντων τι μαρτυρεί; 

Μα το ότι είμαστε ανέτοιμοι, απροετοίμαστοι για το μόνο απόλυτα βέβαιο γεγονός του κόσμου τούτου: το θάνατο. Ο μακαριστός π. Ιωήλ Γιαννακόπουλος

πνευματικός του π. Επιφανίου, ήταν τόσο εξοικειωμενος με το θάνατο που στις κηδείες ευχόταν στους παρευρισκομένους: και στα δικά μας παιδιά! Εκείνες τις στιγμές της κηδείας και της ταφής οι πάντες αντιλαμβανόμαστε πως όλα είναι μάταια και ψευδή. Μόλις όμως παρέλθουν λίγες μέρες ξεχνάμε, διαγράφουμε από τη μνήμη μας το θάνατο, τον απωθούμε όσο μπορούμε και συνεχίζουμε να κυνηγούμε με μανία περισσή τα μάταια καί ψευδή του κοσμου τούτου. 

Αν θέλουμε να πάρουμε κατι ωφέλιμο από το θανατο του Γιώργου, αλλά και κάθε προσφιλούς μας συγγενούς ή φιλου ή γνωστού, ας προσευχηθούμε γι’ αυτόν, ας κάνουμε καμιά ελεημοσύνη εις μνημην του κι ας αναλογισθούμε ότι επειδή έρχεται αναπόδραστα κι η δική μας η σειρά, ας κοιτάξουμε τον εαυτό μας όσο είναι καιρός. Πριν βρεθούμε στην απέναντι όχθη.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΤΟΥ “ΜΑΧΗΤΗ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ”

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΤΟΥ “ΜΑΧΗΤΗ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ”

Του Πααναγιώτη Τελεβάντου

=========

Αγαπητέ “Μαχητή της Θεσσαλονίκης”.

Καταρχήν σημειώνω την ευγένεια του ήθους σου και το επίπεδο των σχολίων σου στην ανάρτηση.

Ευχαριστώ επίσης για τον κόπο, την ευαισθησία και το ενδιαφέρον να σχολιάσεις την ανάρτησή μου.

Αντιλαμβάνομαι και συμμερίζομαι πλήρως την ευαισθησία σου για το αναξιόπιστο της ΝΔ. 

Μου γράφεις ότι η ΝΔ δεν είναι το κόμμα που γνώριζα. Αλλά η ΝΔ που γνώριζα κάθε άλλο παρά αξιόπιστη ήταν ποτέ. Θα προχωρούσα μάλιστα ένα βήμα παρακάτω και θα έλεγα ότι η σημερινή ηγεσία της ΝΔ είναι περισσότερο αξιόπιστη από ότι οι ηγεσίες της ΝΔ στο παρελθόν.

Σου υπενθυμίζω ότι οι Καραμανλής και Ράλλης ήταν μασώνοι και ότι έβαλαν τα θεμέλια και το νομικό πλαίσιο της εκκοσμίκευσης της κοινωνίας που αργότερα ολοκλήρωσε το ΠΑΣΟΚ.

Αρα με κανένα τρόπο ποτέ δεν εμπιστεύθηκα την ΝΔ για να έχω ιδιαίτερο πρόβλημα με τη σημερινή της ηγεσία.

Ουδόλως διαμφισβητώ ότι δεν υπολείπτεσαι τον κ. Τσίπρα και ότι δεν τρέφεις καμιά συμπάθεια προς τον κ. Μπουτάρη.

Αλλο προσπάθησα να δείξω αγαπητέ “Μαχητή της Θεσσαλονίκης”.

Νομίζω ότι συμφωνούμε ότι ένας συνειδητός χριστιανός ξεγυμνώνει τον μεσσιανικό χαρακτήρα των πολιτικών.

Εδώ στις πλείστες περιπτώσεις δεν μπορούμε να εμπιστευτούμε τους κληρικούς και θα εμπιστευτούμε τους πολιτικούς;

Οταν έλεγαν στον σοφό και άγιο Αρχιμανδρίτη Ιωήλ Γιαννακόπουλο “πιστεύω σ’ αυτόν τον άνθρωπο” απαντούσε: “Εγώ όμως πιστεύω μόνον εις ένα Θεό, Πατέρα παντοκράτορα...”

Γι’ αυτό, όπως έλεγε ο π. Παίσιος, στην πολιτική διαλέγουμε την ελιά με τον λιγότερο δάκο. Οχι την ελιά που δεν έχει δάκο επειδή απλούστατα δεν υπάρχουν ελιές χωρίς δάκο.

Ψηφίζουμε τον λιγότερο κακό. Οχι τον ιδανικό.

Με αυτά τα δεδομένα επαναλαμβάνω ότι είναι πραγματική ανοησία για ένα χριστιανό να πιστεύει ότι ο κ. Τσίπρας είναι λιγότερο επικίνδυνος από τον κ. Σαμαρά και ότι ο κ. Καλαφάτης είναι χειρότερος από τον κ. Μπουτάρη.

Αλλά αν τα πιο πάνω δεν σε έπεισαν, αγαπητέ “Μαχητή της Θεσσαλονίκης”, σε παρακαλώ θερμά να λάβεις υπόψη το ακόλουθο επιχείρημα: Ο κ. Μπουτάρης -όπως όλοι γνωρίζουμε- θα είναι ο επόμενος δήμαρχος της Θεσαλονίκης. Ο κ. Τσίπρας, όπως έγραψα κατ’ επανάληψη τους τελευταίους μήνες, θα είναι σίγουρα ο επόμενος πρωθυπουργός της Ελλάδας. 

Σε ερωτώ αγαπητέ “Μαχητή της Θεσσαλονίκης”: Είναι αναγκαίο να έχουμε ως χριστιανοί βάρος στη συνείδησή μας και την ευθύνη απέναντι στο Θεό ότι με την ψήφο μας άμεσα ή έμμεσα ανεβάσαμε τον κ. Μπουτάρη για δεύτερη φορά στη δημαρχία και στην πρωθυπουργία τον κ. Τσίπρα;

Δεν περιμένω απάντηση στο άρθρο μου. Αν μου στείλεις φυσικά θα τη δημοσιεύσω αφού το ήθος των σχολίων σου δεν μου δίνει κανένα δικαίωμα να τα λογοκρίνω.

Σε παρακαλώ, επειδή γνωρίζω ότι είσαι συνειδητό μέλος της Εκκλησίας, απόψε μετά το Απόδειπνο να ατενίσεις την εικόνα του Κυρίου και να ερωτήσεις τη συνείδησή σου αν σου είναι επιτρεπτό ως δημότης της Θεσσαλονίκης να ψηφίσεις τον κ. Μπουτάρη ή να ρίξεις λευκό το οποίο ισοδυναμει με ψήφο στον κ. Μπουτάρη, αφού τα λευκά και τα άκυρα ψηφοδέλτια οπωσδήποτε τον ευνοούν και να πράξεις ανάλογα.