ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΥΓΗ ΤΟΥ π. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΒΟΥΛΟΥΔΑΚΗ ΣΤΟ ΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΥΓΗ ΤΟΥ π. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΒΟΥΛΟΥΔΑΚΗ ΣΤΟ ΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Διαβάσαμε στην ιστοσελίδα Romfea.gr:

“Στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο κατά της Ελληνικής Κυβερνήσεως για καταπάτηση των ατομικών δικαιωμάτων των πιστών της πατρίδος και στέρηση της θρησκευτικής ελευθερίας, προσέφυγε το Ιεραποστολικό Σωματείο “Ορθοδόξου Εκκλησιαστικής Υπακοής” υπό του Πρωτ. π. Βασιλείου Βολουδάκη.

Σύμφωνα με ανακοίνωση του Σωματείου η αίτηση αφορά τα μέτρα που έλαβε το “ελληνικό κράτος για τη λειτουργία των εκκλησιών στο πλαίσιο της υγείας λόγω του Covid-19.” 

Ειδικότερα, βάσει των κοινών υπουργικών αποφάσεων, η “συλλογική άσκηση λατρείας” δεν επιτρέπεται από τις 16 Μαρτίου έως τις 16 Μαϊου 2020, συμπεριλαμβανομένης και αυτής κατά την περίοδο του Πάσχα.  

Στην ανάρτηση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου απευθύνονται ερωτήματα προς την Ελληνική Κυβέρνηση για την στάση του ΣτΕ, το οποίο ενήργησε παρά τις διατάξεις που έχει υποχρέωση να τηρεί."

Σε απλά Ελληνικά. Ο προβληματικός, από πολλές απόψεις, παππούλης των Εξαρχείων πήρε την Ελλάδα στο Ευρωπαικό Δικαστήριο για να τσαλακώσει την κυβέρνηση της πατρίδας μας. Ακόμη και τον Άρειο Πάγο.

Δεν υπάρχει, Μακαριώτατε Αθηνών κ. Ιερώνυμε, κάποιος να εξηγήσει στον θρασύτατο, αλλά πάντοτε σεβαστό αυτό κληρικό, ότι δεν επιτρέπεται ένας κληρικός να είναι δικομανής και να προστρέχει κάθε τρις και δύο στα πολιτικά δικαστήρια;

Επειδή αντιλαμβάνομαι ότι θα υπάρξουν διάφοροι εξυπνάκηδες που θα τολμήσουν να στηρίξουν την προσφυγή του πολυφίλητου πατρός των Εξαρχείων, με την δικαιολογία ότι πρέπει να αποκατασταθεί η δικαιοσύνη και να ανοίξουν οι ναοί, θα τους βοηθήσω να αντιληφθούν την αλήθεια του πράγματος με ένα περιστατικό στο οποίο πρωτοστάτησαν ο εν Αγίοις αυλιζόμενος Παΐσιος ο Αγιορείτης και ο ενάρετος και σοφός Γέροντας της Ι. Μ. Γρηγορίου.

Το Καλοκαίρι του 1977 έφτασε -με ολιγομελή συνοδεία- στην Ι. Μ. Σταυρονικήτα, ο τότε Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου του Αγίου Όρους Αρχιμανδρίτης Γεώργιος (Καψάνης).

Κάθισαν στην απλωταριά έξω από την είσοδο της Μονής και τους έφεραν κέρασμα. 

Σε λίγα λεπτά εμφανίστηκε και ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης, που ήρθε από την Καλύβα του, του Τιμίου Σταυρού, που ασκήτευε τότε.

Η συζήτηση περιεστράφηκε σχεδόν αμέσως στην προσφυγή των 12 αδίκως εκθρονισθέντων Μητροπολιτών στο Ευρωπαικό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Ο π. Γεώργιος διαισθανόταν ότι η κίνηση αυτή των 12 Μητροπολιτών δεν έβρισκε σύμφωνο τον Άγιο Παΐσιο. Γι’ αυτό προσπάθησε να πείσει τον Άγιο ότι ορθά έπραξαν οι 12 για να αποκατασταθεί η αδικία που τους έγινε.

Όποτε εμβρόντητοι οι μοναχοί και οι προσκυνητές, που ήταν παρόντες στην συζήτηση, άκουσαν τον Άγιο Παίσιο να λέει στον π. Γεώργιο σε πάρα πολύ αυστηρό τόνο:

- Και αυτοί λίγη αδικία έκαναν που ρεζίλεψαν την πατρίδα και την Εκκλησία τους, επειδή προσέφυγαν σε θεσμούς εκτός Ελλάδος για να δικαιωθούν;

Κόκκαλο ο π. Γεώργιος! 

Ούτε που τόλμησε να ανοίξει το στόμα του.!

Βεβαίως οι εξυπνόπουλοι είναι δυνατόν να αντιτάξουν ότι, στην προκειμένη περίπτωση, ο σεβαστός πατήρ των Εξαρχείων προσπαθεί να ανοίξει τους ναούς.

1.) Και ποια εγγύηση υπάρχει ότι το ΕΔΑΔ θα εξετάσει την προσφυγή εμπρόθεσμα;

2.) Και πώς ξέρει ότι το ΕΔΑΔ θα δικαιώσει την προσφυγή του και δεν θα την απορρίψει όπως έκαναν δικαστήρια της πατρίδας μας;

3.) Αλλά ακόμη και αν την δικαιώσει, σε ορισμένους μήνες, δηλαδή λίγο πριν την εκπνοή της ΚΥΑ, που αφορά το άνοιγμα των ναών, ποιο πρακτικό όφελος θα υπάρξει;

4.) Και τι θα εμποδίσει την κυβέρνηση να εκδώσει νέα ΚΥΑ για να θέσει τους ίδιους περιορισμούς, αν θεωρεί ότι το άνοιγμα των ναών απειλεί την δημόσια υγεία;

5.) Το ΕΔΑΔ δικαίωσε τους 12 Μητροπολίτες. Το ίδιο έκανε πλειάδα αποφάσεων του Αρείου Πάγου. Γιατί τελικά δεν αποκαταστάθηκαν στoν θρόνο τους;

Αντιλαμβανόμαστε -βεβαίως- ότι θα βοηθήσει τον ίδιο τον σεπτό π. Βασίλειο να παρουσιάσει τον εαυτό του ως τον Ρόμπιν Χουντ της Εκκλησίας και του έθνους και υπάρχουν αρκετοί βλαμμένοι που είναι πρόθυμοι να του αναγνωρίσουν αυτόν τον τίτλο. 

Θα δώσει, επίσης, την δυνατότητα, στον σεπτό πατέρα, να απευθυνθεί στο εκλογικό σώμα για να ενισχύσει το Παποκαισαρικό και Μακρακιστικό κόμμα “Κοινωνία” που δημιούργησε. 

Για την Εκκλησία και την πατρίδα, όμως, δεν θα προκύψει ουδεμία απολύτως πρακτική ωφέλεια.

Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ

                                                                            Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ

Του  Σεβ. Πειραιώς Σεραφείμ

=====

Τὸ Εὐρωπαϊκὸ Δικαστήριο Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων διευκρίνησε τὰ ἀκόλουθα:

Δυνάμει τοῦ ἄρθρου 2 τοῦ πρώτου πρωτοκόλλου τῆς Εὐρωπαϊκῆς Συμβάσεως τῶν Δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου, οἱ γονεῖς πρωτίστως εἶναι ἁρμόδιοι γιὰ τὴν ἐκπαίδευση καὶ διδασκαλία τῶν παιδιῶν τους. Οἱ γονεῖς μποροῦν νὰ ἀπαιτήσουν τὸ κράτος νὰ σέβεται τὶς θρησκευτικὲς καὶ πολιτικές τους πεποιθήσεις.

Ἡ διατήρηση μιᾶς δημοκρατικῆς κοινωνίας ἐπιβάλλει τὸν σεβασμὸ τοῦ πλουραλισμοῦ στὴν ἐκπαίδευση. Αὐτὸ σημαίνει πρακτικὰ ὅτι ὁποιαδήποτε προσπάθεια συστέγασης ἑτεροτήτων, ὅπως εἶναι ἡ διαβόητη φρασεολογία τῶν ἀκυρωθέντων ἀπὸ τὸ ΣτΕ προγραμμάτων σπουδῶν, εἶναι παράνομη. Τὸ Κράτος, συνεχίζει τὸ Εὐρωπαϊκὸ Δικαστήριο, ἀπαγορεύεται νὰ διεξάγει προπαγάνδα ἤ προσηλυτισμό, ἀδιαφορώντας γιὰ τὶς πεποιθήσεις τῶν θρησκευτικῶν καὶ πολιτικῶν πεποιθήσεων τῶν γονέων. Ὅταν τὸ Δικαστήριο λέει μιλᾶμε γιὰ σεβασμό, δηλ. «respect», ἐννοοῦμε κάτι περισσότερο ἀπὸ τὸ ἀναγνωρίζω ἤ λαμβάνω ὑπ’ ὄψιν. Αὐτὸς ὁ σεβασμὸς σὲ αὐτὲς τὶς πεποιθήσεις συνεπάγεται καὶ θετικὲς ὑποχρεώσεις, διατηρώντας ὡστόσο εὐρεῖα διακριτικὴ εὐχέρεια συμμόρφωσης μὲ τὴν Εὐρωπαϊκὴ Σύμβαση τῶν Δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου.

Τὸ Δικαστήριο τονίζει ὅτι ἡ σύμβαση τῶν Δικαιωμάτων τοῦ Ἀνθρώπου ἔχει ἐπικουρικὸ χαρακτήρα καὶ τὰ συμβαλλόμενα Κράτη εἶναι πρωτογενῶς ἁρμόδια, γιὰ νὰ ἐξασφαλίσουν τὰ δικαιώματα καὶ τὶς ἐλευθερίες ποὺ ἐξασφαλίζονται στὴν Σύμβαση. Ἄρα ὅλη ἡ παραφιλολογία περὶ ὑποχρεωτικῆς ἐπιβολῆς ἐξ Εὐρώπης ἑνὸς οὐδετερόθρησκου μαθήματος, εἶναι ψευδής, γιατί, ὅπως τὸ ἴδιο τὸ δικαστήριο διαβεβαιώνει αὐτό, δὲν ἀνήκει στὴν ἁρμοδιότητά του, ἀλλὰ στὰ Κράτη. Τὸ Δικαστήριο προσθέτει ὅτι τὰ Κράτη διὰ τῆς δημοκρατικῆς νομιμοποιήσεώς τους εἶναι καλύτερα καταρτισμένα ἀπὸ ἕνα Διεθνὲς Δικαστήριο νὰ κρίνουν τὶς τοπικὲς ἀνάγκες καὶ συνθῆκες. Πρακτικά, ἐκεῖνο ποὺ τονίζει τὸ Δικαστήριο, εἶναι ὅτι δὲν μποροῦν νὰ ὑποχρεωθοῦν οὔτε οἱ Ὀρθόδοξοι νὰ ὑποστοῦν προπαγάνδα ἀθεϊστικὴ, οὔτε προπαγάνδα οὐδετεροθρησκείας, οὔτε προπαγάνδα θρησκειολογισμοῦ, ἀλλὰ οὔτε καὶ οἱ ἄθεοι νὰ ἐκπαιδευθοῦν στανικῶς στὴν Ὀρθοδοξία.

Ὡς πρὸς τὸ θέμα τῶν ἀπαλλαγῶν ἐκεῖνο ποὺ ἔχει σημασία εἶναι νὰ μὴ ἐξαναγκάζονται οἱ μαθητὲς νὰ βρεθοῦν σὲ κατάσταση σύγκρουσης μεταξὺ τῆς θρησκευτικῆς ἐκπαίδευσης ποὺ δίδεται ἀπὸ τὸ Σχολεῖο καὶ τῶν θρησκευτικῶν καὶ πολιτικῶν πεποιθήσεων τῶν γονέων τους, διότι αὐτὲς οἱ πεποιθήσεις εἶναι θέματα τῆς προσωπικῆς συνειδήσεως τοῦ κάθε ἑνός.

Ἡ ἐλευθερία ποὺ κατοχυρώνεται μὲ τὴν εὐρωπαϊκὴ σύμβαση συμπεριλαμβάνει καὶ τὸ ἀρνητικὸ μέρος τῆς δυνατότητας κάθε ἀτόμου νὰ μὴ ἐκδηλώνει τὴν θρησκευτικὴ πίστη του ἤ τὴν ἀπουσία ὁποιασδήποτε θρησκευτικῆς πίστης.

Καταδικάζοντας τὴν Ἑλλάδα, τὸ Δικαστήριο κατεδίκασε τὴν ἔμμεση προσπάθεια τῆς προηγούμενης κυβερνήσεως καὶ τῶν θεολόγων συνοδοιπόρων της, νὰ ἐγκλωβίσουν τοὺς πάντες σὲ ἕνα ἑνιαῖο πρόγραμμα σπουδῶν ἀδιαφορώντας γιὰ τὴν ἑτερότητα τοῦ ὀρθοδόξου μαθητοῦ ἔναντι τοῦ ἑτεροδόξου καὶ ἀθέου ἤ ἀγνωστικιστοῦ, γιὰ νὰ μὴ γίνονται δῆθεν διακρίσεις μαθητῶν. Αὐτό ἦταν τό κίβδηλο ἐπιχείρημα. Ἡ καθιέρωσι ἑπομένως ἀπὸ τὸ Εὐρωπαϊκὸ Δικαστήριο τοῦ δικαιώματος στὴν ἀπαλλαγὴ ὄχι μόνον δὲν προσβάλλει τὸ μάθημα τῶν θρησκευτικῶν, ὅπως διαδίδεται, ἀλλὰ προστατεύει τὴν σοβαρότητα τοῦ μαθήματος καὶ τοῦ ὀρθοδόξου Θεολόγου ἀπὸ ἐκπτώσεις δῆθεν γιὰ λόγους δημοκρατίας. Τὸ Εὐρωπαϊκὸ Δικαστήριο ἔδωσε ἕνα μάθημα ὅτι δημοκρατία καὶ ἀνθρώπινα δικαιώματα σημαίνουν διάκριση τῶν ἑτεροτήτων καὶ ὄχι ἀψυχολόγητη καὶ ἀντιπαιδαγωγικὴ ὁμογενοποίησή τους».

Ἐν κατακλείδι, θεωρῶ ὅτι διά τήν εἰρημένην συγγραφήν νέων πονημάτων, θά πρέπει νά ἀποκλεισθοῦν οἱ αὐτουργοί τῆς συνταγματικῆς ἐκτροπῆς, τά τοῦ Θεολογικοῦ Συνδέσμου ΚΑΙΡΟΣ μέλη, τῶν ὁποίων οἱ παρεμβάσεις ὑπέρ τῶν καταργηθέντων προγραμμάτων ἀπερρίφθησαν, διότι ἄλλως θά φαλκιδευθῇ ἡ ἐπιτυχία τοῦ ἐγχειρήματος.