ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΣΛΙΔΗΣ,ΝΑ ΣΥΝΑΝΑΣΤΡΕΦΕΣΤΕ ΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΤΟΥΣ ΤΑΠΕΙΝΩΝΟΥΝ

 Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης: 

“Πάντα να ζείτε σεμνά και ταπεινά, δίχως εγωισμό. 

Πάντα να φροντίζετε ν' αγαπάτε τους γέρους, τα ορφανά, τους αρρώστους. 

Να συναναστρέφεστε με φτωχούς και με ανθρώπους που οι άλλοι τους ταπεινώνουν.” 

Ο ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΤΗΝ ΑΣΤΟΡΙΑ

Ο ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΤΗΝ ΑΣΤΟΡΙΑ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Στον Εσπερινό του Αγίου Γεωργίου στην κοινότητα του Αγίου Γεωργίου και της Αγίας Αικατερίνης Αστορίας χοροστάτησε και κήρυξε το θείο λόγο ο Θεοφιλέστατος επίσκοπος Ζήλων κ. Σεβαστιανός.

Η Ακολουθία ήταν πολύ κατανυκτική και οι ψάλτες έψαλλαν, όχι μόνον καλλίφωνα, αλλά και με πολλή διάθεση προσευχής που άγγιξε την καρδιά των πιστών, όπως πολύ ορθά επεσήμανε ο Θεοφιλέστατος στο κήρυγμά του, ο οποίος μάλιστα δεν δίστασε να πει σε μια εκκλησία η οποία-ως μη όφειλε- διατηρεί φραγκοχορωδίες, ότι η μουσική που πρέπει να ψάλλουν στους ορθόδοξους ναούς είναι η Βυζαντινή μουσική.

Με πολλή ικανοποίηση ακούσαμε τον Θεοφιλέστατο να αναφέρεται στο θέμα μέσα σε ορθόδοξα πλαίσια.

Είναι η πρώτη φορά που ακούμε επίσκοπο της Εκκλησίας της Αμερικής -και στενό μάλιστα συνεργάτη του Σεβ. Αρχιεπισκόπου κ. Δημητρίου- να κάνει ορθή αναφορά στο θέμα.

Δυστυχώς τόσον ο Σεβ. Αρχιεπίσκοπος και οι φορείς της Αρχιεπισκοπής όταν λειτουργούν στην Αγία Αικατερίνη -ή σε άλλες εκκλησίες που έχουν φραγκοχορωδίες- ευχαριστούν, όχι μόνον τους ψάλτες αλλά και τη φραγκοχορωδία!!! (Όντως! Οι ευχαριστίες μάραναν τις φραγκοχορωδίες επειδή μαγαρίζουν την ορθόδοξη λατρεία!) 

Με τον τρόπο όμως αυτό στέλλουν το λανθασμένο μήνυμα στους πιστούς, αλλά και στους εφημέριους και στους επιτρόπους ότι, είτε ψάλλει κανείς Βυζαντινά-Ορθόδοξα, είτε ψάλλει φράγκικα, δεν έχει διαφορά.!!! 

Εκφράζουμε την πιο μεγάλη μας χαρά για την τοποθέτηση του Θεοφιλέστατου Ζήλων και ελπίζουμε ότι οι σοφοί λόγοι του θα τύχουν ευμενούς αποδοχής και πρακτικής εφαρμογής από τους υπευθύνους(ιερείς, επιτρόπους, φραγκοχορωδία).

Το κήρυγμα του Θεοφιλέστατου ήταν πολύ πνευματικό. Ανέλυσε το μαρτύριο και τη μαρτυρία -με αφορμή το βίο και την εορτή του Αγίου Γεωργίου- και μας προέτρεψε να βρούμε την εσωτερική μας κατά Χριστόν ειρήνη σαν τον καλύτερο τρόπο για να δώσουμε τη μαρτυρία του Χριστού.

ΚΑΠΟΙΕΣ ΝΕΩΤΕΡΕΣ ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΓ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΕ ΜΟΝΑΧΟΥΣ

ΚΑΠΟΙΕΣ ΝΕΩΤΕΡΕΣ ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΓ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΕ ΜΟΝΑΧΟΥΣ

Του Πανοσ. Αρχιμ Αρσένιου Κατερέλου

=====

Πρίν ἀπό 160 περίπου ἔτη, ὁ πρῶτος Γέροντας τῶν Ἰωσαφαίων, Ἰωάσαφ μοναχός, ἐνῷ ξεκίνησε μέ μεγάλο ζῆλο τό μοναχικό του στάδιο, στήν συνέχεια ἔπεσε σέ ἀμέλεια. Σέ μία ἀγρυπνία, ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ τοῦ ἔδειξε μία φοβερή ὀπτασία, ὅπου ἐβίωσε τήν κόλασι πού ἀναμένει ὅσους μοναχούς ξεφεύγουν ἀπό τήν ὑψηλή ἀποστολή τοῦ μοναχισμοῦ. Μετά, τοῦ ἐνεφανίσθη ὁ Ἅγιος Γεώργιος καί τόν ὡδήγησε στόν θρόνο τοῦ Θεοῦ. Ὁ Κύριος τόν εὐλόγησε καί τοῦ ξαναχάρισε τόν πρῶτο του ζῆλο.

Ὁ Ἅγιος Γεώργιος ἔσωσε τόν Ἅγιο Ἀρσένιο τόν Καππαδόκη, ὅταν ἦταν παιδί. Τόν ἅρπαξε μέσα ἀπό ἕνα χείμαρο πού τόν εἶχε παρασύρει, τόν ἐπῆρε στό ἄλογό του καί τόν ἔβγαλε ἔξω ἀπό τόν χείμαρο. 

Ὁ Ἅγιος Γεώργιος Καρσλίδης εἶχε ἰδιαίτερες ἐμπειρίες ἀπό τόν Ἅγιο Γεώργιο, τόσο στήν περιοχή τῆς Γεωργίας, ὅσο καί κατόπιν στόν τόπο τῆς ἀσκήσεώς του, στήν Σίψα τῆς Δράμας.

Ὁ προηγούμενος τῆς Μονῆς Διονυσίου Γέροντας Χαράλαμπος, ὅταν αἰχμαλωτίσθηκε στήν Βουλγαρία, τό 1941 ἀπό τούς Κομιτατζῆδες, ἐσώθη ἀπό τόν Ἅγιο Γεώργιο.

Ὁ μοναχός Γεώργιος Ἁγιοπαυλίτης, ἐπειδή ἐφυγάδευσε συμμάχους κατά τήν Γερμανική Κατοχή, κατεδικάσθη σέ θάνατο. Τόν ἔκλεισαν στό Ἑπταπύργιο τῆς Θεσσαλονίκης. Ἐκεῖ, περιμένοντας τήν ἐκτέλεσή του, εἶδε τούς προστάτας Ἁγίους τῆς Μονῆς του, τόν Ἅγιο Γεώργιο καί τόν Ἅγιο Παῦλο, πού τοῦ προεμήνυσαν ὅτι θά ἐλευθερωνόταν σέ τρεῖς ἡμέρες. Ἐπήδησε ἀπό τόν τρίτο ὄροφο τῆς φυλακῆς καί ἔπεσε ἐπάνω σέ ἕνα ὑψηλό δένδρο καί ἀντί νά σκοτωθῆ δέν ἔπαθε τήν παραμικρή γρατσουνιά. Ἐν συνεχείᾳ, μέ τήν ὑπερφυσική προστασία τῶν ἐν λόγῳ Ἁγίων, κρυβόμενος, ἔφθασε μέ τά πόδια στό Ἅγιον Ὄρος. Ἐκοιμήθη τό 1998.

Εἴθε ὁ τῶν αἰχμαλώτων ἐλευθερωτής Ἅγιος Μεγαλομάρτυς Γεώργιος νά μᾶς ἐλευθερώνη ἀπό τήν αἰχμαλωσία τῶν παθῶν μας, ὥστε τό ἄχρονο Φῶς τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ νά λάμπη μέσα μας. Ἔτσι μόνο θά ἀντανακλᾶται πρός ὅλες τίς κατευθύνσεις.