ΘΕΟΚΛΗΤΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΑΤΗΣ,Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΠΑΤΕΡΙΚΗ

 

Τα ζουν αυτά οι Οικουμενιστές που έχουν θεμέλιο και πυξίδα της πορείας τους όλα όσα αντιβαίνουν στην διδασκαλία των Αγίων Πατέρων;

Ο ΟΣΙΩΤΑΤΟΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΑΡΣΕΝΙΟΣ ΒΙΓΛΙΩΤΗΣ ΕΛΕΓΧΕΙ ΤΗΝ ΚΑΚΟΔΟΞΙΑ ΤΟΥ ΧΡ. ΓΙΑΝΝΑΡΑ ΓΙΑ ΤΟ ΑΕΙΠΑΡΘΕΝΟ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Ο ΟΣΙΩΤΑΤΟΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΑΡΣΕΝΙΟΣ ΒΙΓΛΙΩΤΗΣ ΕΛΕΓΧΕΙ ΤΗΝ ΚΑΚΟΔΟΞΙΑ ΤΟΥ ΧΡ. ΓΙΑΝΝΑΡΑ ΓΙΑ ΤΟ ΑΕΙΠΑΡΘΕΝΟ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

=====

Κατά καιρούς είχα διαβάσει αναφορές ή παραπομπές διαφόρων, (συμπεριλαμβανομένων επισκόπων και ηγουμένων), σε βιβλία του κ. Γιανναρά. Από περίεργη συγκυρία διάβασα το βιβλίο του «Ενάντια στη θρησκεία», που μου εστάλη. 

Το προσέγγισα χωρίς προκατάληψη. Η πρώτη λέξη του τίτλου: «Ενάντια» προδιέθετε ότι θα παρουσίαζε «επαναστατικές» ιδέες, με σοβαρές προτάσεις. Απογοητεύτηκα! Ενοχλείται από τα πάντα, ακόμα και από την Αγία Γραφή. Χρειάζεται πολύ μελάνι για να σχολιαστούν τα εσφαλμένα. Θα αναφερθώ, όμως, σε μια αιρετική του θέση, και από αυτή θα καταλάβετε από τον όνυχα τον ... «λέοντα.»

Ο δοξασμός του «Αειπαρθένου» της Θεοτόκου τον ενοχλεί. Γράφει στη σελ. 200: «Ότι η λειτουργία της μητρότητας συνιστά ακαθαρσία, βεβαιώνεται όχι μόνο με τις ευχές που διαβάζονται στη λεχώ, όχι μόνο με την απαγόρευση μετοχής στην Ευχαριστία (ή και εισόδου στο ναό) των γυναικών κατά την περίοδο των εμμήνων. Βεβαιώνεται και από τις επίμονες επαναλήψεις της εκκλησιαστικής υμνολογίας ότι η Παναγία Θεοτόκος έμεινε και μετά τόκον Παρθένος, ότι είναι αειπάρθενος...».

Κατ’ αρχάς: «Δεν αξίζει να είπωμε φιλόσοφο τον άνδρα, ο οποίος καταγγέλει εις βάρος μας δημόσια, πράγματα τα οποία δεν γνωρίζει.» (Ιουστίνος μάρτυρας ΕΠΕ Απολογηταί, σελ. 207)

Έπειτα, αν η λειτουργία της μητρότητας συνιστούσε ακαθαρσία, δεν θα έλεγε ο Θεός στον Αδάμ και την Εύα (των οποίων την ύπαρξη δεν δέχεται): «αυξάνεσθε και πληθύνεσθε και πληρώσατε την γην», ούτε θα έλεγε: «καταλήψει άνθρωπος τον πατέρα αυτού και την μητέρα και προσκολληθήσεται προς την γυναίκα αυτού και έσονται οι δύο εις σάρκα μίαν.» Αν είναι ακαθαρσία δεν θα παρίστατο ο Χριστός και η Παναγία Θεοτόκος στο γάμο της Κανά, ούτε ο Χριστός θα μετέβαλε εκεί το νερό σε κρασί, ούτε η Εκκλησία θα ευλογούσε τον γάμο.

Δεν είναι καθόλου «επίμονες» οι επαναλήψεις «Αειπαρθένος» όπως υποστηρίζει. Στις Θείες Λειτουργίες (Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου και του Μ. Βασιλείου) μόνο πέντε φορές εκφωνείται το: «Αειπαρθένου», ενώ ο μηρυκασμός της λέξης «σεξουαλικότητα» και των παρεμφερών, μεγαφωνείται πολλάκις και κατά κόρον στο βιβλίο του. Ο συλλογισμός του ότι οι «επίμονες» επαναλήψεις «Αειπάρθενος» αποτελεί «απόδειξη ότι η λειτουργία της μητρότητας συνιστά ακαθαρσία», είναι ένα άλμα λογικής που μόνο διαταραγμένη φαντασίωση μπορεί να επινοήσει. Αδυνατεί να παρουσιάσει επιχειρήματα. Πώς άραγε θα μπορούσε να ντύσει με επιχειρήματα μια ασυνάρτητη πρόταση; Και επειδή βρίσκεται στη δεινή αυτή θέση «εις αγυρτικάς εμπίπτει λογοποιίας.» Αγνοεί ότι: το προ τόκου, το εν τόκω, και το μετά τόκον Παρθένος = Αειπάρθενος, είναι τα εύσημα, τα παράσημα της Παναγίας μας.

Οι προτυπώσεις του Αειπαρθένου της Θεοτόκου στην Αγία Γραφή είναι πολλές, όπως η άφλεκτος βάτος, η καιόμενη και μη κατακαιόμενη, η Ερυθρά Θάλασσα, η οποία μετά το πέρασμα του λαού έμεινε άβατος, παρομοίως και η άμεμπτος Παρθένος μετά την κύησιν του Εμμανουήλ έμεινεν Άφθορος κ.ά. Την Αειπαρθενία της Θεοτόκου προφήτευεσε και ο Προφήτης Ιεζεκιήλ (44, 2): «η πύλη αύτη κεκλεισμένη έσται· ουκ ανοιχθήσεται και ουδείς μη διέλθει δι΄ αυτής, ότι Κύριος ο Θεός Ισραήλ εισελεύσεται δι’ αυτής, και έσται κεκλεισμένη.» Τρεις τρόποι ακατάληπτοι: της σύλληψης, της κύησης, της γέννησης. Λόγω του ακαταλήπτου: «Ρήτορας πολυφθόγγους ως ιχθύας αφώνους ορώμεν επί Σοι Θεοτόκε· απορούσι γαρ και λέγειν το πώς και Παρθένος μένεις και τεκείν ίσχυσας.»

Εκφράζεται με υποθετικό λόγο: «Πρέπει μάλλον να υποθέσουμε...», αλλά με υποθέσεις ζει στη σφαίρα της φαντασίας, που ως γνωστόν, κατά τους Αγίους Πατέρες, είναι η θύρα και το πεδίον των δαιμόνων. Συνεχίζει τον υποθετικό του λόγο με το αυθαίρετο και πρωτάκουστο συμπέρασμα: «Πρέπει μάλλον να υποθέσουμε ότι η θρησκειοποιημένη ευσέβεια δεν ενδιαφέρεται να υμνήσει τη γυναίκα που αξιώθηκε να γίνει μητέρα του Θεού, δεν την αγγίζει ο δοξολογικός για την υπερφυή μητρότητα θαυμασμός. Θέλει να λατρέψει την παρθενία αυτό μόνο τον αποκλεισμό από την ζωή της σεξουαλικότητας. Τελικά να ειδωλοποιήσει ο θρησκευτικός άνθρωπος ασυνείδητα τον δικό του νευρωτικό ευνουχισμό, την απωθημένη αλλά βασανιστική σεξουαλική του στέρηση» (!!!) σελ. 201.

Το συμπέρασμα αυτό αρχίζει με λάθος υπόθεση και με διεστραμμένους συλλογισμούς στη συνέχεια, αναγκαστικά καταλήγει σε απαράδεκτες αιρετικές δοξασίες και ετεροδιδασκαλίες.

Ποιος από τους εγγάμους Χριστιανούς που δοξολογικά υμνεί την Θεοτόκο Αειπάρθενο ζει «νευρωτικό ευνουχισμό, βασανιστική σεξουαλική στέρηση, θέλει τον αποκλεισμό από την ζωή της σεξουαλικότητας;» Το βιβλίο του θυμίζει «καμμένη γη» από τον βομβαρδισμό της λέξης «σεξουαλικότητα» και τα παρεμφερή. «Εκ του περισσεύματος της καρδίας ομιλούν τα χείλη.» Ο αείμνηστος π. Θεόκλητος Διονυσιάτης τον κατέτασσε με τους αιρετικούς Νικολαΐτες.

Λέγει ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς: «Όντως όταν φύγει από την ψυχή η αιδώ αντεισάγεται ολόκληρος ορμαθός κακών· διότι όποιος απομακρύνει την αιδώ, γενόμενος εκτός εαυτού, δεν αντιλαμβάνεται ούτε τι πράττει, ούτε τι λέγει αυτός ο ίδιος. Πώς λοιπόν αυτός να γνωρίση ή να δεχθή λόγους άλλων; Πώς θα κατανοήσει την ακρίβεια περί των Θεού δογμάτων;» (ΕΠΕ Τόμ. 4, σελ. 179)

Καθήκον της Διοικήσεως της Εκκλησίας είναι να προστατεύσει το ποίμνιό της και να προχωρήσει στα μέτρα που προβλέπονται από τους Ιερούς Κανόνες για τους ετεροδιδάσκοντες (νουθεσία, έκκληση για μετάνοια και αλλαγή πορείας).

Ο Τολστόι ήταν θαυμάσιος λογοτέχνης. Αμφισβητούσε όμως τα πάντα. Στο τέλος έφτιαξε μια νέα θρησκεία, και αποκόπηκε από την Εκκλησία του Χριστού. Να ευχηθούμε να μην τον ξεπεράσει. Δεν επιθυμούμε να συγκαταλεγεί με τους αιρετικούς. Αναμένουμε με πόνο ψυχής να μετανοήσει και να επανορθώσει τις βλάσφημες θέσεις του. Αν συμβεί αυτό, τότε τον αναμένουμε να συμπανηγυρίσουμε την μετάνοια του εδώ, στον Άθωνα.

Η ΝΕΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΑΝΑΤΡΕΠΕΙ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Η ΝΕΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΑΝΑΤΡΕΠΕΙ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Του π. Θεόκλητου Διονυσιάτη

=====

Τί εἶναι κατὰ βάθος ἡ διδασκαλία τῶν νεορθοδόξων; Εἶναι ἕνα θεωρητικὸ σύστημα ποὺ συγκροτεῖται ἀπό στοιχεῖα παρέχοντα συνεχή καὶ ἀδιάπτωτη εὐδαιμονία, χαρά, εὐφορία, αἰσιοδοξία, ἐρωτικὲς ἀπολαύσεις, ὑποσχόμενο τὴν τελείωση τῶν βιούντων κατὰ τὰ πρότυπα τῶν νεορθοδόξων μὲ κατάληξη τὸν θεῖον ἔρωτα καὶ τὴν θέωση. Δηλαδὴ πρόκειται γιὰ ἕνα τρόπο ζωῆς, μέσα στὴν Ἐκκλησία, ποὺ συνίσταται ἀπό, κατ’ ἐπιλογήν, δογματικὲς καὶ πνευματικὲς θέσεις, ὑφιστάμενες ἀπαραιτήτως, προκρούστιες ἐπεξεργασίες καὶ ὑποτασσσόμενες σὲ ἀναπλαστικὲς μεθοδεύσεις, γιὰ νὰ ὑπηρετήσουν προσχηματισμένα μοντέλα στὴ θεωρία καὶ τὴν πράξη. Προσφέρουν ἔτσι μία dolce vita, ἀλλὰ προπαντός, ὀρθόδοξη ἀφοῦ δὲν στερεῖται ὀρθοδόξων στοιχείων! Καὶ ἀκριβῶς γι’ αὐτὸ καὶ ἀπατηλή.

Ποιὸς δὲν θέλει τὴν εὐτυχία του, τὴ χαρά του καὶ τὴν αἰώνια σωτηρία του; Ἔτσι λοιπὸν ἡ ἀνθολογημένη αὐτὴ διαδαχὴ ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία γίνεται ἀποδεκτὴ εὐχαρίστως, σὰν κάτι ἀντι-στασιακό, ἀντι-παλιολιθικό, ἀντι-συντηρητικό, σὰν “μιὰ ἄλλη γλώσσα, μιὰ ἄλλη θεώρηση αὐτοῦ τοῦ χώρου”. Ὁ σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ δὲν θὰ αἴρεται πλέον, γιατί δὲν χρειάζεται, ἡ νέκρωση τῆς σάρκας καὶ τῶν παθῶν εἶναι περιττή, ἀφοῦ τὴν ἑτοιμάζουμε γιὰ ἐρωτικὲς ἀπολαύσεις, τηρουμένου βέβαια, τοῦ ὄρου ὅτι “προσφέρεται γιὰ τὴν εὐτυχία τοῦ ἄλλου”. 

Λόγος περὶ ἐντολῶν δὲν γίνεται, γιὰ νηστεῖες καὶ γενικῶς ἄσκηση γιὰ “στενὴ καὶ τεθλιμμένη” καὶ γιὰ πολέμους μὲ τὸν σατανᾶ καὶ τὰ πάθη, τελεία σιωπή. Ἡ Πατερικὴ Γραμματεία εἶναι καλή, ἀλλὰ ἀνθολογουμένη καὶ καταλλήλως ἑρμηνευομένη, γιὰ νὰ προβάλλει τὴν χαρούμενη Ὀρθοδοξία. Τὰ ἀριστουργήματα τῆς ὀσιακῆς ἐμπειρίας καὶ τῶν θεολογικῶν ἐλλάμψεων ποὺ ἔχουν ἐνσωματωθεῖ στὰ λειτουργικὰ βιβλία τῆς Παρακλητικῆς, τοῦ Τριωδίου, στὰ Μηναῖα, στὸ Θεοτοκάριον, στὸ Πεντηκοστάριον, εἶναι ἀποδεκτά, χωρὶς ὅμως τοὺς θρήνους τῆς μετανοία, χωρὶς τὴν αἴσθηση τῆς ἁμαρτωλότητος, τῆς ἐνοχῆς, τῆς εὐθύνης, τῶν χρεῶν ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες, ἀφοῦ ὁ Θεὸς εἶναι ἄπειρο πέλαγος ἀγαθότητος καὶ βλέπει τὶς ἀνθρώπινες ἀθλιότητες μὲ κατανόηση ὡς ἀστοχίες, ἀτευξίες. 

Λόγος περὶ θείας δικαιοσύνης καὶ ἀνταποδόσεως, δὲν ἔχει θέση στὴ νεορθοδοξία, Ἐπίσης ὁ τὸσο εὔσπλαγχνος καὶ φιλάνθρωπος Κύριος, ἀδύνατον νὰ κολάσει, ἀφοῦ κάτι σχετικὸ τάχα λέγει καὶ ὁ Ἰσαὰκ ὁ Σύρος, Ὁ φόβος ἔχει ἐκτοπισθεῖ ἀπὸ τὴν ἀγάπη καὶ τὸ “τρέμω τὴν φοβερὰν ἡμέραν τῆς κρίσεως”, εἶναι ἄγνωστη γλώσσα, ἀφοῦ θὰ μᾶς δικαιώσει ὁ Κύριος σὰν τὸν Μαρμελάδωφ, μόνο καὶ μόνο γιατί θεωροῦσε τὸν εὐαυτό του ὡς χοῖρο.

ΠΗΓΗ:

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο “Περὶ θείου καὶ ἀνθρωπίνου ἔρωτος” τοῦ π. Θεοκλήτου Διονυσιάτου

https://enromiosini.gr

Η ΝΕΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ π. Ι. ΡΩΜΑΝΙΔΗ, π. ΘΕΟΚΛΗΤΟ ΔΙΟΝΥΣΙΑΤΗ, π. ΕΠΙΦΑΝΙΟ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟ, π. ΘΕΟΔΩΡΟ ΖΗΣΗ ΚΑΙ π. ΑΘΑΝΑΣΙΟ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟ

Η ΝΕΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ π. Ι. ΡΩΜΑΝΙΔΗ, π. ΘΕΟΚΛΗΤΟ ΔΙΟΝΥΣΙΑΤΗ, π. ΕΠΙΦΑΝΙΟ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟ, π. ΘΕΟΔΩΡΟ ΖΗΣΗ ΚΑΙ π. ΑΘΑΝΑΣΙΟ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

1.) Πολύ ενδιαφέρουσα η ανάλυση του π. Αθανασίου Μυτιληναίου για την Νεορθοδοξία στο βίντεο που προτάσσεται της ανάρτησης.

Θεωρεί ότι η Νεορθοδοξία καθορίζεται από τις εξής συντεταγμένες: Την αριστερή ιδεολογία, τον Νεονικολαιτισμό και τον φιλοσοφικό στοχασμό στην θεολογική σκέψη.

2.) Ο π. Θεόκλητος Διονυσιάτης, από την άλλη, θεωρεί ότι η Νεορθοδοξία είναι προβληματική κυρίως -αν όχι ολοκληρωτικά- επειδή η διήκουσα έκφανσή  της είναι ο Νεονικολαιτισμός, η απόρριψη δηλαδή της αγνότητας ως απαραίτητης προϋπόθεσης για την σωτηρία του ανθρώπου.

3.) Ο Γέροντας Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, από την άλλη, δεν αναφέρεται στο φαινόμενο της Νεορθοδοξίας. Τον απασχολεί -όπως και τον Γέροντα Θεόκλητο Διονυσιάτη-, η αίρεση του Νεονικολαιτισμού.

4.) Ο σπουδαίος δογματικός θεολόγος π. Ιωάννης Ρωμανίδης ήταν σκληρός αντίπαλος της Νεορθοδοξίας κυρίως επειδή είναι καρπός στοχαστικής και όχι εμπειρικής θεολογίας.

5.) Ο κορυφαίος θεολόγος των ημερών μας π. Θεόδωρος Ζήσης έχει μελετήσει σε βάθος τις αιρέσεις της Νεορθοδοξίας και του Νεονικολαιτισμού και μας έδωσε κατά καιρούς διάφορα πολύ διεισδυτικά θεολογικά κείμενα που ανατέμνουν τις δύο αλληλένδετες κακοδοξίες.

Ευχής έργο θα ήταν αν ο π. Θεόδωρος Ζήσης αναλάμβανε την διοργάνωση συνεδρίου για τον Νεονικολαιτισμό και την Νεορθοδοξία, που είμαστε βέβαιοι ότι θα είχε την επιτυχία και την σπουδαιότητα που είχε το Συνέδριο που διοργάνωσε για την μεταπατερική θεολογία.

Ο ΜΕΓΑΣ ΦΩΤΙΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ ΛΑΤΙΝΟΙ

Ο ΜΕΓΑΣ ΦΩΤΙΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ ΛΑΤΙΝΟΙ

Τοῦ μ. μοναχοῦ Θεοκλήτου Διονυσιάτου

===== 

Ἂν ὑπῆρχε σήμερον ἕνας Μ. Φώτιος; 

Τί τάχα θὰ ἔκαμνεν εἰς τὴν ἐποχὴν τῶν διαλόγων, τῶν ἑνώσεων, τῆς «ἀγάπης», τῆς τάσεως τοῦ κόσμου νὰ γίνη ἕνα, ἐν ἀδιαφορίᾳ πρὸς τὰς ἀληθείας τοῦ Θεοῦ; 

Δὲν θὰ ἐφρόντιζε νὰ ἑνώση τὰ πρὶν διεστῶτα; 

Δὲν θὰ ἠγωνίζετο χάριν ἀγάπης καὶ ἀμύνης τοῦ Χριστιανισμοῦ, νὰ ἐπιτύχη τουλάχιστον τὴν ἑνότητα; 

Τί θὰ ἔκαμνεν ὁ Μ. Φώτιος εἰς τὸν εἰκοστὸν αἰῶνα; 

Ἁπλούστατα. 

Ἀδιστάκτως φρονοῦμεν ὅτι, ἐὰν ἔβλεπε τὴν κατακόρυφον κατολίσθησιν τῆς Λατινικῆς ἐκκλησίας, τὸ οἰκτρὸν θέαμα, ποὺ παρουσιάζει σήμερον, τὰ σαθρὰ δόγματα, τὴν ἀντιπνευματικότητα, τὴν ἐγκατάλειψιν τοῦ Θεοῦ, ἀδιστάκτως φρονοῦμεν ὅτι ὁ Μ. Φώτιος δὲν θὰ διέψευδεν ἑαυτόν. 

Καὶ ἂν ἀκόμη ἔβλεπεν Ὀρθοδόξους καὶ Λατίνους ἡνωμένους, θὰ ἀνελάμβανε τὴν εὐθύνην δι’ ἕνα δεύτερον χωρισμόν, ποὺ εἶναι ἡ μόνη ἐλπὶς τοῦ κόσμου. 

Ὁ Μ. Φώτιος θὰ ἔκοπτε πάλιν τὴν Δυτικὴν Ἐκκλησίαν, διά νὰ σώση τὴν Ἐκκλησίαν…. 

ΠΗΓΗ: 

(Ἀπὸ τὸ βιβλίον «Ἀθωνικὰ Ἄνθη»)

Η ΣΥΝΤΡΙΠΤΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ ΠΟΠΟΒΙΤΣ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΔΕΝ ΠΟΛΕΜΟΥΝ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ

Ο μεγαλύτερος δογματολόγος της Ορθοδοξίας, Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, των τελευταίων αιώνων είναι σαφέστατος.

Ο Χριστός, εν Ημέρα Κρίσεως, δεν θα μας ζητήσει λόγο ΜΟΝΟΝ για κάθε πονηρή σκέψη, λόγο ή πράξη που κάναμε, αλλά και αν Τον ομολογήσαμε έμπροσθεν των ανθρώπων.

Ο χριστιανός δεν μπορεί να μην ομολογεί την πίστη του και να ελπίζει ότι θα σωθεί.

Τα ακούν αυτά οι Οικουμενιστές;

Η ΣΥΝΤΡΙΠΤΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ ΠΟΠΟΒΙΤΣ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΔΕΝ ΠΟΛΕΜΟΥΝ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ

=====

Ο Αγ. Ιουστίνος Πόποβιτς, απαντώντας στους «Αθωνικούς Διαλόγους» (π. Θεόκλητο Διονυσιάτη - 1978) γράφει:

«Γνωρίζω, ότι όποιος χάση την Εκκλησίαν έχασε και την ψυχήν του. Γνωρίζω επίσης από την πείραν και το παράδειγμα των Αγίων ότι όλοι είμαστε υπεύθυνοι δια την πίστιν και ότι ο Δίκαιος Κριτής θα ερωτήση την συνείδησίν μας κατά την Δευτέραν Παρουσίαν Του, εάν επράξαμεν ό,τι ηδυνάμεθα και ό,τι έπρεπε δια την Εκκλησίαν κατά την διάρκειαν της επιγείου ζωής μας» (Μεταμόρφωσις του Σωτήρος – 1978 Ι. Μονή Τσελιε, Σερβίας).

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΘΕΟΚΛΗΤΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΑΤΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΘΕΟΚΛΗΤΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΑΤΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ

Του ιστολογίου “Σύναξις Ορθοδόξων-Άγιος  Μακάριος ο Πάτμιος”

=====

* Εάν θα απολεσθώμεν ή θα επιζήσωμεν, ως Εκκλησία ή ως Έθνος, ουκ εστίν ημών. Ημών είναι να κρατήσωμεν την ομολογίαν μας εις την Εκκλησίαν και την αγάπην μας προς τον Χριστόν, εις όλας τας συνεπείας της ηθικής και δογματικής βιώσεως και όλα τα άλλα αφορούν τον Κύριόν μας, ότι «αυτώ μέλει περί ημών».

*Αι προσπάθειαι προς ένωσιν μετά του Καθολικισμού, εφ' όσον ούτος εμμένει εις τας αιρέσεις και τας καινοτομίας του, συνιστούν δι' ημάς κίνδυνον δογματικής εκτροπής, ματαίωσιν του εκχυθέντος αίματος των Ομολογητών μας, ως και ανατροπήν της διδασκαλίας της Αγιωτάτης Εκκλησίας μας.

Η επιδιωκόμενη «ενότης» είναι δι' ημάς τους Ορθοδόξους ασύμφορος, και αν -ως είναι πιθανόν- πραγματοποιηθή, θα διαβρώση το Ορθόδοξον φρόνημα παρά τω λαώ και θα αποβή πηγή πολλών κακών.

Εις τα θέματα της πίστεως, όταν δεν υπάρχει ένωσις, θεμελιούμενη εις το «αυτό φρονείν», η ενότης ως ιδέα και πρακτική συνέπεια είναι ολεθρία δι' ημάς τους Ορθοδόξους, εκτός της γραφικής απαγορεύσεως της αναστροφής μετά ετεροδόξων. Εάν η αίρεσις είναι «βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος» και συνεπάγεται στέρησιν της θείας ενεργείας Του, πώς θα γίνη συνεργασία με «αντιπίπτοντας τω Πνεύματι τω Αγίω»; Πώς δεν θα κινδυνεύση ο απλούς λαός μας από τον συναγελασμόν μετά των φορέων προτεσταντικών και παπικών δαιμονίων; Πώς θα αποφύγωμεν τας εκκλησιαστικάς σχέσεις εν τη λατρεία; Και πώς δεν θα έχωμεν προσηλυτισμόν και μεταστάσεις Ορθοδόξων προς Παπικούς και Προτεστάντας, όταν εκ της «συνεργασίας» αμβλυνθούν προοδευτικώς αι διαφοραί που μας χωρίζουν;

Ο ρόλος της Ορθοδοξίας εις τον κόσμον συνοψίζεται εις την μαρτυρίαν της αληθείας, εις «των Αποστόλων το κήρυγμα και των Πατέρων τα δόγματα». Μόνον αυτό!

Καλή είναι η αγάπη, αλλά κάλιστον το μίσος εις θέματα πίστεως. Όχι βεβαίως να μισώμεν τους ανθρώπους, αλλά τα κακόδοξα και αιρετικά φρονήματά των.

Σύναξη Ὀρθοδόξων - Ἅγιος Μακάριος ὁ Πάτμιος

π. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΖΗΣΗΣ, Η ΠΑΛΑΙΑ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΟΥ ΜΕ ΤΟ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ

Δ΄

Του Πρωτοπρεσβύτερου Θεόδωρου Ζήση

====

4. Ἡ κριτικὴ στὸν Ἅγιο Ἰουστῖνο Πόποβιτς

Δὲν πρέπει ἀκόμη νὰ παραλείψουμε νὰ ἀναφέρουμε τὴν αὐστηρὴ ἀλλὰ εὐγενικὴ καὶ σεβαστικὴ κριτικὴ ποὺ ἤσκησε ὁ π. Θεόδωρος πρὸς τὸν μεγάλο Γέροντα καὶ τώρα Ἅγιο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας Σέρβο ἱερομόναχο π. Ἰουστῖνο Πόποβιτς, διότι ἐθεώρησε ὅτι σὲ μελέτη του «Ὑπόμνημα Πρὸς τὴν Σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας τῆς Σερβικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας», σχετικὰ μὲ τὴν προετοιμασία τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου, μεροληπτοῦσε καὶ ἀδικοῦσε τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο. Τὴν ἴδια ἐκτίμηση γιὰ ἄδικη κριτικὴ ἐξέφρασε καὶ ὁ γνωστὸς Γέρων ῾Αγιορείτης, λογιώτατος καὶ σοφώτατος μοναχός, μακαριστὸς Θεόκλητος Διονυσιάτης, ὁ ὁποῖος μεταξὺ ἄλλων ἔγραψε πρὸς τὸν Γέροντα Ἅγιο Ἰουστῖνο, μὲ ἐπαινετικὴ ἀναφορὰ καὶ στὴν κριτικὴ τοῦ π. Θεοδώρου: «Ἀλλὰ γιὰ νὰ μὴ μακρηγορῶ καὶ Σᾶς κουράζω, σεβαστὲ Γέροντα, σᾶς πληροφορῶ, ὅτι μετὰ τὴν λήψη τῆς ἐπιστολῆς Σας ἔλαβα μία «ἀπάντηση» στὸ Β´ Ὑπόμνημα, ποὺ ἔγραψε ὁ Ὑφηγητὴς τῆς Πατρολογίας τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ. Θ. Ζήσης. Ἐξεδόθη πρὸ ἔτους σχεδὸν καὶ μόλις τελευταῖα ἔλαβα γνώση. Εἶναι ἀπίθανο νομίζω νὰ μὴ ἐλάβατε τὴν ἀπάντηση αὐτή, ποὺ ἐδημοσιεύθη στήν «Κληρονομία» 9 (1977). Πρόκειται γιὰ μία ταχεῖα ἀντίδραση, ὅπως ἀνεμένετο, κυρίως στὰ σημεῖα ποὺ ἐπισημάναμε, γεγονὸς ποὺ βεβαιώνει πιὸ πολύ, ποιὲς ἐντυπώσεις παράγει ἡ ἀνάγνωση τοῦ β´ Ὑπομνήματός Σας. Τὸ μελέτημα αὐτὸ τοῦ κ. Ζήση μὲ τὸν τίτλο «Τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον καὶ ὁ ἀρχιμ. Ἰουστῖνος Πόποβιτς», ὑποθέτω ὅτι θέτει τὰ πράγματα στὴ θέση τους. Καὶ δὲν θὰ δυσκολευόμουνα νὰ τὸ ὑπογράψω, ἂν δὲν εἶχα κάποιες ἐπιφυλάξεις σὲ ὡρισμένα (1-2) σημεῖα. Πάντως ὁ κ. Ὑφηγητὴς εἶναι ἄξιος συγχαρητηρίων γιὰ τὴν εὐαισθησία του, τὴν ὁποία θὰ περίμενε κανεὶς νὰ ἐκδηλωθεῖ καὶ ἀπὸ ἄλλους «ἐπαΐοντες», ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν ἐμβρίθεια μὲ τὴν ὁποία ἀναιρεῖ τὸ β´ Ὑπόμνημα καὶ προσφέρει ἔτσι στοιχεῖα ποὺ εὐρύνουν τοὺς ὁρίζοντες».

Ὅλα αὐτὰ τὰ εὑρίσκει κανεὶς συγκεντρωμένα στὸ μνημονευθὲν βιβλίο τοῦ π. Θεοδώρου «Κωνσταντινούπολη καὶ Μόσχα» (Θεσσαλονίκη 1989) τὸ ὁποῖο, ὅπως γράψαμε προηγουμένως, εἶναι ἀφιερωμένο στὸν πατριάρχη Δημήτριο, καὶ στοῦ ὁποίου τὸν Πρόλογο γράφεται ὅτι «μὲ τὸ βιβλίο αὐτὸ προβάλλεται τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, τὸ ὁποῖο κατὰ τὸν Ἰωσὴφ Βρυέννιο, εἶναι “τῆς Ὀρθοδοξίας ἡ βάσις, ἡ κορυφὴ τῶν δογμάτων, ἡ τῆς Θεολογίας ἀκρώρεια”». Ἦταν ὄντως τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, μέχρι καὶ τῶν ἀρχῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνος, αὐτὸ ποὺ περιγράφει ὁ Ἰωσὴφ Βρυέννιος. Τώρα ὅμως ἔπαυσε νὰ εἶναι, καὶ φαίνεται ὅτι ὁ Ἅγιος Ἰουστῖνος ἔβλεπε εὐκρινέστερα τὰ πράγματα ἀπὸ ὅλους, ὅσοι ἀπὸ σεβασμὸ καὶ ἀγάπη πρὸς τὸν θεσμὸ δὲν ἐντοπίζαμε τὰ διαπραττόμενα λάθη. Τώρα ἀκολουθοῦμε τὴν γραμμὴ τοῦ Ἁγίου Ἰουστίνου, καὶ λυπούμαστε γιὰ τοὺς καλοὺς κάποτε μαθητάς του καὶ τὴν Σερβικὴ Ἐκκλησία ποὺ ἀκολουθοῦν ἀντίθετη πρὸς τὸν Ἅγιο Ἰουστῖνο καὶ τοὺς λοιποὺς Ἁγίους πορεία, συμπορευόμενοι στὸν οἰκουμενιστικὸ κατήφορο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας.

(Συνεχίζεται)

ΝΑ ΑΠΟΣΥΡΘΕΙ ΤΟ ΚΑΚΟΔΟΞΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ π. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΒΟΛΟΥΔΑΚΗ “Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗ”

ΝΑ ΑΠΟΣΥΡΘΕΙ ΤΟ ΚΑΚΟΔΟΞΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ π. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΒΟΛΟΥΔΑΚΗ “Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗ”

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Απευθύνουμε θερμή παράκληση στο σεβαστό μας π. Βασίλειο Βολουδάκη να αποσύρει από την κυκλοφορία το κακόδοξο βιβλίο του “Η πολιτική είναι ποιμαντική”.

Ποιμαντική είναι ο αγώνας των ποιμένων της Εκκλησίας να βάλουν σε εφαρμογή το Ευαγγέλιο στη ζωή της ενορίας, της Μονής και της επισκοπής.

Η άσκηση της πολιτικής δεν δεσμεύεται από το Ευαγγέλιο. Εξυπηρετεί τα συμφέροντα των πολιτών και του κράτους όπως τα κατανοεί η κοινωνία και όπως τα ρυθμίζουν οι πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές, εθνικές και ιδεολογικές προτεραιότητες και αξίες.

Γι' αυτό θεάρεστο είναι το κακόδοξο βιβλίο του π. Βασίλειου Βολουδάκη να αποσυρθεί από την κυκλοφορία για να μη συγχύζει τους πιστούς και να σπέρνει στο μυαλό τους ετεροδιδασκαλίες. 

Θα εκτιμηθεί δεόντως, σεβαστέ μας Γέροντα, αν αποσύρετε το κακόδοξο αυτό βιβλίο από την κυκλοφορία σαν πρώτη θετική ενέργεια προς τον τελικό στόχο που δεν πρέπει να είναι άλλος από τη διάλυση του παποκαισαρικού κόμματος “Κοινωνία”. Ως γνωστόν ιδρύσατε και κατευθύνετε από τα παρασκήνια αυτό το κόμμα παρόλον ότι επτά κανόνες Οικουμενικών Συνόδων ρητά, αυστηρά και επί ποινή καθαιρέσεως απαγορεύουν στους κληρικούς να εμπλέκονται σταις του βίου πραγματείαις.

Ορισμένοι -μετρημένοι στα δάκτυλα του ενός χεριού- συμμερίζονται τις θέσεις του βιβλίου σας μόνον για ένα λόγο: Τυγχάνουν ομόφρονές σας για την εμπλοκή της Εκκλησίας στην πολιτική και δη στην κομματική κονίστρα. Τρέφουν ιεροκρυφίως το ίδιο κακόδοξο φρόνημα και θέλουν από τα παρασκήνια να ποδηγετούν την ψήφο των πιστών.

Σε σας, π. Βασίλειε, και στους θιασώτες του κακόδοξου σας βιβλίου απευθύνουμε το ακόλουθο ερώτημα:

Η Εκκλησία έχει να επιδείξει δεκάδες Αγίους από την απελευθέρωση και εξής και ακόμη περισσότερους Αγίους και φωτισμένους Γέροντες.

Για ποιο λόγο ούτε ένας -επαναλαμβάνουμε ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ- από αυτούς δεν διδάσκει τις ετεροδιδασκαλίες που διατυπώνετε σ’ αυτό το βιβλίο;

Γιατί ο Άγιος Παίσιος, ο π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος και ο π. Θεόκλητος Διονυσιάτης ήταν τόσο αρνητικοί σε κάθε προσπάθεια εμπλοκής της Εκκλησίας στην κομματική κονίστρα; 

Είστε αγιώτερος ή σοφώτερος όλων των συγχρόνων Αγίων, π. Βασίλειε; Προφανώς όχι! Επομένως γιατί διδάσκετε λόγω, έργω και συγγραφαίς μη πεπατημένες οδούς;

Σε κάθε περίπτωση, π. Βασίλειε, αναμένουμε ότι, τώρα, που ελέγχετε ολοκληρωτικά τον "Ορθόδοξο Τύπο", θα δεχτείτε την πρόταση-πρόκληση να διεξαχθεί διάλογος από τις στήλες του για τις ετεροδιδασκαλίες που διατυπώνετε για την εμπλοκή της Εκκλησίας στην πολιτική, αλλά και για την προσπάθειά σας να αποπροσανατολίσετε τον αντιοικουμενιστικό αγώνα και να τον εκτρέψετε σε αγώνα εναντίον του Οικουμενικού Πατριαρχείου ως θεσμού.

Η ΝΕΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΑΝΑΤΡΕΠΕΙ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Η ΝΕΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΑΝΑΤΡΕΠΕΙ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Τοῦ π. Θεοκλήτου Διονυσιάτου

=====

Τί εἶναι κατὰ βάθος ἡ διδασκαλία τῶν νεορθοδόξων; Εἶναι ἕνα θεωρητικὸ σύστημα ποὺ συγκροτεῖται ἀπό στοιχεῖα παρέχοντα συνεχή καὶ ἀδιάπτωτη εὐδαιμονία, χαρά, εὐφορία, αἰσιοδοξία, ἐρωτικὲς ἀπολαύσεις, ὑποσχόμενο τὴν τελείωση τῶν βιούντων κατὰ τὰ πρότυπα τῶν νεορθοδόξων μὲ κατάληξη τὸν θεῖον ἔρωτα καὶ τὴν θέωση. Δηλαδὴ πρόκειται γιὰ ἕνα τρόπο ζωῆς, μέσα στὴν Ἐκκλησία, ποὺ συνίσταται ἀπό, κατ' ἐπιλογήν, δογματικὲς καὶ πνευματικὲς θέσεις, ὑφιστάμενες ἀπαραιτήτως, προκρούστιες ἐπεξεργασίες καὶ ὑποτασσσόμενες σὲ ἀναπλαστικὲς μεθοδεύσεις, γιὰ νὰ ὑπηρετήσουν προσχηματισμένα μοντέλα στὴ θεωρία καὶ τὴν πράξη. Προσφέρουν ἔτσι μία dolce vita, ἀλλὰ προπαντός, ὀρθόδοξη ἀφοῦ δὲν στερεῖται ὀρθοδόξων στοιχείων! Καὶ ἀκριβῶς γι' αὐτὸ καὶ ἀπατηλή.

Ποιὸς δὲν θέλει τὴν εὐτυχία του, τὴ χαρά του καὶ τὴν αἰώνια σωτηρία του; Ἔτσι λοιπὸν ἡ ἀνθολογημένη αὐτὴ διαδαχὴ ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία γίνεται ἀποδεκτὴ εὐχαρίστως, σὰν κάτι ἀντι-στασιακό, ἀντι-παλιολιθικό, ἀντι-συντηρητικό, σὰν "μιὰ ἄλλη γλώσσα, μιὰ ἄλλη θεώρηση αὐτοῦ τοῦ χώρου". Ὁ σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ δὲν θὰ αἴρεται πλέον, γιατί δὲν....χρειάζεται, ἡ νέκρωση τῆς σάρκας καὶ τῶν παθῶν εἶναι περιττή, ἀφοῦ τὴν ἑτοιμάζουμε γιὰ ἐρωτικὲς ἀπολαύσεις, τηρουμένου βέβαια, τοῦ όρου ὅτι "προσφέρεται γιὰ τὴν εὐτυχία τοῦ ἄλλου". 

Λόγος περὶ ἐντολῶν δὲν γίνεται, γιὰ νηστεῖες καὶ γενικῶς ἄσκηση γιὰ "στενὴ καὶ τεθλιμμένη" καὶ γιὰ πολέμους μὲ τὸν σατανᾶ καὶ τὰ πάθη, τελεία σιωπή. Ἡ Πατερικὴ Γραμματεία εἶναι καλή, ἀλλὰ ἀνθολογουμένη καὶ καταλλήλως ἑρμηνευομένη, γιὰ νὰ προβάλλει τὴν χαρούμενη Ὀρθοδοξία. Τὰ ἀριστουργήματα τῆς οσιακῆς ἐμπειρίας καὶ τῶν θεολογικῶν ἐλλάμψεων ποὺ ἔχουν ἐνσωματωθεῖ στὰ λειτουργικὰ βιβλία τῆς Παρακλητικῆς, τοῦ Τριωδίου, στὰ Μηναῖα, στὸ Θεοτοκάριον, στὸ Πεντηκοστάριον, εἶναι ἀποδεκτά, χωρὶς ὅμως τοὺς θρήνους τῆς μετανοία, χωρὶς τὴν αἴσθηση τῆς ἁμαρτωλότητος, τῆς ἐνοχῆς, τῆς εὐθύνης, τῶν χρεῶν ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες, ἀφοῦ ὁ Θεὸς εἶναι ἄπειρο πέλαγος ἀγαθότητος καὶ βλέπει τὶς ἀνθρώπινες ἀθλιότητες μὲ κατανόηση ὡς ἀστοχίες, ἀτευξίες. 

Λόγος περὶ θείας δικαιοσύνης καὶ ἀνταποδόσεως, δὲν ἔχει θέση στὴ νεορθοδοξία. Ἐπίσης ὁ τὸσο εὔσπλαγχνος καὶ φιλάνθρωπος Κύριος, ἀδύνατον νὰ κολάσει, ἀφοῦ κάτι σχετικὸ τάχα λέγει καὶ ὁ Ἰσαὰκ ὁ Σύρος, Ὁ φόβος ἔχει ἐκτοπισθεῖ ἀπὸ τὴν ἀγάπη καὶ τὸ "τρέμω τὴν φοβερὰν ἡμέραν τῆς κρίσεως", εἶναι ἄγνωστη γλώσσα, ἀφοῦ θὰ μᾶς δικαιώσει ὁ Κύριος σὰν τὸν Μαρμελάδωφ, μόνο καὶ μόνο γιατί θεωροῦσε τὸν εαυτό του ὡς χοῖρο.

ΠΗΓΗ:

Ρωμαίικο Οδοιπορικό,

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο "Περὶ θείου καὶ ἀνθρωπίνου ἔρωτος"

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΘΕΟΚΛΗΤΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΑΤΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΘΕΟΚΛΗΤΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΑΤΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ

=====

Ἐκτός τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, αἱ λεγόμεναι Ἀνατολικαί ἤ Δυτικαί, ἀποτελοῦν αἱρετικά ἀθροίσματα μικρά ἤ μεγάλα, σώματα νοσοῦντα ποικίλως καί ἄλλα ἐντελῶς νεκρά...Κατόπιν ὅλων αὐτῶν εἶναι πολύ περίεργον, πῶς ἐλπίζεται μία προσέγγισις τῆς Ἐκκλησίας μετά τοῦ παπισμοῦ, ὅταν ἡ πτῶσις του θεωρεῖται ἡ Τρίτη εἰς τήν ἱστορίαν, μετά τήν πτῶσιν τῶν πρωτοπλάστων καί κατόπιν τοῦ Ἰούδα, ὡς λέγει ὁ Πόποβιτς; Ἤ πῶς δύναται νά γίνη διάλογος μέ τόν προτεσταντισμόν, ὅταν ἡ πτῶσις του εἶναι τόσον μεγάλη, ὥστε πολλοί ἐκ τῶν ἀντιπροσώπων του νά ἔχουν ἐν πολλοῖς ὑπερβάλλει εἰς ἀρειανισμόν καί αὐτόν τόν Ἄρειον; 

Ο π. ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ

Ο π. ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ: ΝΟΣΤΙΜΟ ΦΑΓΗΤΟ ΜΕ ΛΙΓΟ...ΥΔΡΟΚΥΑΝΙΟ!!!

=====

-Γέροντα, ο Καζαντζάκης εκτός από τα τόσα στραβά που λέει, έχει και κάποια καλά. Γιατί τον πετάμε εξ ολοκλήρου και δεν τον αξιολογούμε, να πούμε αυτό είναι καλό, εκείνο κακό;

π. Επιφάνιος: - Αν κάποιος φτιάξη ένα ωραίο φαγητό με ακριβά υλικά και πολλή τέχνη και το κάνη πεντανόστιμο, αλλ’ ύστερα ρίξη καμμιά δεκαπενταριά σταγόνες υδροκυανίου, θα φάη κανείς αυτό το φαγητό; Σάς ερωτώ. Μα είναι νόστιμο, μα έχει καλά υλικά, μα... Ναι, αλλά έπεσε δηλητήριο επάνω. Ποιος θα τολμήση, έστω να δοκιμάση, ένα φαγητό, που έχει μέσα υδροκυάνιο, που όχι άνθρωπο, αλλά ελέφαντα σκοτώνει;

Αυτό έχει κάνει και ο Καζαντζάκης. Κι αν κάπου - κάπου έχη και κάποια σελίδα της προκοπής, λίγο πιο πέρα, στην άλλη, ρίχνει υδροκυάνιο μέσα. 

Στο «Φτωχούλη του Θεού» λέει ο Καζαντζάκης, ότι το καλλίτερο κήρυγμα περί Θεού το βρήκε στην άνθησι της αμυγδαλιάς. Και μέσα στο ίδιο βιβλίο έχει σελίδες πανάθλιες και υβριστικές. 

Λένε μερικοί: -«Θρησκεύον ον ο Καζαντζάκης. Είχε πνευματικές ανησυχίες και αναζητήσεις».

π. Επιφάνιος: Και τι μ’ αυτό; Πού κατέληξε; Ξέρετε τι ζήτησε ο ίδιος να γραφή στον τάφο του; «Δεν ελπίζω τίποτα· δε φοβούμαι τίποτα· είμαι ελεύθερος». Και εγράφη βεβαίως. Πηγαίνετε στα κοιμητήρια να διαβάσετε επιγραφές πάνω στους τάφους πιστών ανθρώπων. «Προσδοκώ ανάστασιν νεκρών» ή «Αναστήσονται οι νεκροί και εγερθήσονται οι εν τοις μνημείοις” ή «Χριστός εγήγερται εκ νεκρών, απαρχή των κεκοιμημένων» και άλλα.

Γνωρίζετε ποια ήταν η τελευταία λέξις του Καζαντζάκη; «Διψώ». Και έγραψε πολύ ευστόχως και ευφυώς ο π. Θεόκλητος ο Διονυσιάτης σ’ ένα άρθρο του: «Άραγε πριν ακόμη βγη η ψυχή του να προγευόταν την βασανιστική φλόγα της καμίνου του πυρός του εξωτέρου σαν τον πλούσιο που ωδυνάτο εν τη φλογί εκείνη και ήθελε κάποιον να του αναψύξη την γλώσσα;».

-Είναι αφωρισμένος ο Καζαντζάκης;

π. Επιφάνιος: -Όχι. Δεν είναι αφωρισμένος. Κατά την γνώμη μου θα έπρεπε να αφορισθή. Εν πάση περιπτώσει, δεν αφωρίσθηκε. Ετάφη, δυστυχώς, μεγαλοπρεπώς. Αφού δεν είχε αφορισθή, θα έπρεπε να ταφή εκκλησιαστικώς. Αλλ’ αντί να στείλη η Εκκλησία της Κρήτης στην κηδεία ένα παπά να του ψάλη το «Άμωμοι εν οδώ αλληλούια» και το «Ανάπαυσον ο Θεός τον δούλον σου», πήγε μεγαλοπρεπώς ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος, ο Μητροπολίτης, όπως τότε λεγόταν, Κρήτης. Πιέσθηκε ή όχι, δεν έχει καμμία σημασία. «Ουκ έδωκεν ημίν ο Θεός πνεύμα δειλίας, αλλά δυνάμεως». Δυστυχώς παρέστη και ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος Κρήτης!

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΑΠΕΤΥΧΕ ΝΑ ΚΑΤΗΧΗΣΕΙ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΩΝ ΣΑΡΚΙΚΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΑΠΕΤΥΧΕ ΝΑ ΚΑΤΗΧΗΣΕΙ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΩΝ ΣΑΡΚΙΚΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ

Του π. Θεόδωρου Ζήση

=====

Η Ἐκκλησίας ἀπέφυγε νὰ ἀσκήσει τὸ στοιχειῶδες χρέος καὶ καθῆκον της νὰ κατηχήσει νὰ διδάξει τοὺς πιστοὺς γιὰ τὰ θέματα αὐτὰ τῶν σαρκικῶν σχέσεων μὲ βάση τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὴν Πατερικὴ Παράδοση, γιατὶ φοβήθηκε λόγῳ τῆς αὐστηρῆς γραμμῆς τοῦ Εὐαγγελίου μήπως χαρακτηρισθεῖ ὡς ὀπισθοδρομικὴ καὶ μεσαιωνική. Οἱ ἀρετὲς τῆς ἁγνότητος καὶ τῆς παρθενίας, ποὺ πρὶν ἀπὸ μερικὲς δεκαετίες, τηροῦνταν ἀπὸ ὅλους, ἄνδρες καὶ γυναῖκες πρὸ τοῦ γάμου, τώρα ἔχουν δυσφημισθῆ, καὶ σπάνια βρίσκεις κάποιους Χριστιανοὺς νέους καὶ νέες νὰ κοσμοῦνται ἀπὸ αὐτές. Προηγουμένως ἦταν σπάνιες οἱ προγαμιαῖες σχέσεις. Μία ἐπιθετικὴ σεξομανία, ἕνας πανσεξουαλισμός, ἀπολυτοποίησε καὶ ἐμφάνισε τὸ σὲξ ὡς ἀπόλυτο ἀγαθὸ καὶ ἀπαραίτητο γιὰ τὴν ψυχολογικὴ εὐστάθεια τοῦ ἀνθρώπους, ὄχι μόνο μέσα στὸ γάμο, ἀλλὰ καὶ πρὸ τοῦ γάμου καὶ ἔξω ἀπὸ τὸ γάμο. Ἡ Ἐκκλησία ἔλαβε βέβαια θέση, γιὰ τὴν τιμὴ τῶν ὅπλων, καὶ ἐκφράσθηκε ἐναντίον τῶν προγαμιαίων σχέσεων μὲ μισὴ καρδιὰ καὶ σβησμένη φωνή, ἄφησε ὅμως ἀσύδοτους καὶ ἀτιμώρητους ἐπισκόπους, κληρικούς-πνευματικούς, λαϊκοὺς θεολόγους νὰ προπαγανδίζουν τὴν χαρὰ τοῦ ἔρωτα, ποὺ δὲν ἦταν δύσκολο νὰ διολισθήσει καὶ στὸ χῶρο τῶν ὁμοφυλοφιλικῶν σχέσεων. 

Ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια ἔχει καταγγελθῆ, ἰδιαίτερα ἀπὸ τὸν ἀείμνηστο Ἁγιορείτη Γέροντα Θεόκλητο Διονυσιάτη ὁ ἀσεβὴς ἐρωτισμὸς καὶ Νεονικολαϊτισμὸς τοῦ καθηγητοῦ Χρήστου Γιανναρᾶ, ποὺ σχημάτισε γύρω του σχολὴ Νεονικολαϊτῶν κληρικῶν καὶ θεολόγων, μερικοὶ ἀπὸ τοὺς ὁποίους αὐτὲς τὶς ἡμέρες τάχθηκαν ὑπὲρ τοῦ συμφώνου συμβίωσης. Καταγγελίες καὶ μηνύσεις ἀκόμη καὶ ἀπὸ ἐπισκόπους, πρὸς τὴν Ἱερὰ Σύνοδο γιὰ τὴν ἀρνητικὴ αὐτή, ἀντιβιβλικὴ καὶ ἀντιπατερικὴ κατήχηση, πετιοῦνται στὸν κάλαθο τῶν ἀχρήστων.

Δύο περιστατικὰ ἀπὸ τὴν πανεπιστημιακή μου ἐμπειρία ἐπιβεβαιώνουν τὰ γραφόμενα. Σὲ περίοδο ποὺ τὸ κίνημα τῶν Νεορθοδόξων τὴ δεκαετία τοῦ 1980 βρισκόταν σὲ ἔξαρση καὶ ἄνθηση στὴν Θεολογικὴ Σχολὴ Θεσσαλονίκης καὶ ἐξεπροσωπεῖτο καὶ ἀπὸ ἰδιαίτερο φοιτητικὸ Σύλλογο, τὴν ΑΘΕΚ, λίγο πρὶν μπῶ σὲ αἴθουσα διδασκαλίας καὶ προφανῶς γιὰ νὰ μὲ προκαλέσουν, ἐπειδὴ λίγο ἐνωρίτερα εἶχα καλέσει τὸν π. Θεόκλητο καὶ μίλησε στοὺς φοιτητὲς γιὰ τὸν νοσηρὸ ἐρωτισμὸ τῶν Νεορθοδόξων, κάποιος φοιτητὴς αὐτῆς τῆς ὁμάδος, ποὺ τώρα εἶναι καὶ σύμβουλος τῶν Θεολόγων στὴ Μακεδονία καὶ μέλος τοῦ ἀκαίρου καὶ ἐπικινδύνου «Καιροῦ», ἔγραψε μὲ κιμωλία στὸν μαυροπίνακα τὸ ἑξῆς «ἠθικώτατο» καί «πατερικώτατο» δίστιχο:

«Παράτα τὰ θρανία καὶ τ᾽ ἀμφιθέατρα

κ᾽ ἔλα στὴν παραλία νὰ κάνουμε ἔρωτα»

Κατὰ τὸ δεύτερο περιστατικό: Μεταπτυχιακὸς φοιτητὴς εἶχε διορισθῆ ὡς ἀναπληρωτὴς καθηγητὴς σὲ σχολεῖο τῆς Θεσσαλονίκης. Οἱ μαθητές, φιλοπαίγμονες καὶ ἐξεταστικοὶ τοῦ φρονήματος τῶν νέων καθηγητῶν, τὸν ἐρώτησαν ἂν ἡ Ἁγία Γραφὴ καὶ ἡ Ἐκκλησία καταδικάζουν τὴν ὁμοφυλοφιλία. Μολονότι τὸν βρῆκαν ἀπροετοίμαστο, γιὰ νὰ ἀπαντήσει μὲ βάση κείμενα καὶ πηγές, ἐν τούτοις, πιὸ πολὺ ἀπὸ τὴν γενικὴ γνώμη καὶ λιγώτερο ἀπὸ γνώση, ἀπήντησε σωστὰ λέγοντας ὅτι ἡ Ἐκκλησία καταδικάζει τὴν ὁμοφυλοφιλία ὡς ἁμαρτία. Ὁπότε δέχθηκε ἰσχυρὴ τὴν ἀντίδραση τῶν μαθητῶν ποὺ τοῦ εἶπαν ὅτι ἡ προηγουμένη γυναίκα θεολόγος, τὴν ὁποία ἀναπληροῦσε, τοὺς εἶπε ὅτι ἡ ὁμοφυλοφιλία δὲν εἶναι ἁμάρτημα, ἀλλὰ μία φυσιολογικὴ διαφορετικότητα. Καὶ ἦλθε τὴν ἄλλη μέρα στὸ γραφεῖο μου στὸ Πανεπιστήμιο, γιὰ νὰ ἐπιβεβαιώσει ἂν ἀπήντησε σωστὰ καὶ νὰ μοῦ ζητήσει βιβλικὴ καὶ πατερικὴ στήριξη, τὴν ὁποία ἤδη ἐδῶ ἔχω παραθέσει.

Συμπέρασμα ὡς πρὸς τὸ πρῶτο σημεῖο τῆς εὐθύνης τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἡγεσίας· ἄφησε νὰ ὑπονομευθεῖ ὁ ἀκμαῖος θεσμὸς τῶν κατηχητικῶν σχολείων καὶ δὲν ἀνέπτυξε στὴ θέση τους ἀνάλογη κατηχητικὴ δραστηριότητα. Ἀντίθετα ἄφησε ἀσύδοτους, ἀνεπίσκοπους, ἀνεξέλεγκτους καὶ ἀτιμώρητους κληρικοὺς καὶ λαϊκοὺς θεολόγους νὰ νοθεύουν τὴν βιβλικὴ καὶ πατερικὴ παράδοση εἰς τὰ τοῦ γάμου καὶ τῶν σαρκικῶν σχέσεων καὶ νὰ κολακεύουν τὰ ἄγρια πάθη τῆς σάρκας, νὰ ἀπομυθοποιοῦν καὶ νὰ καταργοῦν ὅσα περὶ πολέμου «σαρκὸς καὶ πνεύματος» διδάσκει τὸ Εὐαγγέλιο.