ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΑΝΑΦΟΡΑ ΤΟΥ π. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΖΗΣΗ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΑΙΣΙΟ Δ΄

ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΑΝΑΦΟΡΑ ΤΟΥ π. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΖΗΣΗ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΑΙΣΙΟ

(με την οποία κατεδάφισε τις κακοδοξίες του π. Βασίλειου Βολουδάκη και ανέδειξε παράλληλα πολλές πτυχές του Οικουμενισμού)

Δ΄

=====

Σέ αὐτούς πού πρωτοστάτησαν στήν τολμηρή καί ὁμολογιακή αὐτή ἐνέργεια της διακοπής του μνημοσύνου τοῦ Ἀθηναγόρα ἀνῆκε καί ὁ Ἃγ. Παΐσιος ὁ ὁποῖος μοναχός, τότε, στήν Ἱ. Μ. Σταυρονικήτα συνήργησε τά μέγιστα, μαζί μέ τόν Καθηγούμενο ἀρχιμ. Βασίλειο Γοντικάκη, ὥστε καί ἡ Μονή του νά διακόψει τό μνημόσυνο τοῦ 

Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη.

Μάλιστα ὁ Ἅγ. Παΐσιος, ὁ ἡγούμενος π. Βασίλειος Γοντικάκης καί ὁ ἱερομ. Γρηγόριος στήν ἀπό 21.11.1968 κοινή ἐπιστολή τους, χαρακτήρισαν τά λεχθέντα καί πραχθέντα ὑπό τοῦ Ἀθηναγόρα ὡς «ἀκατανόητα καί δυστυχῶς βλάσφημα διά τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν» καί σημείωσαν: «ἡ ἂρνησι πρός τόν Πατριάρχη δέν εἶναι ἂρνησι πρός τήν ἀγάπην οὒτε πρός τήν ἑνότητα. Εἶναι “ὂχι” πρός τό ψεῦδος καί “ναί” πρός τήν Ἀλήθεια» («Ὀρθόδοξος Τύπος», τ. 98/1.3.1969, σ. 4  καί  τ. 1680/9.3.2007, σ. 5)

[1] Τά ἐπίσημα μασονικά περιοδικά κατ’ ἐπανάληψη ἔχουν δημοσιεύσει ὅτι ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας ἦταν Μασόνος [τόν χαρακτηρίζουν: «μέγα» (Πυθαγόρας 1977, τ. 5, σ. 5), «ἐνσυνείδητο μασόνο» (Πυθαγόρας, 1977, τ. 58-59, σ. 49), «τοῦ Ὑπάτου 33ου βαθμοῦ…μεγάλο ὁραματιστή τῆς ἑνώσεως τῶν Χριστιανῶν» (Ἰλισσός, 1973, τ. 97, σ. 41)]. Μάλιστα στίς 12.10.1972 τοῦ ἒκαναν καί μασονικό «μνημόσυνο» στήν Ἀθηναϊκή Μασονική Στοά «Ἁρμονία» (Τεκτονικό Δελτίο, 1972, τ. 104, σ. 232 κἑξ)!  Δυστυχῶς γιά τή μνήμη τοῦ Πατριάρχου, δέν ἔχει ὑπάρξει κάποια διάψευση, οὔτε κἄν ἁπλή διαμαρτυρία πρός τό Τεκτονικό Ἵδρυμα ἀπό τούς πνευματικούς ἐπιγόνους  του.

[2] Ἐξαιρετικά στοιχεῖα-ντοκουμέντα γιά  τή στάση τοῦ Ἁγ. Ὄρους ἔναντι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἔχει ἡ ἔκδοση Ἁγιορειτῶν Πατέρων «Ἅγιον Ὂρος, Διαχρονική μαρτυρία στούς ἀγῶνες ὑπέρ τῆς Πίστεως», Ἃγ. Ὂρος  22014.

(Συνεχίζεται)

Π. ΤΕΛΕΒΑΝΤΟΥ, ΜΝΗΜΗ ΜΑΥΡΟΒΟΥΝΙΟΥ ΚΥΡΟΥ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΥ (ΡΑΝΤΟΒΙΤΣ)

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΓΟ ΠΑΨΕ ΝΑ ΧΤΥΠΑΣ ΜΕ ΤΟ ΣΠΑΘΙ, ΤΩΡΑ ΣΙΜΩΣΕ ΚΑΙ ΚΛΑΨΕ, ΣΤΟΥ ΜΑΥΡΟΒΟΥΝΙΟΥ ΚΥΡΟΥ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΥ (ΡΑΝΤΟΒΙΤΣ) ΤΟΥ ΚΟΡΜΙ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Είχα την ευλογία να γνωρίσω τον Μητροπολίτη Μαυροβουνίου κυρό Αμφιλόχιο (Ράντοβιτς) πριν από 4 δεκαετίες.

Κορυφαίος ορθόδοξος θεολόγος, δυνατό μυαλό και πολύ ασκητικός.

A.) Το 1977 ξέσπασε πυρκαγιά, στην Ιερά Μονή Σταυρονικήτα του Αγίου Όρους.

Ο Άγιος Παίσιος, που ασκήτευε τότε στο κελλί του Τιμίου Σταυρού, που ανήκε στην δικαιοδοσία της Ιεράς Μονής Σταυρονικήτα, πήρε το τσεκουράκι του και βγήκε με τους πατέρες της Μονής να κατασβέσουν την πυρκαγιά.

Μεταξύ τους ήταν και ο νυν Μητροπολίτης πρώην Ερζεγοβίνης Αθανάσιος Γιέφτις και ο μετέπειτα Μαυροβουνίου κυρός Αμφιλόχιος Ράντοβιτς. 

Οι δύο Σέρβοι κληρικοί πήγαν για προσκύνημα στο Άγιον Όρος και έμεναν για λίγες μέρες στην Ιερά Μονή Σταυρονικήτα.

Πολεμούσαν, μαζί με τον Άγιο Παίσιο και τον τότε Ηγούμενο της Μονής Αρχιμανδρίτη Βασίλειο Γοντικάκη, ολόκληρη την μέρα να δαμάσουν την πυρκαγιά και επέστρεψαν αργά το βράδυ κυριολεκτικά διαλυμένοι από την κούραση στο μοναστήρι.

Την επομένη τα χαράματα και οι δύο Σέρβοι τότε Αρχιμανδρίτες κατέβηκαν στο καθολικό της Μονής πριν αρχίσει η Ακολουθία.

Κατά την διάρκεια της πολύωρης Ακολουθίας και της Θείας Λειτουργίας προσεύχονταν όρθιοι, χωρίς να αναπαυθούν ούτε την ώρα που αναγινώσκονταν τα Καθίσματα του Ψαλτηρίου.

Και όχι απλώς προσεύχονταν όρθιοι, αλλά βρίσκονταν σε πνευματική εγρήγορση. Έκαναν συνεχώς μικρές μετάνοιες και έβαζαν τον σταυρό τους σε πολλά σημεία του αναγνώσματος του Ψαλτηρίου.

B.) Όταν ο μακαριστός Ιεράρχης πρωτοήρθε στην Κύπρο, λειτούργησε στον καθεδρικό ναό του Αγίου Ιωάννη στην Λευκωσία. 

Το κήρυγμά του, που μεταδιδόταν από το Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου, ξεσήκωσε κυριολεκτικά το νησί.

Αν δεν ήταν το καλύτερο κήρυγμα που άκουσα στην ζωή μου, είναι σίγουρα ένα από τα 3-4 καλύτερα κηρύγματα που άκουσα.

Ευτυχώς το θαυμάσιο αυτό κήρυγμα έχει απομαγνητοφωνηθεί και έχει δημοσιευθεί στην “Ορθόδοξη Μαρτυρία”, έκδοση του Παγκυπρίου Συλλόγου Ορθοδόξου Παραδόσεως “Οι Φίλοι του Αγίου Όρους”, (Τεύχος 19, σς 13-16). 

Ας ελπίσουμε ότι σε κάποια στιγμή θα κυκλοφορήσει σε ηλεκτρονική μορφή για να γίνει κτήμα πολλών.

Την επομένη -εργαζόμουν τότε ως εκπαιδευτικός στην Μέση Εκπαίδευση- πολλοί συνάδελφοί μου, αλλά και πάρα πολλοί μαθητές, εξέφραζαν, με τα πιο ζωηρά χρώματα, την άριστη εντύπωση που τους δημιούργησε το κήρυγμα του μεταστάντος ιεράρχη.

Γ.) Σε μεταγενέστερο στάδιο, οι εξαίρετες αυτές εντυπώσεις που είχα, για τον κυρό Αμφιλόχιο, αμβλύνθηκαν, όταν προς απερίγραπτη λύπη μου, πληροφορήθηκα, ότι ο μακαριστός Ιεράρχης συμμετείχε σε πολλές οικουμενιστικές ασχημίες, όπως έκαναν δυστυχώς και οι άλλοι μαθητές του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς, με εξαίρεση τον πρώην Ράσκας Αρτέμιο.

Δ.) Αρνητικά εισέπραξα, όχι μόνον τα οικουμενιστικά έκτροπα του μακαριστού Ιεράρχη, αλλά και τις εθνικιστικές και εθνοφυλετικές του επιδόσεις.

Απολύτως κατανοητή και επαινετή η ενεργός συμμετοχή του κυρού Αμφιλοχίου στους αγώνες του ποιμνίου του. Πάντοτε οι Ιεράρχες της Ορθοδόξου Εκκλησίας ήταν μπροστάρηδες των αγώνων του λαού και συνέπασχαν με το ποίμνιό τους. Οι αγώνες, όμως, αυτοί δεν είναι επιτρεπτό να λειτουργούν ως όχημα του εθνικισμού και του εθνοφυλετισμού. 

Ε.) Επέγραψα το άρθρο μου “Παναγιώτη λίγο πάψε να χτυπάς με το σπαθί, τώρα σίμωσε και κλάψε στου Μαυροβουνίου κυρού Αμφιλόχιου το κορμί.” 

Έκανα, δηλαδή, παραλλαγή του γνωστού τετράστιχου του Διονύσιου Σολωμού.

“Λευτεριά για λίγο πάψε, 

να χτυπάς με το σπαθί, 

τώρα σίμωσε και κλάψε, 

εις του Μπάιρον το κορμί”.

Με την παραλλαγή των στίχων προσπάθησα να εξηγήσω στους αναγνώστες γιατί ανέβαλα, για αύριο, την μαχητική αρθρογραφία, για την κρίση στην Εκκλησία της Κύπρου, με αφορμή την μνημόνευση του Κιέβου Επιφάνιου από τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου.

ΣΤ.) Είναι αλήθεια ότι απογοητεύτηκα πικρά με την στάση του κυρού Αμφιλόχιου, για διάφορα θέματα και ιδιαίτερα για την στάση του έναντι του Οικουμενισμού. 

Όταν, όμως, μου τηλεφώνησε φίλος, και μου ανήγγειλε το θλιβερό μαντάτο της κοίμησής του, αισθάνθηκα μια πολύ-πολύ βαθειά λύπη και συνειδητοποίησα ότι, παρά τις όποιες διαφωνίες μου, διατηρούσα στην ψυχή μου μια πολύ ιδιαίτερη αγάπη για τον μεταστάντα Ιεράρχη.

Ας είναι η φτωχική αναφορά μου μνημόσυνο για την ψυχή του και ας ελπίσουμε ότι Κύριος ο Θεός τον θα αναπαύσει εν Χώρα Ζώντων.

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΓΑΒΡΙΗΛ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

 Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΓΑΒΡΙΗΛ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

=====

Α) Στήν «σύνοδο» τῆς Κρήτης (Ἰούνιος 2016) ἀπεμπολίσαμε τήν Μοναδικότητα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας καί παραδεχθήκαμε - ὧ τῆς ἀφροσύνης μας! – (ἄραγε πιεζόμενοι ἀπό ποιές ἐξωεκκλησιαστές δυνάμεις;) ὅτι δέν κατέχουμε ὁλόκληρη τήν Ἀλήθεια (δηλαδή δέν ἔχουμε ἀκέραιο καί ὁλόκληρο τόν Ἰησοῦ Χριστό, ὅπως ὁ Ἴδιος δήλωσε γιά τόν Ἑαυτό Του, ὅτι δηλαδή εἶναι ἡ Ὁδός, ἡ Ἀλήθεια καί ἡ Ζωή), ἀλλά σέ ἀντίθεση πρός ὅ,τι πίστευε, δίδασκε καί βίωνε θαυματουργικῶς ἐδῶ καί 2.000 χρόνια ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας, βρισκόμαστε κι ἐμεῖς σέ ἀναζήτησή της. 

Σ’ αὐτή τή «σύνοδο» ἡ Ἂλήθεια ἀποδομήθηκε ἀπό πρόσωπο, πού εἶναι, καί ἔγινε «ἀλήθεια», μικρή «ἀλήθεια», ἔχοντας σχετική ἔννοια. (Μιλᾶμε δηλαδή περί καθαρῆς ἀποστασίας)! Ἀναγνωρίσαμε ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί πλέον ὅτι κατέχουμε ἕνα μόνο μέρος τῆς «ἀληθείας», ὅπως ὅλες οἱ ἄλλες κατ’ὄνομα χριστιανικές πλανεμένες καί αἱρετικές συναγωγές («ἐκκλησίες»). 

Ἑπακόλουθο αὐτῆς τῆς ἀναγνωρίσεως ὑπῆρξε α) ὅτι τοῦ λοιποῦ παύουμε νά τίς ἀποκαλοῦμε ὡς τέτοιες, δηλαδή αἱρετικές κλπ, καί β) ὅτι αὐτή ἡ «ἀλήθεια» εἶναι τό ζητούμενο, καί ὡς ἐκ τούτου πορευόμαστε πλέον ὅλοι μαζί ἀπό κοινοῦ πρός εὕρεσή της. 

Δέν τό βάζει ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου τό γεγονός ὅτι πήγαμε σ’αὐτή τήν ‘’σύνοδο’’, γιά νά ἐκκοσμικευθοῦμε καί ἐπισήμως, αὐτοκαταργούμενοι ὡς ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία καί νά ταυτιστοῦμε μέ τίς μή «ἐκκλησίες» σάν μία κι ἐμεῖς ἀπό αὐτές.

Β) Τό τραγικό εἶναι ὅτι παρών καί συμμετέχων στήν ‘’σύνοδο’’ αὐτή ἦταν ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυρονικήτα Πανοσιολογιώτατος Ἀρχιμανδρίτης Τύχων. Προφανῶς ἡ ἐπιλογή ἔγινε, γιά νά δειχθεῖ ὅτι συμφωνεῖ μέ τά τεκταινόμενα καί τό Ἅγιον Ὄρος μέ τήν ἐκπροσώπησή του σ’αὐτή. Καί γιά νά μή νομισθεῖ ὅτι εὑρέθη ἐκεῖ τυχαία καί ἐνδεχομένως ἄθελά του παγιδεύθηκε, προέβη σέ δηλώσεις προφορικές καί γραπτές θετικές περί αὐτῆς. 

Γ) Πρός ἐπιβεβαίωση δέ ὅτι ἡ συμμετοχή του τελοῦσε ἐν γνώσει τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος εἶναι τό γραφέν ὑπό τοῦ Πανοσιολογιωτάτου Ἱερομονάχου Βασιλείου Γοντικάκη καί υἱοθετηθέν ὑπ’αὐτῆς ‘’Μήνυμα τοῦ Ἁγίου Ὄρους’’ (17/30-06- 2017), μέ τό ὁποῖο ἀποφαίνεται ὅτι «δέν ὑπάρχει λόγος ταραχῆς» ἐξαιτίας τῆς ‘’συνόδου’’ καί τῶν ἀποφάσεών της, δίνοντας τήν ἐντύπωση ὅτι τήν ἀποδέχεται ἡ Ἱερά Κοινότης. 

Τό γεγονός αὐτό προκάλεσε ὀδυνηρή ἔκπληξη γιά μᾶς τούς Ἁγιορεῖτες, ἀλλά καί τούς ἀπανταχοῦ τῆς γῆς Ὀρθοδόξους πιστούς κληρικούς καί λαϊκούς ἀδελφούς μας, πού μέχρι τότε θεωροῦσαν – καί ὄχι ἄδικα – τό Ἅγιον Ὄρος ὡς ἀπλανῆ θεματοφύλακα τῆς ἀμωμήτου Ὀρθοδόξου πίστεώς μας. Αὐτό τό τελευταῖο χαρακτηριστικό ἔπαψε πλέον τό Ἅγιον Ὄρος νά τό διεκδικεῖ καί σύρεται πλέον ἄνευ οὐδεμιᾶς - ἔστω καί χαλαρῆς - ἀντιστάσεως στόν ὀλισθηρό δρόμο τῆς ἐκκοσμικεύσεως (παγκοσμιοποιήσεως). 

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΤΥΧΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΠΑΝΟΣ. ΑΡΧΙΜ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ (ΓΟΝΤΙΚΑΚΗ) ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΡΩΝΟΙΟ

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΤΥΧΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΠΑΝΟΣ. ΑΡΧΙΜ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ (ΓΟΝΤΙΚΑΚΗ) ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΡΩΝΟΙΟ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Με βαθύτατη πικρία -και με ακόμη πιο μεγάλη απογοήτευση- παρακολουθώ τα τελευταία χρόνια την πορεία του Προηγουμένου της Ιεράς Μονής Ιβήρων Αρχιμανδρίτη Βασίλειου (Γοντικάκη).

1.) Δεν πέρασαν πολλά χρόνια από τότε που ακούσαμε τον Γέροντα να χαρακτηρίζει τον Μεγάλο Αποστάτη της πίστης μας -Πατριάρχη Αθηναγόρα-, “Μέγα”.!!!

2.) Ύστερα ακούσαμε τον π. Βασίλειο να πλέκει ύμνους και ωδές πνευματικές για τον υιό της γεένης του Οικουμενισμού -τον αλλοτριοεπίσκοπο Αυστραλίας κυρό Στυλιανό Χαρκιανάκη-, ο οποίος -δυστυχώς- κοιμήθηκε χωρίς να καθαιρεθεί και να χωρίς αναθεματιστεί από την Εκκλησία, για το πλήθος των οικουμενιστικών του εκτρόπων.

3.) Στην συνέχεια, πληροφορηθήκαμε -με πολλή απογοήτευση-, τους επαίνους και την προβολή, εκ μέρους του π. Βασιλείου, του Δημήτρη Κουτρουμπή of all the people.!

4.) Το ακόμη χειρότερο! Ο σεβαστός Γέροντας βγήκε -κατόπιν υποδείξεως του Πατριάρχη Βαρθολομαίου- να υποστηρίξει την οικουμενιστική Σύνοδο του Κολυμπαρίου.

5.) Τώρα, ο π. Βασίλειος έρχεται να κατακεραυνώσει τους πιστούς, επειδή ασκούν κριτική στην Εκκλησία διότι, με την επέλαση της πανδημίας του κορωνοιού, ολιγώρησαν να πράξουν το καθήκον τους έναντι του ποιμνίου τους. 

Με τον όρο Εκκλησία o π. Βασίλειος εννοεί τους Ιεράρχες και προπαντός τον διά τας αμαρτίας ημών Αρχιεπίσκοπο της αισχύνης Ιερώνυμο.

Ουδείς, Γέροντα, ζήτησε κάτι παραπάνω από το να συμμετέχει στην λατρεία και στα ζωοποιά μυστήρια της Εκκλησίας.

Οι Ιεράρχες της Εκκλησίας της Ελλάδος έχουν χρέος έναντι του Θεού να διαπραγματευθούν με την Πολιτεία το άνοιγμα των ναών.

Αλλοίμονον αν οι Ιεράρχες και οι κληρικοί γενικά -πόσο μάλλον οι Γέροντες του Αγίου Όρους- διώχνουν τους πιστούς από τους ναούς και τους απαγορεύουν να συμμετέχουν στην λατρεία και στα μυστήρια της Εκκλησίας.

Οι Ιεράρχες της Εκκλησίας της Σερβίας, της Βουλγαρίας, της Γεωργίας, της Μολδαβίας και της Λευκορωσσίας κατόρθωσαν να κάμψουν τις αντιρρήσεις των κυβερνήσεων των χωρών τους και εξασφάλισαν το δικαίωμα των πιστών να λατρεύουν τον Χριστό στους ναούς τηρώντας τα μέτρα ασφαλείας που υποδεικνύουν οι λοιμωξιολόγοι.

Γιατί δεν μπορεί να γίνει το ίδιο στην Ελλάδα και στην Κύπρο;

Γιατί είναι κατάκριση και φαρισαϊσμός να ζητούν οι πιστοί, από τους Ιεράρχες της Εκκλησίας της Ελλάδος, να εξασφαλιστεί στα λαικά μέλη της Εκκλησίας η δυνατότητα να εκκλησιάζονται, να κοινωνούν και να δέχονται την ευλογία του Αγίου Ευχελαίου, εις ίασιν ψυχής και σώματος, εν μέσω πανδημίας;

ΑΡΧΙΜ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ, ΠΑΣΧΑ 2020

ΠΑΣΧΑ 2020

Του Πανοσιολ. Αρχιμανδρίτου Βασιλείου, 

Προηγουμένου της Ιεράς Μονής Ιβήρων

=====

Τούτη τη χρονιά η Ανάσταση μας λέει πολλά πράγματα. Αν τυχόν πιστεύουμε και ζούμε αυτό που ψάλλουμε ότι «θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν, Άδου την καθαίρεσιν άλλης βιοτής, της αιωνίου απαρχής», τότε δε φοβόμαστε τίποτα. Και κάθε μια απειλή αυξάνει τη δύναμη της παρουσίας του αναστάντος Κυρίου. 

Αυτό που έγινε φέτος με τον κορονοϊό είναι ένας πειρασμός, αλλά όλοι οι πειρασμοί μετατρέπονται σε ευλογίες. Ψάλαμε: «...είπωμεν αδελφοί και τοις μισούσιν ημάς». Kι αυτοί που μας μισούνε περιμένουν την αγάπη μας, κι αυτοί που δεν πιστεύουν περιμένουν τη δύναμη της πίστεώς μας. Εάν ένας λοιπόν πιστεύει, μ’ αυτή τη δοκιμασία φέτος έκανε καλύτερο Πάσχα. Mε το να κάνεις καλύτερο Πάσχα τη στιγμή που δεν κάνεις Πάσχα, νιώθεις τη δύναμη του αναστάντος και κάνεις συντροφιά με όλους τους ανθρώπους. Και ενώ πάει ο πειρασμός με μια αρρώστια να δημιουργήσει προβλήματα, φανερώνεται η δύναμη του αναστάντος Κυρίου. Μέσα από τα μνήματα και μέσα από τις ψυχές των ανθρώπων όλων βγαίνει μια παρηγοριά. 

Λέει το τροπάριο της Κασσιανής: «Aμαρτιὠν μου τα πλήθη και κριμάτων σου αβύσσους, τίς εξιχνιάσει ψυχοσώστα Σωτήρ μου»... Από τη μια μεριά υπάρχει ένα σύνολο αμαρτιών και αδυναμιών. Κι από την άλλη μία άβυσσος οικτιρμών, ένας ωκεανός χωρίς βυθό, οπότε οποιαδήποτε τρικυμία σ’ αυτόν τον ωκεανό τον χωρίς βυθό, γίνεται αφορμή όχι για να βγούνε τίποτε σαβούρες που βγαίνουνε από τις λίμνες τις αβαθείς, αλλά βγαίνει ιώδιο υγείας. 

Οπότε η εκκλησία χαίρεται περισσότερο την παρουσία του αναστάντος μ’ αυτή τη δοκιμασία. 

Και ταυτόχρονα δοκιμάζεται η αντοχή των υλικών της πίστεώς μας και φανερώνεται η αδυναμία αυτού ο οποίος δεν πιστεύει, αλλά πιστεύει στον εαυτό του και στην αρετή του. 

Οπότε έχουμε αυτό το φαινόμενο τώρα. Κάποιοι πιστοί -δεν ξέρω πώς να τους ονομάσω- πάνε να δώσουν παρηγοριά και κατακρίνουν. Κατακρίνουν την Εκκλησία και ουσιαστικά υπογραμμίζουν τη δική τους αδυναμία. Οπότε ευχαριστούμε τον Χριστό τον αναστάντα, την μητέρα Του την Υπεραγία Θεοτόκο και όλους τους αγίους που μας κρατούν μέσα στον παράδεισο της ζωής. 

Ας παρακαλέσουμε τον Χριστό να μας ενισχύσει την αλήθεια της ταπεινώσεώς μας, δηλαδή να νιώθουμε τη δική μας αδυναμία ώστε όλος ο εαυτός μας να είναι ο Χριστός. Και να λέμε μαζί με τον Απόστολο Παύλο «εάν τε ζώμεν, εάν τε αποθνήσκωμεν του Κυρίου εσμέν». 

Είτε είμαστε ζωντανοί, είτε είμαστε πεθαμένοι κατά σάρκα, η ζωή μας είναι ο Χριστός. Οπότε «Ανέστη Χριστός εκ νεκρών και ζωή πολιτεύεται, Ανέστη Χριστός και νεκρός ουδείς επί μνήματος». Αυτώ η δόξα και το κράτος εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΙΚΗ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΥΠΡΟΥ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ

Από την υποδοχή του Μακαριώτατου Αρχιεπισκόπου Κύπρου Χρυσόστομου και της συνοδείας του στις Καρυές.

Δίπλα στον Μακαριώτατο ο Πρωτοεπιστάτης του Αγίου Όρους, Οσιολογιώτατος π. Χριστόφορος Ιβηρίτης.

Ο Μακαριώτατος Κύπρου στην Ιερά Μονή Ιβήρων.

Δεξιά του ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Πάφου Γεώργιος και δεξιά του ο Ηγούμενος της Μονής Ιβήρων Αρχιμανδρίτης Ναθαναήλ και ο Προηγούμενος Βασίλειος Γοντικάκης.

Ο Μακαριώτατος Κύπρου στην Ιερά Μονή Σταυρονικήτα.

Είναι χαρά Θεού αυτή την εποχή στο Άγιον Όρος και ιδιαίτερα στην απλωταριά της Ιεράς Μονής Σταυρονικήτα.

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΣΚΑΝΔΑΛΙΣΘΕΝΤΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ ΜΟΝΑΧΟΥ

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΣΚΑΝΔΑΛΙΣΘΕΝΤΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ ΜΟΝΑΧΟΥ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Το άρθρο της αμέσως προηγούμενης ανάρτησης είναι ένα εξαιρετικό και άκρως αποκαλυπτικό κείμενο για όσα απαράδεκτα συμβαίνουν στο Άγιον Όρος.

Χαρήκαμε να μάθουμε ότι η Ιερά Μονή Γρηγορίου και οι Μονές, που εξαρτώνται πνευματικά από τον Γέροντα Εφραίμ της Αριζόνας, διαφώνησαν με την πλαδαρή εγκύκλιο για τη Σύνοδο της Κρήτης, που εξέδωσε η Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους, με την οποία επισημαίνονται μεν τα τρωτά της Συνόδου, αλλά παράλληλα δίνεται η εσφαλμένη διαβεβαίωση ότι δεν τρέχει τίποτα και δεν πρέπει να ανησυχούμε.

Η στάση του Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Σταυρονικήτα ήταν από πολλών χρόνων γνωστή, αφού, εκτός από υμνητής του Πατριάρχη Βαρθολομαίου, είναι και καρδιακός φίλος και υμνητής του υιού της Γεέννης του Οικουμενισμού Αρχιεπισκόπου Αυστραλίας Στυλιανού Χαρκιανάκη. Γι' αυτό ακριβώς προσεκλήθη από τον Παναγιώτατο για να συμμετάσχει στην πατριαρχική αντιπροσωπεία στη Σύνοδο της Κρήτης.

Αυτό που δεν γνωρίζαμε ήταν ότι ο Ηγούμενος της Βατοπαιδίου προαλείφεται για Μητροπολίτης του Αγίου Όρους ή ακόμη και για Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης.!!!

Μείναμε εμβόντητοι από την παρατήρηση του επισκόπου Λαμψάκου όταν του έδειξαν στη Μονή Κουτλουμουσίου τις τοιχογραφίες που ιστορούσαν τα δεινά των Αγιορειτών που μαρτύρησαν επί Βέκκου που είπε: “Να τι παθαίνουν όσοι δεν υπακούουν στον Πατριάρχη.”!!!

Εκείνο, όμως, που μας άφησε με ανοιχτό το στόμα είναι η δήλωση του Σεβ. Καλαμαριάς Ιουστίνου “του χρόνου και στο Βατικανό”. Δηλαδή τι εννοούσε; Θα πραγματοποιήσει προσκύνημα στη Ρώμη για να φιλήσει την εμβάδα ή το δακτυλίδι του Πάπα Φραγκίσκου; Μήπως εκλιπαρεί τον Πατριάρχη για να τον συμπεριλάβει στην αντιπροσωπεία του Οικουμενικού Πατριαρχείου που θα αποσταλεί για τη Θρονική εορτή του Βατικανού;

Έχει δώσει πολλά δείγματα κακής γραφής ο Σεβ. Καλαμαριάς. Κατέστησε τη Μητρόπολή του μετόχι της Μονής Βατοπαιδίου, διοργανώνει φεστιβάλ τραγουδιών και καλλιτεχνικών εκδηλώσεων, περιάγει τη γη και τη θάλασσα όλη για να συμμετάσχει σε πολυαρχιερατικά συλλείτουργα κτλ.. 

Αν, όμως, έφτασε στο σημείο να θέλει να προσκυνήσει τον Πάπα, υπερέβη κάθε όριο. Θα τρίζουν, κυριολεκτικά, τα κόκκαλα του Καντιώτη.

Με θλίψη, τέλος, ακούσαμε -για μια ακόμη φορά- για τους διωγμούς, που εξαπέλυσε η Μονή της Μεγίστης Λαύρας και η Σκήτη του Τιμίου Προδρόμου, σε βάρος των ευλαβών μοναχών που αντιτάχθηκαν στη Σύνοδο της Κρήτης.

Πολύ καλό και πολύ αποκαλυπτικό το κείμενο του Σκανδαλισμένου Αγιορείτη Μοναχού.

Δεν μπορώ να αποφύγω, όμως, τον πειρασμό να αναφέρω ότι είμαι σκανδαλισμένος με τον σκανδαλισθέντα Αγιορείτη μοναχό επειδή δεν υπογράφει το άρθρο του.

Αν, επί Βέκκου, κρέμμασαν, έρριξαν στην πυρά, έπνιξαν στη θάλασσα και αποκεφάλισαν τους Αγιορείτες Ομολογητές μοναχούς, ο σκανδαλισμένος Αγιορείτης Μοναχός γιατί δεν έχει το σθένος να υπογράψει ένα τόσο αποκαλυπτικό και ομολογιακό κείμενο;

ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ ΚΑΙ Η ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΙA΄

ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ ΚΑΙ Η ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

ΙA΄

Παρατηρήσεις στό ἀπό 17/30.6.2017

«Μήνυμα τοῦ Ἁγίου Ὄρους περὶ τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης ἐν Κρήτῃ Συνόδου»

Του Πρωτοπρεσβυτέρου Αναστάσιου Γκοτσόπουλου

=====

ii) Ἡ δεύτερη ἐπιστολὴ εἶναι τῆς 7.10.1970

 τῆς Ἱ. Μ. Σταυρονικήτα, ὅταν καὶ αὐτὴ πλέον διέκοψε τὸ μνημόσυνο τοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρα ἀκολουθώντας τὸ λοιπὸ Ἃγ. Ὄρος. Γράφει ἡ Μονὴ πρὸς τὴν Ἱ. Κοινότητα τοῦ Ἁγ. Ὄρους: «Συγκεκριμένως εἰς τήν ἡμετέραν Μονή, παρ’ ὅλην τήν ἁγιορείτικην ἀντίδρασιν, ἐμνημονεύαμεν μέχρι τινός τοῦ Πατριαρχικοῦ ὀνόματος φειδόμενοι τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητος. Μετά δέ τήν περί Φιλιόκβε καί Πρωτείου, ὡς ἁπλῶν ἐθίμων, δήλωσιν τοῦ Πατριάρχου, ἐπαύσαμεν τό μνημόσυνον, αἰσθανθέντες ὅτι ἐξέλιπεν πᾶν περιθώριον ἀνοχῆς ἤ προθεσμία ἀναμονῆς. Αἱ παρόμοιαι δηλώσεις δέν ἀποτελοῦν μόνον ἀναίρεσιν τῆς Θεοδιδάκτου καί ζωηφόρου παραδόσεως τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας, ἀλλά συγχρόνως  ἐμπαιγμόν πρός τόν ταλαίπωρον Δυτικόν κόσμον, … Τό νά ἀκολουθῇ ὅθεν τάς πατριαρχικάς καί οἰκουμενικάς ἀκροβασίας κανείς, δέν ἀπάδει ἁπλῶς πρός τήν Ὀρθόδοξον ἱεροπρέπειαν ἀλλά καί ἀντίκειται πρός τήν στοιχειώδη σοβαρότητα»!

Ποιὸς λέει αὐτὰ καὶ ὑπογράφει τὴν ἐπιστολὴ διακοπῆς τοῦ μνημοσύνου τοῦ ἐπισκόπου; Ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱ. Μ. Σταυρονικήτα Ἀρχιμ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ [ΓΟΝΤΙΚΑΚΗΣ] ἐκ μέρους τῆς Ἀδελφότητος!

Ἴσως κάποιος ἀντιτάξει ὅτι ἄλλες οἱ συνθῆκες σήμερα. Αὐτὸ ἀκριβῶς λέω καὶ ἐγώ: οἱ οἰκουμενιστικὲς δηλώσεις καὶ πράξεις τοῦ Ἀθηναγόρα ὠχριοῦν μπροστὰ σὲ ὅσα διαπράττονται στὴν μετὰ-Ἀθηναγόρα ἐποχὴ καὶ ἰδιαιτέρως στὰ τελευταῖα χρόνια ἀπὸ τοὺς ἐν Φαναρίῳ: πχ. «Ὁμολογία Θυατείρων»(1975), συμπροσευχὲς μέχρι καὶ ἀτελῆ συλλείτουργα ἐν Φαναρίῳ καὶ Ρώμῃ, de facto ἀναγνώριση τῆς Οὐνίας παρὰ τὶς λεκτικὲς καταδίκες, συμφωνίες μέ τούς ἑτεροδόξους πού ἀκυρώνουν τή συνοδική καί πατερική παράδοση κοκ! 

Καὶ τὸ χείριστο ὅλων: ἔχουμε συνοδικὴ, «πανορθόδοξη» ἐπικύρωση-ἀποδοχὴ-ἀναγνώριση τοῦ οἰκουμενισμοῦ καὶ τῶν κακοδόξων κειμένων τοῦ ΠΣΕ ἀπὸ τὴν τάχα καὶ «Ἁγία καὶ Μεγάλη» Σύνοδο τῆς Κρήτης. 

Τί ἄλλο πρέπει νὰ γίνει, σεβαστοί μου Πατέρες; 

Φρίττω ὅταν συλλογίζομαι ὅτι ὁ Χαριτωμένος ἁγιορείτης Γέροντας Ἐφραὶμ Κατουνακιώτης μᾶς φανέρωσε ὅτι κατόπιν πολλῆς του προσευχῆς ὁ Θεὸς τοῦ ἀποκάλυψε – ἒτσι εἶπε ὁ Γέροντας – ὅτι ἡ Οἰκουμενικὴ Κίνηση κυριαρχεῖται ἀπὸ πονηρὰ πνεύματα καὶ μία Σύνοδος ποὺ θέλει νὰ γίνει ἀποδεκτὴ ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστικὴ συνείδηση ὡς Ὀρθόδοξη(!) ἀντὶ νὰ καταδικάσει τὸν οἰκουμενισμὸ  τὸν  ἀποδέχθηκε! 

Ἀλήθεια, ποίου πνεύματος ἦταν, τελικὰ,  ἡ Σύνοδος τῆς Κρήτης; 

Ταπεινῶς ἐλπίζαμε ὅτι ἡ σημερινὴ, ἐπίσημη, «θεσμικὴ» ἔκφραση τοῦ Ἁγ. Ὄρους, ἀκολουθώντας τὴ νηπτική πρακτική θεογνωσίας τοῦ ἀειμνήστου ἁγιορείτη Γέροντα Ἐφραὶμ Κατουνακιώτη θὰ μᾶς τὸ ἔλεγε μὲ τὴν ἐπιβεβλημένη καλογερικὴ εὐθύτητα…

Ἀκόμα καί τώρα, πάντως, «προσβλέπομεν μετ’ ἐλπίδος», ἐλπίζοντες ὅτι «ἡ ἐλπίς οὐ καταισχύνει».

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

[1]  http://www.romfea.gr/images/article-images/2017/06/DIPLI_CRETE.pdf 

[2]  Ἱ. Μητρόπολις Πειραιῶς, Γραφεῖο ἐπὶ τῶν Αἱρέσεων καὶ τῶν Παραθρησκειῶν, «Σχόλιο γιὰ σύσταση ἀταραξίας καὶ ἐφησυχασμοῦ ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ὂρος», 6.7.2017, στὸ  http://aktines.blogspot.gr/2017/07/blog-post_94.html   καί  Δ. Ἀναγνώστου, «Τό παρασκήνιον τοῦ ἀνακοινωθέντος τῆς Διπλῆς Συνάξεως», Ὀρθόδοξος Τύπος, φ. 2172/7-7-2017 καί στό http://aktines.blogspot.gr/2017/07/blog-post_37.html#more, Ἰ. Μπουγά, «Τό Ἅγιον Ὂρος τάσσεται ὑπέρ τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου καταδικάζοντας τίς ἐναντίον της αἱρετικές φωνές», 3.7.17,  στό http://www.amen.gr/article/to-agion-oros-tassetai-yper-tis-agias-kai-megalis-synodou-katadikazodas-tis-enadion-tis-airetikes-fones

[3] http://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/8611-parembasi-tou-agiou-orous-gia-tin-agia-kai-megali-sunodo

[4] http://thriskeftika.blogspot.gr/2017/01/blog-post_23.html

[5] Βλ. ἐπιστολὲς πρὸς τὴν Ἱ. Κοινότητα τῶν Ἱ. Μονῶν  Καρακάλλου (6.3.16), Γρηγορίου (22.3.16), Κουτλουμουσίου (26.3.16), Ξηροποτάμου (26.3.16), Φιλοθέου (26.3.16) καί  Ζωγράφου (27.4.16), Θεοδρομία, ΙΗ (2016), τ. 1-2, σ. 189-204 καί  στό http://thriskeftika.blogspot.gr/2016/04/blog-post_36.html.  Ἰδιαίτερα σημαντικά εἶναι τά κείμενα τῆς Ἱ. Μ. Γρηγορίου  πρό τῆς Συνόδου (Ἱ. Μ. Ὁσ. Γρηγορίου, «Σχόλια καὶ προτάσεις ἐπὶ τῶν σχεδίων κειμένων  τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου», 4/17.3.16, στό  http://www.monastery.gr/epikaira/Synodos/I.M.OSIOY_GRHGORIOY_AGIOY_OROYS_SXOLIA_KAI_PROTASEIS_EPI_TON_SXEDION_KEIMENON.pdf) καί μετά τή Σύνοδο (Ἱ. Μ. Ὁσ. Γρηγορίου, «Ἐκτιμήσεις περί τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου», 6/19.9.2016, στό  http://www.monastery.gr/epikaira/Synodos/EKTIMHSEIS_SYNODOY.pdf)

[6] Μνημονεύω ἰδιαίτερα τὸ κείμενο «Ἔμπονος κραυγὴ Κελλιωτῶν Πατέρων τοῦ Ἁγ. Ὄρους πρὸς τοὺς Ὀρθοδόξους κληρικοὺς καὶ λαϊκοὺς ἀδελφοὺς ἡμῶν, Μάρτιος 2017,  Θεοδρομία, ΙΘ (2017), τ. 1, σ. 30-47, και στὸ  http://aktines.blogspot.gr/2017/04/blog-post_80.html#more  καὶ τὸ  κείμενο Ἁγιορειτῶν Πατέρων, «Ἀνοικτὴ ἐπιστολὴ πρὸς τὴν Ἱ. Κοινότητα», 20.6./3.7.2016,  Θεοδρομία, ΙΗ(2016), τ. 3-4, σ. 488-494.

[7]  Εἰσήγηση Ἱεροκοινοτικῆς Ἐπιτροπῆς,  13/26.11.2016.

[8]  Παραπέμπουμε στίς  σχετικές ἀναφορές τοῦ κανονικῶς διακόψαντος τὸ μνημόσυνο πρωτοπρεσβυτέρου π. Θεοδ. Ζήση, ὁ ὁποῖος μὲ πληρότητα καὶ σαφήνεια ἀπαντᾶ σὲ κάθε καλοπροαίρετη ἀντίρρηση  καὶ  ἀπορία ἀλλὰ καὶ ἀνασκευάζει κάθε κακοπροαίρετη κριτικὴ σχετικὴ μὲ τὸ σοβαρὸ αὐτὸ ζήτημα: π. Θ. Ζήση, «Ἀποτείχιση ἀπὸ τὴν αἵρεση  ὄχι ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία», τοῦ ἰδίου, «Δήλωση διακοπῆς μνημοσύνου», Θεοδρομία, ΙΘ (2017), τ. 1, σ. 3-13, 48-65, καὶ στὸ  π. Θ. Ζήσης, Μετὰ τὴν «σύνοδο» τῆς Κρήτης, Ἡ διακοπὴ μνημοσύνου καὶ ἡ δικαστική μου δίωξη, ἐκδ. Τὸ Παλίμψηστον, Θεσσαλονίκη, 2017, σ. 73-88, 89-115.

[9]   Ὀρθόδοξος Τύπος,  φ. 1680/9.3.2007, σ. 1,5

[10]  Ὀρθόδοξος Τύπος,  φ. 142/15.6.1971, σ. 4,  καί  «Ἅγιον Ὂρος, Διαχρονική μαρτυρία στούς ἀγῶνες ὑπέρ τῆς Πίστεως», Ἃγ. Ὂρος  2014², σ. 104-107.

[11]  βλ. Μητρ. Ναυπάκτου Ἰερόθεος, «“Ὁμολογιακὴ” διγλωσσία, ἀσάφεια καὶ σύγχυση», Παρέμβασις, Ἰούνιος  2016.

[12]   Φαναριώτικα “κατορθώματα” μὲ τοὺς Οὐνίτες, γιὰ νὰ ἐπιβεβαιωθεῖ τραγικὰ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Αὐστραλίας Στυλιανὸς ὅταν ἒγραψε ὅτι οἱ Ὀρθόδοξοι «καταντήσαμε Οὐνίτες»:

 α) ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος ἐπέδωσε ἅγιο Ποτήριο στὸν Οὐνίτη πρώην “Ἀρχιεπίσκοπο” ἐν Ἀθῆναις  Δημήτριο Σαλάχα, ἐπὶ τῇ ἐκλογῇ του (!),  ἐνῶ ἀπέστειλε εὐχαριστήριο ἐπιστολὴ στὸν Οὐνίτη “Ἀρχιεπίσκοπο” Οὐκρανίας γιὰ τὶς εὐχές του γιὰ εὐόδωση τῶν ἐργασιῶν τῆς Πανορθοδόξου! Τὸ Πατριαρχικὸ εὐχαριστῶ ἦρθε μετὰ τὴ Σύνοδο τῆς Κρήτης ποὺ κατὰ τὰ ἄλλα… κατεδίκασε τὴν Οὐνία…

β) Ὁ Μητρ. Προύσης Ἐλπιδοφόρος κατὰ τὴ διάρκεια “ἀρχιερατικῆς Λειτουργίας” Οὐνιτῶν στὴν Ἰταλία (25.10.2015) ἀπήγγειλε τὸ «Πιστεύω», ἀντάλλαξε λειτουργικὸ ἀσπασμὸ μὲ τὸν οὐνίτη “ἐπίσκοπο”  καὶ τὸν ἄκουσε στὴ Μ. Εἴσοδο  νὰ μνημονεύει τοῦ «πάπα Φραγκίσκου καὶ τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου». Στὸ τέλος, ὁ κ. Ἐλπιδοφόρος ἀπὸ Ὡραίας Πύλης στὴν προσφώνησή του πρὸς τὸν Οὐνίτη “ἐπίσκοπο” εἶπε τὰ ἑξῆς ἀδιανόητα γιὰ Ὀρθόδοξο ἐπίσκοπο: «Σήμερα ἔγινε μεγάλη χαρὰ στὸν οὐρανό, καὶ οἱ Ἄγγελοι ἀνέβαιναν καὶ κατέβαιναν μὲ τὰ φτερά τους, πετώντας πάνω ἀπὸ τὰ κεφάλια μας! Γιατὶ ἀκόμη μία φορὰ ἡ Κωνσταντινούπολη, ἡ μητέρα μας Ἐκκλησία, τὸ Οἰκουμενικό μας Πατριαρχεῖο, ὁ Παναγιώτατος Πατριάρχης μας κ. Βαρθολομαῖος, ἔστειλε στὰ παιδιά του τὰ ἀγαπημένα, σὲ σᾶς ὅλους, ἕνα Ἱεράρχη τῆς Κωνσταντινούπολης. (Δὲν ἀκούγεται  εὐκρινῶς) … χρησιμοποιοῦμε δύο Πατέρες μας, τον πάπα Φραγκίσκο καὶ στὸν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο, ὁ Θεὸς νὰ τοὺς δίδει ὑγεία, νὰ τοὺς δίδει χρόνια πολλά, γιὰ νὰ μᾶς καθοδηγοῦν, ὅλους μας, στὸ δρόμο τῆς σωτηρίας καὶ τῆς ἀγάπης! Τὴν χαρά μας αὐτὴ τὴν ὀφείλομε καὶ στὴν ἀδελφικὴ πρόσκληση τοῦ θεοφιλεστάτου ἀδελφοῦ, τοῦ ἀγαπημένου Ἐπισκόπου Μύρων κ. Δονάτου, ὁ ὁποῖος ποιμαίνει αὐτὴν τὴν ἐπαρχία σὰν ἄγγελος Κυρίου» (βλ. www.youtube.com/watch?v=zp15aaXPCWM  καί https://www.youtube.com/watch?v=bVghw-sjp5Y)!

Τέτοιες ἀσχημοσύνες δὲν εἶχε τολμήσει οὔτε ὁ Ἀθηναγόρας…

[13]  π. Ἀν. Γκοτσοπούλου, «Ἡ Σύνοδος τῆς Κρήτης  καὶ τὸ  Παγκόσμιο Συμβούλιο τῶν Ἐκκλησιῶν (ΠΣΕ)», 28.9.2016, στὸ http://www.impantokratoros.gr/F99804D6.el.aspx

[14]  π. Ἀν. Γκοτσοπούλου, «Ὁ  οἰκουμενισμὸς–τὰ  ἀκάθαρτα  Πνεύματα καὶ  ἡ  Σύνοδος τῆς Κρήτης», 28.9.2016, στὸ  http://www.impantokratoros.gr/43815419.el.aspx

ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ ΚΑΙ Η ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ Ι΄

ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ ΚΑΙ Η ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

Ι΄

Παρατηρήσεις στό ἀπό 17/30.6.2017

«Μήνυμα τοῦ Ἁγίου Ὄρους περὶ τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης ἐν Κρήτῃ Συνόδου»

Του Πρωτοπρεσβυτέρου Αναστάσιου Γκοτσόπουλου

=====

Ἄς μοῦ ἐπιτρέψει ὁ συντάκτης τοῦ ἁγιορειτικοῦ Μηνύματος, σεβαστός μου π. Βασίλειος (Γοντικάκης), νὰ ἀναφερθῶ σὲ δύο ἐπιστολές: 

i) Στὴν ἀπὸ  21.11.1968

 μὲ τὴν ὁποία ἡ Ἱ. Μ. Σταυρονικήτα δικαιολογεῖ γιατί δὲν εἶχε – μέχρι τότε – διακόψει τὸ μνημόσυνο τοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρα «πράγμα σπάνιο γιά Κοινόβιο τοῦ Ἁγίου Ὄρους», ὅπως χαρακτηριστικὰ σημειώνει. Στὴν ἐπιστολὴ μεταξὺ ἄλλων ἀναφέρονται μὲ ἀξιομίμητη καλογερικὴ σαφήνεια καὶ εὐθύτητα μεταξὺ ἄλλων τὰ ἑξῆς: «Τό ὅτι στή Μονή Σταυρονικήτα μνημονεύεται σήμερα τό ὄνομα τοῦ Πατριάρχου – πράγμα σπάνιο γιά Κοινόβιο τοῦ Ἁγίου Ὄρους –, τοῦτο γίνεται κατ’  ἀνοχήν, ἀπό σεβασμό στήν Ἐκκλησία, καί ὄχι σάν ἔκφρασι καταφάσεως στή γραμμή αὐτή. Αὐτό δέ εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νά τό ποῦμε, γιά νά μή δημιουργοῦνται ψευδαισθήσεις σ’ αὐτούς πού βλέπουν τήν Ἐκκλησία ἐξωτερικά, οὔτε φόβους στούς πιστούς ἀδελφούς (νά δημιουργοῦμε). Θά ἦταν πράγματι τουλάχιστον ἄστοχη, ἄν μή ἀθλία, ἡ ἀποστολή ἐκείνου πού στό χῶρο τοῦ Ἁγίου Ὅρους ἐνσυνείδητα θά προωθοῦσε τέτοιες ἰδέες (σημ. συντ.: ἐννοεῖ τὶς οἰκουμενιστικὲς ἀπόψεις καὶ πρακτικές του Πατριάρχου Ἀθηναγόρα). 

Πιστεύουμε ὅτι ἡ στάσις πολλῶν Ἁγιορειτῶν καί τῶν ἐνσυνείδητα πιστῶν σ’ ὅλη τήν Ἐκκλησία δέν εἶναι ἀρνητική. Ἡ ἄρνησις πρός τόν Πατριάρχην δέν εἶναι ἄρνησις πρός τήν ἀγάπην οὔτε πρός τήν ἑνότητα. Εἶναι «ὄχι» πρός τό ψευδές καί «ναί» πρός τήν Ἀλήθειαν, πού κρύβει μέσα της ἡ Ἐκκλησία.

Ὅταν οἱ πιστοί διακρίνουν διαφορές, πού ὑπάρχουν μεταξύ Ὀρθοδόξων καί Ἑτεροδόξων, δέν σημαίνει ὅτι ἐπιθυμοῦν τό σχίσμα καί τή διαιώνισί του, ἀλλά ζητοῦν τήν ἀληθινή ἑνότητα, τή μόνη σωτήριο γιά ὅλους. Εἶναι ἄρα αὐτό ἕνας σταυρός, πού ὑποφέρουν ἀπό ἀγάπη γιά τούς ἀδελφούς….

Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, πού φάνηκαν «σκληροί» στή διατήρησι τοῦ Δόγματος, εἶναι ἐκεῖνοι πού ἀγάπησαν περισσότερο ἀπό κάθε ἄλλον τόν ἄνθρωπο. Γιατί γνώρισαν τά ἀπύθμενα βάθη του καί δέν θέλησαν ποτέ νά τόν κοροϊδέψουν μέ τίς συνθηματολογίες ἐφήμερης καί ἀνύπαρκτης ἀγάπης, ἀλλά τόν σεβάστηκαν προσφέροντάς του τό Εὐαγγέλιο τῆς Ἀλήθειας, πού χαρίζει τή μακαρία ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι ζωή.

Δέν εἶναι λοιπόν ἡ πιστότης στό Δόγμα στενοκεφαλιά οὔτε ὁ ἀγώνας γιά τήν Ὀρθοδοξία μισαλλοδοξία, ἀλλά ὁ μοναδικός τρόπος ἀληθινῆς ἀγάπης».

Ποιοὶ ὑπογράφουν τὸ μνημειῶδες αὐτὸ κείμενο; 

1. Ἀρχιμ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ [ΓΟΝΤΙΚΑΚΗΣ] Ἡγούμενος τῆς Ἱ. Μ. Σταυρονικήτα

2. Ἱερομ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ [ΧΑΤΖΗΕΜΜΑΝΟΥΗΛ]

3. Μοναχός [ΑΓΙΟΣ] ΠΑΪΣΙΟΣ

(Συνεχίζεται)