‘’ΚΑΜΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ’’, ΙΣΧΥΡΙΖΕΤΑΙ Ο κ. Δ. ΚΕΡΑΜIΔΑΣ

‘’ΚΑΜΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ’’, ΙΣΧΥΡΙΖΕΤΑΙ Ο κ. Δ. ΚΕΡΑΜIΔΑΣ

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

=====

Σε άρθρο στον διαδικτυακό ιστότοπο www.amen.gr, «Δημ. Κεραμιδάς: Μαζί κηρύσσουμε τον Κύριο. Καθολικοί και Ορθόδοξοι σε πορεία καταλλαγής», αναφέρεται σε ομιλία του κ. Δημήτρη Κεραμιδά, ο οποίος είναι διδάσκων στο Ποντιφικό Πανεπιστήμιο Angelicum της Ρώμης, «που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της εκδηλώσεως ‘’Οικουμενική διάσταση του Χριστιανικού μας χρέους’’, η οποία διοργανώθηκε από την Κίνηση Καθολικών επιστημόνων και Διανοουμένων Ελλάδος και τη Λεόντειο Πατησίων, με αφορμή την ίδρυση του Τάγματος των Μαριανών Αδελφών» (amen.gr), όπου αναφέρονται μεταξύ άλλων τα εξής: ‘’Καμιά Εκκλησία δεν μπορεί να διεκδικήσει για τον εαυτό της θέση ανωτερότητας ή εκκλησιαστικής αποκλειστικότητας απαιτώντας της επιστροφή των άλλων σ’ αυτήν».

Αμφισβητείται ξεκάθαρα η μοναδικότητα και η αυτοσυνειδησία της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Σίγουρα η εκκλησιολογική αυτή στρέβλωση του κ. Δημήτρη Κεραμιδά, δεν αποτελεί προέκταση ‘’ερμηνευτικής’’ επεξήγησης τύπου ‘’terminus technicus’’. Αυξάνονται δυστυχώς ανενόχλητα οι φωνές, οι οποίες ξεκάθαρα αντιστρατεύονται τη μοναδικότητα και την αυτοσυνειδησία της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, στο οποίον κανείς δεν αναφέρεται από αυτούς που στηρίζουν τα κείμενα της Συνόδου της Κρήτης στην ολότητά τους, λέγει: «Η Εκκλησία δεν είναι μόνο μία, αλλά και μοναδική. Εν τω Κυρίω Ιησού δεν είναι δυνατόν να υπάρξουν πολλά σώματα, κατά τον ίδιον τρόπον δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν εν αυτώ πολλές Εκκλησίες. Εν τω θεανθρωπίνω αυτού σώματι η Εκκλησία είναι μία και μοναδική, όπως ο Θεάνθρωπος, ο  Χριστός, είναι ένας και μοναδικός»*.

Ούτε υπόδειξη δεν υπάρχει γι’ αυτούς, έστω και αν αντιστρατεύονται τη σχετική αναφορά για την αυτοσυνειδησία της Ορθόδοξης Εκκλησίας, του σχετικού Κειμένου της Συνόδου της Κρήτης. Φυσικά θα τεθεί συνεπακόλουθα ερώτημα, αφού και στο σχετικό Κείμενο της Κρήτης, τόσο η ονομασία ‘’εκκλησίες’’, όσο και οι  εκκλησιολογικές προϋποθέσεις της Δήλωσης του Τορόντο, αντιστρατεύονται την αυτοσυνειδησία και τη μοναδικότητα της Ορθόδοξης Εκκλησίας, πως θα υπάρξει υπόδειξη γι’ αυτούς;

Σε άλλο σημείο της ομιλίας του ο κ. Δημήτρης Κεραμιδάς, αναφέρει το εξής: «Ερωτάται όμως με ποιες προϋποθέσεις εντάσσεται η Ορθοδοξία στο διάλογο με την Καθολική Εκκλησία. Η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος της Ορθοδόξου Εκκλησίας (2016) διακήρυξε πως η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει συνείδηση ότι αποτελεί την αυθεντική συνέχεια της Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, ότι ομολογεί το Σύμβολο της Πίστεως και διαφυλάσσει την πατερική και συνοδική διδασκαλία των 7 Οικουμενικών Συνόδων (Μήνυμα § 1 και Εγκύκλιος § 2)». Όμως θα πρέπει να προσθέσομε ότι δεν υπάρχει ‘‘κίνδυνος’’ για καμιά καταδίκη ή έστω υπόδειξη γι’ αυτούς. Οι καταδίκες και οι απειλές, είναι μόνο για όσους επιμένουν στην Ορθόδοξη ακρίβεια.

Ο προβληματισμός του κ. Δημήτρη Κεραμιδά, «Ερωτάται όμως με ποιες προϋποθέσεις εντάσσεται η Ορθοδοξία στο διάλογο με την Καθολική Εκκλησία», στον οποίο απαντά ο ίδιος με αυτό που δυσκολεύει τις προϋποθέσεις αυτές, είναι τό ότι η Σύνοδος της Κρήτης διακήρυξε πως ‘’η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει συνείδηση ότι αποτελεί την αυθεντική συνέχεια της Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, ότι ομολογεί το Σύμβολο της Πίστεως και διαφυλάσσει την πατερική και συνοδική διδασκαλία των 7 Οικουμενικών Συνόδων (Μήνυμα § 1 και Εγκύκλιος § 2)’’. Αυτό δεν αποτελεί ξεκάθαρη αμφισβήτηση όρων της Συνόδου της Κρήτης, από την οικουμενιστική όμως πλευρά;

*Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς «Δογματική της Ορθοδόξου Εκκλησίας» (Αναδημοσίευση από τη γαλλική μετάφραση στον Ορθόδοξο Τύπο, 29/6/2007)

ΔΕΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΖΟΥΝ ΤΑ ΠΕΡΙ ‘’ΔΗΘΕΝ’’ ΔΟΓΜΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ, ΚΑΙ ΤΑ ΠΕΡΙ ‘’ΕΚΑΤΕΡΩΘΕΝ ΠΑΡΕΡΜΗΝΕΙΩΝ;"

ΔΕΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΖΟΥΝ ΤΑ ΠΕΡΙ ‘’ΔΗΘΕΝ’’ ΔΟΓΜΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ, ΚΑΙ ΤΑ ΠΕΡΙ ‘’ΕΚΑΤΕΡΩΘΕΝ ΠΑΡΕΡΜΗΝΕΙΩΝ;"

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

=====

Δεν θα’πρεπε πρωτίστως να προβληματίσουν, όσους επιζητούν καταδίκες των ιερωμένων και λαϊκών θεολόγων, που επιμένουν στην Ορθόδοξη εκκλησιολογική ακρίβεια, οι αναφορές για ‘’δήθεν δογματικές εκτροπές’’ και για ‘’πολλές εκατέρωθεν παρερμηνείες διδασκαλιών και διαστρεβλώσεις θέσεων’’;

Για παράδειγμα ο κ. Δημήτρης Κεραμιδάς, ο οποίος είναι διδάσκων στο Ποντιφικό Πανεπιστήμιο Angelicum της Ρώμης, σε κείμενό του που τιτλοφορείται «Ορθόδοξοι και Καθολικοί και η κοινή ευθύνη της συνοδικότητας – Σκέψεις πάνω στο κείμενο του Κιέτι» που δημοσιεύτηκε στον διαδικτυακό ιστότοπο www.amen.gr, μεταξύ άλλων αναφέρει τα εξής: «…Με τον τρόπο αυτό οι καλές προθέσεις  για την οικοδομή της ενότητος θα αποκτούσαν μια συγκεκριμένη αναφορά, πέρα από τις ατομικές (και εξόχως αντισυνοδικές)  ιδέες θεολόγων και ιεραρχών - και των δύο Εκκλησιών  - που υποβοηθούμενοι» από μια ορισμένη ανεπάρκεια στην κοινοποίηση των οικουμενικών κεκτημένων στην εκκλησιαστική βάση, εμφανίζονται πρόθυμοι να προστατέψουν την καθαρότητα της πίστης από…δήθεν δογματικές εκτροπές».

Ποιες είναι οι ‘’δήθεν’’ δογματικές εκτροπές που αναφέρει; Αγνοεί τις παπικές πλάνες που παρεισέφρησαν μετά το Σχίσμα του 1054 μ. Χ; Η αιρετική προσθήκη του Filioque, η οποία ήταν και η κύρια αιτία του Σχίσματος δεν είναι δογματική εκτροπή; Η κακοδοξία του Παπικού εξουσιαστικού πρωτείου και του παπικού αλάθητου δεν είναι δογματική εκτροπή; Η μη παραδοχή από μέρους των Παπικών της διάκρισης ουσίας και ενεργείας του Θεού, με τη συνεπακόλουθη άρνηση της αποδοχής της Ορθόδοξης Θεολογίας του Ακτίστου Φωτός, δεν αποτελεί δογματική εκτροπή; Δεν ενοχλούνται από τέτοιες αναφορές οι επιζητούντες καταδίκες, και ενοχλούνται από την επιμονή στην Ορθόδοξη εκκλησιολογική ακρίβεια;

Άλλο χαρακτηριστικό παράδειγμα, είναι το πρόσφατο κείμενο του καθηγητή κ. Αριστείδη Πανώτη, που τιτλοφορείται, ‘’Σκέψεις πάνω στη συνερχόμενη Σύνοδο’’ «Η Θείω Πνεύματι κραταιωθείσα Σύνοδος της Κρήτης», και στο οποίο αναφέρονται μεταξύ άλλων τα εξής: «Στο δεύτερο μισό του 20^ου αιώνα οι δύο πρώτες αποστολικές Καθέδρες της Ρώμης κατάλαβαν ότι τα χίλια χρόνια της ‘’ακοινωνησίας’’ είναι πάρα πολλά και ότι μέσα στα ιστορικά χρόνια της ακοινωνησίας που διέτρεξαν φώλιασαν στη μνήμη των ανθρώπων μίση από τα δεινά που πέρασαν οι λαοί και πολλές εκατέρωθεν παρερμηνείες διδασκαλιών και διαστρεβλώσεις θέσεων».

Η αναφορά του κ. Πανώτη, για «πολλές εκατέρωθεν παρερμηνείες διδασκαλιών και διαστρεβλώσεις θέσεων» είναι απαράδεκτη.  «Επόμενοι τη θεόθεν δοθείση διδασκαλία των Αγίων ημών Πατέρων και τη παραδόσει της καθολικής Εκκλησίας», σύμφωνα με την αναφορά της 7^ης Οικουμενικής Συνόδου, δεν μπορούμε να δεχθούμε την ύπαρξη παρερμηνειών και διαστρεβλώσεων θέσεων από πλευράς Ορθοδόξου Εκκλησίας. 

«Η Εκκλησία πάντοτε τονίζει την ταυτότητα της πίστεώς της δια μέσου των αιώνων. Αυτή η ταυτότητα και η σταθερότητα είναι η πιο ολοφάνερη απόδειξη και το πιο ολοφάνερο τεκμήριο της ορθής πίστεως», αναφέρει χαρακτηριστικά ο π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ (Θέματα Εκκλησιαστικής Ιστορίας – π. Γεωργίου Φλωρόφσκυ).  Τα περί ‘’εκατέρωθεν παρερμηνειών και διαστρεβλώσεων θέσεων’’ είναι παντελώς απαράδεκτα.

Ας προβληματιστούν από τέτοιες και άλλες παρόμοιες τοποθετήσεις, για ‘’δήθεν δογματικές εκτροπές’’ και  για ‘’πολλές εκατέρωθεν παρερμηνείες διδασκαλιών και διαστρεβλώσεις θέσεων’’ και ας πάψουν να ενοχλούνται από τους ιερωμένους  και λαϊκούς  θεολόγους, που επιμένουν στην Ορθόδοξη εκκλησιολογική ακρίβεια.

Τόση λοιπόν ανοχή για τέτοιες απαράδεκτες αναφορές, αλλά και τόση καταδικαστική εμπάθεια, για όσους με σοβαρότητα επιμένουν στην Ορθόδοξη εκκλησιολογική ακρίβεια;

ΤΑ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΚΑΘ’ ΟΛΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, ΣΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ κ. Δ. ΚΕΡΑΜIΔΑ

ΤΑ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΚΑΘ’ ΟΛΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, ΣΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ κ. Δ. ΚΕΡΑΜIΔΑ

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

=====

Ο κ. Δημήτρης Κεραμιδάς, ο οποίος είναι διδάσκων στο Ποντιφικό Πανεπιστήμιο Angelicum της Ρώμης, σε κείμενό του που τιτλοφορείται «Ορθόδοξοι και Καθολικοί και η κοινή ευθύνη της συνοδικότητας – Σκέψεις πάνω στο κείμενο του Κιέτι» που δημοσιεύτηκε στον διαδικτυακό ιστότοπο www.amen.gr, μεταξύ άλλων αναφέρει τα εξής: «…Η στείρα καταγγελία των καρπών των οικουμενικών διαλόγων σημαίνει άρνηση της παγκόσμιας πνοής της Ορθοδοξίας, στανική της διαιρετικής επιβολής του εθνοφυλετισμού και του παραδοσιαρχισμού, ακύρωση της διαδικασίας αποδοχής της Συνόδου και, εν τέλει, αποβολή του προφητικού χαρίσματος που εγγυάται το συνοδικό σύστημα, εκεί όπου η καθ’ όλου Εκκλησία συναθροίζεται, ώστε ν’ “ακούσει’’ το Άγιο Πνεύμα! Θα είναι αυτό το έδαφος όπου από εδώ και στο εξής θα συνεχιστεί ο διμερής διάλογος μεταξύ Ορθοδόξων και Καθολικών;»

Κατ’ αρχή θα πρέπει να σημειώσουμε ότι η «ακύρωση της διαδικασίας αποδοχής της Συνόδου», που αναφέρει ο κ. Δ. Κεραμιδάς, έχει πραγματοποιηθεί από το 1054 μ.Χ. με τη στάση των Παπικών και τη συνεπακόλουθη αποκοπή τους από την Εκκλησία. Η κακοδοξία του Παπικού εξουσιαστικού πρωτείου, δεν αποτελεί «ακύρωση της διαδικασίας αποδοχής της Συνόδου»;

Τι εννοεί ο κ. Δ. Κεραμιδάς με την αναφορά του στην ‘’καθ’ όλου Εκκλησία’’; Μήπως τα περί της καθ’ όλου Εκκλησίας, που προτάσσουν όσοι δεν ταυτίζουν την Ορθόδοξη Εκκλησία με την Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, και θεωρούν ότι η καθ’ όλου Εκκλησία είναι η Εκκλησία στην οποία συμπεριλαμβάνονται η Ορθόδοξη Εκκλησία και ο Παπισμός; 

Αν πάλι ο κ. Δ. Κεραμιδάς αναφέροντας την ‘’καθ’ όλου Εκκλησία’’, εννοούσε αυτό που με βάση την  Ορθόδοξη εκκλησιολογία εννοούμε, τότε καταρρίπτει όλα τα οικουμενιστικά ατοπήματα που ολοένα πληθαίνουν, περί ‘’άλλου πνεύμονος’’ κλπ. Η ερωτηματική πρόσθεση, «θα είναι αυτό το έδαφος όπου από εδώ και στο εξής θα συνεχιστεί ο διμερής διάλογος μεταξύ Ορθοδόξων και Καθολικών», τι  εννοεί;

Οι αναφορές στην καθ’ όλου Εκκλησία, που τη θέλουν ως τη συμπεριλαμβάνουσα την Ορθόδοξη Εκκλησία και τον Παπισμό δεν είναι σύμφωνες με τη Ορθόδοξη εκκλησιολογία. Είναι χαρακτηριστική η αναφορά του τότε Αρχιεπισκόπου Κύπρου Μακαρίου Γ΄ στο τηλεγράφημα που απέστειλε ο Οικουμενικό  Πατριάρχη Αθηναγόρα στις 27 Οκτωβρίου 1967 καθ’ όν χρόνον ο Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας, βρισκόταν στο Βατικανό, η οποία είχε ως εξής: «Αυτού Παναγιότητα Πατριάρχην Αθηναγόραν, Βατικανόν. Άσμενοι εδεξάμεθα τηλεγράφημα Υμετέρας γερασμιωτάτης Παναγιότητας, δι’ ου αγγέλλει ημίν Αύτη μετάβασιν Αυτής εις Βατικανόν  προς επίσκεψιν Αυτού Αγιότητος Πάπα Παύλου Έκτου. Πληρούμεθα χαράς πολλής επί ιστορική συναντήσει και ευχάς ικετηρίους εκ βάθους ψυχής τω Θεώ αναπέμπομεν, όπως ευλογή δαψιλώς τας βουλάς Αυτής και ενεργείας προς προαγωγήν του πνεύματος της αγάπης και της ενότητος μεταξύ των Εκκλησιών Ορθοδόξου και Ρωμαιοκαθολικής, επ’ αγαθώ της καθ’ όλου Εκκλησίας και προς δόξαν του Ουρανίου Δομήτορος. Λευκωσία 27.10.1967.  Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Μακάριος»*. Οι αναφορές που θέλουν την καθ’ όλου Εκκλησία ως συμπεριλαμβάνουσαν την Ορθόδοξη Εκκλησία και τον Παπισμό, δεν είναι σύμφωνες με την Ορθόδοξη εκκλησιολογία. Παραπέμπει επακριβώς στο κακόδοξο ‘’θεώρημα’’ των ’δύο πνευμόνων’’.

Είναι ατόπημα μεγάλο να θεωρούμε την Ορθόδοξη Εκκλησία, δηλαδή την Μία Αγία Εκκλησία, ως μέρος της ‘’καθ’ όλου Εκκλησίας’’. Ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς αναφέρει: «Η Εκκλησία δεν είναι μόνο μία, αλλά και μοναδική. Εν τω Κυρίω Ιησού δεν είναι δυνατόν να υπάρξουν πολλά σώματα, κατά τον ίδιον τρόπον δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν εν αυτώ πολλές Εκκλησίες. Εν τω θεανθρωπίνω αυτού σώματι η Εκκλησία είναι μία και μοναδική, όπως ο Θεάνθρωπος, ο  Χριστός, είναι ένας και μοναδικός»**. 

*Εκκλησιατικό Περιοδικό ‘’Απόστολος Βαρνάβας’’ – Όργανον της Εκκλησίας Κύπρου (Ιαννουάριος-Φεβρουάριος 1968)

**Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς «Δογματική της Ορθοδόξου Εκκλησίας» (Αναδημοσίευση από τη γαλλική μετάφραση στον Ορθόδοξο Τύπο, 29/6/2007)

ΤΑ ΠΕΡΙ ‘’ΔΗΘΕΝ’’ ΔΟΓΜΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ, ΣΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ κ. Δ. ΚΕΡΑΜIΔΑ

ΤΑ ΠΕΡΙ ‘’ΔΗΘΕΝ’’ ΔΟΓΜΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ, ΣΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ κ. Δ. ΚΕΡΑΜIΔΑ

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

=====

Ο κ. Δημήτρης Κεραμιδάς, ο οποίος είναι διδάσκων στο Ποντιφικό Πανεπιστήμιο Angelicum της Ρώμης, σε κείμενό του που τιτλοφορείται «Ορθόδοξοι και Καθολικοί και η κοινή ευθύνη της συνοδικότητας – Σκέψεις πάνω στο κείμενο του Κιέτι» που δημοσιεύτηκε στον διαδικτυακό ιστότοπο www.amen.gr, μεταξύ άλλων αναφέρει τα εξής: «…Με τον τρόπο αυτό οι καλές προθέσεις  για την οικοδομή της ενότητος θα αποκτούσαν μια συγκεκριμένη αναφορά, πέρα από τις ατομικές (και εξόχως αντισυνοδικές) ιδέες θεολόγων και ιεραρχών -και των δύο Εκκλησιών- που υποβοηθούμενοι» από μια ορισμένη ανεπάρκεια στην κοινοποίηση των οικουμενικών κεκτημένων στην εκκλησιαστική βάση, εμφανίζονται πρόθυμοι να προστατέψουν την καθαρότητα της πίστης από…δήθεν δογματικές εκτροπές».

Γιατί δεν κάνει αναφορά ο κ. Δημήτρης Κεραμιδάς, ο οποίος είναι διδάσκων στο Ποντιφικό Πανεπιστήμιο Angelicum της Ρώμης, στις κακόδοξες ατομικές (και εξόχως αντισυνοδικές) εξάρσεις των παπικών πλανών του παπικού εξουσιαστικού πρωτείου και της δογματικής διαστροφής του ‘’αλαθήτου’’; Για την αντισυνοδικότητα του παπικού εξουσιαστικού πρωτείου και τη δογματική εκτροπή του ‘’αλαθήτου’’, έπρεπε να ομιλεί όταν αναφέρεται σε  ατομικές (και εξόχως αντισυνοδικές) συμπεριφορές και ‘’ιδέες’’.

Ποιες είναι οι ‘’δήθεν’’ δογματικές εκτροπές που αναφέρει; Αγνοεί τις παπικές πλάνες που παρεισέφρησαν μετά το Σχίσμα του 1054 μ. Χ., ο κ. Δημήτρης Κεραμιδάς, ο οποίος είναι διδάσκων στο Ποντιφικό Πανεπιστήμιο Angelicum της Ρώμης;  Διαφωνεί με τις φράσεις του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού που λέγει ότι «ως αιρετικούς αυτούς απεστράφημεν και δια τούτο αυτών εχωρίσθημεν» και «αιρετικοί εισίν άρα και ως αιρετικούς αυτούς απεκόψαμεν»;

Η αιρετική προσθήκη του Filioque, η οποία ήταν και η κύρια αιτία του Σχίσματος παρέμεινε. Δεν είναι δογματική εκτροπή; «Η και ‘’εκ του Υιού’’ εκπόρευσις του Αγίου Πνεύματος εισάγει την διαρχίαν ή τον ημισαβελλιανισμόν εις την Αγίαν Τριάδα, υποτιμά το Άγιον Πνεύμα και παραποιεί όλην την Τριαδολογίαν» αναφέρει χαρακτηριστικά ο Αρχιμανδρίτης Γεώργιος Καψάνης (Oρθοδοξία και Παπισμός).   

Η κακοδοξία του Παπικού εξουσιαστικού πρωτείου, με την αυθαίρετη παρερμηνεία του σχετικού Αγιογραφικού χωρίο, τι αποτελεί; Το παπικό αλάθητο, το οποίο ως δόγμα θεσπίστηκε το 1870 μ.Χ. στην Α΄ Σύνοδο του Βατικανού, δεν είναι δογματική εκτροπή;

Η αυθαίρετη χρήση αζύμου άρτου στη Θεία Λειτουργία δεν αποτελεί εκτροπή; Η θέσπιση της εορτής της Ασπόρου Συλλήψεως της Θεοτόκου 1140 μ.Χ. και που ακολούθως το έτος 1854 μ.Χ. με τον Πάπα Πίο Θ΄ θεσπίστηκε ως δόγμα, δεν αποτελεί δογματική εκτροπή; Η Μαριολατρεία επίσης των Παπικών, αποτελεί την πρέπουσα τιμή στην Υπεραγία Θεοτόκο;

Η μη παραδοχή από μέρους των Παπικών της διάκρισης ουσίας και ενεργείας του Θεού, με τη συνεπακόλουθη άρνηση της αποδοχής της Ορθόδοξης Θεολογίας του Ακτίστου Φωτός, δεν αποτελεί δογματική εκτροπή; Ο κ. Δημήτρης Κεραμιδάς, ο οποίος είναι διδάσκων στο Ποντιφικό Πανεπιστήμιο Angelicum της Ρώμης, δεν είδε δογματικές εκτροπές στον Παπισμό;

ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΔΕΝ ΥΦΙΣΤΑΤΑΙ ΖΗΤΗΜΑ ΠΛΗΡΟΥΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΙΚΟΤΗΤΑΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΔΕΝ ΥΦΙΣΤΑΤΑΙ ΖΗΤΗΜΑ ΠΛΗΡΟΥΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΙΚΟΤΗΤΑΣ

(Όπως ο κ. Δημήτρης Κεραμιδάς ισχυρίζεται)

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

=====

Ο κ. Δημήτρης Κεραμιδάς, ο οποίος είναι διδάσκων στο Ποντιφικό Πανεπιστήμιο Angelicum της Ρώμης, σε κείμενό του που τιτλοφορείται «Ορθόδοξοι και Καθολικοί και η κοινή ευθύνη της συνοδικότητας – Σκέψεις πάνω στο κείμενο του Κιέτι» που δημοσιεύτηκε στο διαδικτυακό ιστότοπο www.amen.gr, μεταξύ άλλων αναφέρει τα εξής: «Είναι γεγονός πως στη Σύνοδο της Κρήτης καταγράφησαν απουσίες και αντιδράσεις, φανερώνοντας πως και για την Ορθοδοξία υφίσταται ένα ζήτημα πλήρους εφαρμογής της συνοδικότητας. Υπ’ αυτήν την έννοια, η πορεία της Ρώμης προς τη συνοδικότητα και της Ορθοδοξίας από τον ‘’πληθυντικό’’ των τοπικών, εθνικών Εκκλησιών στον ‘’ενικό’’ που επιβάλλει η συνοδικότητα θα μπορούσαν να ενισχύσουν τη δυναμική επαναθεώρηση της σχέσης μεταξύ πρωτείου και συνόδου με τρόπο που το πρώτο να μην αφανίζει τη  δεύτερη (και το αντίθετο) αλλά που η σχέση τους να είναι οργανική, αλληλοσυμπληρωματική, στο πλαίσιο της συνυπευθυνότητας του πρώτου και των ‘’πολλών’’ για τη διατήρηση της εκκλησιαστικής ενότητας και κοινωνίας, στο πνεύμα της αδιαίρετης Εκκλησίας της πρώτης χιλιετίας». 

Πώς έχει εφεύρει ο κ. Δημήτρης Κεραμιδάς, ο οποίος είναι διδάσκων στο Ποντιφικό Πανεπιστήμιο Angelicum της Ρώμης, ότι και για την Ορθοδοξία υφίσταται ένα ζήτημα πλήρους εφαρμογής της συνοδικότητας; Μήπως από το γεγονός ότι δόθηκε το δικαίωμα ψήφου μόνο στους Προκαθημένους των Τοπικών Εκκλησιών και όχι στο σύνολο των Επισκόπων; Μήπως από το γεγονός ότι εφαρμόσθηκε το φαινόμενο της υπέρ-πλειόνων αρχής, όπου Προκαθήμενος υπέγραψε στη θέση άλλων τεσσάρων Ιεραρχών, που δεν θέλησαν να υπογράψουν το κείμενο στο Κολυμπάρι της Κρήτης; 

Αν κατά τη Σύνοδο στο Κολυμπάρι της Κρήτης συνέβηκαν και αυτά, δεν σημαίνει πως στην Ορθοδοξία υφίσταται ένα ζήτημα πλήρους εφαρμογής της συνοδικότητας. Μπορούμε να μιλούμε για έλλειμα συνοδικότητας που οφείλεται σε αυθαίρετες εκτροπές και όχι στον εκκλησιαστικό θεσμό της συνοδικότητας, όπως η Ορθόδοξη Εκκλησία αποδέχεται και εφαρμόζει. 

Προς τι ‘’η επαναθεώρηση της σχέσης μεταξύ πρωτείου και συνόδου από Ορθόδοξης πλευράς’’ την οποία εισηγείται ο κ. Δημήτρης Κεραμιδάς; Το πρωτείο, ως πρωτείο τιμής και όχι εξουσιαστικό πρωτείο, δεν επηρεάζει τη συνοδικότητα και οποιαδήποτε επαναθεώρηση σημαίνει μείωση της συνοδικότητας. Απεναντίας αν το πρωτείο είναι πρωτείο εξουσίας, καταστρατηγεί τη  συνοδικότητα. 

Η αναφορά σε ‘’επαναθεώρηση της σχέσης μεταξύ πρωτείου και συνόδου με τρόπο που το πρώτο να μην αφανίζει τη  δεύτερη (και το αντίθετο)’’ κρύβει άλλες ατραπούς. Αναφερόμενος κ. Δημήτρης Κεραμιδάς, ο οποίος είναι διδάσκων στο Ποντιφικό Πανεπιστήμιο Angelicum της Ρώμης, στην υπόδειξη (και το αντίθετο), αναφέρεται σε συνοδικότητα που να μην αφανίζει πρωτείο, σαφώς εξυπονοώντας όχι το πρωτείο τιμής, αλλά μιας κάποιας μορφής  εξουσιαστικό πρωτείο, καθότι το πρωτείο τιμής ποσώς δεν διαφοροποιεί τη συνοδικότητα, ενώ το εξουσιαστικό πρωτείο τη διαφοροποιεί. Οποιαδήποτε ‘’επαναθεώρηση της σχέσης μεταξύ πρωτείου και συνόδου», συνεπάγεται σαφέστατα έλλειμα συνοδικότητας. 

Γιατί όμως δεν συζητείται με τους παπικούς ταυτόχρονα και η κακοδοξία του παπικού ‘’αλαθήτου’’, η οποία αποκωδικοποιεί ακόμα πιο πολύ το παπικό εξουσιαστικό πρωτείο; Τότε θα γίνει αντιληπτό ότι δεν υπάρχει καμιά χρεία ‘’επαναθεώρησης της σχέσης μεταξύ πρωτείου και συνόδου’’.

Δ. ΚΕΡΑΜΙΔΑΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ

Δ. ΚΕΡΑΜΙΔΑΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ

Του θεολόγου κ. Ανδρεα Κυριακού

=====

Ο κ. Δημ. Κεραμιδάς, στο άρθρο του «Ορθόδοξοι, Καθολικοί και η κοινή ευθύνητης συνοδικότητας-Σκέψεις πάνω στο κείμενο του Κιέτι», αναφέρεται και στον Οικουμενισμό. Στο κείμενο του Κιέτι η Διεθνής Μικτή Επιτροπή Ορθοδόξων και Παπικών βλέπει «δυναμική του οικουμενικού διαλόγου» στην οποία πρέπει να καταστούν κοινωνοί «η θεολογική κοινότητα, ο λαός, ο κλήρος, ο μοναστικός κόσμος». 

Εν πρώτοις βλέπουμε μια γλώσσα που θυμίζει δηλώσεις πολιτικών. Τι πάει να πει «δυναμική»; Είναι έτοιμοι οι Παπικοί εν προκειμένω να δεχθούν τη διδασκαλία της Εκκλησίας παρατώντας τις αιρέσεις τους; Εδώ χρειάζεται μια σαφής απάντηση. Όλα τα άλλα είναι εκ του πονηρού. 

Το άλλο πάλι για την εμπλοκή των θεολόγων, του λαού, του κλήρου και των μοναχών τι θέλει να φανερώσει; Κατά την εκτίμησή μου την εμπλοκή των πάντων σε εκδηλώσεις λαϊκού οικουμενισμού, τουτέστιν, κοινών λατρευτικών εκδηλώσεων, συμπροσευχών, κοινών εκδηλώσεων, ομιλιών, διαλέξεων, επισκέψεων, συμποσίων, που να δίνουν την εντύπωση πως τίποτε δεν μας χωρίζει κι όλοι το ΙΔΙΟ είμαστε. 

Το συμπέρασμα του κ. Κεραμιδά είναι ότι «οικουμενική (sic) κίνηση δίχως προοπτική συμμετοχής του εκκλησιαστικού πληρώματος δεν θεραπεύει το σκοπό της ενότητος». Άρα, σε τελική ανάλυση και προσυπογράφει και υπονοεί σαφέστατα τα πιο πάνω.

Συνεχίζοντας επανέρχεται στην προσφιλή του «Σύνοδο» της Κρήτης τονίζοντας εμφαντικά: «στην Σύνοδο της Κρήτης… με τον πλέον επίσημο τρόπο διακηρύχθηκε ότι η οικουμενική (sic) κίνηση δεν είναι ξένη προς τη φύση της Ορθόδοξης Εκκλησίας». Ελλογιμώτατε, το μόνο σίγουρο είναι ότι, παρά τις μεγαλόστομες διακηρύξεις του Κολυμβαρίου, ο αιρετικός και προτεσταντικής εμπνεύσεως (και απόλυτης προτεσταντικής επικυριαρχίας) Οικουμενισμός του ΠΣΕ (κι όχι μόνον) είναι, τω όντι, ΞΕΝΟΣ και αλλότριος της φύσεως της Ορθοδόξου Εκκλησίας που είναι ΜΙΑ, χωρίς καμία ανάγκη του συντετριμμένου προτεσταντικού καλάμου. Έτσι είναι αναγκαία η καταγγελία των καρπών των οικουμενιστικών διαλόγων (δηλαδή των απαγορευμένων από τους ιερούς κανόνες συμπροσευχών και του μονίμου συναγελασμού μετα των αιρετικών) που ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ άρνηση της Ορθοδοξίας. 

Όσον αφορά δε την αναφορά του κ. Κεραμιδά στο «παραδοσιαρχισμό» αυτό (θυμίζει τη ρήση του συναξιακού Σωτ. Γουνελά) οδηγεί στον ευτελισμό και την απαξίωση των παραδιασιακών Ορθόδοξων πιστών που είναι, όπως και να το κάνουμε, ψαροκόκκαλο που κόλλησε στο λαιμό των οικουμενιστών. 

Όμως, πρέπει να παραδεχθούμε ότι μιλά σωστά όταν αναφέρεται στην «ακύρωση της αποδοχής της Συνόδου». Φυσικά αυτός το φοβάται και δεν το εύχεται. Εμείς και το επιθυμούμε και το ευχόμαστε, όχι γιατι είμαστε αντισυνοδικοί, αλλά τουναντίον επειδή είμαστε υπέρ της συνοδικότητος.

ΑΞΙΟΛΟΓΩΝΤΑΣ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΚΙΕΤΙ ΚΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ…

ΑΞΙΟΛΟΓΩΝΤΑΣ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΚΙΕΤΙ ΚΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ…

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

=====

Ο κ. Δημήτριος Κεραμιδάς (διδάσκων στο ποντιφικό πανεπιστήμιο Αγκέλικουμ της Ρώμης) σε άρθρο του, υπό τον τίτλο «Ορθόδοξοι, Καθολικοί και η κοινή ευθύνη της συνοδικότητας-Σκέψεις πάνω στο κείμενο του Κιέτι», προβαίνει σε αξιολόγηση του εν λόγω κειμένου. 

Ο συγγραφέας βλέπει στο μέλλον «προοπτική ευρυτέρων συναινέσων αναφορικά με το παπικό πρωτείο». Μήπως ενννοεί ότι η συναίνεση αυτή θα προέλθει από την εθελούσια παραίτηση του Πάπα από τις αναμφίβολα αντιχριστιανικές θέσεις του περί αλαθήτου; Η μήπως μας προϊδεάζει για το ουνιτικό μοντέλο; Το πρώτο φαντάζει εξωφρενικά απίθανο. Παπισμός χωρίς αλάθητο θυμίζει σκορδαλιά χωρίς σκόρδο. 

Ευκαιρίας δοθείσης ο Ελλογιμώτατος προχωρεί σε θέσεις και κρίσεις αναφορικά με τη Σύναξη του Κολυμβαρίου. Αφού μιλά για το θεσμό της συνοδικότητας έπρεπε να το αναφέρει. Τι μας λέει, όμως, επι τούτου; Βλέπει «ατομικές (και εξόχως αντισυνοδικές) ιδέες θεολόγων και ιεραρχών …που, υποβοηθούμενοι από μια ορισμένη ανεπάρκεια στην κοινοποίηση των οικουμενικών κεκτημένων στην εκκλησιαστική βάση, εμφανίζονται πρόθυμοι να προστατεύσουν την καθαρότητα της πίστης από …δήθεν δογματικές εκτροπές». Πολύ απλοποιεί τα πράγματα ο Ελλογιμώτατος. Από το άρθρο του διαχέεται ότι στο Κολυμβάριο είχαμε Σύνοδο,ότι λειτούργησε ο θεσμός της συνοδικότητος. Παραβλέπει το γεγονός της απουσίας της απόλυτης πλειονοψηφίας των Ορθοδόξων επισκόπων. Από τους άνω των 800 επισκόπων κλήθηκαν και προσήλθαν οι 159. Είναι αυτό στοιχείο συνοδικότητος; Ή μήπως αγνοεί το γεγονός ότι με τη μαγική συνταγή: 24 επίσκοποι (που παρίστανται) κι ένας Προκαθήμενος (που αποφασίζει), καταστρατηγείται αυθωρεί και παραχρήμα ο συνοδικός θεσμός; 

Όποιος μιλήσει εναντίον της προφανούς και πρωτοφανούς αυτής καταπάτησης της συνοδικότητος, αμέσως χαρακτηρίζεται ως πολέμιος του συνοδικού θεσμού διότι εμφορείται από «ατομικές και εξόχως αντισυνοδικές ιδέες», είτε θεολόγος είναι  αυτός, είτε ιεράρχης. Κανείς δεν δύνανται να ομιλήσει επί του θέματος, πλην των ειδημόνων! Οι άλλοι καλούνται απλώς να εφαρμόσουν τα αποφασισθέντα! Δεν του λέει τίποτε η απόφαση των τεσσάρων πατριαρχών του 1848 επί του θέματος και κυρίως η διαχρονική παράδοση περί του πώς γίνεται αποδεκτή μια Σύνοδος; Δεν βλέπει καμιά δογματική εκτροπή στην απόφαση του Κολυμβαρίου για τις «ετερόδοξες Εκκλησίες»; Πού πάει η αναφορά του Συμβόλου της Πίστεως «εις Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν»; Τω όντι τέρας αλλόκοτον και μίξις άμικτος η ανωτέρω απόφαση. Τι μόνο που ανησυχεί τον κ. Κεραμιδά είναι «μια ορισμένη ανεπάρκεια στην κοινοποίηση των οικουμενικών (sic) κεκτημένων στην εκκλησιαστική βάση»!!!