ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ “Ο ΣΩΤΗΡ” ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΟΝΑΔΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ “Ο ΣΩΤΗΡ” ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΟΝΑΔΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

=====

Οἱ Ὀρθόδοξοι πιστοὶ ἔχουµε βαθιὰ τὴν πεποίθηση ὅτι ἀνήκουµε στὴ µἴα καὶ µὄνη Ἐκκλησία, ποῦ ἀποτελεῖ τὴ ζωντανὴ καὶ ἀδιάσπαστη συνέχεια τῆς πρώτης, τῆς ἀρχαίας καὶ ἀδιαιρέτου Ἐκκλησίας, τῆς Ἐκκλησίας ποῦ ἵδρυσε, ποῦ κατευθύνει καὶ ζωοποιεῖ ὁ Χριστὸς καὶ τὴν ἐµπνέει καὶ καθοδηγεῖ τὸ Πανάγιον Πνεύµα. «Ἰῶτα ἐν ἢ µία κεραία» δὲν ἐχουµε προσθέσει ἡ ἀφαιρέσει ἀπὸ τὴν ἀληθινὴ πίστη ποῦ ἔχουµε παραλάβει, οὔτε ἕνα γιώτα οὔτε κάτι ἐλάχιστο δὲν ἀλλάξαµε.

Μπορούµε λοιπὸν νὰ ἐπαναλάβουµε τοὺς λόγους τοῦ µεγάλου δογµατικοῦ τῆς Ἐκκλησίας μας ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαµασκηνοῦ: «Πάντα τὰ παραδεδοµένα ἠµὶν διὰ τὲ νόµου, καὶ προφητῶν, καὶ ἀποστόλων, καὶ εὐαγγελιστῶν δεχόµεθα, καὶ γινώσκοµεν, καὶ σέβοµεν, οὐδὲν περαιτέρω τούτων ἐπιζητοῦντες». 

Ἐχουµε βαθιὰ τὴ συνείδηση ὅτι εἴµαστε ἡ συνέχεια τοῦ Μωυσέως, στὸν ὁποῖοο παρέδωσε ὁ Θεὸς τὸν Νόµό Του, τῶν Προφητῶν, ποῦ προεκήρυξαν τὴν ἔλευση τοῦ Χριστοῦ, τῶν Ἀποστόλων καὶ Εὐαγγελιστῶν, ποὺ μᾶς παρέδωσαν ὅσα εἶδαν καὶ ἄκουσαν κατὰ τὴν ἐπὶ γὴς παρουσία καὶ δράση Του. 

Αὐτὰ πιστεύουµε, αὐτὰ γνωρίζουµε καὶ σεβόµαστε καὶ δὲν ἔχουµε ἀνάγκη ἀπὸ τίποτε περισσότερο, διότι αὐτὰ ἀποτελοῦν τὸ πλήρωµα τῆς σωζούσης ἀληθείας. Γιὰ τοῦτο µέ ἀκλόνητη ἀπόφαση ἐπιθυµούµε νὰ μένουµε ἀµετακίνητοι σ’ αὐτά, νὰ ὑπερασπιζόµαστε μέχρι τέλους τὴν ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας καὶ νὰ διατηρούµε τὴν πίστη μᾶς ἀκέραιη, χωρὶς τὴν ἐλάχιστη ἀλλοίωση καὶ µἐτατροπή, «µή µἐταίροντες ὅρια αἰώνια, µηδὲ ὑπερβαίνοντες τὴν θείαν παράδοσιν» (Ἰωάννου Δαµασκηνοῦ, «Ἔκδοσις ἀκριβής της Ὀρθοδόξου Πίστεως», PG 94, 792).

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ, Α. ΚΥΡΙΑΚΟΥ, Α. ΘΟΥΚΥΔΙΔΗ, ΤΟ ΜΥΣΤΉΡΙΟΝ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΝΕΚΡΩΣΙΜΗ ΑΚΛΟΥΘΙΑ

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ

_____________

Άριστου Θουκυδίδη, Το μυστήριο του Θανάτου και της πέραν του τάφου ζωής μέσα από την νεκρώσιμη ακολουθία, εκδ. Αγία Ταισία, Λευκωσία Ιανουάριος 2018, σς. 128.

Του κ. Ανδρέα Κυριακού, θεολόγου

=====

Με το «όντως φοβερώτατον» μυστήριο του θανάτου καταπιάνεται ο συγγραφέας που σημειωτέον είναι και δόκιμος ψάλτης. Πρόκειται για τη διπλωματική του εργασία, που εξεπόνησε στα πλαίσια μεταπτυχιακού προγράμματος Θεολογίας του πανεπιστημίου Λευκωσίας. 

Αναλύει τα δεδομένα μέσα από τα ποιητικά κείμενα του Αγίου Ιωάννη του Δαμασκηνού, που, ως γνωστόν, συνέγραψε τους ύμνους αυτούς. Όπως σημειώνει χαρακτηριστικά: «Η νεκρώσιμη ακολουθία αποτελεί την περιεκτική διδασκαλία της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας αναφορικά με το μυστήριο του θανάτου, αλλά και της ζωής». Καταρχήν μας παρουσιάζει συνοπτικά το Βίο του Αγ. Ιωάννη του Δαμασκηνού και στη συνέχεια εισέρχεται στην Ακολουθία αυτήν καθ’ εαυτήν, παραθέτοντας σε γενικές γραμμές την τυπική της διάταξη, χωρίς να καταφεύγει σε μακροσκελείς αναλύσεις που απλώς κουράζουν. 

Ακολούθως, στο α΄κεφαλαιο αναφέρεται αναλυτικά στη δημιουργία του ανθρώπου και την πτώση του στην αμαρτία, που εξηγούν την παρουσία του θανάτου, που εισήλθεν στον κόσμο «φθόνω διαβόλου». 

Επισημαίνει πιο κάτω πολύ σωστά ότι «με τον θάνατο του Θεανθρώπου πάνω στο σταυρό, ο θάνατος, που κληρονομήσαμε από τον Αδάμ κατεπόθη και εξαφανίστηκε από τη θεότητα». 

Στο β΄κεφάλαιο τον απασχολεί «η πέραν του τάφου ζωή του ανθρώπου και η ανάστασή του». Εκεί ξεδιπλώνει τη διδασκαλία της Εκκλησίας για την πέραν του τάφου ζωή, με βάση πάντα το κείμενο της Νεκρώσιμης Ακολουθίας και τις θέσεις της Γραφής και των Πατέρων. Όλες οι πτυχές του θέματος και τα ερωτήματα που προκύπτουν αναπτύσσονται με επάρκεια με σεβασμό προς το μέσο αναγνώστη. 

Κοντολογίς ο συγγραφέας δεν επιτρέπει στον εαυτό του να παρασυρθεί (σαν ορισμένους) σε ερμηνευτικούς ακροβατισμούς, που όζουν αναβίωση του ωριγενισμού, αλλά στέκεται με σέβας μπροστά στη διδασκαλία της Εκκλησίας. Δείχνει απόλυτη προσήλωση στην Παράδοση, παρουσιάζοντας μας όχι στοχασμούς ή «λόγους και εντάλματα ανθρώπων», αλλά το αυθεντικό περιεχόμενό της απαλλαγμένο από ανθρώπινα καρυκεύματα.

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΕΡΙ ΑΙΩΝΙΟΥ ΚΟΛΑΣΕΩΣ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΣΤΟΝ π. ΦΙΛΟΘΕΟ ΦΑΡΟ Γ΄

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΕΡΙ ΑΙΩΝΙΟΥ ΚΟΛΑΣΕΩΣ

ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΣΤΟΝ π. ΦΙΛΟΘΕΟ ΦΑΡΟ

Γ΄

Του Πανοσ. Ἀρχιμ. Κυρίλλου Κωστοπούλου

=====

Ἐφ᾽ ὅσον ἡ ψυχὴ εἶναι ἀθάνατος, φυσικῷ τῷ τρόπῳ, συνάγεται τὸ συμπέρασμα ὅτι ἡ κατάσταση, στὴν ὁποία θὰ βρεθῆ αὐτὴ μετὰ θάνατον, θὰ εἶναι ἀτελεύτητος, ἀφοῦ ἐκεῖ δὲν θὰ ὑφίστανται οἱ ἔννοιες τοῦ χώρου καὶ τοῦ χρόνου, παράγοντες συνδεδεμένοι μὲ τὴν ὕλη, οἱ ὁποῖοι καταδεικνύουν καὶ προσδιορίζουν τὴν ἐπίγεια πορεία τοῦ ἀνθρώπου καὶ εἶναι συνεπῶς ἀπαραίτητοι γιὰ τὸν ἀγώνα πρὸς τὴν τελειότητα καὶ τὴν μετάνοια. (Πρβλ. Λουκ. 13, 25-28) 

Ὁ προφήτης Δανιὴλ λέγει: «Καὶ πολλοὶ τῶν καθευδόντων ἐν γῆς χώματι ἐξεγερθήσονται, οὗτοι εἰς ζωὴν αἰώνιον καὶ οὗτοι εἰς ὀνειδισμὸν καὶ εἰς αἰσχύνην αἰώνιον» (Δαν. 12, 2). Ἀκόμη στὸν προφήτη Ἡσαΐα (66, 24) διαβάζουμε: «Ὁ γὰρ σκώληξ αὐτῶν οὐ τελευτήσει, καὶ τὸ πῦρ αὐτῶν οὐ σβεσθήσεται». Μὲ τὸν ὅρο «σκώληξ» δηλώνεται ἡ βάσανος, ἡ ὁποία δὲν θὰ σταματήση ποτέ, ὅπως τὸ σκουλήκι κατατρώγει συνεχῶς τὴν ὑπάρχουσα ὕλη, ἐνῶ τὸ «πῦρ», τὸ ὁποῖο δὲν σβήνει ποτέ, δηλώνει μὲ τὴν ὑπερβολικὴ θέρμη του τὴν παντελῆ ἔλλειψη δροσιᾶς καὶ ἀναπαύσεως.

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς μὲ σαφήνεια προσδιορίζει: «Οὐδὲ γὰρ μετὰ τὴν ἀνάστασιν ἡμέραις καὶ νυξὶν ὁ χρόνος ἀριθμηθήσεται· ἔσται δὲ μᾶλλον μία ἡμέρα ἀνέσπερος τοῦ ἡλίου τῆς δικαιοσύνης τοῖς δικαίοις φαιδρῶς ἐπιλάμποντος, τοῖς δὲ ἁμαρτωλοῖς νὺξ βαθεῖα ἀπέραντος» (Ἔκδ. Ὀρθ. Πίστ. 15, 32-36).

Περὶ τῆς αἰωνιότητος αὐτῆς τῆς καταστάσεως μᾶς ἀναφέρουν οἱ Ἅγιοι Εὐαγγελιστὲς καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος. Ὁ Πρόδρομος Ἰωάννης ὁ Βαπτιστὴς προειδοποιεῖ καὶ αὐτὸς γιὰ τὴν αἰωνιότητα τῆς κολάσεως, τὴν ὁποία ἀνθρωπομορφικῶς παρομοιάζει μὲ πῦρ ποὺ δὲν σβήνει ποτέ: «Καὶ συνάξει τὸν σῖτον αὐτοῦ εἰς τὴν ἀποθήκην [αὐτοῦ], τὸ δὲ ἄχυρον κατακαύσει πυρὶ ἀσβέστῳ» (Ματθ. 3, 11. Βλ. καὶ Λουκ. 3, 17). Ὁ Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος μᾶς διασώζει τὰ λόγια τοῦ Ἰδίου τοῦ Κυρίου: «καλόν σοί ἐστιν εἰσελθεῖν εἰς τὴν ζωὴν κυλλὸν ἢ χωλόν, ἢ δύο χεῖρας ἢ δύο πόδας ἔχοντα βληθῆναι εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον (Μάρκ. 9, 43: «πῦρ τὸ ἄσβεστον») καὶ εἰ ὁ ὀφθαλμός σου σκανδαλίζει σε, ἔξελε αὐτὸν καὶ βάλε ἀπὸ σοῦ· καλόν σοί ἐστιν μονόφθαλμον εἰς τὴν ζωὴν εἰσελθεῖν, ἢ δύο ὀφθαλμοὺς ἔχοντα βληθῆναι εἰς τὴν γέενναν τοῦ πυρός» (Ματθ. 18, 8-9) Στὸ δὲ 25ο κεφ. διαβάζουμε: «Πορεύεσθε ἀπ᾽ ἐμοῦ [οἱ] κατηραμένοι εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον τὸ ἡτοιμασμένον τῷ διαβόλῳ καὶ τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ [...] καὶ ἀπελεύσονται οὗτοι εἰς κόλασιν αἰώνιον» (Ματθ. 25, 41-46). 

Στὰ χωρία αὐτὰ ὁ Κύριος ὁμιλεῖ καθαρὰ περὶ τῆς αἰωνιότητος τοῦ πυρὸς καὶ τῆς κολάσεως. Καὶ ἂς μὴ νομίσουμε ὅτι ἀναφέρεται στὸ πῦρ ποὺ παράγεται ἀπὸ τὴν καύση ξύλων. Ἐδῶ ὑπονοεῖται ἡ αἰώνιος τύψη τῆς συνειδήσεως, ἡ ὁποία θὰ κατατρώγη τὸν ἄνθρωπο, ἐπειδὴ δὲν ἔπραξε τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸ θὰ τὸν κάμνη νὰ ὑποφέρη αἰωνίως σὰν νὰ βρίσκεται μέσα σὲ φωτιὰ καὶ νὰ καίγεται ὁλόκληρη ἡ ὕπαρξή του. 

«Εἰς αἰώνιον κόλασιν», ἀναφωνεῖ ὁ Ἴδιος ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς καὶ ὁ π. Φιλόθεος Τὸν ἀμφισβητεῖ!

Συνακολούθως καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, γράφων πρὸς Θεσσαλονικεῖς, λέγει: «Οἵτινες δίκην τίσουσιν ὄλεθρον αἰώνιον ἀπὸ προσώπου τοῦ κυρίου καὶ ἀπὸ τῆς δόξης τῆς ἰσχύος αὐτοῦ» (Β´ Θεσ. 1, 9). Αὐτοὶ ποὺ δὲν ὑπακούουν στὸ Εὐαγγέλιο, λέγει ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν, θὰ τιμωρηθοῦν μὲ αἰώνιο ἐξολοθρεμό. Ὄχι γιὰ μερικὰ χρόνια, ἀλλὰ αἰωνίως.

(Συνεχίζεται)

Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΗΝ ΑΝΤΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΩΝ ΔΙΑΘΡΗΣΚΕΙΑΚΩΝ ΔΙΑΛΟΓΩΝ

Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΗΝ ΑΝΤΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΩΝ ΔΙΑΘΡΗΣΚΕΙΑΚΩΝ ΔΙΑΛΟΓΩΝ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Διαβάσαμε στο bibleandecumene:

“Ο διαθρησκειακός διάλογος δεν σχετικοποιεί την πίστη όσων μετέχουν σ’ αυτόν, οδηγώντας στον συγκρητισμό, ούτε ο στόχος των διαλόγων μπορεί να είναι η παραγωγή ενός νέου, από όλους αποδεκτού, θρησκειακού τύπου. Διάλογος δεν σημαίνει την κατά ιεραποστολικό τρόπο προσπάθεια μεταστροφής των ανθρώπων. Αντίθετα ο διάλογος αποσκοπεί στην προβολή των πλέον αυθεντικών στοιχείων της κάθε θρησκευτικής παράδοσης, προκειμένου να αναζητηθούν τρόποι συνεργασίας και αλληλοκατανόησης των ανθρώπων.”

Ξεκάθαρα, λοιπόν, πράγματα που δεν αφήνουν ούτε εκατομμυριοστό αμφιβολίας, για το πού αποσκοπούν οι Διαθρησκειακοί διάλογοι.

Δεν πρόκειται για διαλόγους, οι οποίοι εξετάζουν το δόγμα των θρησκειών, αλλά για αναζήτηση στοιχείων από την κάθε θρησκεία, “προκειμένου να αναζητηθούν τρόποι συνεργασίας και αλληλοκατανόησης των ανθρώπων.”

Δεν πρόκειται, λοιπόν, για θεολογικούς διαλόγους, αλλά για πολιτικούς και κοινωνικούς διαλόγους των θρησκειών.

Κύριε Καθηγητά! Εστέ βέβαιος για την αίδιο ευγνωμοσύνη μας για την ξεκάθαρη ομολογία σας, η οποία ξεκαθαρίζει -χωρίς περιστροφές- πού το πάτε με τους Διαθρησκειακούς διαλόγους.

Βαδίζετε -χωρίς καμία αμφιβολία- σε οδό μη πεπατημένη από τους Αγίους της Εκκλησίας, οι οποίοι ΠΑΝΤΟΤΕ όταν διαλέγονταν με αλλόθρησκους, απέβλεπαν εις ένα και μόνον: Να τους οδηγήσουν στην ορθόδοξη πίστη.

Οι Πατέρες έκαναν ΜΟΝΟΝ θεολογικούς διαλόγους με τις άλλες θρησκείες, ενώ εσείς εξοστρακίσατε το δόγμα για να πετύχετε κοινωνικούς και πολιτικούς στόχους.

Σε απλά Ελληνικά “αυτός καθ’ εαυτού της καταδίκης την ψήφο εκπεφωνήκατε”.

"Τι χρείαν έχομεν μαρτύρων", μετά την ξεκάθαρη ομολογία σας;

Οι Άγιοι Ιωάννης Δαμασκηνός, Γρηγόριος Παλαμάς, Γεννάδιος Σχολάριος, Μάξιμος Γραικός, οι Νεομάρτυρες κτλ., όποτε συζητούσαν με το Ισλάμ η στάση τους ήταν ομολογιακή και θεολογική. Ποτέ δεν επεδίωξαν συνεργασία με αλλόθρησκους για να πετύχουν εγκόσμιους στόχους.

Επομένως, κ. Καθηγητά, τέμνετε οδούς αλλότριες της Πατερικής Παράδοσης.

Ευχαριστούμε θερμά γιατί μας ξεκαθαρίσατε τα πράγματα πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας.

ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΕ ΕΝΑ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ ΑΛΒΑΝΙΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟ

ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΕ ΕΝΑ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ ΑΛΒΑΝΙΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Καταπληκτικό το σχόλιο του ιστολογίου “Κατάνυξις”, που παραθέτουμε στη συνέχεια. Κρίμα που δεν το υπογράφει ο συντάκτης του, για να μας δώσει τη δυνατότητα να τον επαινέσουμε δημόσια. Σε λίγες αράδες λέγει πράγματα που οι πολλοί θα χρειάζονταν πολλές χιλιάδες λέξεις για να εκφράσουν.

Δεν μπορώ να συμφωνήσω με τον σχολιογράφο ότι υπάρχει τεράστιο κύμα διακοπής μνημοσύνου αιρετιζόντων επισκόπων, διότι -τουλάχιστον εξ όσων ξέρω-, η διακοπή μνημοσύνου έγινε -μέχρι στιγμής- από ελάχιστους συγκριτικά κληρικούς, μοναχούς και λαικούς.

Δεν μπορώ, επίσης, να συμφωνήσω ότι ο μόνος τρόπος αντίστασης στο ρεύμα του Οικουμενισμού είναι η διακοπή του μνημοσύνου.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι αντίδρασης, όπως μαρτυρεί η σπουδαία Ορθόδοξη αντιρρητική Γραμματεία των ημερών μας, αλλά και οι συνοδικές αποφάσεις ορισμένων Αυτοκεφάλων Εκκλησιών.

Αυτά, όμως, που λέγει το σχόλιο για τον Αρχιεπίσκοπο Αλβανίας Αναστάσιο είναι 100% αληθή.

Έτσι ήταν πάντα ο Μακαριώτατος Αλβανίας. Όταν πριν σαράντα και βάλε χρόνια μας δίδασκε θρησκειολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών τα ίδια ακριβώς έλεγε.

Έλεγε συγκεκριμένα: "Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς κτλ. μιλούσαν για το Ισλάμ με ένα πολεμικό τρόπο που δεν πρέπει να μας καθοδηγεί σήμερα.

Τώρα χρειαζόμαστε μια άλλη προσέγγιση, που θα αναδείξει τα κοινά στοιχεία με τις άλλες θρησκείες, για να οδηγήσει στην αλληλοκατανόηση, τη συνεργασία και την ανοχή".

Σε απλά Ελληνικά: Ξεχάστε τα δόγματα για να πετύχουμε εγκόσμιους σκοπούς.!!!

Ε όχι Μακαριώτατε! Αυτό είναι η χειρότερη αντιστροφή του Ευαγγελίου. Ένας φρικτός συγκρητισμός και τίποτε άλλο.

Ιδού το σχόλιο του ιστολογίου “Κατάνυξις”, που μας έδωσε αφορμή για τη σύνταξη του πιο πάνω σχολίου.

*****

Ο ΑΛΒΑΝΙΑΣ ΝΟΣΤΑΛΓΕΙ ΤΗΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ

Του ιστολογίου katanixis.gr

=====

Δεν πέσαμε δα και από τα σύννεφα! Ο Αλβανίας Αναστάσιος θυμήθηκε τα νιάτα του: "Αναφέρθηκε στη μεταπολεμική περίοδο, όταν άρχιζε η Οικουμενική Κίνηση και «οι Ορθόδοξοι νέοι, θεολόγοι λαϊκοί και κληρικοί ενέτειναν τη φωνή τους για περισσότερη ενότητα κυρίως μέσα στην Ορθοδοξία».." και τώρα στα γεράματα το όνειρό τους έγινε εφιάλτης.

Η ψευδοσύνοδική επιχειρούμενη νομιμοποίηση της παναιρέσεως του Οικουμενισμού συγκλονίζει την Ορθοδοξία με ένα τεράστιο κύμα από διακοπές μνημοσύνων αιρετιζόντων Πατριαρχών και Επισκόπων, με τις γνωστές πλέον σε όλους παράνομες, άδικες και κατασκευασμένες διώξεις ομολογητών κληρικών και μοναχών!

Και όλα αυτά γιατί; Το ομολογεί ο ίδιος όταν λέει πως: «το αντίθετο της ειρήνης δεν είναι ο πόλεμος, αλλά (μεταξύ άλλων και) ο θρησκευτικός εγωκεντρισμός.."

και πως "..Το αντίδοτο στον εγωκεντρισμό είναι(..) η ενδυνάμωση μιας αγάπης, (..) η οποία δεν περιορίζεται από προκαταλήψεις και διακρίσεις».."  

Να σας το παραφράσουμε για να καταλάβετε; Το να πιστεύει κάποιος ή κάποια Ορθοδόξως θεωρείται θρησκευτικός εγωκεντρισμός, τα δόγματα προκαταλήψεις και ο αντιαιρετικός αγώνας θεωρούνται διακρίσεις!!!

Αυτά εκφέρονται δημοσίως από Ορθόδοξο Αρχιεπίσκοπο! Η ευθεία προσβολή των Αγίων πατέρων της Εκκλησίας μας, για τις πωρωμένες συνειδήσεις των Οικουμενιστών, παραμένει ατιμώρητη. Το χαρακτηριστικό αυτό γνώρισμα της Νέας Εποχής αποτελεί σημείο των καιρών και ο μόνος δρόμος είναι η Ορθόδοξη Αντίσταση: η διακοπή μνημοσύνου.     

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ ΟΡΑΤΟΡΙΩΝ ΣΕ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΝΑΟΥΣ

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ ΟΡΑΤΟΡΙΩΝ ΣΕ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΝΑΟΥΣ

Της κ. Ελένης Λωρίτου

=====

Αθλιότητες! Ως γνωστόν γενικά στη μουσική και ιδιαίτερα στην ορθόδοξη εκκλησιαστική μουσική πρέπει ο λόγος να έχει ίση αξία με την μουσική. Δηλαδή την μουσική του Θεοδωράκη καθιστά μεγαλειώδη η ποίηση των μεγάλων ποιητών που μελοποίησε. 

Πολλοί μουσικοί ακόμα και κοσμικοί λένε "εν αρχή ην ο λόγος". Ιδιαίτερα στην ορθόδοξη εκκλησιαστική μουσική αυτή η ισορροπία κλίνει υπέρ της υμνογραφίας. Μπορεί στη μουσική να γίνουν εκπτώσεις και ερασιτεχνισμοί, εφ' όσον δεν θίγεται η υμνογραφία. Η μουσική απλά υποστηρίζει και υπηρετεί την υμνογραφία και την δογματική διδασκαλία την οποία εκφράζει. 

Συνεπώς, με την εισαγωγή ευρωπαικών ορατορίων μέσα σε ορθοδόξους ναούς, παραβιάζεται αυτό το θεμελιώδες αξίωμα. Δίδεται σημασία στην μουσική και θίγεται η υμνογραφία και η δογματική διδασκαλία την οποία περιέχει. 

Άλλωστε δεν είναι η μουσική που προσιδιάζει στην εσωτερικότητα της ορθοδόξου θεολογίας. Σε γενικές γραμμές την ευρωπαική μουσική οι Έλληνες την θεωρούν νερόβραστη, ακόμα και την κοσμική. Αυτό είναι μιά αλήθεια που δεν πρέπει να έχουμε ένα κόμπλεξ να την ομολογούμε. Δεν αποτελεί καμμία υποχρέωση σώνει και καλά να μας αρέσει όλη η ευρωπαική μουσική χωρίς καμμία επιλεκτικότητα.

Γενικά αυτούς τους νεωτερισμούς κάνουν άνθρωποι μουσικά απαίδευτοι, οι οποίοι επιδίδονται σε εντυπωσιασμούς, ενώ όντες ιθύνοντες και έχοντες εξουσίαν δεν κάνουν το καλύτερο δυνατόν για την προαγωγή της ορθοδόξου ψαλτικής τέχνης. 

Όταν τύχει ούσα ασθενής να μείνω στο σπίτι και ανοίγω τηλεόραση, για να ακούσω την μετάδοση ή από τον μητροπολιτικό ναό των Αθηνών ή από τον Άγιο Δημήτριο Θεσσαλονίκης, διαπιστώνω ότι δεν είναι και το καλύτερο που θα μπορούσε να παρουσιάσει η ψαλτική τέχνη, είτε γιατί οι άνθρωποι γέρασαν και δεν αποδίδουν πιά, είτε γιατί πάντα δεν διέθεταν την εξαιρετική δυνατότητα που απαιτούν αυτοί οι ναοί ως  ιδιαίτερα εμβληματικοί. Όμως δεν έχει σημασία αν ο ναός είναι ο Μητροπολιτικός των Αθηνών ή ο Άγιος Δημήτριος Θεσσαλονίκης, ο κάθε ναός και το κάθε εκκλησίασμα είναι άξιο να ακούει καλή μουσική. 

Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών λοιπόν και ο κάθε επίσκοπος ας κοιτάξουν τα καθ' εαυτούς και ας αφήσουν τα ορατόρια για τους δημάρχους και τα δημοτικά θέατρα που τα έχουν ρημάξει. Ο καλλιτεχνικός οργανισμός ήταν μία άριστη πηγή μάσας και κακοδιαχείρισης. 

Ο Μότσαρτ μας μάρανε! 

Αν το θέλουμε αλλάζει ο σκοπός που οδηγούμε τα βήματά μας στον ναό. Στην εκκλησία πηγαίνουμε με σκοπό την θεία μέθεξη ως στόχο, άσχετα αν αυτό επιτυγχάνεται πάντα. Η αποτυχία ενίοτε αυτού του στόχου δεν σημαίνει ότι η θεία μέθεξη δεν είναι μία πραγματικότητα ρεαλιστική. Υπήρξε ποτέ η μαρτυρία ότι τα ορατόρια του Μότσαρτ και του Μπάχ -όσο ανεκτίμητη και αν είναι η προσφορά τους στον ανθρώπινο πολιτισμό- ως ενιαία οντότης μουσικής και λόγου ότι υπηρέτησαν την θεία μέθεξη; Ως γνωστόν ο μεν Μπαχ είναι  Λουθηρανός, ο δε Μότσαρτ Παπικός και τα ορατόριά τους είχαν σκοπό να υπηρετήσουν τα θρησκευτικά των Μυστήρια. 

Στο τέλος ουδέν ήττον υπηρέτησαν τον παγκόσμιο πολιτισμό, όμως στερούνται του αγιαστικού φορτίου της θείας μέθεξης που φέρει η ορθόδοξη εκκλησιαστική μουσική και υμνογραφία, όπως αυτή γράφτηκε από τον εξαγιασμένο νου του Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού, του Αγίου Κοσμά του μελωδού και των άλλων μελωδών και υμνογράφων, που γνώριζαν πολύ καλά και βιωματικά την ορθόδοξη θεολογία. Επί πλέον τα ευρωπαικά ορατόρια στερούνται το βιωματικό φορτίο της θείας χάριτος, με την οποία διαχρονικά εξαγιάζεται η Εκκλησία και παράγει τους Αγίους Της. 

Ποιά είναι η προσφορά των ευρωπαικών ορατορίων σε αυτή την διαδικασία; Προσέφεραν τα μέγιστα στον ανθρώπινο πολιτισμό, δεν υπηρέτησαν όμως την ορθόδοξη θεολογία. Με το να τα εισάγουμε μέσα στον ορθόδοξο ναό, απλά αποπροσανατολιζόμαστε από τον σκοπό για τον οποίο πηγαίνουμε στον ναό. Οπωσδήποτε αυτός ο σκοπός δεν είναι η ακουστική τέρψη, αλλά ο αγιασμός!

ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΜΩΑΜΕΘ

ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΜΩΑΜΕΘ

Του Σεβ. Πειραιώς Σεραφείμ

=====

Ἰσχυρίζεται ὁ Μωάμεθ, ὅτι εἶναι ὁ ἔσχατος τῶν προφητῶν καὶ αὐτοαποκαλεῖται ὡς ἡ σφραγίδα τῶν προφητῶν. Σύμφωνα μὲ τὸ Κοράνιο: «Ὁ Μωάμεθ εἶναι ὁ ἀπόστολος τοῦ Ἀλλὰχ καὶ ἡ σφραγίδα τῶν προφητῶν» (Σούρα 33, ἐδαφ. 40). Ὡστόσο ὁ ἰσχυρισμὸς αὐτὸς εἶναι πέρα γιὰ πέρα ἀβάσιμος, διότι ὁ ἐρχομός του καὶ τὸ ἔργο του δὲν προαναγγέλλεται ἀπὸ κανένα Προφήτη, ὅπως αὐτὸ συμβαίνει γιὰ τὸ πρόσωπο τοῦ Κυρίου μᾶς Ἰησοῦ Χριστοῦ. 

Ὅταν ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς ἐρωτήθηκε ἀπὸ κάποιον Τοῦρκο συνομιλητή του μὲ τὸν ὁποῖον εἶχε διάλογο σχετικὰ μὲ τὸ Ἰσλάμ, γιατί ἐσεῖς οἱ χριστιανοὶ δὲν δέχεσθε τὸν δικό μας προφήτη, ἀπάντησε: «Εἶναι παλαιότατη συνήθεια, νὰ μὴ δεχόμαστε τίποτε ὡς ἀληθές, ἂν δὲν ὑπάρχουν σχετικὲς μαρτυρίες. Οἱ μαρτυρίες γιὰ τὰ πρόσωπα εἶναι διπλές: Ἢ ἀπὸ τὰ ἴδια τὰ ἔργα καὶ τὰ πράγματα, ἢ ἀπὸ ἀξιόπιστα πρόσωπα.[…]. Ὁ Χριστὸς μαζὶ μὲ τὰ πολλὰ καὶ μεγάλα θαύματα ποὺ ἐπετέλεσε, μαρτυρεῖται καὶ ἀπὸ τὸν Μωϋσῆ καὶ ἀπὸ ἄλλους προφήτες γι’ αὐτὸ ἐμεῖς πιστεύουμε στὸν Χριστὸ καὶ στὸ Εὐαγγέλιό του. Ἀντίθετα τὸν Μωάμεθ δὲν τὸν εὐρίσκομεν, οὔτε ἀπὸ τοὺς προφῆτες τοῦ παλαιοῦ Νόμου νὰ μαρτυρεῖται, οὔτε κάτι θαυμάσιο καὶ ἀξιόλογο καὶ ὁδηγητικό πρὸς τὴν πίστη, (δηλαδὴ κάποια θαύματα), νὰ ἔχει ἐπιτελέσει. Γι’αὐτὸ δὲν πιστεύουμε σ’ αὐτὸν καὶ στὸ ἀπὸ αὐτὸν προερχόμενο βιβλίο». 

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς γράφει: Ὅταν ἐρωτῶμε τοὺς Ἀγαρηνοὺς ἀφοῦ ὁ Μωάμεθ σᾶς διδάσκει στὸ Κοράνιο, ὅτι τίποτε δὲν πρέπει νὰ κάνομε, ἢ νὰ δεχόμεθα χωρὶς τὴν μαρτυρία ἄλλων, πὼς δὲν τὸν ρωτήσατε: δῶσε μας πρῶτα ἐσὺ «ἀπόδειξιν διὰ μαρτύρων, ὅτι προφήτης εἶ καὶ ὅτι ἀπὸ Θεοῦ ἐξῆλθες καὶ ποία γραφὴ μαρτυρεῖ περί σοῦ;». Στὸ ἐρώτημά μας αὐτὸ οἱ Ἀγαρηνοὶ «σιωπῶσιν αἰδούμενοι» (σιωποῦν γεμάτοι ντροπή). Πέραν αὐτῶν ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς μᾶς προειδοποίησε, ὅτι μετὰ ἀπὸ Αὐτὸν θὰ ἔρθουν πολλοὶ ψευδοπροφῆτες καὶ ψευδόχριστοι, οἱ ὁποῖοι θὰ παρασύρουν πολλοὺς στὴν πλάνη τους καὶ ὅτι δὲν πρέπει νὰ τοὺς ἀκολουθήσωμε: «Τότε ἐὰν τὶς ὑμῖν εἴπη, ἰδοὺ ὧδε ὁ Χριστὸς ἡ ὧδε, μὴ πιστεύσητε· ἐγερθήσονται γὰρ ψευδόχριστοι καὶ ψευδοπροφῆται καὶ δώσουσι σημεῖα μεγάλα καὶ τέρατα, ὥστε πλανῆσαι, εἰ δυνατόν, καὶ τοὺς ἐκλεκτούς». (Μάτθ. 24,23-24). 

Τὸ συμπέρασμα λοιπὸν εἶναι ὅτι ὁ Μωάμεθ οὔτε θαύματα ἔκανε, οὔτε καμιὰ προφητεία εἶπε, οὔτε προαναγγέλθηκε ἀπὸ ἄλλους προφῆτες, ἀλλὰ καὶ ἡ ζωὴ του κάθε ἄλλο παρὰ ἁγία καὶ ἐνάρετη ἦταν. Τὸ κύριο ἐνδιαφέρον τοῦ ἦταν, πῶς νὰ ἀποκτήσει ὅσο τὸ δυνατὸν περισσότερες γυναῖκες, διότι καθὼς μαρτυροῦν οἱ βιογράφοι του εἶχε νυμφευθεῖ 9, μεταξύ τῶν ὁποίων σάν ἕβδομη τήν σύζυγο τοῦ υἱοθετημένου γιοῦ του Ζαΐντ καί σάν ἔνατη τήν ἑπτάχρονη κορασίδα Ἀϊσὰ (κατ’ ἄλλους 13), γυναῖκες. 

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς σχολιάζοντας τὸν πολυγυνισμὸ τοῦ Μωάμεθ, ἀναφέρει: «Οὗτος ὁ Μαμέδ,(Μωάμεθ), πολλὰς ληρωδίας, (μωρολογίες), συντάξας ἑκάστη τούτων προσηγορίαν ἐπέθηκεν. Οἶον, (ὅπως γιὰ παράδειγμα), ἡ γραφὴ τῆς γυναικὸς καὶ ἐν αὐτῇ τέσσαρας γυναίκας προφανῶς λαμβάνων νομοθετεῖ καὶ παλλακάς, ἐὰν δύνηται χιλίας, ὅσας ἡ χεὶρ αὐτοῦ κατάσχη ὑποκειμένας ἐκ τῶν τεσσάρων γυναικὼν (οἱ ὁποῖες θὰ ὑπακούουν στὶς τέσσαρες γυναῖκες)». 

ΕΝΑΣ ΑΔΟΚΗΤΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ ΗΜΕΙΣ ΟΙ ΖΩΝΤΕΣ

ΕΝΑΣ ΑΔΟΚΗΤΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ ΗΜΕΙΣ ΟΙ ΖΩΝΤΕΣ

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

=====

Τρίτη πρωί, όρθου βαθέος, μας έφυγε ο καθηγητής Γιώργος Γεωργίου. Κανονικά έπρεπε να ετοιμαστεί για το σχολείο αλλά, “άλλαι μεν βουλαί ανθρώπων, άλλα δε Θεός κελεύει”. Μας έφυγε χωρίς αποσκευές, χωρίς ένα αποχαιρετισμό. Αυτό το τραίνο δεν έχει ωράρια. Ο εισπράκτορας δεν κοιτάζει ταυτότητες. Ούτε ελέγχει ημερομηνίες γεννήσεως. Οντως Θεού προστάξει ενεργεί. Βρέθηκε απορημένος στην αντίπερα όχθη. Ετσι ξαφνικά. Εν ριπή οφθαλμού. "Πού έστιν η του κόσμου προσπάθεια, πού εστιν η των προσκαίρων φαντασία; Πάντα σκιάς ασθενέστερα, πάντα ονείρων απατηλότερα." Εμείς από την άλλη όχθη δεν θέλαμε να το πιστέψουμε. Μέχρι χθες μεθ’ ημών ελάλει. 

Στη δικιά μας όχθη στον κόσμο τον προσωρινό κλάματα, βαρυπενθούντες συγγενείς, στεναχωρημένοι συνάδελφοι, απορημένοι προιστάμενοι, σα χαμένα κοιτάζουν τα μαθητούδια του σχολείου νομίζοντας πως είναι ένα κακό ονειρο. Στην εκκλησία πλήθος οι μαυροφορεμένοι συγγενείς και ξένοι, οι μελωδίες οι εκκλησιαστικές οι αξεπέραστες του Ιωαννη του Δαμασκηνού κι ο "τελευταίος ασπασμός". Το κοιμητήριο κατόπιν, “γη ει και εις γην απελεύσει”. Η μουγκαμάρα στην εκκλησία και στο κοιμητήριο, το αμήχανο άναμμα του τσιγάρου των αθεράπευτων καπνιζόντων τι μαρτυρεί; 

Μα το ότι είμαστε ανέτοιμοι, απροετοίμαστοι για το μόνο απόλυτα βέβαιο γεγονός του κόσμου τούτου: το θάνατο. Ο μακαριστός π. Ιωήλ Γιαννακόπουλος

πνευματικός του π. Επιφανίου, ήταν τόσο εξοικειωμενος με το θάνατο που στις κηδείες ευχόταν στους παρευρισκομένους: και στα δικά μας παιδιά! Εκείνες τις στιγμές της κηδείας και της ταφής οι πάντες αντιλαμβανόμαστε πως όλα είναι μάταια και ψευδή. Μόλις όμως παρέλθουν λίγες μέρες ξεχνάμε, διαγράφουμε από τη μνήμη μας το θάνατο, τον απωθούμε όσο μπορούμε και συνεχίζουμε να κυνηγούμε με μανία περισσή τα μάταια καί ψευδή του κοσμου τούτου. 

Αν θέλουμε να πάρουμε κατι ωφέλιμο από το θανατο του Γιώργου, αλλά και κάθε προσφιλούς μας συγγενούς ή φιλου ή γνωστού, ας προσευχηθούμε γι’ αυτόν, ας κάνουμε καμιά ελεημοσύνη εις μνημην του κι ας αναλογισθούμε ότι επειδή έρχεται αναπόδραστα κι η δική μας η σειρά, ας κοιτάξουμε τον εαυτό μας όσο είναι καιρός. Πριν βρεθούμε στην απέναντι όχθη.

Ο ΧΡΥΣΟΡΡΟΑΣ, ΤΑ ΕΜΒΡΥΑ ΚΑΙ Η ΨΥΧΗ ΤΟΥΣ

Ο ΧΡΥΣΟΡΡΟΑΣ, ΤΑ ΕΜΒΡΥΑ ΚΑΙ Η ΨΥΧΗ ΤΟΥΣ

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

=====

Χρυσορρόας ονομάζεται ο ένας από τους δύο ποταμούς της Δαμασκού. Γιατί όμως μας απασχολεί εν προκειμένω;

Διότι έτσι απεκάλεσαν τον Αγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό, τον ακατάβλητο αγωνιστή της Ορθοδοξίας κατά των αιρετικών εικονομάχων, τον ηδύλαλο ποιητή και μελωδό, αλλά και ιερό συγγραφέα που συνόψισε την προ αυτού πατερική παράδοση.

Επιμένουμε και θα συνεχίσουμε να ασχολούμαστε μ’ ένα θέμα καίριο, κύριο και επίκαιρο που είναι η ανθρώπινη ζωή κι η αξία της. 
Ως γνωστόν ο μ. μοναχός Ιωσήφ Βατοπαιδινός αρνείται το γεγονός ότι το έμβρυο είναι άνθρωπος εξ άκρας συλλήψεως κι επιμένει ότι αποκτά ψυχή κατά τον 3ο μήνα! Οσοι καμώνονται πως δεν υφίσταται θέμα ή όλοι εκείνοι που σφυρίζουν αδιάφορα είναι ανάγκη ν’ ακούσουν τη φωνή των Πατέρων που ηχεί ανά τους αιώνας “ως φωνή υδάτων πολλών”.

Ο Αγιος στο έργο του “Εκθεσις ακριβής της Ορθοδοξου πίστεως” μας παρουσιάζει την πάγια χριστιανική θέση επί του θέματος. Ο Υιός του Θεού, αναφέρει “συνέπηξεν Εαυτώ εκ των αγνών και καθαροτάτων αυτής (της Θεοτόκου) αιμάτων σάρκα εψυχωμένην ψυχή λόγική τε και νοερά, απαρχήν του ημετέρου φυράματος” (PG 94,985). Ωστε ο Χριστός σαν ανθρωπος έχει σώμα ανθρώπινο και ψυχή ανθρώπινη. Για ανθρώπινο σώμα χωρίς ψυχή δεν υπάρχει ούτε νύξις.

Οσο κι αν ιδρώνουμε για να αποδείξουμε το αντίθετο αέρα δέρομεν.

Και συνεχίζει ο μελίρρυτος Μελωδός για να διαλύσει και τα τελευταία ίχνη αμφιβολίας των αντιθέτων: “Ωστε άμα σάρξ, άμα Θεού Λόγου σάρξ, άμα σάρξ έμψυχος λόγική τε και νοερά” (PG94,985-986). Δεν θα κάνω τον κόπο να ερμηνεύσω το κείμενο διότι αυτό θα ισοδυναμούσε με παραβίαση ανοικτής θύρας. Αν κάποιος μοιάζει με τον Τειρεσία, κατά τον χαρακτηρισμό του Κρέοντος στην “Αντιγόνη” του Σοφοκλέους, ή είναι λίθων λιθωδέστερος κατά τον εν Αγίοις Νεόφυτον τον Εγκλειστον, τι να του κάνω; Ευχών χρη.

Σ’ ένα άλλο σημείο του ιδίου βιβλίου ο ακατάβλητος πρόμαχος, το θεοκίνητο χέρι, σημειώνει: Ο Χριστός “ων γάρ τέλειος Θεός, γέγονε φύσει τέλειος άνθρωπος ο αυτός, ου τραπείς την φύσιν, ουδέ φαντάσας την οικονομίαν, αλλά τη εκ της Αγίας Παρθένου ληφθείση λογικώς τε και νοερώς εψυχωμένη σαρκί.” PG95,988). 

Κοντολογίς ο Χριστός, ο τέλειος Θεός, έλαβε κατά τη σάρκωση λογικώς και νοερώς εφυχωμένη σάρκα, δηλαδή σώμα και ψυχή ταυτοχρόνως κι όχι με δόσεις. Ούτε τρείς μήνες, ούτε τρείς μέρες, μήτε τρία λέπτα υπάρχουν κατά τα οποία απουσίαζε από το σώμα η ψυχή. Ο Αγιος άδει, βοά, κράζει και λέγει. Οσοι σέβονται τους Αγίους ας τείνουν ευήκοον το ους.

Λίγο πιο κάτω επανέρχεται ο ιερός κάλαμος του εκ Δαμασκού φωστήρος, χαράσσοντας τα πιο κάτω: “Ο Θεός Λόγος “πάντα ανέλαβε, σώμα και ψυχήν νοεράν τε και λογικήν” (PG 94,1009). Ακούστε χριστιανοί: “Πάντα ανέλαβε, σώμα και ψυχήν νοεράν τε και λογικήν” (PG 94 1009). Ολα τα υπόλοιπα εκ του πονηρού.

“Eσάρκωται τοίνυν εξ αυτής, προσλαβόμενος την απαρχήν του ημετέρου φυράματος, σάρκα εψυχωμένην ψυχή λογική τε και νοερά”. Ο Χριστός είναι Θεάνθρωπος εξ άκρας συλλήψεως. Δεν κουράζεται να το σημειώνει ο απλανής αστέρας της Εκκλησίας. Ούτε κι εμείς να το επαναλαμβάνουμε και να το ομολογούμε.

Ο Χριστός, σημειώνει κατωτέρω ο Χρυσορρόας, “αυτός ουσιωδώς και αληθώς γενόμενος ανθρωπος, ήτοι εν τη υποστάσει αυτού εψυχωμένη σάρκα, ψυχή λογική τε και νοερά υποστήσας” (PG 94,1029 ). Ο Υιός του Θεου, λοιπόν, ουσιωδώς και αληθώς προσέλαβε και τα δύο, σώμα και ψυχή. Τα κείμενα του Οσίου συγγραφέως βοούν και λέγουν: Ο Χριστός δεν είναι Θεάνθρωπος ΜΕ ΔΟΣΕΙΣ (πράγμα που όζει ημιαπολλιναρισμό), αλλά άπαξ και διά παντός εξ άκρας συλλήψεως. Οποιος αντιμάχεται τους Πατέρες θα έχει την τύχην των σκευών του κεραμέως κατά το ψαλμικόν.

Kι ερχόμαστε τώρα στο τελευταίο σημείο της σύντομης αναφοράς στην “Εκθεσιν” του εν Αγίοις πατρός ημών: “Και πάντα έχει (ο Χριστός) όσα ο Αδάμ ο πρώτος, δίχα μόνης της αμαρτίας, άτινα εστι σώμα και ψυχή, λογική τε και νοερά” (PG 95 1029).

Εδώ μπορούμε mutatis mutandis να μιλάμε για το σεισμό που έπληξε την Ιεριχώ μετά την 7η λιτανεία των υιών Ισραήλ κύκλοθεν της πόλεως, κατά το βιβλίο του Ιησού του Ναυή. Επτά λιτανείες των Ισραηλιτών ήσαν ικανές, συν Θεώ, να κατεδαφίσουν χωρίς ελεπόλεις, κριούς και καταπέλτες τα τείχη της πόλεως των Χαναναίων. Eπτά χωρία του Δαμασκηνού Ιωάννου έκαναν την ίδια δουλειά με το παραπάνω.

Αφήνοντας για λίγο την Παλαιά Διαθήκη (που δεν το κρύβω ότι τη μελετώ το κατά δύναμιν, όπως συνεβούλευε ο Γέρων Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος διότι είναι λόγος Θεού, ας μη το ξεχνάμε) ας κάνουμε τις πράξεις: Ο Χριστός, ο νέος Αδάμ έχει όλα όσα είχε ο πρώτος Αδάμ, δηλαδή ο πρώτος άνθρωπος που πλάστηκε από το Θεό, πλην της αμαρτίας. Εχει σώμα, έχει και ψυχή, τα οποία προσέλαβε ταυτοχρόνως. “Αμα σάρξ άμα Θεού Λόγου σάρξ, άμα σάρξ έμψυχος, λογική τε και νοερά”.

Κλείνοντας (να με συγχωρεί ο φίλος μου Β. Χαραλάμπους) μου ήρθε στο μυαλό κάτι που μου είπε κάποιος που ταξίδεψε στην Κίνα: Η τελευταία αυτοκράτειρα της δυναστείας των Μαντσού, η Τσί Σί, ήταν ίδιαίτερα ευαισθητοποιημένη στα περιβαλλοντικά. Ετσι λοιπόν, όταν έκοβε βόλτες στους κήπους των ανακτόρων Γκούγκονγκ και συναντούσε μυρμήγκια άλλαζε κατεύθυνση, από συμπάθεια, μήπως πατήσει κατά λάθος κανένα από αυτά. Ομως όταν κάποια από τις βάγιες της την ώρα που την κτένιζε της έβγαζε κατά λάθος καμιά τρίχα από τα μαλλιά της, διέταζε να την αποκεφαλίσουν!!! Εγνοια για τα μυρμήγκια κι αντιπάθεια, δολοφονική μανία απέναντι στον άνθρωπο, την εικόνα του Θεού. Τι παθαίνει ο άνθρωπος όταν αγριοποιηθεί!