ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 13 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1947, ΤΟ ΔΙΑ ΣΤΑΥΡΟΥ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΚΡΕΚΑ

ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 13 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1947, ΤΟ ΔΙΑ ΣΤΑΥΡΟΥ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΚΡΕΚΑ

Του Πρωτ. Ιωάννου Φωτοπούλου

=====

Ἀπό τίς ἀρχές τοῦ 20ου αἰῶνος ἔχουμε μιά μεγάλη στρατιά μαρτύρων πού δίνουν τήν ὁμολογία τῆς πίστεως καί ὑπομένουν μαρτύρια καί θάνατο στά ἀθεϊστικά καθεστῶτα. Στήν πατρίδα μας κατά τή διάρκεια τοῦ ἐμφυλίου ἔχουμε ἄνω τῶν 250 κληρικούς πού μαρτύρησαν γιά τό Χριστό, πολλοί ἐκ τῶν ὁποίων μέ φρικτά βασανιστήρια.        

Ἐφέτος στίς 13 Ἀπριλίου 2017 συμπληρώνονται 70 χρόνια ἀπό τό μαρτύριο ὄχι ἑνός ἐσταυρωμένου μοναχοῦ, ἀλλά ἑνός ἐσταυρωμένου ἱερέως, τοῦ ἱερομάρτυρος Γεωργίου Σκρέκα στό Νεραϊδοχώρι Τρικάλων. 

Ὁ θαυμαστός αὐτός μάρτυρας τοῦ Χριστοῦ γεννήθηκε στή Μεγάρχη Τρικάλων τό 1910. Τέλειωσε τό Δημοτικό σχολεῖο καί τό ἑλληνικό σχολεῖο. Εννιά χρόνια ἦσαν τότε οἱ ἐγκύκλιες σπουδές. Πηγαίνει στό στρατό καί στή συνέχεια ἐπιστρέφοντας στό χωριό του ἐπιδίδεται σέ ἀγροτικές ἐργασίες. Ὅμως μέσα του τόν κατατρώγει ἡ ἐπιθυμία νά προσφέρει τόν ἑαυτό του στήν ὑπηρεσία τοῦ Χριστοῦ, νά γίνει ἱερεύς. Σέ ἡλικία 23 ἐτῶν νυμφεύεται ἕνα καλό καί ἁγνό κορίτσι ἀπό τό χωριό του τήν Ευθυμία Ντούμα μέ τήν ὁποία ἔκανε 6 παιδιά (ζοῦν σήμερα τά 5). Τὀ 1938 σέ ἠλικία 28 ἐτῶν ἔχοντας ἤδη φοιτήσει σέ κάποιο σύντομο  ἱερατικό σεμινάριο, ὅπου μέ ζῆλο καταρτίσθηκε γιά τό μεγάλο ἔργο τῆς ἱερατικῆς διακονίας, χειροτονεῖται διάκονος στήν ἱερά Μονή ἁγίου Στεφάνου Μετεώρων καί δύο μέρες ἀργότερα πρεσβύτερος. Τοποθετεῖται γιά λίγο ὡς ἐφημέριος στά χωριά Νικλίτσι καί Κρανιά Καλαμπάκας καί τό 1941 ὅταν δημιουργήθηκε κενό στή Μεγάρχη, τό χωριό του, τοποθετεῖται ἐκεῖ ὡς μονιμος ἐφημέριος στόν παλαιό ναό Ἀναλήψεως, ὅπου παραμένει μέχρι τό μαρτύριό του.

Σεμνός καί πιστός στό ἱερατικό του καθῆκον ὁ π. Γεώργιος ὑπηρέτησε τόν Θεό καί τούς ἀδελφούς του συγχωριανούς μέ συνέπεια κατά τή γερμανική κατοχή καί στή συνέχεια κατά τή διάρκεια τοῦ ἐμφυλίου. Πάθη καί μίση φοβερά ἐγκλήματα ἦταν τά χαρακτηριστικά τῆς περιόδου αὐτῆς. Ἀδέλφια καί γονεῖς φονεύονταν μεταξύ τους. Δυό φορές οἱ ἀριστεροί ἀντάρτες συνέλαβαν τόν παπα-Γιώργη, ἀλλά καί τίς δυό φορές γλύτωσε. Πρέπει ἐδῶ νά ποῦμε ὅτι ὁ συνεφημέριος του εἶχε συνταχθεῖ μέ τους ἀθέους. Ὁ π. Γεώργιος ἔμεινε μακριά ἀπό τά κομματικά μίση, παράδειγμα καλοσύνης, ἀγάπης, ἀλλά καί πιστότητος στό καθῆκον του. Εἶχε γράψει σέ κάποιον θεῖο του: «Ἡ κατάσταση ἐδῶ στό χωριό, θεῖε μου, εἶναι πολύ δύσκολη. Ἐγώ ὅμως εἶμαι ἀποφασισμένος νά μείνω ἐδῶ μέχρι τέλους καί νά ἐκπληρώσω τό ἔργο πού μοῦ ἐνεπιστεύθη ὁ Κύριος, ὁσονδήποτε ἐπικίνδυνο καί ἄν εἶναι». Μέσα σ’ αὐτό τό πλαίσιο τῆς διακονίας του, χωρίς νά λογαριάζει τήν ἀσφάλεια τή δική του καί τῆς οἰκογενείας του, φιλοξενοῦσε στό σπίτι του τούς πάντες. Ὅπως ἔλεγε ἡ πρεσβυτέρα του «στό σπίτι μας ὅλοι χωροῦσαν. Καλοί, κακοί, φίλοι, έχθροί...Οἱ φιλοξενούμενοι γιά μᾶς ἦταν ἱερά πρόσωπα». Συνέβη κάποτε νά φιλοξενοῦν ἀξιωματικούς τοῦ ἐθνικοῦ στρατοῦ στό πάνω πάτωμα καί κάτω ἀντάρτες. Ὁ π. Γεώργιος ὅλους τούς εὐεργετοῦσε ἀκόμη καί τόν ἀποστάτη συνεφημέριο του, πού τοῦ ἔστελνε τό μισθό του στό βουνό ὅπου κρυβόταν. Ἀλλά ὅπως συνέβη καί μέ τόν Κύριό μας συνεργείᾳ τοῦ Σατανᾶ, οἱ ἄθεοι φθόνησαν καί μίσησαν τόν ἀγαθό ἱερέα τοῦ Ὑψίστου.          

Ξαφνικά κάποιο θεϊκό σημάδι τάραξε τό χωριό τῆς Μεγάρχης. Τήν παραμονή τοῦ Ευαγγελισμου 1947 οἱ καμπάνες καλοῦσαν τό λαό τοῦ Θεοῦ στήν Ἐκκλησία τῆς ἀναλήψεως νά δοῦν ἕνα θαῦμα. Οἱ εἰκόνες τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Παναγίας δάκρυζαν. Ἕνας εὐλαβής χριστιανός ὀνόματι Ξυδᾶς γύριζε στό χωριό καί ἔδειχνε τό μουσκεμένο μαντήλι μέ τό ὁποῖο σκούπιζε τίς δακρυσμένες εἰκόνες. Σημεῖο φοβερό πού προμήνυε τά πάθη καί τά μαρτύρια τοῦ ἱερέως πού θά ἀκολουθοῦσαν. Ὁ ἱερεύς Γεώργιος ἔνιωθε τή δοκιμασία νά πλησιάζει. Στίς 27 Μαρτίου ἦταν ἡ τελευταία φορά πού συνέφαγε μέ τήν οἰκογένειά του, ἀλλά καί ἄλλους στενούς συγγενεῖς του δίνοντάς τους τίς τελευταῖες συμβουλές καί νουθεσίες, προπάντων γιά τήν ἀγάπη πού ἔπρεπε νά ἔχουν μεταξύ τους. Τό βράδυ 27 πρός 28 Μαρτίου οἱ ἀντάρτες σάν ἄγρια θηρία ὅρμησαν νά συλλάβουν τόν ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ. Τούς ὑποδέχτηκε μέ καλοσύνη: «Ὁρίστε, ἐλᾶτε  παιδιά κοπιάστε, περάστε μέσα». Πρός στιγμή τά χάνουν, ἀλλά στή συνέχεια τόν συλλαμβάνουν μέ βρισιές καί βλαστήμιες. Τόν χώνουν στό σταῦλο καί ἀρχίζουν νά τόν δέρνουν και νά τόν βασανίζουν μέσα στό σκοτάδι. Μάταια προσπαθοῦσε ἡ πρεσβυτέρα του νά τόν βοηθήσει.  Οἱ ἄθεοι ἅρπαξαν ὅλα τά ζῶα τῆς οἰκογένειας, ὅλα τά τροφιμα καί ὅ,τι ἄλλο εἶχε κάποια ἀξία. Κάποιος ἀντάρτης ἔδεσε τόν ἱερέα πίσω ἀπό τό ἄλογό του καί τόν ἔσερνε ματωμένο καί ντυμένο μόνο μέ τή φανέλα καί τό σχισμένο παντελόνι του στούς τραχεῖς δρόμους τοῦ χωριοῦ.

Στή συνέχεια τόν πέρασαν ἀπό τά χωριά, Γοργογύριο, Τύρνα Ξυλοπάρικο. Ἀπό τόν παπᾶ τοῦ Γοργογυρίου ἔχουμε τά τελευταῖα λόγια τοῦ ἱερομάρτυρος. Εἶπε στόν ἱερέα: «Ὅ,τι μοῦ ζητησαν τούς τό ἔδωσα...Τώρα ἀφοῦ πῆραν καί ὅ,τι ἄλλο εἶχε ἀπομείνει, πῆραν καί μένα. Τό μόνο κακό πού τούς ἔκανα ἦταν ὅτι δέν πήγαινα μαζί τους… Προσευχήσου καί σύ μαζί μου... νά εἶναι τό τέλος μου σύντομο, μέ μιά σφαῖρα στό κεφάλι ὄχι μέ βασανιστήρια». Συμφωνα μέ ἄλλη μαρτυρία[1] πρόσθεσε: «Ὁ Θεός γνωρίζει τί θά ἀπογίνω. Ἐάν διά τοῦ μαρτυρίου μέ καλεῖ πλησίον Του, ἄς εἶναι εὐλογημένο τό ὄνομά Του, τό θέλημά Του ἄς γίνει». Βλέποντας δέ τήν πρεσβυτέρα του ἀπό μακριά τῆς εἶπε: «Ἐδὼ εἶσαι καί σύ παπαδιά; Ἔλπιζε εἰς τόν Θεόν. Ἐκεῖνος διευθύνει, ὑπομονή».

Τέλος ἔφθασαν στό κρησφύγετό τους, στό Νεραϊδοχώρι τῆς Πίνδου. Ἐκεῖ ἀπό τίς 29 Μαρτίου μέχρι τή Μεγάλη Παρασκευή 11 Ἀπριλίου 1947, δεκατρεῖς μέρες τόν βασάνιζαν. Κάποιες ἀντάρισσες τοῦ ἔλεγαν: «Γιατί δέν προσεύχεσαι στόν Χριστό νά ἔλθει νά σέ σώσει;» Τέλος τοῦ εἶπαν: «Ἐσένα πού πιστεύεις στόν Χριστό θά σέ σταυρώσουμε σάν Ἐκεῖνον τήν ἴδια ἡμέρα». Πρίν τόν σταυρώσουν, προσπάθησαν νά τοῦ δώσουν γάλα, ἀλλά ἐκεῖνος τέτοια μέρα τό ἀρνήθηκε. Ἔτσι τή Μ. Παρασκευή 11 Ἀπριλίου τόν σταύρωσαν σέ ἕνα ἔλατο πού εἶχε σχῆμα σταυροῦ. Τοῦ τρύπησαν μέ λόγχη τή δεξιά του πλευρά, ἄνοιξαν πληγές στό μέτωπο καί στό κεφάλι του μέ περόνια ἤ σφαῖρες, τοῦ ἔβγαλαν μάτια. Ἐτσι παρέδωσε ὁ παπα-Γιώργης τήν ἁγία του ψυχή στό Θεό. Τό Πάσχα ὁ παπα-Γιώργης πανηγύριζε στόν οὐρανό. 

Τό σῶμα του τό πέταξαν ἄταφο σέ μιά ρεματιά ὅπου ἔτρεχε ἕνα ρυάκι. Ἕνας ἀξιωματικός τοῦ στρατοῦ βρῆκε τό σῶμα τοῦ μάρτυρος, τό τύλιξε σέ μιά κουβέρτα καθαρή καί τό μετέφεραν στό κοιμητήριο τοῦ Νεραϊδοχωρίου. Τό κατέβασαν στό τάφο μέ ἕνα πρόχειρο φέρετρο, ἀλλά πρίν τό σκεπάσουν μέ χῶμα κατέφθασαν συγγενεῖς του. Μέ δάκρυα τό παρέλαβαν καί τό μετέφεραν στά Τρίκαλα. Ἐκεῖ ἔντυσαν μέ ροῦχα καί ράσα τό γυμνό μαρτυρικό του σῶμα. Ἀκολούθησε πόνος, θρῆνος. Ἡ πρεσβυτέρα ἀντίκρυσε μέ πόνο τόν παπᾶ της χωρίς μάτια μέ τρυπημένα χέρια καί πόδια γδαρμένα μέ κονσέρβες καί μέ τρύπες στό κεφάλι ἀπό τίς σφαῖρες. 

Στήν Επίσκεψη Τρικάλων ἀποτέθηκε τό Ἅγιο λείψανο. Γιά δυό μέρες χιλιάδες λαός πέρασε νά τό προσκυνήσει. Ἀμέτρητος ὁ κόσμος στήν κηδεία. Οἱ παπάδες σήκωσαν θριαμβευτικά, μέ ἐνθουσιασμό τό φέρετρο καθώς μετέφεραν τόν νικητή τῆς ἀθεΐας, τῶν δαιμόνων καί τοῦ θανάτου. Ἐναλλάξ τόν μετέφεραν μέχρι τό πρῶτο νεκροταφεῖο Τρικάλων. Ὁ μητροπολίτης Τρίκκης Χερουβείμ ξεκίνησε τόν ἐπικήδειο μέ τά λόγια τοῦ Ἀποστόλου «ἐγώ γάρ τά στίγματα τοῦ Κυρίου ἐν τῷ σώματί μου βαστάζω». Ἀργότερα στήν ἀναφορά του πρός τήν Ἱ. Σύνοδο ἔγραψε: «Δέν παραλείπομεν δέ νά γνωρίσωμεν τῇ Ἱ. Συνόδῳ ὅτι πρόκειται περί Ἱερέως ὅστις ἀπετέλει τό σέμνωμα τῆς ἱερωσύνης ἐν τῇ ἐπαρχίᾳ ἡμῶν, διότι οὐδεμιᾶς ἀρετῆς ἐστερεῖτο». Ὅταν σήκωσαν τό φέρετρο μέ τό ἱερό λείψανο μιά ἄρρητη εὐωδία πλημμύρισε τόσο ὅσους ἦσαν κοντά, ἀλλά καί ὅσους ἀκολουθοῦσαν από μακριά. Ἡ ἴδια εὐωδία ἁπλώθηκε καί κατά τήν ἐκταφή τοῦ μαρτυρικοῦ λειψάνου. Τότε οἱ παριστάμενοι ὅρμησαν νά πάρουν ὁτιδήποτε, σάν εὐλογία. Ἔστω ἕνα κομματάκι ἀπό τά ἄμφια τοῦ ἁγίου. 

Λυπούμεθα ἤ χαιρόμεθα ἀκούοντας τά μαρτύρια τοῦ ἁγ. Γεωργίου; Λυπούμεθα κατά τό ἀνθρώπινο γιά ὅσα ἔπαθε, ἀλλά ποιᾶς τιμῆς ἀξιώθηκε ἀλήθεια νά μιμηθεῖ τόν Χριστό μας, νά ὑπομείνει ὡς Ἐκεῖνος σταυρικό θάνατο, νά λογχευθεῖ στήν πλευρά του καί μάλιστα τήν ἴδια ἡμέρα τή Μ. Παρασκευή! Τώρα συγχορεύει μέ τούς Ἀγγέλους καί τούς ἁγίους στεφανωμένος μέ ἄκτιστη δόξα κι ἐμεῖς τόν ἔχουμε μεσίτη στόν Χριστό μας.

Ἐδῶ χρειάζεται μιά σημαντική παρατήρηση. Δυστυχῶς ἔχει ἀργήσει ἡ ἁγιοκατάταξη τῶν νεομαρτύρων πού χάριν τῆς πίστεώς τους στόν Χριστό ἐμαρτύρησαν ἀπό τούς ἀθέους στήν πατρίδα μας. Στή Ρωσία τό 2000 ἔγινε ἁγιοκατάταξη μυριάδων παρομοίων νεομαρτύρων. Πρέπει ἀπό τό φόβο ἀνακινήσεως παλαιῶν πολιτικῶν παθῶν νά ἀδρανήσουμε; Ἀλλά ἕως πότε θά παρατείνεται αὐτή ἡ ἐκκρεμότητα καί ἕως πότε θά στερούμεθα τό ζωντανό παράδειγμα, τήν ὁμολογία τους τή διήγηση τῶν μαρτυρίων τους καί τήν καταφυγή μας στίς πρεσβεῖες τους;[2]

Σήμερα ἡ τιμή τῶν νεομαρτύρων τῆς περιόδου τοῦ ἀδελφοκτόνου ἐμφυλίου εἶναι ἀπαραίτητη γιά νά τονώσει τό εξασθενημένο ἀπό τόν ἀντίχριστο πόλεμο φρόνημά μας. Μᾶς ἀνοίγει πνευματικούς ὁρίζοντες γιά νά τρέξουμε κι ἐμεῖς ἐγκολπούμενοι τόν Τίμιο Σταυρό, νά ἀγωνισθοῦμε τόν καλόν ἀγῶνα. Μᾶς θυμίζει ὅτι πρέπει νά εἴμαστε ἕτοιμοι γιά ὅλα. Νά δίνουμε μέ θάρρος τήν ὁμολογία μας στά ἀθεϊστικά περιβάλλοντά μας, νά προστατεύουμε μέ κάθε κίνδυνο τά παιδιά μας ἀπό τίς ἀθεϊστικές διδασκαλίες πού πλημμυρίζουν τό χῶρο τῆς παιδείας, ὅπως π.χ. εἶναι ἡ θεωρία τῆς ἐξελίξεως, ἡ ἀλλοίωση τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν, ἡ προώθηση τῆς σεξουαλικῆς διαπαιδαγωγήσεως καί τῆς ὁμοφυλοφιλίας κλπ.

Γενναιότητα ἀπαιτεῖται, ὄχι ἐφησυχασμός. Ὅπως ἐνίσχυσε τόν ἅγιο ἱερομάρτυρα ὁ Χριστός στό μαρτύριό του ἔτσι και ἐμᾶς θά μᾶς ἐνισχύει ἄν Τόν πιστεύουμε, ἄν θεωροῦμε ὡς ἀνώτερο ὅλων τήν ἀγάπη πρός τόν Κύριο μας, τόν Παράδεισο, τήν αἰώνια ζωή, ἄν θέλουμε νά ἀκούσουμε τή γλυκειά φωνή τοῦ Χριστοῦ «εἴσελθε εἰς τήν χαράν τοῦ Κυρίου σου».

ΤΕΣΣΕΡΕΙΣ ΓΡΗΓΟΡΕΣ... “ΚΑΤΡΑΠΑΚΙΕΣ” ΣΤΗ ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΚΑΙ ΤΗ ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ

ΤΕΣΣΕΡΕΙΣ ΓΡΗΓΟΡΕΣ... “ΚΑΤΡΑΠΑΚΙΕΣ” ΣΤΗ ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΚΑΙ ΤΗ ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ

Του Πρωτοπρ. Ἰωάννη Φωτοπούλου,

ἐφημερίου Ἱ. Ν. Ἁγίας Παρασκευῆς Ἀττικῆς

=====

«Ἐπιτέλους νά γελάσει καί λίγο τά χειλάκι μας...», εἶπε ἕνας καλός φίλος καί ἀδελφός μετά τήν ἀπαξιωτική ἀπόφαση τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας γιά τό νεοεποχήτικο μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν. Ἀλλά δέν εἶναι μόνο αὐτή ἡ ἀπόφαση πού μᾶς ἔκανε ἐμᾶς τούς ἁπλούς Ἕλληνες νά ἀναθαρρήσουμε. Τέσσερα ἠχηρά χαστούκια δέχθηκε τό νεοταξικό-νεοεποχήτικο σύστημα αὐτές τίς μέρες:

Α.) τό συλλαλητήριο γιά τή Μακεδονία. Ὁ κυρίαρχος ἑλληνικός λαός μέ τόν Θούριο τοῦ Μίκη Θεοδωράκη ἔδειξε στήν ναζιστική μπότα τῆς Νέας Τάξης πού ποδοπατᾶ ὅλον τόν κόσμο ὅτι αὐτός ὁ καταφρονούμενος συστηματικά λαός παρά τήν ἐξωτερική γύμνια του εἶναι ντυμένος μέ τήν ρωμαίϊκη δόξα του καί τήν ἑλληνική λεβεντιά του. Διεκήρυξε παντοῦ urbi et orbi ὅτι παρά τίς φανερές καί ἀόρατες ἀπειλές δέν... ἐκποιεῖ τόν πολύτιμο τόπο του, τήν πατρίδα του, τήν ἱστορία του.

Β.) ἡ ἀπόφαση τοῦ Πλημμελειοδικείου Αἰγείου πού ἀθώωσε τόν Σεβ. Μητροπολίτη Καλαβρύτων, ὁ ὁποῖος λόγῳ κάποιας ἀναρτήσεώς του στό διαδίκτυο -ἀρκετά ὀξείας εἶναι ἀλήθεια- πού μιλοῦσε αὐστηρά καί «τά ἔψελνε» στούς ὁμοφυλόφιλους κατηγορήθηκε γιά παράβαση τοῦ ἀντιρατσιστικοῦ νόμου. Διαβάζοντας κανείς τή δικαστική ἀπόφαση «ἀνάμεσα στίς γραμμές» διακρίνει ἕνα βαθύτερο πνεῦμα· καί πιό συγκεκριμένα δύο στόχους: 

α) Δέν δέχθηκε τό δικαστήριο τόν περιορισμό στήν ἐλεύθερη ἔκφραση, τήν ὁποία ὑπονομεύει ὁ ἀντιρατσιστικός νόμος, κάνοντας κακή ἀρχή στόν περιορισμό τῶν συνταγματικά κατοχυρωμένων ἐλευθεριῶν, καί, 

β) ἀπαξίωσε τή φιλοσοφία τοῦ νόμου, πού προσπαθεῖ μέ τό πρόσχημα τῆς καταπολεμήσεως τῆς δῆθεν «ἐχθροπάθειας» νά ἐπιβάλει τήν ὁμοφυλοφιλία στήν κοινωνία μας σάν μιά πλήρως ἀποδεκτή καί ἐπαινούμενη κατάσταση ἐνάντια στά χρηστά ἤθη πού ἀποτελοῦν τήν σπονδυλική στήλη τῆς ἑλληνικῆς ἔννομης τάξης, τοῦ ἀληθινά νομικοῦ μας πολιτισμοῦ.

Γ.) ἡ ἀπόφαση τοῦ ΣτΕ μέ τήν ὁποία ἀπαιτεῖ τό δικαστήριο μέσῳ τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν νά καλλιεργεῖται στούς ὀρθόδοξους μαθητές ἡ ὀρθόδοξη χριστιανική συνείδηση. Ἀποδέχθηκε τήν ἀγωνία τῶν γονέων, μελέτησε τίς τεκμηριωμένες εἰσηγήσεις καί τά Ὑπομνήματα τῆς Πανελληνίου Ἑνώσεως Θεολόγων (ΠΕΘ) καί ἐφήρμοσε ὅλες τίς προβλέψεις τοῦ ἑλληνικοῦ Συντάγματος καί τῆς Εὐρωπαϊκῆς Συμβάσεως Δικαιωμάτων τοῦ Ἀνθρώπου. Ταυτόχρονα ἔσβησε ὅλη τήν ἀμπελοφιλοσοφία τοῦ Ὑπουργείου, τῆς κυβέρνησης καί τῶν νεοεποχητῶν ἐκσυγχρονιστῶν θεολόγων τοῦ συνδέσμου ΚΑΙΡΟΣ. Ἔπαινος ἁρμόζει πρῶτα στούς δικαστές γιά τή λαμπρή τους ἀπόφαση, στόν Σεβ. Μητροπολίτη Πειραιῶς κ. Σεραφείμ, στήν ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ καί στούς ἄλλους φορεῖς πού ἔκαναν αἴτηση ἀκυρώσεως τῶν ἀποφάσεων τοῦ Ὑπουργείου (α)παιδείας.

Δ.) Ἡ ἀπόφαση τῆς Ὁλομέλειας τοῦ Κεντρικοῦ Συμβουλίου Ὑγείας (ΚΕΣΥ) γιά τήν Ὁμοιοπαθητική. Τό ΚΕΣΥ ἀποφάσισε ὅτι ἡ Ὁμοιοπαθητική ὄχι μόνο δέν εἶναι ἰσότιμη τῆς Ἰατρικῆς, ἀλλά οὔτε κἄν συμπληρωματική τῆς Ἰατρικῆς ἐπιστήμης. Ἀποφάσισε ἐπίσης ὅτι δέν συνιστᾶ ἡ Ὁμοιοπαθητική οὔτε κἄν «ἐναλλακτική ἰατρική». Πρέπει νά ὀνομάζεται «Ὁμοιοπαθητική πρακτική». Ἠχηρότατο κι αὐτό τό χαστούκι στή συνασπισμένη ἀγυρτεία, στούς ἀναρίθμητους συλλόγους ὁμοιοπαθητικῆς, στούς συνοδοιπόρους τους καθηγητές καί σέ ὅλο τό νεοεποχήτικο σύστημα συμφερόντων πού λυμαίνονται τόν ἀνθρώπινο πόνο καί πολλές φορές ὁδηγοῦν τούς ἀσθενεῖς σέ ἀποκρυφιστικές ἀτραπούς τῆς Ν. Ἐποχῆς.

Στίς παραπάνω περιπτώσεις ὁ κυρίαρχος ἑλληνικός λαός, τά δικαστήρια καί ἡ κρατική ὑπηρεσία Ὑγείας λειτούργησαν ὑπεύθυνα ἀπέναντι στό Σύνταγμα καί τούς νόμους, ἀπέναντι στήν πεμπτουσία τοῦ δικαιϊκοῦ μας συστήματος πού εἶναι τό ὅριο τῶν χρηστῶν ἠθῶν καί ἀπέναντι στήν ἐπιστήμη, ἐν προκειμένῳ τῆς ἰατρικῆς ἐπιστήμης, πού χιλιετίες ἐρευνᾶ καί κοπιάζει γιά τή θεραπεία καί τήν ἀνακούφιση τῶν πασχόντων.

Ποιά ἦταν ἡ ἀντίδραση τοῦ κυβερνῶντος κατεστημένου; Ὁ λαός καί τά δικαστήρια χαρακτηρίστηκαν ρατσιστές, ναζιστές, σκοταδιστές. Ἡ ἐξουσία θρηνεῖ γιατί ἡ στάση τοῦ λαοῦ καί οἱ ἀποφάσεις τῶν δικαστῶν μᾶς πᾶνε πίσω, λέει, στόν Μεσαίωνα! Στήν οὐσία τά ὄργανα τῆς Νέας Τάξεως ἐπικαλοῦνται τά γνωστά σκοταδιστικά στερεότυπα, μέ τά ὁποῖα τό Σύστημα προσπαθεῖ νά κρατήσει στό μαντρί του ὅσους ἔχουν ὑποστεῖ ἐπί δεκαετίες τήν χιλιοπληρωμένη σέ κανάλια, δημοσιογράφους καί δῆθεν διανοουμένους προπαγάνδα του.

Προσωπικά εἶμαι παιδί τῆς γενιᾶς τοῦ Πολυτεχνείου. Βρισκόμουνα ὡς φοιτητής Νομικῆς μέσα στίς φοιτητικές συνελεύσεις πού γίνονταν ἐπί χούντας στίς ἐσωτερικές σκάλες τῆς Νομικῆς Σχολῆς (ὁδός Σόλωνος). Κι ἔχω ζήσει τά πρό, τά κατά καί τά μετά τή χούντα. Πρό τῆς Χούντας ὅσοι δέν ἦσαν βασιλόφρονες ἤ ἀκραιφνεῖς δεξιοί, ὅσοι ἀγόραζαν τό «Βῆμα» καί τά «Νέα» χαρακτηρίζονταν ἀριστεροί ἤ «συνοδοιπόροι τῶν κομμουνιστῶν». Ἐπί χούντας ὅσοι δέν συμφωνοῦσαν μέ τήν «ἐθνική ἐπανάσταση» ἦσαν «κονδυλοφόροι τῆς ἀριστερᾶς», «κομμουνισταί» καί εἶχαν «ἀντεθνικάς ἰδέας». Ἀμέσως μετά τή Χούντα ὅσοι δέν συμφωνοῦσαν μέ τίς ἀριστερές, «προοδευτικές» ἰδέες χαρακτηρίζονταν ἀπό τίς «δημοκρατικές δυνάμεις» τοῦ ΠΑΣΟΚ καί τοῦ ΚΚΕ «χουντικοί», «φασίστες» καί «νοσταλγοί τοῦ παρελθόντος». Καί σήμερα ὅσοι ἀγαποῦν ἁπλῶς τήν πατρίδα τους, τόν τόπο τους στιγματίζονται ὡς ἐθνικιστές καί ναζιστές. Ὅσοι ἀγαποῦν καί προβάλλουν τήν ἀξία τῆς ἑλληνικῆς σημαίας, ὅσοι ζητοῦν προστασία τῆς Ἑλλάδος μέ μιά κατάλληλη μεταναστευτική πολιτική ἀπό τήν ἀνεξέλεγκτη ἐπέλαση μεταναστῶν θεωροῦνται «χρυσαυγῖτες». Ὅσοι ἐπιμένουν στήν ὑγιῆ σεξουαλικότητα μέσα στά πλαίσια τῆς ἑλληνορθόδοξης οἰκογενείας, ὅσοι προφυλάσσουν τά παιδιά τους ἀπό τήν ὁμοφυλοφιλική μανία εἶναι «ὁμοφοβικοί» καί «ρατσιστές».

«Ἕλληνες», φώναζε ὁ ἐκφωνητής τοῦ κρατικοῦ ραδιοφωνικοῦ σταθμοῦ καθώς ἔμπαιναν στήν Ἀθήνα τά ναζιστικά στρατεύματα, «ψηλά τό κεφάλι». Νομίζω ὅτι ἔφθασε ἡ ὥρα νά σηκώσουμε κι ἐμεῖς κεφάλι καί νά ἀρνηθοῦμε τίς ἐτικέττες, τά στερεότυπα τῆς Νέας Τάξεως καί τῆς Νέας Ἐποχῆς. Εὔκολο εἶναι! Χωρίς φόβο καί μέ ξεκάθαρη κρίση καί σαφῆ λόγο παντοῦ νά διακηρύσσουμε τήν ἀγάπη μας πρός τήν Πατρίδα μας, τήν Πίστη μας στόν Χριστό καί τήν Ἐκκλησία μας, τἠ συμμόρφωσή μας μέ τό ὀρθόδοξο ἦθος τό σεβασμό στήν Ἱστορία μας, τήν ἀφοσίωση στήν πανέμορφη γλῶσσα μας. Κι ὅταν λέμε παντοῦ ἐννοοῦμε...παντοῦ! Στό χῶρο τῆς οἰκογένειας τῶν συγγενῶν καί φίλων, στό ἐπαγγελματικό περιβάλλον, μέ κάθε ἀφορμή, ακόμη καί στούς συλλόγους πού συμμετέχουμε, στίς συνδικαλιστικές ὀργανώσεις –γιατί ὄχι -ἀκόμη καί στίς κομματικές συμμαζώξεις, ὅσοι συμμετέχουν.

«Οἱ καιροί οὐ μενετοί».

orthros

Ο ΘΡΥΜΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΣΜΟΥ

Ο ΘΡΥΜΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΣΜΟΥ

Του Ιερομάρτυρα Ιλαρίωνα Τρόϊτσκι (1886-1929)

===== 

Τι κατάφεραν οι προτεστάντες ατιμάζοντας με τις σοφιστείες τους την ιδέα της Εκκλησίας; Κατάφεραν μόνο τον διαμελισμό και μάλιστα ένα διαμελισμό χωρίς καμιά ελπίδα. Ο Προτεσταντισμός συνεχώς θραύεται σε σέκτες. Εκκλησιαστική προτεσταντική ζωή δεν υπάρχει. Υπάρχει κάποια «μισο-ζωή» χωρισμένων σεκτών και κοινοτήτων. Την κοινή εκκλησιαστική ζωή, για την οποία προσευχήθηκε ο Κύριος Ιησούς Χριστός στην Αρχιερατική προσευχή, ο Προτεσταντισμός τη φόνευσε. Πράγματι, οι ακραίοι «ορθόδοξοι» προτεστάντες στέκονται πολύ εγγύτερα στους ορθοδόξους χριστιανούς παρά στους προτεστάντες των ακραίων ορθολογιστικών ομάδων, οι οποίες τίποτε κοινό δεν έχουν μεταξύ τους εκτός από αυθαίρετη, και χωρίς καμιά βάση, ιδιοποίηση απ’ αυτούς της ονομασίας «προτεστάντες» μιας και γι’ αυτό κανείς δεν θα τους διώξει δικαστικώς. Ποια ενότητα είναι δυνατή μεταξύ τους; Ποια κοινή ζωή μπορεί να υπάρχει  σ’ αυτούς;

Αυτά που λέμε δεν είναι δικά μας. Σε στιγμές ειλικρίνειας αυτά τα ίδια και με ακόμα μεγαλύτερη οξύτητα τα λέγουν και οι ίδιοι οι προτεστάντες. «Η χώρα», γράφει ένας απ’ αυτούς, «η οποία ήταν η κοιτίδα της Μεταρρυθμίσεως, έγινε ο τάφος της πίστεως της Μεταρρυθμίσεως. Η προτεσταντική πίστη είναι ετοιμοθάνατη. Όλες οι νεότερες εργασίες για τη Γερμανία καθώς και όλες οι προσωπικές εκτιμήσεις είναι σύμφωνες μ’ αυτό». «Δεν παρατηρείται στη θεολο­γία μας το γεγονός ότι οι εκπρόσωποί της έχασαν κάθε απόλυτο;», ρωτάει κάποιος άλλος.

Ακόμη θλιβερότερα λόγια ενός τρίτου: «Η ζωτική

δύναμη του Προτεσταντισμού εξαντλείται στη σύγχυση των δογματικών σχολών, των θεολογικών ερίδων, των εκκλησιαστικών δι­ενέξεων... Η Μεταρρύθμιση λησμονείται ή περιφρονείται. Ο λόγος του Θεού, για τον οποίο πέθαναν οι Πατέρες αμφισβητείται. Ο Προ­τεσταντισμός είναι σκόρπιος, ασθενής, αδύναμος».

Και ο ορθόδοξος ερευνητής του Λουθηρανισμού τελειώνει την εργασία του μ’ αυτό το λυπηρό συμπέρασμα: «Εγκαταλελειμμένοι στην τύχη τους, στην υποκειμενική τους λογική και πίστη οι λουθηρανοί προχώρησαν τολ­μηρά σε λαθεμένο δρόμο. Ο αυτονομημένος και αυτοδίδακτος ατομισμός διέστρεψε τον Χριστιανισμό, διέστρεψε την ίδια τη συμβολική διδασκαλία της πίστεως και έφερε τον λουθηρανισμό στο χείλος της καταστροφής. Όλο και περισσότερο απορρίπτονται στον λουθηρανι­σμό οι αυθεντίες των πρώτων μεταρρυθμιστών, όλο και περισσότερο εξαφανίζεται το κοινό πιστεύω, όλο και περισσότερο πλησιάζει ο λουθηρανισμός στον πνευματικό του θάνατο»[1].

Τον τελευταίο καιρό προέκυψαν στον Προτεσταντισμό όχι και λίγα φαινόμενα τα οποία αποκάλυψαν όλη την καταστροφικότητα και την ψευτιά του χωρισμού χριστιανισμού και Εκκλησίας που ο ίδιος προκάλεσε. Μεταξύ των παστόρων εμφανίστηκαν κάποιοι οι οποίοι στους πιστούς τους όχι μόνο δεν εκήρυτταν Χριστόν εσταυρωμένον, αλλά αρνούνταν ακόμη  και την ύπαρξη προσωπικού Θεού. Κάποιοι άλλοι εξέφρασαν ανοιχτά τη συμπάθειά τους σε κάποιον κακόβουλο εχθρό του χριστιανισμού[2], ο οποίος καλυπτόμενος πίσω από την επιστήμη, «απέδειξε» ότι ο Χριστός ποτέ μα ποτέ δεν έζησε στη γη, ότι, επομένως, όλο το Ευαγγέλιο είναι μόνο μύθος. Σ’ εμάς υπάρχουν πολλοί που έχουν την τάση να ονομάζουν τους προτεστάντες χριστιανούς. Γι’ αυτούς είναι δύσκολο να υποθέσουμε ότι έχουν υγιή τον νου τους (δες παραπάνω τους λόγους του Μ. Αθανασίου).

Πράγματι, τώρα είναι στον καθένα σαφές ότι χάνοντας την Εκκλησία οι προτεστάντες χάνουν και τον Θεάνθρωπο Χριστό. Σήμερα οι προτεστάντες παραδέχονται ανοιχτά ότι στη Γερμανία αναγνωρίζει τη θεότητα του Χριστού όχι περισσότερο από το ένα τρίτο των παστόρων. Αυτό δεν είναι τίποτε άλλο από πνευματικός θάνατος διότι «ο μη έχων τον υιόν του Θεού, την ζωήν ουκ έχει» (Α Ιω. 5,12).

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

1.) ΤΕΡΕΝΤΙΕΦ Ν., Τό σύστημα τής λουθηρανικής ομολογίας πίστεως στά συμβολικά βιβλία τοϋ λουθηρανισμού, Καζάν σ. 460 (έπ. ρωσ. έκδ.).

2.)Paul Drews (1858-1912): Γερμανός προτεστάντης θεολόγος

ΠΗΓΗ;

Εκ του βιβλίου
«Αρχιεπίσκοπος Ιλαρίων Τρόϊτσκι (1886-1929)
Ιερομάρτυς και πρόμαχος της Εκκλησίας του Χριστού»
Του Πρωτ. Ιωάννη Φωτόπουλου.

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΕΣ ΑΛΛΟΙΩΣΕΙΣ ΠΑΠΙΣΜΟΥ - ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΣΜΟΥ

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΕΣ ΑΛΛΟΙΩΣΕΙΣ

ΠΑΠΙΣΜΟΥ - ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΣΜΟΥ

Του Πρωτοπρεσβύτερου Ιωάννη Φωτόπουλου

=====

Ο Λατινισμός, στο πρόσωπο του Προτεσταντισμού, γέννησε ένα εντελώς νόμιμο, αν και πολύ ατίθασο, πνευματικό τέκνο. Ο Προτεσταντισμός δεν ήταν μια διαμαρτυρία της πρωτοχριστιανικής εκκλησιαστικής συνειδήσεως ενάντια σ’ αυτές τις παραχαράξεις της αλήθειας, τις οποίες είχε κάμει παραδεκτές ο μεσαιωνικός Παπισμός. Μ’ αυτόν τον τρόπο, όχι σπάνια, έχουν την τάση να παρουσιάζουν τη Διαμαρτύρηση οι προτεστάντες θεολόγοι. Όμως, όχι! Ο Προτεσταντισμός ήταν διαμαρτυρία μιας ανθρώπινης ιδέας εναντίον μιας άλλης. Δεν αποκατέστησε τον αρχαίο Χριστιανισμό. Το μόνο που έκανε ήταν να αντικαταστήσει την παραχάραξη τού Χριστιανισμού με μιαν άλλη παραχάραξη κι αυτό το νέο ψεύδος ήταν πικρότερο από το πρώτο.

Η αλήθεια και η σωτηρία είναι δοσμένα από την αγάπη, δηλ. από την Εκκλησία. Τέτοια είναι η εκκλησιαστική συνείδηση. Ο Λατινισμός, αφού εξέπεσε από την Εκκλησία, άλλαξε αυτή τη συνείδηση και διεκήρυξε: Η αλήθεια δίδεται από το ξεχωριστό πρόσωπο τού Πάπα, από ένα ιδιαίτερο πρόσωπο χωρίς την Εκκλησία, και ο Πάπας έχει την ευθύνη της σωτηρίας όλων.

Ο Προτεσταντισμός μόνο αυτό εξέφρασε: Γιατί η αλήθεια να δίδεται μόνο από έναν Πάπα; Και πρόσθεσε: η αλήθεια και η σωτηρία αποκαλύπτονται σε κάθε ξεχωριστό πρόσωπο ανεξάρτητα από την Εκκλησία. Έτσι κάθε ένας άνθρωπος προβιβάστηκε σε αλάθητο πάπα. Ο Προτεσταντισμός φόρεσε την παπική τιάρα σε κάθε Γερμανό καθηγητή-θεολόγο και με τους αμέτρητους αυτούς πάπες κατέστρεψε τελείως την ιδέα της Εκκλησίας.

Υποκατέστησε την πίστη με τη λογική του ατόμου και τη σωτηρία εν τη Εκκλησία με την ονειροπόλο βεβαιότητα για τη σωτηρία μέσω τού Χριστού χωρίς την Εκκλησία, σε μια φίλαυτη απομόνωση από όλους. Για τον προτεστάντη αλήθεια είναι μόνο ό,τι του αρέσει, ό,τι νομίζει αυτός ως αλήθεια.

Είναι ευνόητο ότι ο Προτεσταντισμός έχει αντιστοιχία προ πάντων με τη γενική διάθεση που κυριαρχεί στη Δύση. Εκεί πέτυχαν μια πολύ καλή οργάνωση της εξωτερικής ζωής και οι άνθρωποι κατέχονται από αλαζονεία γι’ αυτή την επιτυχία και αγάπησαν τον εαυτό τους σε τέτοιο βαθμό που λησμόνησαν τον Θεό και τον πλησίον. Αυτή την αμαρτωλή φιλαυτία, την περιφρόνηση προς τον πλησίον, τη διακηρύττουν και η μοντέρνα φιλοσοφία και η λογοτεχνία. Πως ο υπερήφανος ευρωπαίος να δεχθεί τη διδασκαλία περί Εκκλησίας, όταν γι’ αυτό θα πρέπει πριν απ’ όλα να απαλλαχθεί από τη φιλαυτία και την αυθαιρεσία, να υποταχθεί στην Εκκλησία και να μάθει να αγαπά τους ανθρώπους, βάζοντας τον εαυτό του ταπεινά κάτω από τους άλλους;

ΠΗΓΗ:

«Αρχιεπίσκοπος Ιλαρίων Τρόϊτσκι (1886-1929)

Ιερομάρτυς και πρόμαχος της Εκκλησίας του Χριστού»

ΜΙΑ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΗ ΔΙΔΑΧΗ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ π. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΣΜΕΜΑΝ ΣΤΟΝ "ΕΦΗΜΕΡΙΟ"

ΜΙΑ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΗ ΔΙΔΑΧΗ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ π. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΣΜΕΜΑΝ ΣΤΟΝ "ΕΦΗΜΕΡΙΟ"

Του Πρωτοπρ. Ἰωάννου Φωτοπούλου,

ἐφημερίου Ἱ.Ν.Ἁγίας Παρασκευῆς Ἀττικῆς

=====

"Εφημέριος", Τεῦχος Ἰουλίου-Αὐγούστου 2016. Ἐδῶ ἔχουμε τήν πιό ἀνατρεπτική διδαχή περί τῆς Θεοτόκου ἀπό τόν π. Ἀλέξανδρο Σμέμαν. Ἀντιγράφω :

Δέν γνωρίζουμε λεπτομέρειες γιά τίς συνθῆκες τῆς κοίμησης τῆς Παναγίας, τῆς Μητέρας τοῦ Κυρίου. Διάφορες ἱστορίες καί διηγήσεις γεμάτες  ἀγάπη καί τρυφερότητα διασώθηκαν μέχρι τῆς μέρες μας ἀπό τήν ἐποχή τῆς πρώτης Ἐκκλησίας, ἀκριβῶς ὅμως λόγῳ τῆς ποικιλότητάς τους, δέν εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νά ὑποστηρίξουμε τήν «ἱστορικότητα» καμιᾶς ἀπό αὐτές» (Ἔτος 65, τευχ. 4).

Τί μᾶς λέει ἐδῶ ὁ π. Σμέμαν; Μᾶς λέει ὅτι ὅλη ἡ διήγηση περί τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου εἶναι ἕνα εὐλαβές, «τρυφερό» παραμύθι, καί βεβαίως σάν παραμύθι «δέν εἴμαστε ὑποχρεωμένοι» νά τό πιστεύσουμε! Εἶναι ἐπίκαιρο ἐδῶ νά ἀναφερθοῦμε σέ ὅσα γράφει ὁ θαυμαστός ἱεραπόστολος τῆς Ἀμερικῆς π. Σεραφείμ Ρόουζ τό 1974:

Πρίν ἀπό λίγα χρόνια ἡ ἡγουμένη μιᾶς μονῆς τῆς ρωσικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τοῦ Ἐξωτερικοῦ, μιά γυναῖκα μέ ἐνάρετη ζωή, ἀπηύθυνε κήρυγμα στό Καθολικό τῆς Μονῆς τήν ἡμέρα τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου. Μέ δάκρυα στά μάτια ἱκέτευε τίς μοναχές καί τούς πιστούς πού εἶχαν καταφθάσει γιά τόν ἑορτασμό νά δεχτοῦν πλήρως καί μέ ὅλη τήν καρδιά τους αὐτό πού ἡ Ἐκκλησία μᾶς παρέδωσε(μέ αἱματηρούς ἀγῶνες γιά νά διατηρηθεῖ αὐτή ἡ ἱερή παράδοση στό πέρασμα ὅλων αὐτῶν τῶν αἰώνων) καί νά μήν ἀποφασίζουν μόνοι τους τί εἶναι «σημαντικό» καί τί «ἐπουσιῶδες»∙ διότι ἄν κάποιος θεωρεῖ ἑαυτόν σοφότερο τῆς παραδόσεως, μπορεῖ νά καταλήξει νά χάσει αὐτή τήν παράδοση. Ἔτσι, ὅταν ἡ Ἐκκλησία μας λέει – μέσα ἀπό τούς ὕμνους καί τίς εἰκόνες της- ὅτι οἱ Ἀπόστολοι συγκεντρώθηκαν θαυματουργικά «ἐπί τό αὐτό», ἀπ΄ὅλα τά πλάτη τῆς γῆς γιά νά παραστοῦν στήν Κοίμηση καί τήν ταφή τῆς Θεοτόκου, ἐμεῖς ὡς Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί δέν ἔχουμε δικαίωμα νά ἀρνηθοῦμε τό γεγονός ἤ νά τό ἐπανερμηνεύσουμε∙ καλούμαστε νά τό πιστεύσουμε μέ ἁπλότητα καρδιᾶς, ἔτσι ὅπως μᾶς τό παραδίδει ἡ Ἐκκλησία ἀπό γενιά σέ γενιά...»

(ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ, π. Σεραφείμ Ρόουζ, ἡ ζωή καί τά ἔργα του, ἐκδόσεις Μυριόβιβλος, τ. Α΄, σσ. 356-357).

Ὡς Ὀρθόδοξοι ἱερεῖς ἀντιλαμβανόμεθα ὅτι ἡ πλήρης ἀποδοχή τῆς Ὀρθοδόξου παραδόσεως εἶναι τό θεμέλιο τῆς πίστεώς μας, τῆς λατρείας μας καί τῆς ζωῆς μας. Δέν μποροῦμε νά εἴμαστε Ὀρθόδοξοι χριστιανοί καί μάλιστα ἱερεῖς θέτοντας κάτω ἀπό τό μικροσκόπιο τοῦ ὀρθολογισμοῦ καί ἀμφισβητώντας αὐτό πού ἡ λατρεία μας προβάλλει, αὐτό πού διά μέσου τῶν αἰώνων διδάσκουν καί διακηρύττουν μέ πίστη καί ἀγαλλίαση οἱ ἅγιοι Πατέρες. Ὅλη ἡ ὑμνολογία τῆς Ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου ντυμένη μέ τό πανέμορφο ἔνδυμα τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας μουσικῆς περιγράφει τά γεγονότα τῆς Κοιμήσεως καί μᾶς ὠθεῖ στήν ὑπερέχουσα τιμή τῆς Παναγίας μας. Ὅλοι οἱ ἅγιοι Πατέρες π.χ. ὁ ἱερός Δαμασκηνός, ὁ μέγας δογματολόγος μας καί ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς μέ ἱερό ἐνθουσιασμό μέ ἔρωτα ὑπερκόσμιο ὁμιλοῦν καί ἐξίστανται γιά ὅλο τό ὑπερφυές γεγονός τῆς Κοιμήσεως καί Μεταστάσεως τῆς Θεοτόκου.

Ὅλα τά ὑπόλοιπα πού γράφει ὁ π. Σμέμαν γιά τήν Παναγία μοιάζουν ἰσχνά, ἀναιμικά καί ὑποτιμητικά γιά τό πρόσωπό της, ἀφοῦ οὔτε κἄν ἡ Μετάστασή της ἀναφέρεται!

ΠΗΓΗ:

Όρθρος

Ο “ΕΦΗΜΕΡΙΟΣ” ΑΜΦΙΣΒΗΤΕΙ ΤΗΝ ΕΥΡΕΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΕΛΕΝΗ

Ο “ΕΦΗΜΕΡΙΟΣ” ΑΜΦΙΣΒΗΤΕΙ ΤΗΝ ΕΥΡΕΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΕΛΕΝΗ

Του Πρωτοπρ. Ἰωάννου Φωτοπούλου,

ἐφημερίου Ἱ.Ν.Ἁγίας Παρασκευῆς Ἀττικῆς

=====

"Εφημέριος", Τεῦχος Σεπτεμβρίου 2013 σ. 6-8. Ὁ συγγραφέας τοῦ ἄρθρου «Ἡ εὕρεση τοῦ Παναγίου Τάφου καί τοῦ Τιμίου Σταυροῦ» τοὐλάχιστον ἀμφισβητεῖ τήν εὕρεση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ἀπό τήν ἁγία Ἑλένη. Τή σχετική διήγηση θεωρεῖ λίγο-πολύ «ἀνεπιβεβαίωτο θρῦλο» βασισμένο σέ μιά «λαϊκῆς ὑφῆς διήγηση». Ἀντιπαρέρχεται βιαστικά τή μαρτυρία τοῦ ἁγίου Κυρίλλου Ἱεροσολύμων, ὁ ὁποῖος ἀπευθυνόμενος στόν αὐτοκράτορα Κωνστάντιο Β΄ γράφει: «Ἐπί... τοῦ θεοφιλεστάτου καί τῆς μακαρίας μνήμης Κωνσταντίνου τοῦ σοῦ πατρός, τό σωτήριον τοῦ σταυροῦ ξύλον ἐν Ἱεροσολύμοις εὕρηται, τῆς θείας χάριτος, τῷ καλῶς ζητοῦντι τήν εὐσέβειαν, τῶν ἀποκεκρυμένων ἁγίων τόπων παρασχούσης τήν εὕρεσιν». Μέ αὐτά δηλώνεται ἡ εὕρεση μέ θαυματουργικό τρόπο τοῦ Τιμίου Σταυροῦ («τῆς θείας χάριτος παρασχούσης τήν εὕρεσιν») καί τῶν κρυμμένων ἀπό τούς εἰδωλολατρικούς ναούς ἁγίων τόπων. Ἀδιαφορώντας ὁ συγγραφέας γιά τή μαρτυρίου τοῦ ἁγίου Κυρίλλου παρουσιάζει τήν σχετική μέ τήν εὕρεση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ Ἱερά Παράδοση περίπου ὡς παραμύθι («ἡ ζωντανή παράδοση ὅμως...ἀναδιατυπώνεται σέ λαϊκά κείμενα»). Γενικῶς τό ἄρθρο χαρακτηρίζεται ἀπό μιά σύγχυση καί προσπάθεια «ἀπομυθοποιήσεως», ὅπου ἀκόμη καί τά ἄνθη πού κοσμοῦν τό σταυρό κατά τήν ἑορτή τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ θεωροῦνται πώς ἔχουν σχέση μέ τή γιορτή τῶν Ἀνθέων (Floralia) πού εἶχαν οἱ Ρωμαῖοι!

Δέν γνωρίζω τί σκοπεύει μ΄αὐτό τό ἄρθρο ὁ ΕΦΗΜΕΡΙΟΣ. Πάντως μέσα ἀπό τήν δῆθεν ἀντικειμενικότητά του δημιουργεῖ ἀμφιβολίες γιά τήν παράδοση τῆς Εὑρέσεως τοῦ Τ. Σταυροῦ, ὅπως αὐτή βεβαιώνεται μέσα στήν λατρεία καί τή διδασκαλία τῶν ἁγίων Πατέρων. Οἱ ἱερεῖς «πληροφοροῦνται» ὅτι ὥς τώρα πίστευαν κήρυτταν καί τελοῦσαν πράγματα πού βασίζονται σέ «λαϊκῆς ὑφῆς» διηγήσεις. Θέλει ὁ ΕΦΗΜΕΡΙΟΣ νά μᾶς ἐξασκήσει στήν κριτική τῶν πάντων, θέλει ὡς ἀγραμμάτους ἰθαγενεῖς νά μᾶς ...ἐκπολιτίσει;

ΠΗΓΗ:

Όρθρος

«ΕΦΙΑΛΤΗΣ» ΠΡΟΣ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟ

«ΕΦΙΑΛΤΗΣ» ΠΡΟΣ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟ

Πορίσματα ἡμερίδος «Κατάργηση Μετρητῶν – τέλος τῆς ἐλευθερίας».

Ὁδεύοντας πρός τόν ὁλοκληρωτισμό.

=====

Στίς 24 τοῦ μηνός Ἰουνίου 2017 διοργανώθηκε ἀπό τήν Ἑστία Πατερικῶν Μελετῶν καί τήν Ἑνωμένη Ρωμηοσύνη, στό Στάδιο Εἰρήνης καί Φιλίας (Σ.Ε.Φ.), στήν αἴθουσα Μελίνα Μερκούρη ἡμερίδα, ὑπό τήν αἰγίδα τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιῶς κ. Σεραφείμ μέ θέμα

«Κατάργηση Μετρητῶν – τέλος τῆς ἐλευθερίας.

Ὁδεύοντας πρός τόν ὁλοκληρωτισμό».

Μεταδόθηκε ἀπό τόν Ραδιοφωνικό Σταθμό τῆς Πειραϊκῆς Ἐκκλησίας FM 91,2 καί τηλεοπτικά ἀπό τό Web TV καί τήν Ἀχελῶος TV.

Τήν ἡμερίδα συντόνισε ὁ αἰδ. Πρωτοπρεσβύτερος Ἰωάννης Φωτόπουλος.

Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιῶς ἐκήρυξε τήν ἔναρξη τῶν ἐργασιῶν τῆς ἡμερίδος προηγηθείσης προσευχῆς. Ὁ Μητροπολίτης στήν ἐναρκτήρια ὁμιλία του τόνισε ὅτι ἀπό τόν Μεγάλο Ἀδελφό τῆς Νέας Τάξης ἐπιχειρεῖται ἡ καταπάτηση τῆς ἰδιωτικότητος καί ἡ καταστρατήγηση τῆς θεοσδότου ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου. Ἡ ἀχρήματη κοινωνία εἶναι μέθοδος ἀσφυκτικοῦ ἐλέγχου καί καταδυνάστευσης τοῦ ἀνθρώπου. Ἀπαιτεῖται, κατέληξε, ἀπ᾿ ὅλους δυναμική ἀντίσταση, νήψη, ἐγρήγορση καί ὀρθόδοξη ὁμολογία.

Ἐν συνεχείᾳ ὁ πανοσιολογιώτατος ἀρχιμ. Σαράντης Σαράντος παρουσίασε τήν προϊστορία τοῦ θέματος τῆς ἠλεκτρονικῆς ταυτότητος ἤ Κάρτας τοῦ Πολίτη καί τίς σχέσεις τους μέ τά capital controls, τή μείωση τῶν μετρητῶν καί τή μείωση τῆς ἐλευθερίας τῶν πολιτῶν. Ἐπεσήμανε τή σημασία τῆς ἡμερίδος καί τό σκοπό της ὡς ἀναχώματος στά ἀντιλαϊκά, ἀντεθνικά καί ἀντίθεα σχέδια τῶν σχεδιαστῶν τῆς νεοταξικῆς ὁλοκληρωτικῆς δράσης.

Ἀπό τίς εἰσηγήσεις τῶν εἰδικῶν, ἐμπνευσμένων καί πεπειραμένων ὁμιλητῶν προέκυψαν τά παρακάτω πορίσματα:

1.) Ὅσα ἀπίθανα καί ἐφιαλτικά ἐκτίθενται μέσα στό μυθιστόρημα τοῦ Ὄργουελ «1984» καί περιέχονται στά κινηματογραφικά ἔργα ἐπιστημονικῆς φαντασίας βλέπουμε στίς μέρες μας νά γίνονται πραγματικότητα. Αὐτή τή στιγμή σέ πολλές χῶρες τοῦ τρίτου κόσμου καί ὄχι μόνο, μεθοδεύεται ἡ πλήρης κατάργηση τῶν μετρητῶν καί ἡ ἐμφύτευση microchip, ἡ ὁποία προπαγανδίζεται ὡς ὠφέλιμη γιά ἰατρική χρήση, γιά ἀσφάλεια σέ ὅλα τά ἐπίπεδα καί γιά  καθημερινή διευκόλυνση.  Στόν ὁρίζοντα τῶν ἐξουσιαστῶν βρίσκεται καί ἡ χρήση laser γιά ἐπιδερμική ἐφαρμογή τοῦ RFID καί ἡ σατανική προσπάθεια διασυνδεσιμότητας τοῦ ἐγκεφάλου μέ τούς ἠλεκτρονικούς ὑπολογιστές.

Τό πιό δυσάρεστο εἶναι ἡ ἀλλοίωση τῶν συνειδήσεων πολλῶν συνανθρώπων μας πού ἀποδέχονται ἐθελούσια τό «τσιπάρισμα» γιά λόγους ἐξυπηρετήσεως.

2.) Τά μετρητά, πού εἶναι κατά τόν Ντοστογιέφσκυ, «ἡ ἐλευθερία κομμένη σέ νομίσματα» ἐνοχοποιοῦνται ἀπό τή Νέα Τάξη γιά τήν τρομοκρατία, τή φοροδιαφυγή, τή διακίνηση ναρκωτικῶν κλπ. Ἀπροσχημάτιστα τό ΔΝΤ μεθοδεύει τήν ἐξάλειψή τους καί προτείνει μεταξύ ἄλλων στίς χῶρες: 
α) κατάργηση τῶν χαρτονομισμάτων μεγάλης ἀξίας, β) πλαφόν καί ἄλλους περιορισμούς στίς συναλλαγές μέ μετρητά 
γ) οἰκονομικά κίνητρα γιά τήν ἐξάπλωση τῆς χρήσης τοῦ πλαστικοῦ χρήματος καί 
δ) ἐπικοινωνιακά προγράμματα γιά νά ἁπαλύνει τίς δικαιολογημένες ὑποψίες τῶν πολιτῶν. Ὅλα αὐτά ἔχουν ἤδη ἐφαρμοσθεῖ στήν πατρίδα μας ἀπό τά «ὑπάκουα» παιδιά τοῦ συστήματος. Ἡ κατάργηση τῶν μετρητῶν μπορεῖ νά ὠφελήσει πολλούς: Τράπεζες, Κυβερνήσεις, Ἑταιρεῖες, ἐκτός ἀπό τούς ἁπλούς πολῖτες, οἱ ὁποῖοι θά ὑπόκεινται σέ πλήρη ἔλεγχο γιά τό ποῦ καί τό πῶς ξοδεύουν καί τήν τελευταία τους δεκάρα. Κατά συνέπεια εἴτε κεντρικά σέ μία βάση δεδομένων, εἴτε «ἀποκεντρωμένα» σέ πολλές βάσεις δεδομένων, θά δημιουργηθεῖ πλῆρες ἰατρικό, καταναλωτικό, θρησκευτικό, πολιτικό καί ὁποιοδήποτε ἄλλο προφίλ τῶν πολιτῶν πού  θά καταντήσουν ἕρμαια τόσο τοῦ πολιτικοῦ ὅσο καί τοῦ χρηματοπιστωτικοῦ συστήματος ἐφ᾽ ὅσον δέν θά ἔχουν πλέον στά χέρια τους τό βασικό ἀμυντικό τους ὅπλο: τήν ἀνάληψη τῶν καταθέσεών τους.

Ἡ ἠλεκτρονική διακυβέρνηση πού ἀποτελεῖ τό στοίχημα τῆς πολιτικῆς καριέρας τῶν κυβερνητῶν μας ἀποσκοπεῖ στήν ἑδραίωση τοῦ ἤδη ἱδρυθέντος παγκοσμίου συστήματος διακυβερνήσεως τῶν ἀνθρώπων. Μέσῳ αὐτοῦ ἐλέγχονται τά οἰκονομικά ὅλων τῶν ἀνθρώπων πού ἀσφυκτιοῦν, ἀφοῦ οἱ τράπεζες μέ ἀντιλαϊκούς νόμους  ἀναγκάζουν τούς ἀνθρώπους σέ ἀλλοτριωμένο τρόπο ζωῆς, χωρίς ἀγάπη, χωρίς ἐπικοινωνία, χωρίς διάθεση γιά δημιουργία.

Σημαντικά γιά τήν ἡμερίδα μας καί τήν γενικότερη ἀντίσταση στήν ἐπιβολή τοῦ πλαστικοῦ χρήματος κρίνουμε τή στάση τοῦ διεθνοῦς φήμης οἰκονομολόγου και συγγραφέως Norbert Häring καί τό βιβλίο του «Ἡ κατάργηση τῶν μετρητῶν καί οἱ συνέπειές της».

3.) Ἀντίθετα πρός τίς ἐπιταγές τοῦ Συντάγματος, τό ὁποῖο κατοχυρώνει τήν προσωπική ἐλευθερία, τήν ἐλεύθερη ἀνάπτυξη τῆς προσωπικότητος, τά ἀνθρώπινα δικαιώματα τήν προστασία τῶν δεδομένων μας, ἡ ἐπιβολή τοῦ πλαστικοῦ χρήματος δημιουργεῖ προβλήματα στήν καθημερινή μας ζωή. Χαρακτηριστική ἡ φράση «ἔπεσε τό σύστημα». Παρά τά ὅσα διακηρύττονται, μέ τό πλαστικό χρῆμα δημιουργοῦνται ἐμπόδια στίς οἰκονομικές συναλλαγές, στήν πρόσβαση στήν ὑγεία, τή δικαιοσύνη καί σέ ἄλλα κοινωνικά δικαιώματα. Γίνεται ἐκμετάλλευση τῶν προσωπικῶν δεδομένων (data mining) σέ σημεῖο δυνατότητος πρόβλεψης καί ἐλέγχου τῆς συμπεριφορᾶς τῶν πολιτῶν. Ἡ ἀνεξαρτησία τῆς πατρίδος μας καί ὅλες οἱ ἐλευθερίες τῶν πολιτῶν ἀπειλοῦνται ἀφοῦ μεθοδεύεται ἡ πλήρης ἐξάρτηση τῆς οἰκονομικῆς ζωῆς ἀπό ὑπερεθνικούς ὀργανισμούς (visa – mastercard). Οἱ προσωπικοί, κοινωνικοί καί ἐθνικοί κίνδυνοι ἐλλοχεύουν ἀπό τήν κατάργηση τῶν μετρητῶν.

4.) Τό αὐτεξούσιο τοῦ ἀνθρώπου, ἡ θεόσδοτη ἐλευθερία του πού σέβεται ἀπόλυτα ὁ Θεός, πλήττεται βάναυσα ἀπό τόν ἠλεκτρονικό καί οἰκονομικό ὁλοκληρωτισμό πού τείνει νά ἐπιβληθεῖ.

Ὁ ἐν Τριάδι Θεός ἔπλασε τόν ἄνθρωπο κατ’ εἰκόνα καί καθ’ ὁμοίωσιν Αὐτοῦ. Ἡ εἰδοποιός διαφορά τοῦ ζεύγους τῶν πρωτοπλάστων ἀπό ὅλα τά ἄλλα δημιουργήματα ἦταν ἡ ἐλεύθερη βούληση καί ὁλοκάθαρο τό αὐτεξούσιο. Μετά τήν παρακοή ἀμαυρώνεται ὁ νοῦς καί ἀλλοιώνεται τό αὐτεξούσιο.

Φαλκιδεύεται ἔτσι ἡ θεόσδοτη ἐλευθερία του ἀπό τόν ἀντίδικο Διάβολο καί κάθε γενιά καταδυναστεύεται ἀπό τά ἔργα του τά δόλια.

Στίς μέρες μας ἡ μεθοδευμένη πολεμική του κατά τῆς εἰκόνος τοῦ Θεοῦ παίρνει τραγικές διαστάσεις.  Προσπαθεῖ νά εἰσχωρήσει στά μύχια τῶν ἀνθρώπων καταστρατηγώντας ὅ,τι ἐν τῷ μεταξύ, μετά τήν ἐνανθρώπηση τοῦ Μονογενοῦς Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ, Σταύρωσή Του καί Ἀνάστασή Του δημιουργήθηκε πρός σωτηρίαν τοῦ ἀνθρώπου.  Ὁ ἀρχέκακος ὄφις τῆς ἀνομίας, ὁ Διάβολος, ἀνατρέπει νόμους, συνήθειες, ἤθη καί ἔθιμα, τήν ἀληθῆ κατά Θεόν γνώση καί ὁτιδήποτε συγκροτεῖ καί θεώνει τόν ἄνθρωπο. Ὁ ὑπαρκτός πολέμιος τοῦ ἀνθρώπου ἔχει τό θράσος διά τοῦ κυρίου ἐκπροσώπου του, τοῦ Ἀντιχρίστου, νά προσπαθεῖ νά ἐκδιώξει τόν Χριστό ἀπό τίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων καί ἀπό τίς κοινωνίες τους.

Ἡ σύγχρονη ἀποστασία ἀπό τήν ὀρθόδοξη πίστη καί ἡ καταπάτηση τῶν εὐαγγελικῶν ἐντολῶν εἶναι ἡ αἰτία τῶν παρόντων καί μελλοντικῶν δεινῶν. Αὐτά δίνουν στόν Ἀντίχριστο τή δύναμη «νά διακηρύττει» ὅπως γράφει ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς «ὅτι ὅλοι οἱ νόμοι τοῦ Θεοῦ, ὅλοι οἱ νόμοι τοῦ Χριστοῦ εἶναι κακοί καί ἐπικίνδυνοι, ὅτι εἶναι θανατηφόροι…πρέπει νά ἀπορριφθοῦν καί νά ἀντικατασταθοῦν μέ ἄλλους νόμους ἀντιθέτου περιεχομένου…!». Μέ αὐτή τή στόχευση ἐπιβάλλεται σήμερα ὁλοένα αὐξανόμενη ἡ χρήση τοῦ δυσωνύμου ἀριθμοῦ 666 στά ἠλεκτρονικά συστήματα ἐξυπηρετήσεως, στή διεθνῆ διακίνηση προϊόντων πληροφοριῶν καί ὑπηρεσιῶν. Ἔτσι ἑδραιώνεται ἕνα παγκόσμιο συγκεντρωτικό σύστημα ἐξουσίας καί ὅσοι ἀρνηθοῦν νά προσχωρήσουν σ’αὐτό, ἀπειλοῦνται μέ οἰκονομικό ἀποκλεισμό. Συγκεκριμένα γεγονότα ἀπό τήν ἀναπτυσσόμενη κοινωνία χωρίς μετρητά, ἀποδεικνύουν τά ἀπάνθρωπα σχέδια ὅσων δραστηριοποιοῦνται γιά τήν ἐπιτυχῆ ἐγκαθίδρυση τοῦ παγκοσμίου ἀντιχρίστου κράτους.

Ἰδιαίτερα μέσῳ τῆς παντοδύναμης ψηφιακῆς τεχνολογίας μάχεται νά ἑνώσει ὅλον τόν κόσμο σέ μιά παγκόσμια δικτατορία. Ὑποχρεωτικά κάθε ἄνθρωπος θά πρέπει νά μετέχει ὡς μέλος σ’ αὐτήν, ὑπάκουος ἀπόλυτα στούς νόμους της καί τίς ἀπαιτήσεις της.  Θά παραμένει ἀνικανοποίητος ἄν δέν εἶναι γνωστή κάθε σκέψη, κάθε κίνηση, κάθε δραστηριότητα τοῦ ἀνθρώπου. Μέσῳ τῆς συγχρόνου ψηφιακῆς τεχνολογίας εἶναι πανεύκολη καί ἄμεση ἡ γνώση ὅλων τῶν προσωπικῶν δεδομένων. Σκοπός τῶν δυναστῶν τῆς νέας ἀντίχριστης Ἐποχῆς εἶναι νά ἐμφυτεύσουν τό τσιπάκι μέ ἄπειρες καταγραφικές δυνατότητες στό χέρι ἤ στό μέτωπο καί ἔτσι νά διαφεντεύουν ὅλη τήν Οἰκουμένη.

Δέν ἦταν δυνατόν νά φθάσουν σ’ αὐτό τό πολυπόθητο τέλος, ἄν δέν τούς εἶχε φυτέψει στό μυαλό τους ὁ Διάβολος τό σχέδιο τοῦ οἰκονομικοῦ ἀποκλεισμοῦ ὅλων τῶν ἀνθρώπων, πρᾶγμα πού σήμερα διερχόμαστε. Τά capital controls ἀπετέλεσαν τήν κορυφαία μέχρι σήμερα ἔκφραση τῆς οἰκονομικῆς καταπιέσεως.

Ἕπεται ἡ γενίκευση τῶν καρτῶν σ’ ὅλες τίς συναλλαγές καί τό τσιπάρισμα μαζί μέ τό σφράγισμα τοῦ Ἀντιχρίστου.

Ὁ Πανάγαθος Τριαδικός Θεός φρόντισε νά ἀποκαλύψει τόσο στό τελευταῖο βιβλίο τῆς Καινῆς Διαθήκης ὅσο καί στόν Ἅγιο Παΐσιο τίς σχετικές διαδικασίες τοῦ σφραγίσματος καί τῶν συνεπειῶν του ἀπό αὐτούς πού θά τό δεχθοῦν.  Ἐκεῖνοι πού δέν θά δεχθοῦν τή σφραγίδα τοῦ Ἀντιχρίστου, τῆς ὁποίας ὁ κωδικός εἶναι τό 666, θά ἐπιβιώσουν διά πίστεως καί θά περάσουν στήν αἰωνιότητα.

Ἐπιβάλλεται λοιπόν ἐπειγόντως, τώρα, ἡ ὀρθή στάση ἀπέναντι στόν πνευματικό κίνδυνο στερήσεως τῆς θεοσδότου ἐλευθερίας μας καί ἡ ἀντίστασή μας στήν ἐπίθεση τῆς Νέας Ἐποχῆς, ὅπως καθορίζεται ἀπό τήν ὀρθόδοξη παράδοση, τή διδασκαλία τῶν ἁγίων Πατέρων καί τήν ἔνδοξη ἱστορία μας. Ἑνωμένοι, μέ σταθερές βάσεις νά θέσουμε τόν ἑαυτό μας ἀνάχωμα στήν ἐπιβολή τῶν δυνάμεων τοῦ Ἀντιχρίστου.

Ἄς ἀποφασίσουμε ὡς κόκκινη γραμμή – δέν τήν περνοῦμε, ὣς ἐδῶ καί μή παρέκει –τήν κάρτα μέ ὁποιαδήποτε μορφή, σχῆμα ἤ ὀνομασία, ἡ ὁποία ταυτισμένη μέ μᾶς θά περιέχει τά πάντα καί θά χρησιμοποιεῖται γιά ὅλα, μιά κάρτα «ὅλα σέ ἕνα». Σ΄αὐτήν θά πρέπει νά ἀντιδράσουμε καί νά ἀρνηθοῦμε τήν παραλαβή της.

Ἀπό τήν ἄλλη, πρέπει ὡς πράξη ἀντιστάσεως, ἀπαιτεῖται, νά χρησιμοποιοῦμε ὅσο εἶναι δυνατόν περισσότερο τά μετρητά στίς συναλλαγές μας.

Ὅπλα στόν ἀγῶνα μας ἄς παραμείνουν ἡ διαρκής μετάνοια, ἡ καρδιακή συντριβή, ἡ ἀδιάλειπτη προσευχή ἡ ἐκζήτηση τοῦ θείου ἐλέους.  Ἡ ἔμπονη μετάνοια, ὅπως ἔχει δείξει ἡ βιβλική καί ἐκκλησιαστική μας ἱστορία μπορεῖ νά κάμψει τή δικαιολογημένη ὀργή τοῦ Θεοῦ γιά τήν ἀποστασία μας ἀπό τό θέλημά Του. Παράδειγμά μας ἄς παραμένει ἡ παρρησία τῶν ἁγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων πού βροντοφωνοῦσαν: «Δριμύς ὁ χειμών, ἀλλά γλυκύς ὁ Παράδεισος». Ἐν μέσῳ τοῦ φρικτοῦ μαρτυρίου ἀποκαλυπτόταν ὁ Παράδεισος. Μακάρι οἱ εὐχές τῶν ἑκατομμυρίων μαρτύρων τῆς Μίας Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας μας νά μᾶς στηρίζουν ὅλους μας καί νά μᾶς ἀξιώσουν τῆς αἰωνίου τρυφῆς τοῦ Παραδείσου.

ΠΗΓΗ:

Χριστιανική βιβλιογραφία