ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ ΘΕΛΗΜΑΤΙΚΗΣ ΠΤΩΧΕΙΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΔΕΣΣΗΣ ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΥ

ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ ΘΕΛΗΜΑΤΙΚΗΣ ΠΤΩΧΕΙΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΔΕΣΣΗΣ ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΥ

Του κ. Πολυνείκη Θεοδωρόπουλου

=====

Τρίτη 24 Ιανουαρίου 1984.

Ο Άγιος Μητροπολίτης Εδέσσης Καλλίνικος βρίσκεται στο γραφείο του π. Επιφανίου.

Πριν από λίγες ημέρες έχει διαγνωσθεί ότι ο Άγιος Ιεράρχης πάσχει από κακοήθη όγκο στον εγκέφαλο. Ο θεράπων ιατρός του έχει συστήσει μετάβαση στην Αγγλία για εγχείρηση.

Ο Άγιος Ιεράρχης, όπως είναι γνωστό, δεν διέθετε χρήματα λόγω της παροιμιώδους αφιλοχρηματίας του που ήταν και το πλαίσιο της ιερατικής του διακονίας.

Τα χρήματα που χρειάζονται για την μετάβασή του στο εξωτερικό είναι αρκετά και ο Άγιος Εδέσσης Καλινικος –Ιεράρχης Κόσμημα της Ελλαδικής Εκκλησίας– δεν μπορεί ν’ ανταποκριθεί, καθόσον θεληματικά ήταν ενδεής.

Την ώρα που εισέρχομαι στο γραφείο του π. Επιφανίου για σερβίρισμα κάποιου γλυκίσματος, ο Άγιος Ιεράρχης που συνδεόταν από πολλών ετών, με αδελφική αγάπη με τον π. Επιφάνιο, έχει καταληφθεί από μεγάλη συγκίνηση και κλαίγοντας του ψελλίζει: “Δεν έχω χρήματα αδελφέ μου για την περίπτωση της υγείας μου κι έχω αρκετά “κουράσει” τους κατά σάρκα συγγενείς μου, οι οποίοι πάντοτε και με προθυμία μ’ ενισχύουν”.

Ο π. Επιφάνιος που κάθεται δίπλα του τον αγγίζει στην πλάτη στοργικά και του απαντά: “Γέροντά μου, γνωρίζεις πολύ καλά ότι κι εγώ είμαι πάμπτωχος, αλλά μερικά από τα πιο στενά πνευματικά μου τέκνα, γνωρίζω ότι έχουν μία οικονομική άνεση. Θα τους τηλεφωνήσω αμέσως και πολύ σύντομα θα έχουμε τα χρήματα που χρειάζονται για τη θεραπεία σας στο εξωτερικό”.

Με το τέλος των λεγομένων από τον π. Επιφάνιο, το πρόσωπο του Αγίου Εδέσσης Καλλίνικου φωτίστηκε κυριολεκτικά και το αίσθημα λύπης και αθυμίας, το διαδέχθηκε αίσθημα χαράς κι ευγνωμοσύνης.

Τελικά τα έξοδα νοσηλείας του Επισκόπου καλύφθηκαν από τον κατά σάρκα αδελφό του, ανώτερο δικαστικό λειτουργό.

Καλό είναι να γνωρίζουμε ότι στην Εκκλησία μας υπηρέτησαν και υπηρετούν με φόβο Θεού και αυταπάρνηση, πολλοί κληρικοί και μάλιστα Επίσκοποι που θεληματικά παρέμειναν πάμπτωχοι, τόσο για την αγάπη του Θεού, όσο και για την αγάπη τους προς τον συνάνθρωπο.

ΔΥΟ ΝΕΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

ΔΥΟ ΝΕΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Πολλά θλίβουν. Πολλά σκανδαλίζουν. Πολλά γκρεμμίζουν συνειδήσεις. Αλλά δεν είναι μόνον το κακό άφθονο στον κόσμο. 

Ο Θεός είναι παρών και κατεργάζεται τη σωτηρία μας και ενοικεί στις ψυχές των ταπεινών ανθρώπων που αγαπούν τον Χριστό και εργάζονται για τη δόξα Του.

Έχω στα χέρια μου τον Δ΄ τόμο του π. Επιφάνιου Θεοδωρόπουλου, “Άρθρα, Μελέται, Επιστολαί” και το βιβλίο του π. Επιφάνιου “Η χαρά του χριστιανού”.

Τα βιβλία είναι έκδοση του “Αγίου Ιωάννη του Δαμασκηνού” και τα έσοδα από την πώληση των βιβλίων θα διατεθούν για την ανέγερση της Ιεράς Μονής “Άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός”, στη Μητρόπολη Κηφισίας, στην περιοχή Ωρωπού. 

Το βιβλίο “Η χαρά του χριστιανού” περιέχει πολλές ομιλίες του μακαριστού Γέροντα για πολλά θέματα. Ο αναγνώστης αναπαύεται με τους λόγους του Γέροντα Επφάνιου, επειδή ένας αγωνιστής, παραδοσιακός, αντιοικουμενιστής και άγιος κληρικός αναλύει, με θεολογική εμβρίθεια, βασικά θέματα της πίστης μας.

Στο βιβλίο “Άρθρα, Μελέται, Επιστολαί, Τόμος Δ΄, Ελάσσονες παρεμβάσεις 1, Περί εαυτού και των περί αυτόν”, δημοσιεύεται πλήθος κειμένων από το αρχείο του Γέροντα από το 1947 μέχρι το 1959.

Θαυμάζει κανείς την οξύνοια και την πολυμάθεια του Γέροντα και την ορθή αντιμετώπιση ουσιαστικών προβλημάτων της Εκκλησίας ήδη από την εποχή της νεότητός του.

Πνευματική δρόσος η έκδοση των έργων του μακαριστού Γέροντα.

Θερμές οι ευχαριστίες μας σε όλους όσους συνέβαλαν στην έκδοση του αρχείου του Γέροντα: Τον Καθηγούμενο του Ιερού Ησυχαστηρίου Κεχαριτωμένης Τροιζηνίας, Αρχιμανδρίτη Σπυρίδωνα Παυλόπουλο, τον κατά σάρκαν αδελφό του μακαριστού Γέροντα κ. Πολυνείκη Θεοδωρόπουλο και τον π. Ιωάννη Κωστώφ, τον ακάματο και χαλκέντερο εργάτη του Ευαγγελίου, που επιμελείται την έκδοση των βιβλίων.

Μνησθείη Κύριος ο Θεός της συμβολής τους για την έκδοση τόσων σημαντικών βιβλίων που αναπαύουν την ψυχή των ανθρώπων και δίνουν λύσεις σε βασικά προβλήματα της Εκκλησίας.

ΕΠΙΒΕΒΛΗΜΕΝΗ Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ ΣΤΟ ΣΑΡΑΝΤΑΗΜΕΡΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΤΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ ΚΥΡΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ

ΕΠΙΒΕΒΛΗΜΕΝΗ Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ ΣΤΟ ΣΑΡΑΝΤΑΗΜΕΡΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΤΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ ΚΥΡΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

===============

Στο ιστολόγιο “Αναστάσιος” δημοσιεύθηκε αξιόλογο κείμενο, του κ. Γεωργίου Φωτ. Παπαδόπουλου, για τον αδικημένο μακαριστό ιεράρχη Αττικής και Μεγαρίδος κυρό Νικόδημο:

“Πριν από δεκαπέντε ημέρες (το απόγευμα της Δευτέρας 01/04) απεδήμησε εις Κύριον ένας εκλεκτός Ιεράρχης. Πρόκειται για τον μακαριστό Μητροπολίτη πρ. Αττικής & Μεγαρίδος Νικόδημο (Γκατζιρούλη).

Ο μακαριστός Αττικής Νικόδημος φέρνει στη σκέψη μας τους Ιεράρχες εκείνους οι οποίοι υπέστησαν τα πάνδεινα είτε από την σχιζοφρενική διοίκηση και αντιμετώπιση της κρατικής μηχανής έναντι των ανθρώπων της Εκκλησίας μας, είτε την εσφαλμένη διοίκηση εκκλησιαστικών ανδρών που κάθε άλλο παρά εφάρμοζαν το Ευαγγέλιο κατά την άσκηση των καθηκόντων τους, αποστερώντας από τον χώρο της Εκκλησίας την ενεργό δράση Ιεραρχών που Την λάμπρυναν με το σωτήριο έργο και τον θείο λόγο τους. Η περίπτωση του, ήδη μακαριστού, Αττικής, κυρού Νικοδήμου, αποτελεί το λαμπρό παράδειγμα της απαξίωσης ενός εξ αυτών, από τον, υπό του μετρίου πνευματικού και διοικητικού αναστήματος, Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ ο οποίος, “γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων του” ιερούς θεσμούς, άγια πρόσωπα και το ιερό σέβας, έθεσε στο περιθώριο δώδεκα εκλεκτούς Ιεράρχες (με εναπομείναντα μέχρι πρότινος εξ αυτών τον μακαριστό Νικόδημο) και εκλέγοντας αντ’ αυτών τυχάρπαστους επί το πλείστον, με την δήθεν δικαιολογία της εξ αριστίνδην συνόδου εκλογή των δώδεκα (ενώ αποσιωπήθηκε για εκείνον το γεγονός ότι ήταν ο εκλεκτός της δικτατορίας των συνταγματαρχών και κατόρθωσε να εκλεγεί, να ορκίσει τον Ανδρουτσόπουλο και στη συνέχεια να ξεγλιστρήσει και να μείνει στα πράγματα, ενεργώντας διπλωματικά, όπως ο Στρατηγός Φαίδων Γκιζίκης  που από χουντικός μας βγήκε  δημοκράτης, από τον προ δικτατορίας δικτάτορα Καραμανλή που ήλθε σαν σωτήρας…!). 

Έκτοτε, ο μακαριστός Νικόδημος παρέμεινε εκτός της Μητροπόλεως που δικαιωματικά του ανήκε και πήγαν σ’ αυτήν είτε Ιεράρχες εκ μεταθέσεως (Καστορίας  Δωρόθεος), κάτι που οι ιεροί κανόνες απαγορεύουν (άσχετα με το τι πράττουν οι Σύνοδοι σήμερα, κλπ), είτε ανάξιοι κληρικοί που εξέπεσαν της ιεροσύνης τους και καθαιρέθηκαν (Παντελεήμων Μπεζενίτης). Ο μακαριστός Νικόδημος (Γκατζιρούλης) ανήκε στους Ιεράρχες που ο λόγος τους έπεφτε σαν πύρινη ρομφαία στα κεφάλια των αρνητών της πίστης και των μη διοικούντων συνετά. Δεινός ρήτορας, άριστος γνώστης της Θεολογικής και Φιλολογικής επιστήμης, πνευματικός με πλούσιο έργο, εκλεκτός συγγραφέας, κληρικός που, με καρτερική υπομονή, αντιμετώπισε όσα άδικα και άνομα υπέστη από τους κρατούντες.

Δυστυχώς, ούτε ο μακαριστός Χριστόδουλος, ούτε ο νυν Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος Β΄κατόρθωσαν να τον αποκαταστήσουν όπως του άξιζε. Υπήρξε στενός συνεργάτης του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου Α΄(Κοτσώνη) και συνέβαλε τα μέγιστα για την κάθαρση και την προαγωγή της Ελλαδικής Εκκλησίας την περίοδο της Αρχιεπισκοπίας του. Από τότε και μέχρις εσχάτων διήγε βίο ασκητικό, εντός της Ιεράς Μονής που δημιούργησε (στον Αυλώνα Αττικής) και που εγκαταβιούσε μέχρι την κοίμησή του. 

Όσοι έχουν μελετήσει τα δεκάδες βιβλία του και έχουν εντρυφήσει στη ζωή και το έργο του, μπορούν να αντιληφθούν τούτα τα λόγια. Κι αν ακόμη δεν έχουν διαβάσει τα βιβλία του, ας διαβάσουν το συναξάρι, όπου θα δουν πόσοι Άγιοι Ιεράρχες της Εκκλησίας μας υπέστησαν διωγμούς από αδελφούς που κινούνταν από τα πάθη του  φθόνου, της ζήλιας, της συκοφαντίας. Τελευταίο λαμπρό παράδειγμα ο Άγιος Νεκτάριος που εδίωξαν κακόβουλοι και ζηλόφθονες άλλοι Ιεράρχες.

Ας είναι η μνήμη του αιωνία και η ευχή του να μας συνοδεύει.”

Ελπίζω ότι το σαρανταήμερο μνημόσυνο του

αείμνηστου ιεράρχη να αποδειχθεί την πράξη - με τη μαζική συμμετοχή των επισκόπων της Εκκλησίας της Ελλάδος - καταλυτικό για τις εξελίξεις. 

Στην κηδεία του αειμνήστου συμμετείχαν - προς τιμή τους - πολλοί επίσκοποι και κατέλυσαν στην πράξη το “επιτίμιο της ακοινωνησίας”. Πολλοί άλλοι ιεράρχες - μεταξύ των οποίων ο Σεβασμιότατος Σπάρτης, όπως μας πληροφόρησε ο κ. Πολυνείκης Θεοδωρόπουλος - δεν μπόρεσαν να παραστούν επειδή η κηδεία έγινε σχεδόν αμέσως μετά την αιφνίδια κοίμηση του μακαριστού ιεράρχη και είχαν ανυπέρβλητες δυσκολίες που τους εμπόδισαν να αναβάλουν ειλημμένες υποχρεώσεις που είχαν αναλάβει από καιρού ή από έκτακτα συμβάντα.

Τώρα με το Σαρανταήμερο μνημόσυνο του κυρού Νικοδήμου δίδεται η ευκαιρία το “επιτίμιο” της ακοινωνησίας - γράφε το επιτίμιο της ντροπής της Εκκλησίας της Ελλάδος - να καταργηθεί στην πράξη, με την παρουσία όλων - ει δυνατόν - των ιεραρχών μας. 

ΑΛΛΟ ΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΕΙΜΝΗΣΤΟ ΑΤΤΙΚΗΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟ

ΑΛΛΟ ΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΕΙΜΝΗΣΤΟ ΑΤΤΙΚΗΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Παραθέτουμε στη συνέχεια νεκρολογία του κ. Διονύσιου Μακρή, που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “Στύλος Ορθοδοξίας”, για τον αείμνηστο αδικημένο Μητροπολίτη Αττικής και Μεγαρίδος κυρό Νικόδημο.

Οπως θα διαπιστώσουν οι καλοί αναγνώστες αναφέρει πολλά και ουσιαστικά ο κ. Μακρής στο άρθρο του.

Μια παραφωνία μόνον σημειώθηκε για το θέμα. 

Συγκεκριμένα μου εστάλησαν δύο μηνύματα από άγνωστό μου σχολιαστή, που υπογράφει ως “Καλιμπούκας Ευγένιος”, με τα οποία με επικρίνει επειδή παρουσίασα τον αείμνηστο Μητροπολίτη ως οσίας βιοτής ιεράρχη. 

Ταυτόχρονα μου εκφράζει την ενόχλησή του, επειδή ο κ. Πολυνείκης Θεοδωρόπουλος - κατά σάρκαν αδελφός του αγίου και σοφού Γέροντα Επιφάνιου Θεοδωρόπουλου - μου έστειλε ηλεκτρονική επιστολή με την οποία με πληροφορούσε ότι παρέστη - όπως και πλήθος πιστών - στην κηδεία του μακαριστού ιεράρχη και με την οποία επίσης αιτιολόγησε την απουσία του Αγίου Σπάρτης από την κηδεία.

Διερωτώμαι: Για 39 ολόκληρα χρόνια τον είχαν πατημένο και αδικημένο, τον κοροίδευαν και τον ύβριζαν παντοιοτρόπως. Δεν μπορούν άραγε - αφού ξέρουν ότι συνειδητά τον αδίκησαν - να τον αφήσουν ήσυχο τώρα μετά την κοίμησή του;

Να συγχαρούμε τον κ. Μακρή για την παρέμβασή του την οποία μάλιστα αντιδιαστέλλουμε με το ξηρό - και ουσιαστικά εχθρικό - δημοσίευμα του “Ορθοδόξου Τύπου” για τον αείμνηστο ιεράρχη.

Γράφει ο κ. Διονύσιος Μακρής:

“Σε ηλικία 86 ετών κοιμήθηκε έπειτα από ξαφνικό καρδιακό επεισόδιο το βράδυ της 1ης Απριλίου  ο Μητροπολίτης Αττικής και Μεγαρίδος Νικόδημος Γκατζιρούλης. 

Ο εκλιπών Ιεράρχης παρέμεινε αγωνιστής καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του αρνούμενος κατηγορηματικά να αποδεχθεί τις συνειδητές εκπτώσεις για λόγους δήθεν εκκλησιαστικής οικονομίας από τα όσα επιτάσσουν οι ιεροί κανόνες. 

Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος τον δίωκε μέχρι σήμερα έχοντας του επιβάλλει χωρίς καν να τον δικάσει επιτίμιο ακοινωνησίας, το οποίο ήρε με φαρισαϊκό τρόπο αμέσως μετά την είδηση της εκδημίας του!!!

Με νόμο της Πολιτείας εκδιώχθηκε με το στίγμα του δήθεν συνεργάτη της χούντας το 1974 από την Μητρόπολη Αττικής και Μεγαρίδος την οποία διακονούσε από το 1968. 

Επανήλθε το 1989 με νόμο του Παλαιοκρασσά, στην Μητρόπολή του για να εκδιωχθεί και πάλι για δεύτερη φορά απορρίπτοντας την πρόταση να αναλάβει την προσωποπαγή νεοσύστατη Μητρόπολη Αμαλιάδος. 

Με πρόταση του Μητροπολίτη Ιωαννίνων Θεοκλήτου του επιβλήθηκε «ως λύση ανάγκης» επιτίμιο ακοινωνησίας, το οποίο δεν μπορούσε να προσβληθεί από το ανώτατο ακυρωτικό δικαστήριο (ΣτΕ). 

Από τότε είχε αποσυρθεί σε μοναστήρι στον Αυλώνα Αττικής αγωνιζόμενος μέσω του περιοδικού «Πληροφόρηση» να επανέλθει στο προσκήνιο η τήρηση των Ιερών Κανόνων. 

Ασκούσε έντονη κριτική στην Ιεραρχία, γεγονός που προκαλούσε το φόβο και την οργή των Αρχιερέων. 

Κατά καιρούς ελάμβανε υποσχέσεις τόσο από τον νυν Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο, όσο και από τον προκάτοχο του μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο επίλυσης του ζητήματός του, οι οποίες όμως έμειναν ανεκπλήρωτες. 

Η ιστορική του διαδρομή δεικνύει στην ουσία τον εναγκαλισμό της θρησκευτικής ηγεσίας μας με τον φαρισαϊσμό και την αποδοχή εκ μέρους της της άκρατης υποκρισίας. Κι ενάντια σ’ αυτόν τον απαράδεκτο εναγκαλισμό αγωνίστηκε ο εκλιπών Ιεράρχης.”

Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ κ. ΠΟΛΥΝΕΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΣΠΑΡΤΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΗΔΕΙΑ ΤΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ

Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ κ. ΠΟΛΥΝΕΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΣΠΑΡΤΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΗΔΕΙΑ ΤΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ

========

Αγαπητέ Αδελφέ Παναγιώτη καλό υπόλοιπο Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

Θα ήθελα να σου εκφράσω τα θερμά μου συγχαρητήρια για το αφιέρωμά σου στον αγωνιστή και ακέραιο Ιεράρχη κυρό

Νικόδημο. Παρευρέθηκα κι εγώ, μαζί με πλήθος κόσμου, στην εξόδιο Ακολουθία και την ταφή του.

Θα ήθελα να ξέρεις, επειδή απ' ότι γνωρίζω εκτιμάς τον Άγιο Σπάρτης ως παραδοσιακό Ιεράρχη, ότι αυτός δεν μπόρεσε να παραστεί στην κηδεία του μακαριστού - και πολύ στεναχωρήθηκε γι' αυτό - διότι την ίδια ακριβώς ώρα έπρεπε να βρίσκεται στην κηδεία Ιερέως στη Σπάρτη.

Αδελφικά,

Πολυνείκης 

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

Αγαπητέ Πολυνείκη,

Σ’ ευχαριστώ για τη χαρά της επικοινωνίας και την πληροφορία για τον Σεβασμιότατο Σπάρτης τον οποίο τιμώ βαθύτατα ως ένα από τους καλύτερους επισκόπους της Εκκλησίας της Ελλάδος, γι’ αυτό και λυπήθηκα σφόδρα επειδή δεν εξελέγη Αρχιεπίσκοπος.

Δεν αμφέβαλλα, αδελφέ μου, ότι όχι μόνον ο Αγιος Σπάρτης, αλλά και άλλοι ιεράρχες οπωσδήποτε θα ήθελαν να παραστούν, αλλά επειδή η κηδεία έγινε σχεδόν αμέσως μετά την κοίμηση του Αγίου Αττικής, δεν είχαν τη δυνατότητα να το πράξουν.

Αλλά δεν υπάρχει τίποτα που τους εμποδίζει ασφαλώς να προγραμματίσουν να παρεβρεθούν στο σαρανταήμερο μνημόσυνο του κυρού Αττικής και Μεγαρίδος Νικοδήμου.

Οσο για τα συγχαρητήριά σου για το αφιέρωμα για τον κυρό Νικόδημο ειλικρινά δεν μπορώ να τα δεχθώ. 

Εχω γράψει πολλές φορές - και για πολλά θέματα - ότι όταν υπερασπιζόμαστε το δίκαιο ή πολεμούμε τις αιρέσεις και την αδικία δεν κάνουμε χατήρι στους αδικούμενους αλλά στον εαυτό μας. 

Αλλωστε δεν έκανα αφιέρωμα. Απλά δοκίμασα βαθύτατη θλίψη για την ξαφνική κοίμηση του αείμνηστου Αττικής και κατέγραψα τις σκέψεις και τις παρατηρήσεις μου.

Στο σαρανταήμερο μνημόσυνο του μακαριστού αρχιερέα ελπίζω να παρεβρεθούν - ει δυνατόν - όλοι οι αρχιερείς της Εκκλησίας της Ελλάδος για να ακυρώσουν στην πράξη “το επιτίμιο της ακοινωνησίας”, που κηλίδωσε κυριολεκτικά την Ιστορία της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Την ευχή του αδικημένου ιεράρχη να έχουμε,

Παναγιώτης

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ κ. ΠΟΛΥΝΕΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΕΠΙΦΑΝΙΟ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟ

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ κ. ΠΟΛΥΝΕΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΕΠΙΦΑΝΙΟ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====================

Είμαστε ειλικρινα ευγνώμονες στον κ. Πολυνείκη Θεοδωρόπουλο - κατά σάρκα αδελφό του μακαριστού Γέροντα Επιφάνιου Θεοδωρόπουλου - για την αποστολή των αναμνήσεων του για τον Γέροντα Επιφάνιο.

Στο σύντομο κείμενο της επιστολής του κ. Πολυνείκη Θεοδωρόπουλου, που παρατίθεται στη συνέχεια, γίνονται φανερά τα ακόλουθα:

1.) Οτι μέχρι το τέλος της ζωής του μια έγνοια και μόνον είχε αντί να γογγύζει και να προσπαθεί να ξεπεράσει τους αφόρητους πόνους της ασθένειας του: Την σωτηρία της ψυχής του και τη σωτηρία της ψυχής των συνανθρώπων του.

2.) Ακόμη και με το φέρετρό του ασχολείτο τις τελευταίες ώρες της επί γης ζωής του για να μη σκανδαλίσει κανένα έστω και μετά θάνατον - όπως πολύ σωστά μας γράφει ο αδελφός του -, αλλά και

3.) ότι φρόντιζε να προστατεύσει τους συγγενείς του και τα πνευματικά του παιδιά για να μην κατηγορηθούν ότι δεν νοιάστηκαν για τον Γέροντά τους.

Ούτε με τηλεσκόπιο διακρίνονται ούτε με μικροσκόπιο εντοπίζονται τέτοια αναστήματα στις μέρες μας. Δυστυχώς!

Παραθέτουμε στη συνέχεια την επιστολή του κ. Πολυνείκη Θεοδωρόπουλου:

Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ κ. ΠΟΛΥΝΕΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

________________

Αγαπητέ Παναγιώτη καλησπέρα και καλή εβδομάδα.

Με τη συμπλήρωση εικοσιτριών ετών από την εκδημία του μακαριστού π. Επιφανίου, σου στέλνω ένα περιστατικό που συνέβη δύο περίπου εβδομάδες πριν την κοίμησή του και που δείχνει διαυγέστατα το πως πρόσεχε ο αείμνηστος να μην σκανδαλίσει με τις πράξεις και τη συμπεριφορά του, όχι μόνο όταν ήταν εν ζωή, αλλά και όταν πλέον θα ήταν κεκοιμημένος. 

Βρισκόμουν στο δωμάτιό του μαζί με τον τότε Αρχιμανδρίτη και νυν Μητροπολίτη Ν. Σμύρνης π. Συμεών.

Κάποια στιγμή ο π. Επιφάνιος με σβησμένη φωνή, λόγω της ασθενείας του, απευθυνόμενος στον π. Συμεών του λέγει:

"Πάτερ μου οι ημέρες μου κοντά σας όσο πάνε και λιγοστεύουν. Σε παρακαλώ, φρόντισε με τον Πολυνείκη το θέμα του φερέτρου μου". Και συμπλήρωσε, "Αλλά προσέξτε καλά την επιλογή του. Να μην τίποτε φθηνό και χοντροκομμένο και πουν ότι δεν με προσέξατε, αλλά ούτε και τίποτε ακριβό και μεγαλειώδες που να σκανδαλίζει. Πάτερ μου κάτι ταπεινό, λιτό και αξιοπρεπές".

Με ειλικρινή αγάπη,

Πολυνείκης 

Η ΣΧΕΣΗ ΤΟΥ π. ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑ ΣΑΡΚΑ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ ΤΟΥ

Η ΣΧΕΣΗ ΤΟΥ π. ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑ ΣΑΡΚΑ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ ΤΟΥ

Του κ. Πολυνείκη Θεοδωρόπουλου

==========

Σεβασμιώτατοι Άγιοι Αρχιερείς, Σεβαστοί Πατέρες και Αγαπητοί Αδελφοί,

Θα μου επιτρέψετε να παρουσιάσω στην αγάπη σας, μία εξομολογητική κατάθεση ψυχής, σχετική με τη συμπεριφορά του π. Επιφανίου στους κατά σάρκα συγγενείς του.

Ζώντας για πάρα πολλά χρόνια πλησίον του π. Επιφανίου – αρκετά από τα οποία συγκατοικούσαμε – και γνωρίζοντας και αρκετούς αγάμους κληρικούς, με τους οποίους συνδεόταν ο ίδιος, διαπίστωσα – προκαταβολικά ζητώ συγγνώμη αν η διαπίστωσή μου είναι εσφαλμένη – ότι υπάρχουν τρεις κατηγορίες αγάμων κληρικών, που ζούν κι εργάζονται στον κόσμο, με διαφορετική μεταχείριση, η κάθε μία απ’ αυτές, στις κατά σάρκα οικογένειές τους.

1^η Κατηγορία: Σ’ αυτήν ανήκουν οι άγαμοι κληρικοί που είναι αποκλειστικά αφοσιωμένοι στο πνευματικό έργο τους και οι κατά σάρκα συγγενείς τους αποτελούν γι’αυτούς «κάτι δευτερεύον».

2^η Κατηγορία: Στη συγκεκριμένη κατηγορία ανήκουν αυτοί που στην καρδιά τους την πρώτη θέση έχουν οι σαρκικοί συγγενείς τους και «παραμελούν» το πνευματικό έργο τους, και

3^η Κατηγορία: Σ’ αυτήν ανήκουν οι άγαμοι κληρικοί που προτάσσουν το πνευματικό έργο τους χωρίς όμως ν’ απομακρύνονται από τους συγγενείς τους. Με θαυμαστή ισορροπία κινούνται μεταξύ της πνευματικής και κατά σάρκα οικογενείας τους, έχοντας όμως το πνευματικό τους έργο στο κέντρο του ενδιαφέροντός τους.

Ο π. Επιφάνιος ανήκε στην τρίτη κατηγορία. Σε όλη του τη ζωή ήταν ο άνθρωπος που ασφυκτιούσε με τα άκρα, ενώ αντιθέτως η ψυχή του ευφραινόταν «περπατώντας» στη μέση οδό, τη βασιλική κατά τους πατέρες.

Ο π. Επιφάνιος και σ’ αυτή την περίπτωση πέτυχε, με τη βοήθεια του Θεού, ν’ αποφύγει τα άκρα και να συνθέσει τα διεστώτα: Απέφυγε τόσο τη συναισθηματική προσκόλληση στους κατά σάρκα συγγενείς του, η οποία θα ζημίωνε το πνευματικό του έργο, όσο και την ψυχρότητα προς αυτούς, η οποία θα τους τραυμάτιζε ψυχικώς. 

Παράλληλα επεδίωξε και πέτυχε να ανήκει πρωτίστως στην εν Χριστώ πνευματική του οικογένεια, χωρίς όμως να αγνοεί και την κατά σάρκα οικογένειά του. Είναι γνωστός ο ισχυρός σύνδεσμος του π. Επιφανίου με την πνευματική του οικογένεια, αλλά δεν είναι γνωστή η παράλληλη - διακριτική πάντα – αφοσίωσή του στην κατά σάρκα οικογένειά του. Δεν υπήρξε γεγονός ευχάριστο ή δυσάρεστο στις οικογένειές μας (γέννηση, βάπτιση, γάμος, κηδεία, μνημόσυνο, δοκιμασία κλπ.), από το οποίο απουσίασε ο π. Επιφάνιος. 

Αεικίνητος, χωρίς να εγκαταλείπει ούτε στο ελάχιστο την πνευματική του εργασία, στην οποία αφοσιωνόταν ψυχή τε και σώματι τις περισσότερες ώρες της ημέρας του, θυσιάζοντας αγόγγυστα και παρά τις σωματικές  του ασθένειες, ακόμα και αυτό τον απαραίτητο χρόνο του φαγητού (συνήθως έτρωγε τηλεφωνώντας) ή του ύπνου (κατά κανόνα σχεδόν άγρυπνος) έβρισκε τρόπο, ώστε να εξοικονομεί ελάχιστο χρόνο, για να πραγματοποιεί, κατά τις περιστάσεις, σύντομες επισκέψεις στα σπίτια μας ή να μας στέλνει ένα γραπτό μήνυμα ή να επικοινωνεί μαζί μας τηλεφωνικά. Θεωρούσε την πνευματική του συμπαράσταση και προς τους κατά σάρκα συγγενείς του χριστιανικό χρέος, για το οποίο  προσπαθούσε πάντοτε να είναι συνεπής και ακριβής. 

Αν και από πλευράς πνευματικής συγκροτήσεως τον χώριζε από τους κατά σάρκα οικείους του τεράστια διαφορά, ποτέ δε μας αντιμετώπισε «αφ’ υψηλού», αλλά κατά τις συζητήσεις μας άκουγε ταπεινά και λάμβανε σοβαρά υπ’ όψη του τη γνώμη και του νεωτέρου από εμάς, συμπεριφερόμενος ως ίσος προς ίσους. Είχε τη διάκριση να σέβεται τις απόψεις μας, ακόμη και όταν αυτές ήταν λανθασμένες, επειδή σεβόταν βαθιά την ελευθερία εκφράσεως κάθε ανθρώπου. 

Ήταν εύστοχος στις απαντήσεις του, αποφεύγοντας τις περιττές φράσεις, περιεκτικός, ετοιμόλογος, και παρόλα αυτά συνήθως σιωπηλός, προτιμώντας να μη μιλάει, εάν προηγουμένως δεν του απευθύναμε κάποια ερώτηση. Αντίστοιχα ο π. Επιφάνιος πέτυχε να μεταδώσει και σ’ εμάς την πεποίθηση ότι δεν ανήκουμε αποκλειστικά στην κατά σάρκα οικογένειά μας, αλλά ότι ανήκουμε ταυτόχρονα και στη δική του μεγάλη πνευματική οικογένεια.

Αγαπούσε με την καρδιά του όλους μας (αν και προσπαθούσε – συνήθως ανεπιτυχώς – να το αποκρύπτει) και σεβόταν τους μεγαλυτέρους στην ηλικία. Απολαυστική ήταν η σκηνή των συναντήσεών του με τον κατά σάρκα πατέρα μας: Ο πατέρας προσπαθούσε ν’ ασπασθεί το χέρι του υιού του, ως πνευματικού πατρός, και ο υιός το χέρι του πατέρα μας ως σαρκικός υιός.

Σεβασμιώτατοι Άγιοι Αρχιερείς, Σεβαστοί Πατέρες  και Αγαπητοί Αδελφοί,

Στα εξήντα τέσσερα χρόνια της ζωής μου έχω δεχθεί πολλές ευεργεσίες από το Θεό μας, όπως το ότι με γέννησαν καλοί κι ευλαβείς γονείς, ότι είχα για χρόνια ως φύλακα άγγελό μου τη μακαριστή θεία Αλεξάνδρα, αναγνώριση και καταξίωση στον επαγγελματικό μου χώρο, ότι παντρεύτηκα μία εκλεκτή σύζυγο, ότι αποκτήσαμε δύο υπέροχα παιδιά, αλλά μιά μεγάλη και σπουδαία χάρη και αγαθοεργία που δέχθηκα από τον Κύριό μας είναι το ότι για εννέα μήνες παρέμεινα στην ίδια μήτρα όπου πριν δεκαοκτώ χρόνια είχε παραμείνει ο μακαριστός π. Επιφάνιος και ακόμη ότι θήλασα για μήνες τους ίδιους μαστούς της μακαρίτισσας μητέρας μας, που παλαιότερα είχε θηλάσει ο π. Επιφάνιος.

   

Κλείνοντας, θα ήθελα να καταθέσω στην αγάπη σας πως ό,τι καλό στοιχείο του χαρακτήρα μου οφείλεται πρώτα στον Κύριό μας, αλλά και στον π. Επιφάνιο, λόγω της παραμονής μου για πάρα πολλά χρόνια κοντά του, που με το ολόφωτο παράδειγμά του άσκησε θετική επίδραση επάνω μου.

   

Επαναλαμβάνω κάτι που είπα μεγαλοφώνως την ώρα της ταφής του στο Ιερό Ησυχαστήριο της Κεχαριτωμένης Θεοτόκου: “Ευχαριστούμε το Θεό που γεννήθηκες στην οικογένειά μας, αείμνηστε π. Επιφάνιε”.

Σας ευχαριστώ θερμά και ζητώ συγγνώμη αν σας κούρασα.

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ κ. ΠΟΛΥΝΕΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Αθήνα, 05/11/2012

Αγαπητέ αδελφέ Παναγιώτη ο Θεός μαζί μας.

Ως κατά σάρκα συγγενείς του αειμνήστου π. Επιφανίου Θεοδωροπούλου, όσο ο π. Επιφάνιος βρισκόταν εν ζωή, αλλά και μετά την κοίμησή του, είχαμε δεχθεί από πολλούς ανθρώπους το εξής ερώτημα:

«Έχετε συνειδητοποιήσει ποιον έχετε / είχατε στενό κατά σάρκα συγγενή σας;»

Λαμβάνοντας αφορμή από τα παραπάνω, ετοιμάσαμε ένα κείμενο γραμμένο με την «πένα της ψυχής μας» και το οποίο αναγνώστηκε στην Τράπεζα του Ιερού Ησυχαστηρίου Κεχαριτωμένης Θεοτόκου Τροιζήνος, όπου και αναπαύεται το σώμα του, κατά τη διάρκεια του μνημοσύνου για τα εικοσιτρία (23) χρόνια από την κοίμησή του (03/11/2012).

Συνήθως, γνωρίζουμε τη συμπεριφορά των κατά σάρκα συγγενών προς έναν άγαμο κληρικό, αμφιβάλλουμε όμως εάν μας έχει απασχολήσει η συμπεριφορά του αγάμου κληρικού προς τους σαρκικούς συγγενείς του.

Εάν κρίνεις ότι το εν λόγω κείμενο θα ωφελήσει τους αναγνώστες του blog σου το αναρτάς.

Η απόφαση είναι αποκλειστικά δική σου.

Με ιδιαίτερη εκτίμηση,

Πολυνείκης Θεοδωρόπουλος