ΚΟΛΟΣΣΙΑΙΑ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΕΠΙΒΟΛΗΣ ΠΡΩΤΕΙΟΥ Ι΄

ΚΟΛΟΣΣΙΑΙΑ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΕΠΙΒΟΛΗΣ ΠΡΩΤΕΙΟΥ

Ι΄

Του κ. Γεωργίου Ιωάννου Καραλή

======

Πως είναι δυνατόν μία ατομικότητα, που στηρίζεται σε τόσο εύθραυστη αυτοσυνειδησία και ετερότητα, να αποτελεί τον ορισμό του επιμέρους ανθρώπου, αφού στηρίζεται σε σχήματα του παρόντος αιώνος που διαρκώς μεταβάλλονται; Η πως είναι δυνατόν και ο ίδιος ο Θεός να μη είναι μια αναγκαία αυταπάτη, αν επιμένουμε να τον φανταζόμαστε σαν τρεις ατομικές αυτοσυνειδησίες; Δεν είναι δυνατόν ποτέ να καθορίζουν τρεις ατομικές αυτοσυνειδησίες την πραγματικότητα ενός τρισυποστάτου Θεού αληθινού και μοναδικού. Ούτε μπορούμε να φανταζόμαστε μαθηματικές, γεωμετρικές, τριγωνικές σχέσεις μεταξύ των τριών και να τις εφαρμόζουμε στην Αγία Τριάδα. Αυτά τα πρα-γματα οι Πατέρες τα ονόμασαν αιρέσεις!

Η προσπάθεια αλλοίωσης των Πατέρων οδηγεί στην προσπάθεια άμεσου ξεπερασμού της θεολογίας των. 

Σύμφωνα με τους δυτικούς και τους «μεταπατερικούς» οι Πατέρες χρησιμοποίησαν την φιλοσοφία της εποχής τους, για να αναπτύξουν τις θεολογικές τοποθετήσεις τους. Γιατί λοιπόν σήμερα να μη χρησιμοποιήσουμε την μοντέρνα φιλοσοφία, όπως για παράδειγμα την φαινομενολογία, για να μπορέσουμε να τους ξεπεράσουμε και να φέρουμε πιο κοντά την ορθόδοξη και δυτική παράδοση; Αυτό επιχειρεί ο π. Μανουσάκης στο βιβλίο του: «Υπέρ της των πάντων ενώσεως». Στην σελίδα 14 αναφέρει: «Η φιλοσοφία έπαιξε και συνεχίζει να παίζει ένα ρόλο αναντικατάστατο στην άθρωση της πίστης, όπως ο πάπας Joseph Ratzinger, τωρινός emerito Benedetto XVI, αναφέρει με πολύ καθαρό τρόπο:

«Για μένα σαν θεολόγο η φιλοσοφία δεν έχει κανένα δικό της αυτοσκοπό. Αντιθέτως ακόμη μία φορά εμφανίζεται σαν την καθαρότητα της πίστεως, δένεται με την ακρίβεια μιας φιλοσοφικής σκέψεως, γι’ αυτό το φιλοσοφείν με σαφή τρόπο πραγματοποιεί ένα μέρος της θεολογικής εργασίας». Η παράδοση να χρησιμοποιηθεί η φιλοσοφία σαν υπηρέτρια της φιλοσοφίας από τους αρχαίους χρόνους, για την καλλιέργεια μιας οικουμενικής θεολογίας, δεν χάθηκε εντελώς από την μοντέρνα εποχή. Ο πρόδρομος αυτής που μπορούμε σήμερα να την ονομάσουμε «οικουμενική θεολογία», υπήρξε ο μέγας φιλόσοφος της αναγέννησης Νικόλαος Κουζάνο. 

Η συμμετοχή του στις συνόδους Βασιλείας και Φερράρας, αν και αυτοί οι σύνοδοι απέτυχαν, του έδωσε την δυνατότητα να μας δώσει εξαίρετες θεολογικές διατυπώσεις. …Το παρόν βιβλίο δίνει  στον αναγνώστη δύο παραδείγματα. Και τα δύο κεφάλαια του δευτέρου μέρους (εκείνα που αναφέρονται στο άκτιστο η κτιστό φως και στην θέληση η χάρη) αντλούν από την μοντέρνα φιλοσοφία και ειδικά από την φαινομενολογία, την προσπάθεια επανατοποθέτησης ορισμένων θεολογικών ζητημάτων που έγιναν διαφορές μεταξύ Ανατολής και Δύσης.»

Δεν θα επεκταθούμε σε αυτό το άρθρο στην ανάλυση των ονείρων του π. Μανουσάκη, ο οποίος επιχειρεί να διορθώσει τον Παλαμά και τον Μάξιμο τον Ομολογητή και να φέρει πιο κοντά την Ορθόδοξη και Παπική παράδοση!!! Δεν νομίζω ότι ο Μάξιμος ο Ομολογητής και ο Γρηγόριος Παλαμάς έχουν ανάγκη διορθώσεων και ειδικά από φιλοσόφους που χρησιμοποιούν την φαινομενολογία. Γιατί και οι δύο προαναφερθέντες Πατέρες ήταν θεόπνευστοι δηλαδή αλάθητοι η ασφαλείς και δεν έκαναν ούτε αριστοτελική φιλοσοφία, ούτε πλατωνική, ούτε βέβαια επιδέχονται της μοντέρνας φιλοσοφίας του σημερινού ανθρώπου. Όποιος απομακρύνεται από το κύρος και την ασφάλεια των Πατέρων, κατά την δική μου άποψη, δεν εκφράζει την καθαρότητα της πίστεως. Ο Αγ. Γρηγόριος ο Παλαμάς το λέει ξεκάθαρα:

«Τι γαρ ουν τουτέστιν αληθής ευσέβεια; το μη προς τους θεοφόρους Πατέρας αμφισβητείν. Και γαρ των προειρημένων αγίων αι θεολογίαι όρος εισί θεοσεβείας αληθούς και χάραξ» (Επιστ. στον Μοναχό Διονύσιο παράγραφος 7).

ΠΗΓΗ:

Ορθόδοξος Τύπος

ΚΟΛΟΣΣΙΑΙΑ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΕΠΙΒΟΛΗΣ ΠΡΩΤΕΙΟΥ Θ΄

ΚΟΛΟΣΣΙΑΙΑ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΕΠΙΒΟΛΗΣ ΠΡΩΤΕΙΟΥ

Θ΄

Του κ. Γεωργίου Ιωάννου Καραλή

=====

Τα λεγόμενα του π. Μανουσάκη διατύπωσαν οι σχολαστικοί και οι Πατέρες μας από τον Μέγα Φώτιο μέχρι και τον Παλαμά, τα είχαν συνειδητοποιήσει καλύτερα από αυτόν, γι’ αυτό και τα ονόμασαν αιρέσεις. Αλλά βέβαια οι Πατέρες μας δεν όριζαν το πρόσωπο όπως το ορίζει ο Μητροπολίτης Περγάμου, γι’ αυτό και δεν ανακάλυψαν, όπως αυτός, προσφάτως, ότι οι παπικοί, επειδή ενδιαφερόντουσαν για την καθαρότητα και πληρότητα των σχέσεων, τοποθέτησαν στο σύμβολο της πίστεως το filioque!!! 

Οι Πατέρες, επειδή δεν έκαναν φιλοσοφία και οντολογία, δεν πήραν την τέταρτη κατηγορία του Αριστοτέλους, δηλαδή την σχέση, για να ξεχωρίσουν τα πρόσωπα της Παναγίας Τριάδος καθώς και τα ανθρώπινα. Τα πρόσωπα οι Καππαδόκες τα όρισαν όπως είδαμε σαν διακρίσεις ακοινώνητες. Μία διάκριση δεν έχει ανάγκη μιας σχέσεως, για να διαχωρισθεί. Δεν είναι ένα εγώ, μία ατομική αυτοσυνειδησία, που βρίσκεται σε σχέση με ένα εσύ, μία άλλη ατομική αυτοσυνειδησία, γιατί κάθε ατομική αυτοσυνειδησία έχει ανάγκη να κάνει  σύγκριση μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας, επειδή κανένας  δεν γνωρίζει το πραγματικό του είναι. Επειδή η κάθε ατομική αυτοσυνειδησία στηρίζεται σε φαντασιώδεις εικόνες που μεταβάλλονται, και όχι στην πραγματικότητα, καμία απολύτως σχέση δεν είναι δυνατόν ποτέ να ορίσει το πρόσωπο. Δεν υπάρχει κανένα εγώ και κανένα εσύ που διαλέγονται και αγαπούν το ένα το άλλο, γιατί και το εγώ και το εσύ είναι εντελώς φαντασιακές συλλήψεις, δηλαδή αναγκαίες αυταπάτες – στην πτωτική κατάσταση που ζούμε –  που μεταβάλλονται, πολλές φορές χωρίς έλεος. Φανταστείτε για παράδειγμα  τον Γιώργο να ανακαλύπτει ότι δεν είναι Έλληνας, μα  Τούρκος. Η εικόνα που είχε σχηματίσει για τον εαυτό του χάνεται και βρίσκεται ο ίδιος σε μεγάλη κρίση με  τον άμεσο περιβάλλον του. Όταν πριν από χρόνια ζούσε στην Ελλάδα και δεν χρησιμοποιούσε το διαδίκτυο, νόμιζε ότι οικογένεια είναι η σχέση μιας γυναίκας μ’ ένα άντρα με άμεση συνέπεια την γέννηση παιδιών. Τώρα στην Ευρώπη και στο διαδίκτυο αυτή η εικόνα έχει μεταβληθεί. Βλέπει ότι η οικογένεια αποτελείται από τέσσερα άτομα, δύο φυσικούς γονείς που είναι χωρισμένοι, συνοδευόμενοι ο καθένας από άλλη γυναίκα η άντρα. Η παρατηρεί ότι υπάρχουν γονείς του ιδίου φύλου, δύο γυναίκες η δύο άντρες που έχουν υιοθετήσει παιδιά. Αυτό μπορεί να έχει άμεση επιρροή και στην σχέση του Γιώργου με την γυναίκα του, που θα μπορούσε να τους οδηγήσει και σε διαζύγιο, γιατί πλέον η εικόνα  που είχαν για την οικογένεια έχει ριζικά  μεταβληθεί.

(Συνεχίζεται)

ΠΗΓΗ:

Ορθόδοξος Τύπος

ΚΟΛΟΣΣΙΑΙΑ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΕΠΙΒΟΛΗΣ ΠΡΩΤΕΙΟΥ Η΄

ΚΟΛΟΣΣΙΑΙΑ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΕΠΙΒΟΛΗΣ ΠΡΩΤΕΙΟΥ

Η΄

Του κ. Γεωργίου Ιωάννου Καραλή

=====

Το filioque

__________

Είδαμε ότι ο Αυγουστίνος ορίζει τα πρόσωπα σαν σχέση του εγώ με το εσύ. Αυτή τη σχέση την παίρνουν οι σχολαστικοί και την εφαρμόζουν στο δικό τους σύστημα. Δηλαδή με τη σχέση ουσίας προσπαθούν να ορίσουν τα πρόσωπα στην Παναγία Τριάδα. Ξέρουμε ότι στην Τριάδα τα πρόσωπα είναι τρία, ο Πατήρ, ο Υιός και το Πνεύμα. Σε τι σχέση ουσίας θα βρίσκονται μεταξύ τους, ώστε να μπορέσουμε να τα ορίσουμε; Ο Πατήρ γεννάει τον Υιό. Η γέννηση είναι αυτή που βάζει σε αντίθεση τον Πατέρα από τον Υιό, τον φέρνει σε σχέση, επομένως ορίζει και τον Πατέρα και τον Υιό. Ο Πατήρ όμως βρίσκεται στην κορυφή και δεξιά έχει τον Υιό που με την γέννηση βρίσκεται σε σχέση μαζί του. Στα αριστερά όμως βρίσκεται το Πνεύμα. Η γέννηση είπαμε είναι η σχέση Πατρός και Υιού. Ποιά όμως θα είναι η σχέση Πατρός και Πνεύματος;  Θα έλεγε κανείς η εκπόρευσις. Αλλά αν ήταν μόνο η εκπόρευσις, τότε η εκπόρευσις θα ήταν το ίδιο με την γέννηση και το Πνεύμα θα ταυτιζόταν με τον Υιό. Για να το καταλάβετε καλύτερα. Έχουμε τον Πατέρα στην κορυφή, δεξιά τον Υιό και αριστερά το Πνεύμα. Το δεξιό ορίζεται σαν αντίθεση, σχέση με το αριστερό. Είναι δεξιό γιατί δεν είναι αριστερό, σχέση αντίθεσης. Αν τώρα πούμε ότι το Πνεύμα εκπορεύεται εκ του Πατρός μόνον, τότε θα είχαμε την αντίθεση μεταξύ Πατρός και Πνεύματος, μα αυτή η αντίθεση, είναι δεξιά η αριστερά; Με άλλα λόγια, πως ξεχωρίζεται από την αντίθεση σχέση μεταξύ Πατρός και Υιού, δεδομένου ότι το δεξιό με την κορυφή διαχωρίζεται από μία σχέση; Αν η εκπόρευσις ήταν μία σχέση μόνο του Πατρός και του Πνεύματος τότε θα έπρεπε να ήταν ταυτόσημη με την γέννηση. Άρα πως θα ξεχωρίσουμε την σχέση του Πατρός προς δεξιά και προς αριστερά; Κατά συνέπεια, για να ξεχωρίσουμε το αριστερό από το δεξιό θα πρέπει να πούμε ότι το Άγιο Πνεύμα, που είναι αριστερά, εκπορεύεται από τον Πατέρα, αλλά αυτή η εκπόρευσις δεν είναι γέννησις, δεν τραβάει δεξιά, γιατί το δεξιό ξεχωρίζεται από το αριστερό, επειδή το Πνεύμα εκπορεύεται όχι μόνο από τον Πατέρα, αλλά και από τον Υιό. Με αυτούς τους λεπτούς μαθηματικούς- γεωμετρικούς στοχασμούς οι σχολαστικοί ξεχωρίζουν το δεξιό από το αριστερό της εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος από τον Πατέρα και τον Υιό.

Να πως εφαρμόζεται λοιπόν η θεολογία της προσωπικής σχέσεως στο Filioque. Να γιατί, αν δεχθούμε την θεολογία του προσώπου ως σχέσεως, θα πρέπει να καθορίσουμε και την σχέση μεταξύ Υιού και Πνεύματος και να δεχθούμε απαραιτήτως την εκπόρευση εκ Πατρός και Υιού. Μας το λέει ξεκάθαρα ο κύριος Μανουσάκης στο βιβλίο του «Υπέρ της των πάντων ενώσεως» (σ. 40-41): «Θα ήθελα να μιλήσω και δια το δόγμα που λέει ότι το Άγιον Πνεύμα εκπορεύεται εκ του Πατρός και του Υιού…Το μυστήριον της συζητήσεως αφορά την σχέση μεταξύ Υιού και Πνεύματος. Η Παράδοση και η Αποκάλυψη της Εκκλησίας ξεχώρισαν αρκετά καλά την σχέση μεταξύ Πατρός και Υιού από τη μία μεριά και την σχέση Πατρός και Πνεύματος από την άλλη. Στην πρώτη μιλάμε για γέννηση στην δεύτερη για εκπόρευση. Αυτά όμως τα ονόματα δεν μας λένε τίποτε παραπάνω από το γεγονός ότι η Αγία Τριάδα είναι μία κοινωνία προσώπων, μία κοινωνία που λέει ότι υπάρχει μία ενότητα καταλαβαίνοντας όμως και την ετερότητα και μας διδάσκει ότι η Πηγή αυτών των κοινών σχέσεων είναι το πρόσωπο του Πατρός που το πιστεύω τον ταυτίζει με τον ένα μοναδικό Θεό (μοναρχία Πατρός). Η Καθολική θεολογία όμως ενδιαφερομένη πιο πολύ για την καθαρότητα και την πληρότητα ως προς την ορθόδοξη, κατάλαβε πολύ νωρίς μία τρίτη σχέση, δηλαδή αυτήν του Υιού και του Πνεύματος που δεν είχε ποτέ μελετηθεί και έμενε χωρίς απάντηση. Ιστορικώς η απάντηση της Καθολικής θεολογίας σε αυτήν την έλλειψη αποτελούνταν από τον διπλασιασμό της σχέσεως μεταξύ Πατρός και Πνεύματος, για να καθορίσει εκείνη την σχέση μεταξύ Υιού και Πνεύματος, δηλαδή την εκπόρευση (εκ του Υιού). 

Από την άλλη μεριά η Ορθόδοξη θεολογία συνειδητοποίησε τώρα τελευταία το πρόβλημα που οι καθολικοί θεολόγοι θέλησαν να επιλύσουν από τον Μεσαίωνα. Όμως, κι αυτό είναι μία ατυχής περίσταση στην ιστορία, οι Ορθόδοξοι θεολόγοι πριν συνειδητοποιήσουν ποιό ήταν το πρόβλημα, αντέδρασαν πολεμικά έναντι στην λύση που προτεινόταν».

(Συνεχίζεται)

ΠΗΓΗ:

Ορθόδοξος Τύπος

ΚΟΛΟΣΣΙΑΙΑ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΕΠΙΒΟΛΗΣ ΠΡΩΤΕΙΟΥ Ζ΄

ΚΟΛΟΣΣΙΑΙΑ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΕΠΙΒΟΛΗΣ ΠΡΩΤΕΙΟΥ

Ζ΄

Του κ. Γεωργίου Ιωάννου Καραλή

=====

Ας δούμε όμως πως ορίζουν την ενότητα στην Τριάδα οι Πατέρες. Είδαμε ότι τα πρόσωπα ορίζονται από τους Καππαδόκες ως διακρίσεις ακοινώνητες και εξηγήσαμε ότι η κοινωνία δεν είναι των προσώπων, αλλά της ουσίας και των ενεργειών αυτής. Ο Θεός είναι ένας, όχι γιατί οι διακρίσεις, δηλαδή τα πρόσωπα, προηγούνται των ενώσεων, δηλαδή της φύσεως. Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, ο Θεός δεν θα ήταν ένας αλλά τρεις, και θα πέφταμε στην τριθεΐα. Για τους Καππαδόκες τα πρόσωπα είναι διακρίσεις ακοινώνητες της μιας φύσεως και δεν προηγούνται ούτε έπονται αυτής. Τα πρόσωπα, από τη μία μεριά, έχουν μία Πηγή που είναι ο Πατήρ. Ο Υιός γεννιέται και το Πνεύμα εκπορεύεται, δηλαδή και τα δύο έχουν την αρχή στον Πατέρα (μοναρχία του Πατρός). Δεν σημαίνει όμως ότι αυτό αρκεί, για να έχουμε ένα Θεό. Στην ελληνική μυθολογία ο Ζευς είναι η αρχή των δώδεκα θεών και έχουμε μοναρχία του Διος. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι υπάρχει ένας Θεός, αλλά δώδεκα. Και στον άνθρωπο παρατηρούμε ότι όλοι μας προερχόμαστε από τον Αδάμ που τον κατασκεύασε ο Θεός, αλλά δεν έχουμε τον ένα άνθρωπο, αλλά τους πολλούς. 

Αν παρατηρήσουμε και την Τοπική Εκκλησία, ο Επίσκοπος είναι ο πρώτος, σύμφωνα με την θεολογία του Ζηζιούλα, αλλά δεν μου προκύπτει ότι το εκκλησιαστικό σώμα, παρ’ ότι έχει ένα πρώτο, είναι ο ένας άνθρωπος, αλλά οι πολλοί. Αυτό το ήξεραν οι Πατέρες, και μαζί με την μοναρχία του Πατρός προσέθεσαν  την Μοναρχία της θείας ουσίας. Δηλαδή ο Θεός είναι ένας, όχι μόνο γιατί οι δύο έχουν την αρχή στον Πατέρα, αλλά κυρίως γιατί και οι τρεις έχουν μία ουσία και μία ενέργεια. Γι’ αυτό «ει γαρ και τριλαμπεί, μοναρχεί το θείον».

Καιρός να σταματήσουμε να παρερμηνεύουμε και το σύμβολο της πίστεως της Νικαίας/Κων/πόλεως. Ο π. Μανουσάκης ισχυρίζεται ότι: “όπως δείχνει και το σύμβολο της πίστεως που απαγγέλλουμε σε κάθε ευχαριστιακή σύναξη, ο ένας Θεός που πιστεύουμε είναι το πρόσωπο του Πατρός: Πιστεύω εις ένα Θεόν Πατέρα Παντοκράτορα. Η ενότης του Θεού δεν σώζεται από την ουσία που είναι απρόσωπος, αλλά από το πρόσωπο του Πατρός” (σ. 62). Δηλαδή, ο Υιός και το Πνεύμα δεν είναι ένας Θεός; 

Τι είναι, ημίθεοι, δεύτερος και τρίτος Θεός, κατώτεροι, κτίσματα; Ξεχνά όμως ο π. Μανουσάκης ότι η Οικουμενική σύνοδος της Νικαίας δεν μας μίλησε για τον Πατέρα, αλλά για το ομοούσιον. Ο ένας Θεός δεν είναι μόνο ο Πατήρ, αλλά και ο Υιός και το Πνεύμα, καθότι ομοούσια του Πατρός. Και το σύμβολο της πίστεως αρχίζει με το Πιστεύω εις ένα Θεόν. Ο Θεός είναι η ουσία. Επειδή όμως η ουσία δεν είναι απρόσωπος, μετά προσθέτει στην ουσία το ιδιάζον και λέει, Πιστεύω εις ένα Θεό Πατέρα. Και πάλι, Πιστεύω εις ένα Θεόν (δεν το επαναλαμβάνει, το συνδέει με το και) Υιόν, και πάλι, πιστεύω εις ένα Θεόν Πνεύμα Άγιον. Για όποιον θα είχε αμφιβολίες, ας διαβάσει το επόμενο κείμενο του Μεγάλου Βασιλείου, και ας σταματήσουμε να δεχόμαστε αρειανικές ομολογίες.

“Δια τούτο ουσίαν μεν μίαν επί της θεότητος ομολογούμεν, ώστε τον του είναι λόγον μη διαφόρως αποδιδόναι, υπόστασις δε ιδιάζουσαν, ίν’ ασυγχύτως ημίν και τετρανωμένη η περί Πατρός και Υιού και Αγίου Πνεύματος, έννοια ενυπάρχη μη γαρ νοούντων ημών τους αφορισμένους περί έκαστον χαρακτήρας, οίον πατρότητα και υιότητα και αγιασμόν, αλλ’ εκ της κοινής εννοίας του είναι ομολογούντων Θεόν, αμήχανον υγιώς τον λόγον της πίστεως αποδίδοσθαι, χρη ουν τω κοινώ το ιδιάζον προστιθέντας, ούτω την πίστιν ομολογείν: κοινόν η θεότης ίδιον η πατρότης, συνάπτοντος δε λέγειν: πιστεύω εις ένα Θεόν Πατέρα και πάλιν εν τη του Υιού ομολογία το παραπλήσιον ποιείν, τω κοινώ συνάπτειν το ίδιον και λέγειν: Πιστεύω εις ένα Θεόν Υιόν, ομοίως και επί του Πνεύματος του Αγίου κατά το ακόλουθον της εκφωνήσεως την προφοράν σχηματίζοντας λέγειν: Πιστεύω εις τον Θεόν Πνεύμα το άγιον. Ώστε δι’ όλου και την ενότητα σώζεσθαι εν τη της μιας θεότητος ομολογία και το των προσώπων ιδιάζον ομολογείσθαι εν τω αφορισμώ των περί έκαστον νοουμένων ιδιωμάτων" (Μέγας Βασίλειος, Επιστολή 236,6. PG 32,884).

(Συνεχίζεται)

ΠΗΓΗ:

Ορθόδοξος Τύπος

ΚΟΛΟΣΣΙΑΙΑ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΕΠΙΒΟΛΗΣ ΠΡΩΤΕΙΟΥ ΣΤ΄

ΚΟΛΟΣΣΙΑΙΑ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΕΠΙΒΟΛΗΣ ΠΡΩΤΕΙΟΥ

ΣΤ΄

Του κ. Γεωργίου Ιωάννου Καραλή

=====

Εκείνο όμως που δεν τόλμησαν να κάνουν οι Ρωμαιοκαθολικοί θεολόγοι είναι να συνδέσουν την εκκλησιολογία του πρωτείου του πάπα με την τριαδολογία. Αυτό το επεχείρησε πρώτος ο Μητρ. Περγάμου και μας το αναφέρει ο π. Μανουσάκης στο βιβλίο του «Υπέρ της των πάντων ενώσεως». Ο Μητροπολίτης Περγάμου βλέπει πρωτείο και στην Αγία Τριάδα και αυτό είναι το πρωτείο του Πατρός! Σύμφωνα με την σκέψη του, ο Πατήρ είναι αυτός που δίνει την ενότητα στην Παναγία Τριάδα, και την ονομάζει Μοναρχία του Πατρός. Οι ακοινώνητες διακρίσεις, σύμφωνα με την ορολογία των Καππαδοκών, βρίσκονται σε προσωπική κοινωνία κατά τον Ζηζιούλα, και το πρόσωπο του Πατρός είναι αυτό που δίνει την ενότητα των τριών. Επομένως ο Πατήρ έχει ένα πρωτείο προσωπικό και είναι αυτό το πρωτείο που θα δώσει την ενότητα των ακοινωνήτων διακρίσεων (σύμφωνα με την ορολογία των Καππαδοκών και Ανατολικών Πατέρων), όταν αυτά θα βρεθούν σε προσωπική κοινωνία και σχέση! Η ουσία δεν έχει να κάνει τίποτε. Είναι μία αναγκαιότητα που έχει καταργηθεί. 

Παρακολουθείστε τι μας λέει ο π. Μανουσάκης στην σελίδα 64: “Ο Μητρ. Ζηζιούλας αφιέρωσε πολλά άρθρα πάνω σ’ αυτό το θέμα (δύο έχουν δημοσιευθεί προσφάτως στο επίσημο περιοδικό της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος), στα οποία μας λέει ότι το πρωτείο είναι πάντοτε συνδεδεμένο με το πρόσωπο. Η εξέχουσα προσφορά του Ζηζιούλα στο ζήτημα του πρωτείου είναι η άρνησή του να χωρίσει το πρωτείο από την αληθινή και σωστή θεολογία [δηλαδή αυτή του προσώπου] τοποθετώντας το πρωτείο της εκκλησιολογίας μέσα στο μυστήριο  της Αγίας Τριάδος που είναι ετερότητα σε κοινωνία. Γράφει λοιπόν ότι η δημιουργία του επισκοπικού αξιώματος είναι σε τελευταία ανάλυση δεμένη με την τριαδικότητα του Θεού, στην οποίαν η κοινωνία των προσώπων γίνεται ενότης [Προσέξτε, στην Παναγία Τριάδα η ενότης γίνεται, δηλαδή επιτυγχάνεται, δεν υπάρχει σαν ουσία η φύση] μόνο στο πρόσωπο του Πατρός. 

Καλό θα ήταν να αναφερθεί το γράμμα του Μαξίμου Βεργόπουλου, γιατί αυτό περιγράφει καλύτερα την διαλεκτική μεταξύ του ενός και των πολλών, μεταξύ πρωτείου και συνοδικότητος: ‘Το γενικό πλαίσιο στο οποίο θα πρέπει να τοποθετηθεί η σχέση μεταξύ πρωτείου και συνοδικότητος είναι αυτό της Αγίας Τριάδος, δηλαδή η κοινωνία της ζωής των τριών προσώπων της Αγίας Τριάδος. Ειδικά η ύπαρξη του διακονήματος του πρωτείου είναι αντανάκλαση της Αγίας Τριάδος, γιατί όπως είδαμε ο Ζηζιούλας λέει ότι το πρόσωπο δια του οποίου η κοινωνία της Αγίας Τριάδος γίνεται ενότης είναι ο Πατήρ’.”

Με άλλα λόγια ο π. Μανουσάκης και ο Μητρ. Περγάμου μας λένε ότι όποιος δεν δέχεται το πρωτείο του πάπα είναι όχι μόνο αιρετικός, αλλά και δεν δέχεται την ενότητα στην Παναγία Τριάδα!!! Είναι εξωφρενική μία τέτοια τοποθέτηση, δεν έχει ειπωθεί από κανένα θεολόγο η Πατέρα σε Δύση και Ανατολή. Αιρετικοί και αρνητές της Αγίας Τριάδος λοιπόν είναι, κατά τον Μανουσάκη, όλοι αυτοί που δεν δέχονται την θεολογία του πρωτείου που εξασφαλίζει την ενότητα. Άνευ πρωτείου δεν υπάρχει ενότης ούτε φύσεως ούτε ουσίας ούτε ενεργειών. 

Αιρετικός και ο Παλαμάς που δεν δέχεται την θεολογία του πρωτείου και ονομάζει την Εκκλησία κοινωνία θεώσεως. Γιατί κατά τον π. Μανουσάκη “Δεν μπορεί να γίνει δεχτό, όπως πολύ συχνά λέγεται, ότι η ενότης των Ορθοδόξων Εκκλησιών επιτυγχάνεται από τον κοινό κανόνα της πίστεως και λατρείας καθώς και από την οικουμενική σύνοδο σαν θεσμό. Όλα τα προαναφερθέντα είναι παράγοντες απρόσωποι, ενώ στην ορθόδοξο θεολογία η αρχή ενότητος είναι πάντα ένα πρόσωπο” (σ. 64, βλ. κείμενο του Μητρ. Ελπιδοφόρου). 

Κατά συνέπεια, σύμφωνα με αυτή την θεώρηση, η θέωση, η πίστη, το δόγμα είναι απρόσωποι παράγοντες, καθώς και η οικουμενική σύνοδος άνευ πρωτείου του πάπα!!! Αιρετικός λοιπόν ο Μάξιμος ο Ομολογητής και οι Ανατολικοί Πατέρες που μιλάνε για θέωση!!! Κατά συνέπεια, απρόσωπες και χωρίς την ενότητα  οι πανορθόδοξοι σύνοδοι της εποχής του Γρηγορίου Παλαμά, οι ομολογίες των Πατέρων, και ο κάθε διδάσκαλος και άγιος της Εκκλησίας εκφέρει μόνο προσωπικές απόψεις που δεν οδηγούν στην ενότητα, αν δεν έχει την έγκριση του πρώτου, δηλαδή του πάπα της Ρώμης!

(Συνεχίζεται)

ΠΗΓΗ:

Ορθόδοξος Τύπος

ΚΟΛΟΣΣΙΑΙΑ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΕΠΙΒΟΛΗΣ ΠΡΩΤΕΙΟΥ Ε΄

ΚΟΛΟΣΣΙΑΙΑ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΕΠΙΒΟΛΗΣ ΠΡΩΤΕΙΟΥ

Ε΄

Του κ. Γεωργίου Ιωάννου Καραλή

=====

Ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Παπαδόπουλος παρατηρεί, αναφερόμενος στον Θεόδωρο Στουδίτη: «Μόνον εκ παρερμηνείας ηδύνατό τις να υπολάβη ότι τ’ ανωτέρω έχουσιν κυριολεκτικήν έννοιαν και ότι αντιπροσωπεύουσιν πραγματικήν κατάστασιν. Ο μελετών την βυζαντινήν επιστολογραφίαν θα εύρη παρομοίας υπερβολικάς εκφράσεις και παρόμοια κοσμητικά επίθετα. Αλλ’ επί πλέον ο μελετών αυτού του Θεοδώρου Στουδίτου τας επιστολάς θα εύρη και προς άλλους απευθυνομένας παρομοίας εκφράσεις. Λ.χ. τον αυτοκράτορα ονομάζει «χριστομίμητον», «θεώνυμον», «θεόσεπτον», προς τον λογοθέτη Παντολέοντα γράφων μεταχειρίζεται την φράσιν «σου το πνευματοκίνητον στόμα». Προς τον Ιωάννην Μονεμβασίας και ηγούμενον Μεθόδιον τους «θεοτιμήτους» γράφων λέγει ότι «ενεργούσιν θεοβούλως», προς τον Εφέσου Θεόφιλον «η συ ιερά κορυφή πρωτοπάτωρ». Τον Πατριάρχην Νικηφόρον τιτλοφορεί «κεφαλή ημών» «κορυφή της καθ’ ημάς Εκκλησίας», «αρχιποίμην» «θεία και κορυφοτάτη κάρα», «κορυφαιότατος αρχιερεύς», «μέγας ήλιος της ορθοδοξίας πνευματοκινήτως φθεγγόμενος». Τους Πατριάρχας της Ανατολής χαρακτηρίζει δια παρομοίων κοσμητικών επιθέτων «αγία αποστολική θειοτάτη κορυφή», «μεγάλη και θεία κεφαλή». Προς δε των Ιεροσολύμων έγραφε. «Τω τα πάντα αγιωτάτω Πατρί Πατέρων, φωστήρι φωστήρων, κυρίω μου Δεσπότη, Πατριάρχη Ιεροσολύμων, Θεόδωρος ελάχιστος Πρεσβύτερος και ηγούμενος Στουδίου … Συ πρώτος Πατριαρχών καν πεντάζεις τω αριθμώ. Οι γαρ ο Επίσκοπος των ψυχών και των όλων αρχιερεύς και εγεννήθη και έδρασε και ανέστη και έζησε, και ανελήφθη, εκεί δηλονότι το υπεραίον απάντων αξίωμα… Γενού ημίν εις των δώδεκα Αποστόλων, ω Μακαριώτατε».

Ώστε ο Θεόδωρος Στουδίτης επικαλούμενος την κατά της εικονομαχίας συνδρομήν του πάπα Ρώμης μεταχειρίζεται κοσμητικά επίθετα οία και προς άλλους μετεχειρίσθη, δεν αναγνωρίζει δε πρωτείον αυτού εξουσίας επί της όλης Εκκλησίας. Ονομάζει τον ΚΠολεως ως «θεία και κορυφαία των κεφαλών ακρότης», ως Οικουμενικόν, τον Ιεροσολύμων «πρώτον Πατριαρχών» και τον Ρώμης ομοίως, αλλά θεωρεί τους πέντε Πατριάρχας «ομοταγείς ως τους Αποστόλους», υπό κεφαλήν τον Ιησούν Χριστόν (Επιστολή β,66). Εις τους πέντε Πατριάρχας κατά τον Θεόδωρον τον Στουδίτη ανήκει η κρίσις των θείων δογμάτων (επιστολή β, 129) προς συγκρότησιν Οικουμενικής Συνόδου είναι απαραίτητος η παρουσία πάντων (επιστολή Α, 38, Β, 129). Εν τοιαύτη εννοία ονομάζει την Εκκλησίαν «το πεντακόρυφον εκκλησιαστικόν σώμα» και την αγιοτάτην αυτής αρχήν «το πεντακόρυφον κράτος» (επιστολή Β, 62, 63, 129).

Επομένως είναι εντελώς αβάσιμα τα εξ αυτών συμπεράσματα των Λατίνων θεολόγων (και του π. Μανουσάκη, καθώς και του Μητροπολίτου Περγάμου) περί του ότι δήθεν ο Θεόδωρος ανεγνώριζε το πρωτείον εξουσίας του Πάπα της Ρώμης.

(Συνεχίζεται)

ΠΗΓΗ:

Ορθόδοξος Τύπος

ΚΟΛΟΣΣΙΑΙΑ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΕΠΙΒΟΛΗΣ ΠΡΩΤΕΙΟΥ Δ΄

ΚΟΛΟΣΣΙΑΙΑ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΕΠΙΒΟΛΗΣ ΠΡΩΤΕΙΟΥ

Δ΄

Του κ. Γεωργίου Ιωάννου Καραλή

=====

Ο «μεταπατερικός» ορθόδοξος θεολόγος, που γράφει για το ίδιο θέμα είναι ο Αρχιμ. Παντελεήμων Μανουσάκης. Το σχετικό πρόσφατο βιβλίο έχει τίτλο “Υπέρ της των πάντων ενώσεως» με πρόλογο του Αρχιεπισκόπoυ Κωσταντινουπόλεως και Νέας Ρώμης κ. Βαρθολομαίου, και κυκλοφόρησε προσφάτως στην Ιταλία από τις εκδόσεις του Μπόζε. Το βιβλίο υπάρχει σε αγγλική και ιταλική έκδοση, και δεν είναι τυχαίο που το Μπόζε αμέσως το μετάφρασε και το εξέδωσε. Ο αναγνώστης θα καταλάβει καλύτερα όταν διαβάσει την μετάφραση ορισμένων παραγράφων. Στην σελίδα 52 διαβάζουμε:

“Το φαινόμενο του αντιπαπισμού, που γίνεται αντιληπτό από την άρνηση να δεχθούμε ένα πρώτον στην καθολική εκκλησία, και η ανύψωση αυτής της άρνησης σε σημείο που δήθεν χαρακτηρίζει όλη την ορθόδοξη εκκλησία, είναι καθαρα αιρετικό. (Δηλαδή, κατά τον π. Μανουσάκη όποιος δεν δέχεται το πρωτείο του επισκόπου Ρώμης είναι αιρετικός). Λέω κάτι τέτοιο για να ανταποδώσω την χάριν, ούτως ειπείν, σε όλους αυτούς που βάλθηκαν να προστατέψουν την ορθοδοξία από κάθε αίρεση. Και αίρεση είναι μόνο αυτό που αυτοί βλέπουν. Οποιαδήποτε διαφορά, όχι μόνο του δόγματος αλλά και της λειτουργίας, της γλώσσας, των ενδυμάτων, της όψης, σίγουρα κατανοείται ως αίρεση. Για να προλάβω την αντίδραση από αυτή την επικίνδυνη διατύπωση, ερωτώ αν είναι δυνατόν ο αντιπαπισμός να συγχέεται με την ορθοδοξία. Το φαινόμενο, όμως, του αντιπαπισμού εμφανίσθηκε μέσα στους κόλπους της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Αυτοί που θέλουν να υπερυψώσουν την αντίδρασή τους στον πάπα σαν ορισμό της Ορθοδόξου Εκκλησίας δεν καταλαβαίνουν ότι, αν βρισκόντουσαν σε σωστό δρόμο, η δική τους κατανόηση για την Εκκλησία θα ήταν καταδικασμένη να θεωρηθεί σαν ένα  θρησκευτικό κλαμπ (σύλλογο), που δεν θα μπορούσε να ενωθεί με την εκκλησία την προ του σχίσματος, ένα κλαμπ που θα είχε λόγο ύπαρξης αυτό ειδικά, στο οποίο αντιτίθεται. Γιατί δεν μπορούμε να ορίσουμε Ορθοδοξία όλα αυτά τα πράγματα τα οποία αντιτίθενται στην πίστη της Καθολικής Εκκλησίας”.

Ο π. Μανουσάκης συνεχίζοντας υποστηρίζει ότι η Ορθόδοξη εκκλησία έχει επιτακτική ανάγκη ενός πρωτείου, αν θέλει να μη είναι κλαμπ η σύλλογος η παραεκκλησιαστική οργάνωση: «Η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει ανάγκη ενός πρώτου σε παγκόσμιο επίπεδο» (σ. 54) και συνεχίζει «Μια εμπειρία  (αναφέρεται στο 2005) με ανάγκασε να καταλάβω το παράδοξο ότι οι Ορθόδοξες Εκκλησίες δεν μπορούν να ενωθούν στην Ρώμη αν δεν είναι ενωμένες με την Ρώμη. Θέλω να πω με αυτό το παράδοξο ότι η έλλειψη εξουσίας ενός πρώτου σε πανορθόδοξο επίπεδο είναι αυτό που  εμποδίζει τους αγώνες μας να βρούμε μία διέξοδο σ’ αυτήν την ίδια την θεσμική έλλειψη. Με άλλες λέξεις, το γεγονός ότι σήμερα οι Ορθόδοξες Εκκλησίες αρνούνται να δεχθούν το πρωτείο μεταξύ τους, όπως αυτό εξασκείται στην Καθολική Εκκλησία είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα στον διάλογο με την Ρώμη».

Γιατί όμως για τον π. Μανουσάκη ο αντιπαπισμός είναι μία καθαρή αίρεση; Γιατί αντιτίθεται στην «υπέρτατη αλήθεια» του χριστιανισμού που είναι το πρόσωπο, γιατί απορρίπτει τη θεολογία του προσώπου. Από την άλλη μεριά, ο παπισμός και το πρωτείο είναι η ενσάρκωση της υπέρτατης αυτής αλήθειας, γιατί το πρωτείο του επισκόπου Ρώμης είναι καθαρά προσωπικό! Κατά συνέπεια όποιος δεν δέχεται αυτήν την αλήθεια είναι αιρετικός! “Η άρνηση αναγνώρισης της ανάγκης να επενδύσει κανείς στο συγκεκριμένο πρόσωπο του αποστολικού λειτουργήματος του καθολικού πρωτείου οδήγησε μερικούς ορθόδοξους μελετητές, όπως τον Αντώνιο Αλεβιζόπουλο, Στέργιο Σάκκο και άλλους, στην προσπάθεια να ερμηνεύσουν το χωρίο του πρωτείου του Πέτρου στον Ματθαίο 16,18-19 (Καγώ δε σοι λέγω συ ει Πέτρος και επί ταύτη τη πέτρα οικοδομήσω μου την Εκκλησίαν») ως αναφερόμενο στην ομολογία του Πέτρου και όχι στο πρόσωπο του Πέτρου. Σ’ αυτήν την περίπτωση πέφτουμε αναπόφευκτα στο ίδιο θεολογικό λάθος της αποπροσωποποίησης που παρατηρούμε, όταν κάθε φορά προσπαθούμε να αποδώσουμε το πρωτείο σε ένα κανόνα πίστεως, ή μία κοινή λατρεία ή μία Οικουμενική Σύνοδο, για να αναφέρουμε μόνο λίγα παραδείγματα. Αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι δεν ήταν αυτός ο τρόπος κατανόησης των ανατολικών Πατέρων της Εκκλησίας». (Παρατηρήστε την προσπάθεια αλλοίωσης της Πατερικής θεολογίας. Από όλους τους Πατέρες αναφέρει ένα κείμενο του Στουδίτου, και τα υπόλοιπα έργα του Στουδίτου που αναφέρονται σε διάφορες επιστολές με τον ίδιο τίτλο και σε άλλους Πατριάρχες της Πενταρχίας τα αποκρύπτει).

«Από τα πολλά παραδείγματα», λέει ο Μανουσάκης. Που ευρίσκονται τα άλλα; Εδώ ξεχνά να μας πει την γνώμη άλλων Πατέρων για την ερμηνεία αυτού του χωρίου, και τι πίστευε στην Δύση ο ίδιος ο Αυγουστίνος, ο οποίος λέει: «Ο Κύριος είπε. Επί ταύτη τη πέτρα οικοδομήσω μου την εκκλησίαν, επειδή ο Πέτρος είπε, Συ ει ο Χριστός, ο Υιός του Θεού του ζώντος, τουτέστιν επί ταύτη τη πέτρα, ην συ ωμολόγησας, οικοδομήσω μου την Εκκλησίαν, η δε πέτρα ην ο Χριστός». Την ίδια γνώμη με τον Αυγουστίνο είχαν και άλλοι Πατέρες, όπως ο Γρηγόριος Νύσσης, ο Αμβρόσιος Μεδιολάνων, ο Ιωάννης Χρυσόστομος, ο Γρηγόριος ο Μέγας, ο Ιερώνυμος, ο Ιλάριος Πικταβίου, ο Κυπριανός, καθώς και μεγάλοι συγγραφείς όπως ο Τερτυλλιανός και ο Ωριγένης, ο Θεοδώρητος. Το δε έτος 1895, τον Αύγουστο, ο οικουμενικός μας Πατριάρχης Άνθιμος μαζί με την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της ΚΠολεως απαντά εξ ονόματος της Καθολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας και, αφού ελέγχει τους Παπικούς για τις καινοτομίες τους, αναιρεί την δοξασίαν αυτών περί του πρωτείου. Μεταξύ των άλλων πολλών αναγράφει: “Συ ει Πέτρος και επί ταύτην την πέτραν οικοδομήσω μου την Εκκλησίαν, γνωστόν και αυτοίς τοις παπικοίς τυγχάνει ότι κατά τους πρώτους της Εκκλησίας αιώνας η τε παράδοσις και πάντες ανεξαιρέτως οι θείοι και Ιεροί Πατέρες πάντη αλλοίως και εν πνεύματι ορθοδόξω ερμηνεύουσιν, πέτραν θεμελιώδη και ασάλευτον, εφ’ η ο Κύριος ωκοδόμησε την εαυτού Εκκλησίαν, ης Πύλαι άδου ου κατισχύνουσιν, εννοούντες μεταφορικώς την ορθήν του Πέτρου ομολογίαν περί του Κυρίου, ότι αυτός εστίν ο Χριστός ο υιός του Θεού του ζώντος.” Αναφέρει ο Μανουσάκης (σ. 66) μία επιστολή του Θεοδώρου του Στουδίτη στον πάπα της Ρώμης: “Δεδομένου ότι ο Χριστός παρέδωσε τας κλείδας του παραδείσου στον μεγάλο Πέτρο, της ποιμνηαρχίας το αξίωμα, στον Πέτρο, δηλαδή  στον διάδοχό του, θα πρέπει κανείς να προσφύγει για κάθε προσπάθεια απομάκρυνσης από την ορθόδοξο πίστη» (PG 99, 1017).

(Συνεχίζεται)

ΠΗΓΗ:

Ορθόδοξος Τύπος

ΝΕΕΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΕΣ ΑΣΧΗΜΙΕΣ ΣΤΟ ΜΠΟΖΕ ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΑΣ

ΝΕΕΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΕΣ ΑΣΧΗΜΙΕΣ ΣΤΟ ΜΠΟΖΕ ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΑΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Διαβάσαμε στο ιστολόγιο “Ακτίνες”:

“Από 7 - 10 Σεπτεμβρίου 2016 στο γνωστό Ρωμαιοκαθολικό οικουμενιστικό «μοναστήρι» του Μπόζε στη βόρεια Ιταλία, διοργανώνεται το 24ο Διεθνές Συνέδριο για την «Ορθόδοξη Πνευματικότητα» με θέμα «Μαρτύριο και κοινωνία».

Στο μοναστήρι εγκαταβιώνουν «μοναχοί και μοναχές» που ανήκουν σε διαφορετικά χριστιανικά δόγματα. Πρόκειται δηλαδή για μια, μεικτή και διομολογιακή μοναστική κοινότητα.

Φέτος συμμετέχουν ο Πατριάρχης Αντιοχείας κ. Ιωάννης που θα μιλήσει με θέμα «Μαρτύρων αίμα, σπόρος κοινωνίας» ο Αρχιεπίσκοπος Τελμησσού Ιώβ, με θέμα «Η μαρτυρία και η διακονία κοινωνίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου». Ανάμεσα στους ομιλητές είναι και ο Αρχιμ. Παντελεήμων Μανουσάκης, Καθηγητής της Φιλοσοφίας στο Ρωμαιοκαθολικό Κολλέγιο του Τιμίου Σταυρού στη Βοστόνη,  η Αικατερίνη Τσαλαμπούνη, Επίκ. καθ. Καινής Διαθήκης στο Τμήμα Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας, Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ, ο Αθανάσιος Παπαθανασίου του περιοδικού "Σύναξη" και άλλοι Ορθοδόξοι κληρικοί και λαϊκοί.”

Ολέθριο οικουμενιστικό έργο επιτελεί η διομολογιακή μοναστική κοινότητα του Μπόζε στην Ιταλία. Κάθε χρόνο προσκαλεί ομιλητές από Ορθόδοξες Εκκλησίες οι οποίοι συμφύρονται και συμπροσεύχονται με τους αιρετικούς ενώ με τις ομιλίες που διοργανώνει εμπεδώνει το πνεύμα του λαικού οικουμενισμού.

Καμία έκπληξη δεν μας κάνει η παρουσία του Σεβ. Τελμησσού Ιώβ και του Αρχιμανδρίτη Παντελεήμονα Μανουσάκη στο συνέδριο του Μπόζε νοουμένου ότι και των δύο είνα γνωστή η οικουμενιστική πορεία. Βαρύτατες οι ευθύνες του Οικουμενικού Πατριαρχείου νοουμένου ότι και οι δύο αυτοί νεωτεριστές και οικουμενιστές κληρικοί ανήκουν στο κλίμα του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Η ΟΜΟΚΕΝΤΡΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΣΤΕΡΕΙΤΑΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΩΝ

Η ΟΜΟΚΕΝΤΡΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΣΤΕΡΕΙΤΑΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΩΝ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Τις τελευταίες μέρες γίναμε μάρτυρες ομαδικής αντεπίθεσης των οικουμενιστών που προσπάθησαν να διασκεδάσουν το πολύ βαρύ κλίμα που δημιουργήθηκε σε βάρος τους εξαιτίας της σύγκλησης της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου.

Είδαμε τη συνέντευξη του Σεβ. Γαλλίας κ. Εμμανουήλ στη “Ρομφαία”, διαβάσαμε το άρθρο του π. Παντελεήμονα Μανουσάκη “Περί των πατέρων της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου, Πόσοι και ποιοι συμμετέχουν;”, στο ΑΜΗΝ, είδαμε το Υπόμνημα προς τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο του Σεβ. Μεσσηνίας για το κείμενο για τις σχέσεις της Ορθοδοξίας με τους ετερόδοξους στο ΑΜΗΝ και διαβάσαμε την ομιλία του Σεβ. Σητείας Ευγένιου στο ιστολόγιο “Κατάνυξις”.

Και οι τέσσερις εργασίες έχουν ως κοινό χαρακτηριστικό ότι προσπαθούν εναγώνια -πλην ανεπιτυχώς- να απαντήσουν τις εμπεριστατωμένες κατηγορίες των αντιοικουμενιστών που διατυπώθηκαν με πλήθος Ανακοινώσεων, άρθρων, σχολίων και συνεντεύξεων. 

Η εργασία του Σεβ. Μεσσηνίας προσπαθεί να μας πείσει ότι, επειδή δεν υπεβλήθησαν έγκαιρα ορισμένες αντιρρήσεις, πρέπει να περάσουν αλώβητα τα αιρετικά κείμενα. Περιττόν να αναφέρουμε φυσικά ότι δεν κάνει αναφορά στις δόλιες μεθοδεύσεις των οικουμενιστών που είχαν σαν στόχο να μην επιτρέψουν να επέλθουν βασικές αλλαγές στα κακόδοξα κείμενα.

Η εργασία του π. Παντελεήμονα Μανουσάκη αποφεύγει να κάνει αναφορά στην Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο -που ήταν και η πολυπληθέστερη-, όπως αποφεύγει προπαντός να επισημάνει ότι ο λόγος που δεν συμμετείχαν στις Οικουμενικούς Συνόδους όλοι οι επίσκοποι της Εκκλησίας δεν ήταν άλλος παρά τα μεταφορικά μέσα της εποχής. Όχι προειλημμένη απόφαση με την οποία αποκλείονταν a priori εκατοντάδες επίσκοποι της Εκκλησίας όπως συμβαίνει με την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο.

Η συνέντευξη του Σεβ. Γαλλίας επιβεβαιώνει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο ότι οι αντιοικουμενιστές έχουν δίκαιο. Η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος συνέρχεται για να προσδώσει εκκλησιαστικότητα στους αιρετικούς.

Όσο για την ομιλία του Σεβ. Σητείας δείχνει τον πανικό των Οικουμενιστών εξαιτίας κυρίως των διαδιχτυακών δημοσιευμάτων με τα οποία η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος καθίσταται διάτρητη.

Η γενική αντεπίθεση, λοιπόν, των Οικουμενιστών δείχνει αφενός μεν την ένδεια των επιχειρημάτων των Οικουμενιστών αλλά και τον πανικό τους επειδή οι αντιοικουμενιστές κατάφεραν καίρια θεολογικά πλήγματα κατά της Πανορθόδοξης Συνόδου.

Ο π. ΠΑΝΤΕΛEΗΜΩΝ ΜΑΝΟΥΣΑΚΗΣ ΜΕ ΤΟ ΠΑΠΙΓΙΟΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΙΠΑ

Ο ΚΥΡΙΟΣ ΜΕ ΤΑ ΠΑΠΙΓΙΟΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΙΠΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΓΝΩΣΤΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΣ ΚΑΙ ΝΕΩΤΕΡΙΣΤΗΣ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ ΜΑΝΟΥΣΑΚΗΣ ΚΛΗΡΙΚΟΣ ΠΟΥ ΠΡΟΑΛΕΙΦΕΤΑΙ ΓΙΑ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ.

ΕΠΕΙΔΗ ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΜΑΣ ΣΤΑΛΗΚΑΝ ΜΕ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΓΝΗΣΙΕΣ ή ΠΡΟΙΟΝ ΦΩΤΟΜΟΝΤΑΖ ή ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΛΑΙΚΟΣ ή ΚΛΗΡΙΚΟΣ ΑΝ ΚΑΙ ΤΑ ΑΣΠΡΑ ΜΑΛΛΙΑ ΣΤΟΥΣ ΚΡΟΤΑΦΟΥΣ ΤΟΥ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΟΤΙ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΠΡΟΣΦΑΤΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ.

ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΩΣ ΚΛΗΡΙΚΟΣ ΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΜΦΙΕΣΗ ΕΠΕΙΔΗ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΘΕΩΡΗΤΙΚΑ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΑΝ ΖΕΙ ΣΤΙΣ ΗΠΑ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΣΤΙΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ.

Ο ΣΚΟΛΑ ΚΙ Ο ΞΕΣΚΟΛΙΣΜΕΝΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΣ

Ο ΣΚΟΛΑ ΚΙ Ο ΞΕΣΚΟΛΙΣΜΕΝΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΣ

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

=====

Όπως πάμε σε λίγο θα αποτελεί  είδηση το γεγονός ότι για μια μέρα δεν σημειώθηκαν οικουμενιστικά παραστρατήματα. Αυτή τη φορά μεταφερόμαστε στο Μιλάνο της Ιταλίας, όπου ο αρχιμ. Παντελεήμων Μανουσάκης (αναπληρωτής καθηγητής της φιλοσοφίας στο παπικό κολλέγιο Σάντα Κρότσιε των ΗΠΑ) έλαβε μέρος, σαν εισηγητής, σε σεμινάριο υπό τον τίτλο «Ο Ιησούς Χριστός και ο νέος ανθρωπισμός». Οι εισηγήσεις του εν λόγω σεμιναρίου είναι τόσο σπουδαίες, σημαντικές κι επικοδομητικές (για τον παπισμό φυσικά) που θα τυπωθούν και θα διανεμηθούν στην επόμενη σύναξη των παπικών «επισκόπων» της Ιταλίας, που θα συνέλθουν στο Μπάρι. 

Μετά τη λήξη του εν λόγω σεμιναρίου ο καρδινάλιος (παπικός «επίσκοπος») του Μιλάνου εκλαμπρότατος κ. Άντζιελο Σκόλα προσκάλεσε τον Πανοσιολογιώτατο στην παπική μίσσα (λειτουργία) στη φραγκοκκλησία του Σαν Μπαρτολομέο, της οποίας προέστη ο ίδιος ο Άντζιελο Σκόλα. Περιττόν να αναφέρουμε ότι ο πανοσιολογιώτατος έσπευσε να αποδεχθεί την πρόσκληση του καρδιναλίου και δεν έχασε την «ευκαιρία» να «λειτουργηθεί» στον παπικό ναό και να «ευλογηθεί» από κοτζάμ καρδινάλιο του Πάπα! Αναρωτιέται κάνεις. Μα, καλά, δεν γνώριζε ότι στο Μιλάνο υπάρχουν, τουλάχιστον, δύο ορθόδοξες εκκλησίες για να λειτουργηθεί; Φυσικά το ήξερε. Αλλά έπρεπε να βάλει προσωπικά ένα λιθαράκι στο οικοδόμημα του πύργου της οικουμενιστικής Βαβέλ. Κι όμως! Άλλως φρονεί ο Αποστολικός Κανών ΜΕ΄: «Επίσκοπος ή πρεσβύτερος ή διάκονος αιρετικοίς συνευξάμενος μόνον αφοριζέσθω, ει δε επέτρεψεν αυτοίς ως κληρικοίς ενεργήσαι τι, καθαιρείσθω» (Πηδάλιον, σελ. 50-51). Κι ο Κανόνας αυτός ισχύει στην Εκκλησία. Δεν έχει ο Πανοσιολογιώτατος προϊσταμένη εκκλησιαστική αρχή; 

Δεν εκπλήττονται οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ για τα έργα και τις ημέρες του ανωτέρω κληρικού. Στο βιβλιο του For the unity of all υπερακοντίζει τις έωλες θέσεις του μητροπολίτου Περγάμου Ιωάννου για το παπικό πρωτείο. Από την άλλη είναι τοις πάσι γνωστές  οι απαράδεκτες για την Ορθοδοξία θέσεις που υποστήριξε σε συνέδριο σχετικά με το γάμο. Τέτοιους λατινόφρονες κληρικούς θέλουν οι Παπικοί, γιατί μ’ αυτούς μπορούν άνετα να συνεργαστούν για την εμπέδωση του προσφιλούς τους "λαϊκού οικουμενισμού", που προωθούν συστηματικά μεθοδικά κι ακατάπαυστα σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου. Ας μη τους διαφεύγει, όμως, ότι «ο κατοικών εν ουρανοίς εκγελάσεται αυτούς και ο Κύριος εκμυκτηριεί αυτούς» (Ψαλμ. β΄4).

ΑΣΤΗΡ ΠΡΩΤΟΥ ΜΕΓΕΘΟΥΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ Ο ΑΡΧΙΜ. ΠΑΝΤΕΛΗΜΩΝ ΜΑΝΟΥΣΑΚΗΣ

Ο ΑΡΧΙΜ. ΠΑΝΤΕΛΗΜΩΝ ΜΑΝΟΥΣΑΚΗΣ ΣΤΟ ΜΙΛΑΝΟ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΡΔΙΝΑΛΙΟ SCOLA

ΤΟΥ ΧΑΡΙΖΕΙ ΤΟ ΔΙΑΒΟΗΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ FOR THE UNITY OF ALL ΜΕ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΥΠΕΡΑΚΟΝΤΙΖΕΙ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΕΒ. ΠΕΡΓΑΜΟΥ ΣΕ ΚΑΚΟΔΟΞΙΑ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΠΡΩΤΕΙΟ.

ΠΑΡΟΝ ΚΑΙ ΣΕ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΖΗΖΙΟΥΛΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΑΘΕ ΛΟΓΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ

ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΕ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΓΑΜΟ ΟΠΟΥ ΕΞΕΦΡΑΣΕ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΕΣ ΘΕΣΕΙΣ.

ΑΣΤΗΡ ΠΡΩΤΟΥ ΜΕΓΕΘΟΥΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΝΕΩΤΕΡΙΣΜΩΝ ΛΟΙΠΟΝ Ο ΠΑΝΟΣΙΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ!

ΜΕ ΤΟΣΟ ΠΛΟΥΣΙΟ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΔΥΣΚΟΛΕΥΕΤΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΑΝΤΑΜΕΙΦΘΕΙ ΣΥΝΤΟΜΑ ΜΕ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙΗΣΗ...

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΕΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ π. ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΑ ΜΑΝΟΥΣΑΚΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΕΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ π. ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΑ ΜΑΝΟΥΣΑΚΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Ο Πανοσ. Αρχιμ. Παντελεήμονας Μανουσάκης, στην τηλεοπτική συνέντευξή του στον κ. Παναγιώτη Ανδριόπουλο, είπε μεταξύ άλλων ότι από την Εκκλησία της Αμερικής ξεκίνησαν οι πρωτεργάτες του Οικουμενισμού Πατριάρχης Αθηναγόρας, Αρχιεπίσκοπος Ιάκωβος, Αθηναγόρας Κοκκινάκης κτλ.. 

Ο π. Παντελεήμων δεν έκανε αυτή τη δήλωση για να δείξει πόσο προβληματική είναι η Εκκλησία που δίνει αυτούς τους καρπούς, αλλά για τον ακριβώς αντίθετο λόγο. Για να την επαινέσει σαν μια πολύ δυναμική Εκκλησία που παράγει καρπούς αγαθούς.

Αυτό φυσικά δείχνει πόσο προβληματικός είναι ο ίδιος ο π. Παντελεήμων, αφού τολμά να εκστομίζει τέτοια κουβέντα.

Σε κάθε περίπτωση η διαπίστωση του π. Παντελεήμονα ότι οι πρωτεργάτες του Οικουμενισμού ξεκίνησαν από την Αμερική είναι ορθή και μας υπενθυμίζει πόσο τραγική είναι η κατάσταση της Εκκλησίας μας. 

Η Αρχιεπισκοπή Αμερικής θεμελιώθηκε από τον Μελέτιο Μεταξάκη, ανδρώθηκε με τον Πατριάρχη Αθηναγόρα και μαράζωσε στη σημερινή της μορφή με τον επί 37 συναπτά έτη ηγέτη της Αρχιεπίσκοπο Ιάκωβο.

Από την μέχρι μυελού οστέων εκπροτεσταντισμένη Εκκλησία μας προήλθαν προσωπικότητες που προκάλεσαν οικουμενιστικές συμφορές πανορθόδοξης έκτασης και η κακή κληρονομιά των οποίων εξακολουθεί να είναι ανάγλυφη σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής της μέχρι τις μέρες μας.

Ο Αρχιεπίσκοπος Δημήτριος είτε επειδή δεν θέλει, είτε επειδή δεν μπορεί να αλλάξει τα πράγματα προς την ορθή κατεύθυνση, δεν έκανε ποτέ κάτι το ριζικά ουσιαστικό για να διαφοροποιήσει τα δεδομένα.

Παρόλα αυτά ο υπογράφων το κείμενο είναι απόλυτα αισιόδοξος ότι, όσο και αν αργήσει, θα έλθει η μέρα που η Ομογένεια και οι προσήλυτοι Αμερικανοί αδελφοί μας που είναι μέλη της Εκκλησίας της Αμερικής, θα ζήσουν σε μια Εκκλησία που έχει ορθόδοξη αυτοσυνειδησία και που θα κατηχεί ορθόδοξα τα μέλη της.

Η αισιοδοξία αυτή δεν είναι προιόν φρούδων ελπίδων αλλά προσεκτικής πολύχρονης παρατήρησης πολλών αισιόδοξων φαινομένων. Το πνεύμα θυσίας που διακρίνει τα μέλη της Εκκλησίας μας, η δυναμική παρουσία του μοναχισμού ως μέρος της ζωής της, η Βυζαντινή χορωδία και οι Σχολές Βυζαντινές μουσικής, ο σύνδεσμος της Εκκλησίας μας με το Άγιον Όρος και με τα άλλα μοναστικά κέντρα της Ορθοδοξίας, η στροφή στη μελέτη των πατερικών συγγραμμάτων κτλ..

Πάνω από όλα πιστεύω ακράδαντα ότι ο Χριστός θα εξάγει από την Αίγυπτο της Οικουμενιστικής δουλείας και από την Βαβυλώνειο αιχμαλωσία του εκπροτεσταντισμού την Αρχιεπισκοπή Αμερικής επειδή η Εκκλησία είναι δική Του και κανένας δεν μπορεί μακροπρόθεσμα να ασελγεί ανενόχλητος πάνω στο υπέροχο κάλλος Της.

Εμείς, φυσικά, δεν μπορούμε να καθορίσουμε την εξέλιξη των πραγμάτων. Μπορούμε μόνον μέσα στα πλαίσια του αγώνα της μετανοίας μας να επισημαίνουμε καθηκόντως όσα είναι ορθά και να τα επαινούμε και να καταθέτουμε τη διαφωνία μας για όσα θλιβερά εξακολουθούν να υπάρχουν. Όχι επειδή είμαστε τόσο αφελείς ή υπερφίαλοι ώστε να πιστεύουμε ότι η δική μας -θετική ή αρνητική- παρέμβαση έχει πρακτική αξία για την πορεία των πραγμάτων, αλλά επειδή έχουμε σαφή συνείδηση ότι, αν σιωπήσουμε για θέματα πίστεως, θα δώσουμε λόγο στο Θεό γι’ αυτή τη σιωπή μας.