ΑΝΘΡΩΠΟΚΕΝΤΡΙΚΟ ΤΟ ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΥ

ΑΝΘΡΩΠΟΚΕΝΤΡΙΚΟ ΤΟ ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΥ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

==========

Διαβάσαμε στο ιστολόγιο Newsit: 

“Πάπας Φραγκίσκος: Ελπίδα, όχι νοσταλγία…

Ήταν το δεύτερο Πάσχα του ως επικεφαλής της Καθολικής Εκκλησίας, και ο Πάπας Φραγκίσκος φρόντισε και πάλι με τα λόγια του να “ταξιδέψει” πιο μακριά το μήνυμα της Ανάστασης του Κυρίου.

Ο “Πάπας της συνείδησης”, πρόσωπο της περσινής χρονιάς και θρησκευτικός ηγέτης πολύ πέρα και μακριά από τους περιορισμούς της τυπολογίας, αναφέρθηκε στο πραγματικό μήνυμα της Ανάστασης.

Ένα μήνυμα ανακούφισης, ασφάλειας και ελπίδας, η βίωση του οποίου ξεκινάει από την καρδιά, για να συνεχίσει στο μυαλό.

Ο Ποντίφηκας ήταν ξεκάθαρος: “Δεν πρόκειται για νοσταλγία”. Και εννοούσε ότι δεν πρέπει να σταματάμε τη διαδρομή της μνήμης στην ανάμνηση της θυσίας του Χριστού για εμάς.

Αλλά να βιώσουμε την ομορφότερη στιγμή της Ιστορίας του ανθρώπου, ως ένα διαρκές και ανατροφοδοτούμενο εφαλτήριο για να ξεκινήσουμε ένα νέο ταξίδι προς ένα καλύτερο μέλλον.

Με την ελπίδα ζώσα πραγματικότητα, και όχι απλή προσδοκία…

Χριστός Ανέστη!”

Μνημείο θεολογικής απαιδευσίας το Αναστάσιμο μήνυμα του Αγιότατου Πάπα Φραγκίσκου.

Το επίπεδο της ανάλυσης του "Αγίου Πατέρα" μου θυμίζει τα κηρύγματα ενός ιερέα που έχουμε εδώ στην Αστόρια, που πάσχει από το σύνδρομο της "οξείας μικροφωνίτιδος", και ο οποίος όταν αναφέρει τον Χριστό στα κηρύγματά του, Τον αναφέρει για να μας βοηθήσει να αποκτήσουμε τρόπους καλής συμπεριφοράς.!!! "Για να μπορούμε να κοιτάζουμε τον άλλο στα μάτια", όπως λέγει χαρακτηριστικά.

Καθαρά ανθρωποκεντρικό με μεγάλο απόντα τον Αναστημένο Κύριο, λοιπόν, το Αναστάσιμο μήνυμα του "Αγιότατου", ο οποίος δεν αντιλήφθηκε ότι ο Κύριος δεν ενανθρώπησε και δεν αναστήθηκε για να μας δώσει "ένα νέο ταξίδι για το μέλλον", αλλά για να μας ανοίξει τις πόρτες της αθανασίας.

"Ανθρώπινο πολύ ανθρώπινο"  ("Menschliches, Allzumenschliches"), κραυγάζει θριαμβευτικά, αλλά και εν απογνώσει, ο προφήτης "του θανάτου του Θεού" ("Gott ist tot").

Και έχει δίκαιο όταν αναφέρεται στο Δυτικό χριστιανισμό.

Οσο για τον χαρακτηρισμό “Πάπας της συνείδησης”, που αποδίδει το ρεπορτάζ στον Ιησουίτη Πάπα, περιοριζόμαστε να καγχάσουμε. 

Δεν μας έφταναν οι υπόλοιπες ανοησίες και φανφανορισμοί που ακούμε για τον “Αγιο Πατέρα”, τώρα μας προέκυψε και "Πάπας της συνείδησης”. 

Οτι και όποια συνείδηση μπορεί να έχει ένας Ιησουίτης τέλος πάντων.

46 ΧΡΟΝΙΑ ΙΕΡΑΤΙΚΗΣ ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ ΤΟΥ π. ΙΩΑΝΝΗ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΥ

46 ΧΡΟΝΙΑ ΙΕΡΑΤΙΚΗΣ ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ ΤΟΥ π. ΙΩΑΝΝΗ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΥ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Η κοινότητα του Αγίου Δημητρίου και της Αγίας Αικατερίνης Αστορίας ετοιμάζεται να γιορτάσει τα 46 χρόνια της ιερατικής διακονίας του π. Ιωάννη Αντωνόπουλου.

Την περασμένη Κυριακή εκκλησιάστηκα στον Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου Αστορίας.

Πήγα για τη δεύτερη λειτουργία, αλλά έφτασα αρκετά νωρίς ώστε να ακούσω το δογματικά σπονδυλωμένο ωραίο κήρυγμα του π. Νεκταρίου που τέλεσε την πρώτη Θεία Λειτουργία στον Αγιο Δημήτριο. 

Τη δεύτερη πολύ κατανυκτική Θεία Λειτουργία τέλεσε ο π. Ιωάννης Αντωνόπουλος με λίγους πιστούς.  

Ο ψάλτης κ. Γρηγόρης ήταν εξαιρετικός. Πρώτη φορά τον ακούω να ψάλλει και μου άρεσε πολύ η ψαλμωδία του. Και ωραία φωνή έχει -που είναι πολύ δευτερεύον προσόν- αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι ψάλλει με εκκλησιαστικό ήθος. Ταπεινά, σεμνά, χωρίς λαρυγγισμούς και ασέβειες των τεριρέμ και των λοιπών επιδείξεων φωνητικής ικανότητας και χωρίς να κραυγάζει, όπως καλή ώρα -ή μάλλον κακή ώρα- ο ψάλτης της Οσίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου Αστορίας. 

Να επαναλάβω -για μια ακόμη φορά- ότι στην εκκλησία πηγαίνουμε για να προσευχηθούμε και για να συμμετάσχουμε στην τέλεση των μυστηρίων του Θεού! Οχι για να παρακολουθήσουμε παράσταση Βυζαντινής ή φράγκικης μουσικής. Ευτυχώς ο άγνωστος -στον γράφοντα- κ. Γρηγόρης έψαλλε κατά Θεόν: Ταπεινά, σεμνά κατανυκτικά και με διάθεση προσευχής.

Στην Αγία Αικατερίνη Αστορίας δυστυχώς -τώρα τη χειμερινή περίοδο- συνεχίζει τις καντάδες της η μικτή φραγκοχορωδία.

Φρικτόν θέαμα και άκουσμα. 

Πρόκειται για αξιοθρήνητη κατάσταση. 

Ο μαέστρος της χορωδίας που παίζει το αρμόνιο -να το πούμε όσο πιο ευγενικά γίνεται- δεν θα γιορτάσει την άλλη βδομάδα τα sweet sixteen του.!!! Ή για να το πούμε διαφορετικά ανήκει στο dinosaurs’ era. Πρέπει να είναι συνηλικιώτης του λεγόμενου "πρωθυπουργού" της Αστορίας για τον οποίο πρέπει να κάνουμε εκτενή αναφορά στο σύντομο μέλλον.

Σκέτη ασέβεια η όλη παρουσία της φραγκοχορωδίας.

Μήπως είμαι υπερβολικός στην κρίση μου;

Θα σας πω τι συνέβηκε όταν πρόσφατα εκκλησιάστηκα στην Αγία Αικατερίνη Αστορίας και θα σας αφήσω να βγάλετε το συμπέρασμα μόνοι σας.

Μια από τις κυρίες της φραγκοχορωδίας, που μολύνουν με τα τραγούδια τους τη Θεία Λειτουργία στην Αγία Αικατερίνη, τραγουδά με τη βεντάλια στο χέρι -δεν ξέρω αν παριστάνει την κυρία με τας καμελίας- και χιχινίζει ναζιάρικα και πολύ προκλητικά ακόμη και την ώρα του χερουβικού ύμνου. 

Δεν γνωρίζω το όνομά της αλλιώς θα το ανέφερα για να την βοηθήσω να συναισθανθεί την προκλητική της ασέβεια.

Οσο για τον μαέστρο της χορωδίας έχει μονίμως την πλάτη προς το εκκλησίασμα και προς το Ιερό Βήμα είτε είναι η ώρα της Αγίας Αναφοράς, είτε είναι η ώρα του χερουβικού ύμνου.

Τα μέλη της φραγκοχορωδίας εμφανίζονται στο ναό όποτε θέλουν με τους κόκκινους μανδύες τους που θυμίζουν καρδινάλιους του Βατικανού.

Στο παρελθόν είδα μέλος της χορωδίας που πήγε στο παράπλευρο με το Ιερό Βήμα δωμάτιο για να πάρει πλαστική μπουκάλα νερού την οποία και μετέφερε στο χώρο που τραγουδά η φραγκοχορωδία την ώρα της Θείας Λειτουργίας.!!!

Οπως πάμε δεν θα παραξενευτώ αν ορισμένα μέλη της χορωδίας παραγγείλουν τον καφέ τους την ώρα που ασχημονούν φράγκικα σε ορθόδοξο ναό.

Παρακαλούμε θερμά όλους τους υπευθύνους να τερματίσουν πάραυτα και αμελλητί το καραγκιοζιλίκι που λέγεται φραγκοχορωδία του ιερού ναού της Αγίας Αικατερίνης Αστορίας.

Να σημειώσουμε με πολλή ικανοποίηση ότι, με εξαίρεση την φρικτή φραγκοχορωδία, υπάρχει καλή εκκλησιαστική τάξη στην κοινότητα του Αγίου Δημητρίου και της Αγίας Αικατερίνης. Δηλαδή όσοι βρίσκονται στο Ιερό Βήμα ή στο σολέα φορούν τα άμφιά τους ως κληρικοί, τα ράσα τους ως ψάλτες ή ως καντηναλάφτες και τα παπαδικά τους όσα παιδάκια ή έφηβοι υπηρετούν στο Ιερό Βήμα.

Ετσι πρέπει να γίνεται σε όλους τους ναούς για να έχουν συνείδηση ότι "ίστανται εν τόπω αγίω" και για να μπορούν έτσι να μεταδίδουν και στο εκκλησίασμα το ίδιο δέος.