π. Θ. ΖΗΣΗ,ΚΑΜΠΑΝΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

ΚΑΜΠΑΝΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης

Ὁμότιμος Καθηγητὴς Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

=====

Πρὶν ἀπὸ δεκατέσσερα χρόνια στὶς 25 Ἰανουαρίου τοῦ 2007, προσκεκλημένος ἀπὸ ὀρθόδοξο σωματεῖο, ὡμίλησα στὴν αἴθουσα τοῦ Πνευματικοῦ Κέντρου τοῦ Δήμου Βόλου, μὲ θέμα: 

«Κινδυνεύει τώρα σοβαρὰ 

ἡ Ὀρθοδοξία». 

Ἡ ἀφυπνιστικὴ ἐκείνη ὁμιλία, μὲ ἰσχυρὴ τεκμηρίωση, δημοσιεύθηκε στὸ περιοδικὸ τῆς «Ἑταιρείας Ὀρθοδόξων Σπουδῶν», στήν «Θεοδρομία», καὶ ἐτάραξε τὶς συνειδήσεις τῶν Οἰκουμενιστῶν, διότι παρουσίαζε ὁλοφάνερα τὴν ἀλλαγὴ πορείας τῆς παραδοσιακῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία πρὸς τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Ἐντοπίσαμε τοὺς κινδύνους κυρίως σὲ τρεῖς περιοχὲς τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς. 

Ἐν πρώτοις εἰς τὸ ὅτι ὅλες οἱ ἱεραρχίες, ὅλοι οἱ ἐπίσκοποι τῶν τοπικῶν αὐτοκεφάλων ἐκκλησιῶν, πλὴν ἐλαχίστων ἐξαιρέσεων, ἔχουν διαβρωθῆ ἀπὸ τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. 

Προστέθηκε σ᾽ αὐτὲς καὶ ἡ ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἡ ὁποία μέχρι τὰ τέλη τοῦ 20οῦ αἰῶνος, μέχρι καὶ τοῦ ἀρχιεπισκόπου Σεραφείμ, ἦταν παραδοσιακὰ Ὀρθόδοξη. Ὅσοι ἐκπροσωπούσαμε τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος στοὺς Θεολογικοὺς Διαλόγους καὶ σὲ ἄλλες διαχριστιανικές, διαθρησκειακές, διορθόδοξες συναντήσεις θεωρούμασταν «μαῦρα πρόβατα» ἀπὸ τὴν πλειονόητα τῶν ἄλλων ἀντιπροσωπειῶν, ἀνεπιθύμητα πρόσωπα, γιατὶ ἀντιδρούσαμε στὶς οἰκουμενιστικὲς ἀποφάσεις τῶν πολυποίκιλων διαλόγων καὶ 

συναντήσεων, πολυμερῶν 

καὶ διμερῶν. 

Ὁ γράφων ἐξεδιώχθη ἀπὸ τὸν Διάλογο Ὀρθοδόξων καὶ Ρωμαιοκαθολικῶν ὡς ἐκπρόσωπος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, μὲ ἀπαίτηση τοῦ Βατικανοῦ καὶ τυφλὴ ὑπακοὴ τοῦ Φαναρίου, παρὰ τὴν ἀντίδραση τοῦ τότε Ὀρθοδόξου ἀρχιεπισκόπου Σεραφείμ, διότι πρωτοστάτησα στὴν καταδίκη τῆς Οὐνίας στὸ Freising τοῦ Μονάχου τὸν Ἰούνιο τοῦ 1990, ὅπου ἀναγκάσθηκαν καὶ οἱ Ρωμαιοκαθολικοὶ νὰ ὑπογράψουν τὴν καταδίκη τῆς Οὐνίας, καὶ περισσότερο, διότι ἀντέδρασα καὶ παρουσίασα τὶς οἰκτρὲς καὶ ἀθεολόγητες ἀποφάσεις, ὁλοφάνερα προδοτικές, σὲ καινούργια ἀχρείαστη συνεδρία τῆς ὁλομέλειας τοῦ Διαλόγου στὸ Balamand τοῦ Λιβάνου τὸ 1993, ὅπου ὄχι μόνον ἀθωώθηκε ἡ Οὐνία, ἀλλὰ γιὰ πρώτη φορὰ «Ορθόδοξοι» κληρικοὶ καὶ θεολόγοι ἀναγνώρισαν τὸν Παπισμὸ ὡς ἐκκλησία μὲ ἔγκυρα μυστήρια καὶ ἀποστολικὴ διαδοχή, νομίμως δρῶντα γιὰ τὴν σωτηρία τῶν ἀνθρώπων.

(Συνεχίζεται)

ΤΑ ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ ΤΗΣ ΕΚΛΟΓΗΣ ΤΟΥ ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ Α΄

ΤΑ ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ ΤΗΣ ΕΚΛΟΓΗΣ ΤΟΥ ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ Α΄

Της εφημερίδας “Αγώνας”

=====

Εύγλωττη φωτογραφία. Όταν έγινε η εκλογή του π. Νικοδήμου Γκατζηρούλη για τη Μητρόπολη Αττικής και Μεγαρίδος (8 Απριλίου 1968) ξαφνιάστηκε αλλ’ όλο του το “είναι” το αφιέρωσε στην πνευματική του προετοιμασία για την επικείμενη αρχιερωσύνη που έμελλε, βέβαια, να είναι σταυρωμένη. 

Για το μυστήριο της χειροτονίας του δανείστηκε αρχιερατική στολή. Μήτρα όμως… Κατά την ώρα της χειροτονίας ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος αναγκάστηκε να αφαιρέσει τη μήτρα του επισκόπου Περιστεράς Ηλία Τσακογιάννη – μετέπειτα Δημητριάδος -στην φωτογραφία φαίνεται ασκεπής-και να την αποθέσει στην κεφαλή του νεοχειροτονούμενου Νικοδήμου.

Αυτός ήταν ένα από τα τριάντα τέσσερα (34) διαμάντια της εκλογής του Ιερωνύμου Α΄ (Κοτσώνη) που η Σεραφειμική λαίλαπα έδιωξε τους πρώτους δώδεκα –τους άλλους δεν πρόλαβε– ανεβάζοντας στις θέσεις τους “ασήμαντα παπαδάκια κάποιας ενορίας” (Κορίνθου Παντελεήμων) που πριν ακόμα εκλεγούν είχαν έτοιμες καμιά δεκαριά στολές, μήτρες, πατερίτσες κ.α. Πεθαίνοντας οι πιο “ταπεινοί” δεν  άφησαν λιγότερες από 30 με 50 στολές, οι δε “παραδοσιακοί” αρχίζουν από εκατό (100) και ξεπερνούν τις διακόσιες (200).

Και μετά αρχίζει το “μαρτύριο” των ανεψιών να τις πουλήσουν όσο, όσο παίρνοντας σβάρνα τα ειδικά καταστήματα πέριξ της μητρόπολης Αθηνών και Θεσ/νίκης.

Αυτό είναι δεσποτικό σημερινό κατάντημα!

ΠΑΡΑΙΤΗΘΗΚΕ Ο ΣΕΒ. ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ

Υποβάλλουμε υικά και θερμά στον Σεβ. Μητροπολίτη Καλαβρύτων κ. Αμβρόσιο τις ταπεινές ευχές μας ώστε να διέλθει το υπόλοιπον της ζωής του εν μετανοία και να παραδώσει την ψυχήν του αγίαν και άσπιλον στον αγωνοθέτη Χριστό εν Ημέρα Κρίσεως.

Παρόλον ότι μας θλίβει βαθιά η παραίτησή του σεβόμαστε -ως εικός- την απόφασή του και ελπίζουμε διακαώς ότι η παραίτησή του από τον Θρόνο των Καλαβρύτων δεν σημαίνει ότι θα σιγήσει όταν ο Θεός ή η πατρίς το κινδυνευόμενον.

Οι εχθροί μας κύκλωσαν από παντού, ο Οικουμενισμός προελαύνει ακάθεκτος σε όλα τα μέτωπα και οι γενναίες φωνές είναι ανάγκη να ακούγονται όσο γίνεται πιο πυκνά και πιο καθαρά.

ΠΑΡΑΙΤΗΘΗΚΕ Ο ΣΕΒ. ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ

=====

Μακαριώτατε Ἅγιε Πρόεδρε,

Σεβασμιώτατοι ἐν Χριστῷ Ἀδελφοί,

Καθ’ ἑκάστην ἱεράν ἀκολουθίαν ψάλλοντες, παρακαλοῦμεν τόν Φιλάνθρωπον Κύριον νά μᾶς ἐπιτρέψῃ καί νά μᾶς εὐλογήσῃ, ὥστε «τόν ὑπόλοιπον χρόνον τῆς ζωῆς ἡμῶν ἐν εἰρήνῃ καί μετανοίᾳ ἐκτελέσαι»!

Συνεπεῖς καί ἡμεῖς πρός τήν δέησιν ταύτην, ζωηρῶς ἐπιθυμοῦμεν, ὥστε νά διέλθωμεν τά τελευταῖα ἔτη τῆς ζωῆς ἡμῶν ἐν εἰρήνῃ, ἐν προσευχῇ, ἐν μελέτῃ λιπαρᾷ τοῦ θείου λόγου, πρώτιστα δέ πάντων ἐν μετανοίᾳ! 

Ἐξομολογούμενος ἐνώπιον Ὑμῶν, ὁμολογοῦμεν, ὅτι ὁ λόγος τῆς Ἐκκλησίας «γεύσασθε καί ἴδετε, ὅτι χρηστός ὁ Κύριος» σαγηνεύει την καρδίαν μας! Ἡ γλυκύτης τοῦ Κυρίου ἐγγίζει τήν ταλαίπωρον ψυχήν μου καί προκαλεῖ ἐσωτερικήν τινά μέθην! Ὅλα τά ἄλλα ὑποχωροῦν, καθώς ἐντός ἡμῶν αὐτός οὗτος ὁ θεῖος ἔρως κυριαρχεῖ καί μᾶς αἰχμαλωτίζει!

Περιττόν, φρονοῦμεν, τυγχάνει νά ὑπομνήσωμεν πρός Ὑμᾶς, ὅ, τι καί ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ μᾶς πληροφορεῖ: «αἱ ἡμέραι τῶν ὲτῶν ἡμῶν ἑβδομήκοντα ἔτη, ἐάν δέ ἐν δυναστείαις, ὀγδοήκοντα ἔτη, καί τό πλεῖον αὐτῶν κόπος καί πόνος».

Καθώς, λοιπόν, τήν 28ην Ἰανουαρίου 2019 ὁ Πανάγαθος Θεός ηὐδόκησεν, ὥστε ἡ ἀναξιότης μου νά δοξασθῇ καί μέ τό παράσημον τῆς διά Χριστόν κακοπαθείας, διωκόμενος ἐμφανῶς μέν ὑπό τῶν ὁμοφυλοφίλων, ἀφανῶς δέ ὑπό τῶν παραγόντων τῆς ἕως χθές Κυβερνήσεως τῶν Ἀθέων καί Μάγων τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, καί καθώς ἐπίσης «κακοπαθῶ μέχρι δεσμῶν ὡς κακοῦργος», ἵνα κατά τόν ἅγιον Ἀπόστολον εἴπω, διά τοῦτο ἀκριβῶς σήμερον 17ην Αὐγούστου 2019, ὅτε ἑορτάζω τήν 43ην ἐπέτειον ἀπό τῆς εἰς Ἐπίσκοπον χειροτονίας μου ὡς Ἀρχιερέως τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου (χειροτονηθείς Τιτουλάριος Μητροπολίτης Ταλαντίου τήν 17ην Αὐγούστου 1976 ὑπό τοῦ ἀειμνήστου καί Μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κυροῦ Σεραφείμ), ἥτις ἐγένετο εὐδοκίᾳ τοῦ Πανοικτίρμονος Θεοῦ, ΟΡΙΣΤΙΚΩΣ ΚΑΙ ΑΜΕΤΑΚΛΗΤΩΣ διά τῆς παρούσης ἀναφορᾶς ἡμῶν ὑποβάλλω σήμερον πρός Ὑμᾶς τήν παραίτησίν μας ἐκ τῆς θέσεως τοῦ Μητροπολίτου Καλαβρύτων καί Αἰγιαλείας, τὁ ἱερόν πηδάλιον τῆς ὁποίας, κατά τήν ἄφατον πρός ἡμᾶς συγκατάβασιν καί φιλανθρωπίαν τοῦ Νυμφίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, παρέλαβον κατά τήν 19ην Νοεμβρίου 1978 καί ἐκ βάθους ψυχῆς θερμότατα παρακαλῶ Ὑμᾶς διά τά καθ’ Ὑμᾶς.

ΕΚΟΙΜΗΘΗ Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΦΘΙΩΤΙΔΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

Προσευχόμαστε Κύριος ο Θεός να κατατάξει τον Φθιώτιδος κυρό Νικόλαο εν χώρα ζώντων.

Η Μητρόπολη Φθιώτιδος είναι πολύ μεγάλη και με πολλά προβλήματα (εφημεριακά κενά κτλ.). 

Γι’ αυτό χρειάζεται ο διάδοχος του κυρού Νικόλαου να είναι άριστος κληρικός για να την ποιμάνει Θεοφιλώς.

Είθε ο Άγιος Θεός να φωτίσει την Ιεραρχία να εκλέξει τον άριστο κληρικό που πρέπει να είναι αδιάβλητος και εχθρός του Οικουμενισμού και των νεωτερισμών.

ΕΚΟΙΜΗΘΗ Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΦΘΙΩΤΙΔΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

Του κ. Αιμίλιου Πολυγένη

=====

Εκοιμήθη σήμερα, Σάββατο 27 Ιουλίου 2019 σύμφωνα με πληροφορίες της Romfea.gr ο Σεβ. Μητροπολίτης Φθιώτιδος κ. Νικόλαος σε ηλικία 71 ετών.

Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες ο μακαριστός Μητροπολίτης Φθιώτιδος κυρός Νικόλαος υπέστη ανακοπή καρδιάς.

Να αναφερθεί ότι τοποτηρητής της Ιεράς Μητροπόλεως αναλαμβάνει ο Σεβ. Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Ιγνάτιος.

Ο μακαριστός Σεβ. Μητροπολίτης Φθιώτιδος κυρός Νικόλαος Πρωτοπαπάς, εγεννήθη το 1948 εις Πλατειά Τήνου.

Εσπούδασεν εις την Ριζάρειον Εκκλη­σια­στι­κην Σχολήν και εις την Θεολογικήν Σχολήν του Πανεπιστημίου Αθηνών, λα­βων το πτυχίον με τον βαθ­μον «άριστα» εν έτει 1972.

Διάκονος εχειροτονήθη το 1973 και Πρεσβύτερος το 1975. Διε­τέλεσε Αρχιδιάκονος και Ιεροκήρυξ της Ιεράς Μη­τροπόλεως Χαλκίδος (1973 - 1975).

Καθηγητής της Εκκλησιαστικής Σχολής Τη­νου (1975 - 1978) και Ιεροκήρυξ του Πανελληνίου Ιερού Ιδρύματος της Ευαγ­γελιστρίας Τήνου (1975 - 1984).

Μετα­κλη­θείς υπό του μακαριστού Αρχιεπι­σκο­που Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Σεραφείμ εις την Ιεράν Αρχιεπισκοπήν Α­­θη­­νων, διετέλεσε Διευθυντής Υπηρεσιών και του θεο­λο­γι­κού Οικοτροφείου της Α­­πο­στολικής Διακονίας (1984 - 1996), Γενικός Διευ­θυ­ντης του Ραδιοφωνικού Σταθμού της Εκκλησίας (1990 - 1996) και Ιεροκήρυξ του Ιερού Ναού Αγίου Ελευ­θε­ρίου Άρεως.

Συνέγραψε πολλάς μελέτας θεομη­το­ρι­κού, ιστορικού και λογοτε­χνι­κού περιεχομένου και εδημοσίευσε πολλά άρθρα εις εφημερίδας και πε­ριο­δικά.

Μητροπολίτης Φθιώτιδος εξελέγη υπό της Ιεραρχίας την 1ην Οκτω­βρίου, εχειροτονήθη την 6ην Οκτωβρίου εις τον Ιερόν Ναόν Αγίου Ελευθερίου Α­­ρεως και ενεθρονίσθη εις Λαμίαν την 17ην Νοεμβρίου 1996.

ΠΗΓΗ:

Ρομφαία

Ο ΝΕΟΝΙΚΟΛΑΙΤΗΣ π. ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΦΑΡΟΣ ΚΑΙ Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Ο ΝΕΟΝΙΚΟΛΑΙΤΗΣ π. ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΦΑΡΟΣ ΚΑΙ Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Ο ευσεβής αγωνιστής ιατρός, κ. Λυκούργος Νάνης, μας έστειλε, με ηλεκτρονικό μήνυμα, το ακόλουθο σύντομο σχόλιο για τον Νεονικολαίτη παπά- Φιλόθεο Φάρο:

“Αποτελεί κορυφαίο αίσχος το γεγονός ότι ο παπά Φιλόθεος Φάρος κληρικός έχει καταληφθεί ελεύθερος, ασύδοτος μάλλον, από τη μονίμως καθεύδουσα προισταμένη του αρχή να περιφέρει ανεμπόδιστα τα ληρήματα, φαντασιοκοπήματα και αιρεσιολογήματά του (όρα σκανδαλώδεις δηλώσεις του περί προγαμιαίων σχέσεων) εντός του εκκλησιαστικού χώρου και να ζημιώνει πνευματικά ψυχές υπέρ ων Χριστός απέθανε!

Τι δε να πει κανείς και για το θλιβερό φαινόμενο, ένας κακόδοξος κληρικός αντί να αποδοκιμάζεται στεντορεία τη φωνή από τους αποδέκτες των ετεροδιδασκαλιών του κάποιοι εξ αυτών να συνευδοκούν στα όσα λέγει!

Αποτελεί κάτι τέτοιο μέτρο της στρεβλότητας και της διαστροφής των αξιολογικών τους κριτηρίων, αλλά και δείκτης της εισβολής του αντιχρίστου κοσμικού φρονήματος εντός του εκκλησιαστικού Σώματος!"

Όλα ορθά και επί της ουσίας όσα επισημαίνει ο κ. Νάνης για τον αχαρακτήριστο Νεονικολαίτη κληρικό. 

Θέλουμε να προσθέσουμε μόνον ότι δεν είναι απλά ορισμένοι που συνευδοκούν και χειροκροτούν τον π. Φιλόθεο, ακόμη και σήμερα, παρόλον ότι πέρασαν δεκαετίες από τότε που άρχισε να σπέρνει τις ετεροδιδασκαλίες του. 

Ο διαφημιζόμενος, από ορισμένους, ως συντηρητικός και αντιοικουμενιστής  Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ πίεζε φορτικά τον παπά-Φιλόθεο για να τον χειροτονήσει επίσκοπο.!!!

Αλλοίμονο! Είναι ορθό τέτοιοι θησαυροί, τέτοιοι πολύεδροι αδάμαντες του νοητού στερεώματος να μένουν αναξιοποίητοι;

Παραγνωρίζονται συστηματικά καθόλα άξιοι κληρικοί, που έχουν όλα τα αναγκαία προσόντα για να διακονήσουν τον λαό του Θεού ως επίσκοποι, και προωθούνται ή και πιέζονται φορτικά για να χειροτονηθούν επίσκοποι κληρικοί, που δεν έπρεπε να στέκονται μπροστά στο άγιο θυσιαστήριο.

Τι να πει κανείς;

ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΜΑΣ ΕΞΗΓΗΣΕΙ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΑΙΡΕΜΕΝΟΣ;

Οι εκκλησιαστικοί ιστορικοί στο μέλλον θα διερωτούνται για ποιο λόγο ο γνωστός και μη εξαιρετέος Νεορθόδοξος κληρικός π. Φιλόθεος Φάρος δεν καθαιρέθηκε μετά από όσα ξεδιάντροπα και κακόδοξα γυμνή τη κεφαλή κατ' εξακολούθηση λέγει και γράφει.

Δυστυχώς οι άγιοι αρχιερείς για άλλα τυρβάζουν και μεριμνούν (πολυεαρχιερατικα συλλείτουργα, κυριότητα του κτήματος Προμπονά και άλλα συναφή της ίδιας σπουδαιότητας).

Η Ιεραρχία υπνώττει τον νήδυμον, ενώ η αφρόκρεμα της Nεορθοδοξίας και του Νεονικολαιτισμού διδάσκει απροκάλυπτα ανατροπή της διδασκαλίας του Ευαγγελίου.

Και να φανταστεί κανείς ότι τον αχαρακτήριστο αυτό κληρικό πίεζε ο Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ για να τον εκλέξει Μητροπολίτη.

Ας το δουν αυτά όσοι αφελώς θεωρούν συντηρητικό, παραδοσιακό και αντιοικουμενιστή τον Αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ.

ΣΤΗΝ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ π. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΣΤΡΑΤΗΓΟΠΟΥΛΟΥ

ΣΤΗΝ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ π. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΣΤΡΑΤΗΓΟΠΟΥΛΟΥ

Του Σεβ. Φθιώτιδος κ. Νικολάου

=====

Μᾶς προξένησε μεγάλη λύπη ἡ ἀναχώρηση ἐκ τοῦ κόσμου τούτου τοῦ ἀγαπητοῦ μας ἀειμνήστου π. Κων/νου Στρατηγοπούλου. Ἡ Ἐκκλησία μας ἔχασε ἕναν τίμιο Λειτουργό, ἕναν ἀφοσιωμένο ἱεραπόστολο, ἕναν ἀφανή καί ταπεινό ἐργάτη τῆς σωτηρίας πολλῶν ψυχῶν.

Τόν ἐγνώρισα τό 1984, ὡς ὑπάλληλο εἰς τόν τομέα τῆς Ἱεραποστολῆς τῆς Ἀποστολικῆς Διακονίας καί ὑπεύθυνο τοῦ Φροντιστηρίου Ὑποψηφίων Κατηχητῶν.

Ἀργότερα συνεργασθήκαμε εἰς τόν Ραδιοφωνικό Σταθμό τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ὅταν ἔκανε τήν ἐκπομπή «Ραδιοπαράγκα» μέ ἐπίκαιρα θέματα, τά ὁποῖα ἀνέβαζαν κατακόρυφα τήν ἀκροαματικότητα τοῦ Ραδιοφωνικοῦ Σταθμοῦ τῆς Ἐκκλησίας καί παράλληλα ἄναβαν ἡφαίστεια σέ μερικούς ἐκκλησιαστικούς, οἱ ὁποῖοι ζητοῦσαν τήν κεφαλήν του «ἐπί πίνακι».

Κανένας ἀπό τήν Κεντρική Διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας δέν ἔθεσε θέμα διακοπῆς τῶν ἐκπομπῶν του, οὔτε αὐτός ὁ μακαριστός Ἀρχιεπίσκοπος Σεραφείμ, ὅταν σέ μιά Ραδιοπαράγκα ἐπέκρινε κάποιες ἐνέργειες του.

Μοῦ εἶχε πεῖ τότε ὁ ἀείμνηστος Ἀρχιεπίσκοπος Σεραφείμ: «Ἄστον νά γαυγίζει. Καί τά μαντρόσκυλα χρειάζονται».

Ὁ π. Κων/νος ἦταν ἀπόλυτος στά πιστεύω του καί στή ζωή του. Ἀναλώθηκε στήν προσφορά πρός τήν νεολαία. Ἔφερε κοντά στήν Ἐκκλησία νέους περιθωριακούς, προβληματικούς, μέ μύρια προβλήματα, τούς ὁποίους μετέβαλε σέ ἀρνία τοῦ Θεοῦ.

Εἶχαν ἀπόλυτη ἐφαρμογή στήν ποιμαντική του οἱ λόγοι τοῦ Οἰκοδεσπότου τῆς παραβολῆς: «Ἔξελθε εἰς τάς πλατείας καί ρύμας τῆς πόλεως καί τούς πτωχούς καί ἀναπήρους καί χωλούς καί τυφλούς εἰσάγαγε ὥδε...» (Λουκ. 14, 21). Γιά πολλά παιδιά, πού εἶχαν ξεφύγει καί ἀκολουθήσει μιά καταστροφική πορεία, ἦταν ὁ παπᾶ Κων/νος, τό γαλήνιο λιμάνι καί τό καταφύγιο τῶν ψυχῶν τους.

Ὅπου ὑπηρέτησε ἐργάσθηκε ταπεινά καί ἥρεμα στόν τομέα τῆς παραστρατημένης νεολαίας. Ἦταν καινοτόμος στήν μέθοδο προσεγγίσεως τῶν ψυχῶν. Ἄνοιγε νέους δρόμους, πού ξεκινοῦσαν ἀπό τήν γνήσια λειτουργική παράδοση καί πατερική διδασκαλία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

Ἔδιδε τήν ἐντύπωση τοῦ κατά Χριστόν σαλοῦ. Ἦταν, ὅμως, ἕνα τέλειο πρότυπο ποιμένος καί ἐξομολόγου. Τό κίνημά του δέν αὐτοπροσδιορίσθηκε. Τό ἐνέταξε στήν Ἐνορία καί στήν Μητρόπολη, πού διακονοῦσε. Κύριο χαρακτηριστικό του ἡ ἀπόλυτη ὑπακοή εἰς τόν Ἐπίσκοπό του.

Ὁ π. Κων/νος Στρατηγόπουλος διέθετε μόρφωση. Γιά ἐκεῖνον ὅμως τό ἀποτελεσματικότερο μέσο γιά τήν ἐπιτυχία τοῦ ἔργου του ἦταν ἡ λειτουργική ζωή καί οἱ ἐμπειρίες ἀπό τήν συμμετοχή του στή ζωή καί στό πνεῦμα τῶν Ἁγίων.

Θά μείνει στήν ἱστορία, ὡς ὁ ἱερέας ἐκεῖνος, πού κατώρθωσε νά σπάσει τά ὅρια τῆς σεμνοπρέπειας καί νά ἀνοίξει τήν ἀγκαλιά τῆς Μητρός Ἐκκλησίας μας «στούς ἀναπήρους, πτωχούς καί χωλούς» κατά πνεῦμα. Ὄντως ὑπῆρξε μιά ἐμβληματική παρουσία στόν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.

Ἄς εἶναι ἡ μνήμη του αἰωνία!  

ΑΠΟΦΡΑΣ ΗΜΕΡΑ!

ΑΠΟΦΡΑΣ ΗΜΕΡΑ!

Του ιατρού κ. Λυκούργου Νάνη

=====

Το νομοσχέδιο του αίσχους και της διαστροφής, το νομοθετικό τερατούργημα που ευτελίζει, απο-ιεροποιώντας την κατά τρόπο ελεεινό, την υψηλή έννοια της  οικογένειας, το έκτρωμα που στραπατσάρει τον ευαίσθητο ψυχικό κόσμο των παιδιών και υπονομεύει  την ομαλή ψυχοσωματική τους ανάπτυξη  έγινε νόμος του κράτους, με τις επαίχυντες ψήφους 161 ανάξιων της αποστολης τους και ασυνείδητων "εθνοπατέρων", των οποίων τα ονόματα θα προφέρουν με αποτροπιασμό και αηδία στο μέλλον οι γενιές των παιδιών-θυμάτων της άφρονος και ολεθρίας επιλογής τους.

Η σημερινή "Βουλή των Ελλήνων" έχει μετατραπεί, από ηθικής πλευράς, σε παράρτημα της Ψυττάλειας. Σε νομοθετική χαβούζα. Εκπέμπει και αναδίδει συνεχώς ηθική δυσωδία. Οι αναθυμιάσεις μας έχουν πνίξει. Το ζήτημα έγκειται στην ακεραιότητα της λειτουργίας του ηθικού μας αισθητηρίου. Υπάρχουν συν-έλληνες, αλλοτριωμένοι ηθικά, εφοδιασμένοι με διεστραμμένα αξιολογικά κριτήρια, που "συνευδοκούσι τοις πράσσουσιν την ανομίαν". Με χαλασμένη όσφρηση. Που επικροτούν και επιχαίρουν. Σε αυτούς ποντάρουν οι αδίστακτοι πολιτικάντηδες και νομοθετούν τα όσα αισχρά νομοθετούν. Έστω και αν αποτελούν μειοψηφία. Οι φασίστες της "πολιτικής ορθότητας" έχουν αναγάγει κάποιες θλιβερές και περιθωριακές μειοψηφίες σε απόλυτο ρυθμιστή της βορβορώδους νομοθετικής παραγωγής τους.

Τα 161 ανθρωπάκια υπερψήφισαν το άνομο νομοσχέδιο πηγαίνοντας ενάντια στο Θεό, τη φύση, ενδεχομένως κάποιοι από αυτούς και στη συνείδησή τους. Εναντια στην ηθική, την αληθινή έννοια της Οικογένειας, στις παραδόσεις του Έθνους. Επιβράβευσαν τους σοδομίτες παρέχοντάς τους το δικαίωμα να υιοθετούν αθώα και ανεύθυνα παιδιά. Είναι ένοχοι ιδιαζόντως ειδεχθούς πνευματικού εγκλήματος, το οποίο, φυσικα, δεν θα μείνει ατιμώρητο από το Θεό.

Ο πέλεκυς της Δικαιοσύνης Του θα επιπέσει επί των θρασειών κεφαλών τους. Μπορεί να καγχάζουν όταν ακούν ή διαβάζουν κάτι τέτοιο, όμως η ανήκουστη Ύβρις τους κάθε άλλο παρά θα μείνει ατιμώρητη. 

"Θεός ου μυκτηρίζεται", κυρίες και κύριοι "εθνοπατέρες" της συμφοράς, της παρακμής, της αποσύνθεσης, της ισοπέδωσης και της διάλυσης.

"Άγε νυν οι άνομοι νομοθέται, κλαύσατε ολολύζοντες επί ταις ταλαιπωρίαις υμών ταις επερχομέναις. Αι βοαί των αθώων και ανευθύνων παίδων-θυμάτων υμών, εις τα ώτα Κυρίου Σαββαώθ εισεληλύθασιν". "Φοβερόν το εμπεσείν εις χείρας Θεού ζώντος"!

Υ.Γ. Περιμένουμε την αντίδραση του "χάρτινου επιτελάρχη", Αρχιεπισκόπου Αθηνών και της περί αυτόν ΔΙΣ,για να θυμηθούμε και το μακαριστό Μητροπολίτη Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιο, που απέδωσε τον εύστοχο αυτόν χαρακτηρισμό, στον προκάτοχο και ομότροπο του νυν Αρχιεπισκόπου, μακαριστό Σεραφείμ. Θα μιλήσει, άραγε, πάλι για "παιγνιδίσματα"; Τότε θα ξεσηκωθούν ακόμη και τα παιδιά και θα τα ακούσει και από αυτά...

Η ΚΥΡΙΑ ΕΛΕΝΗ ΛΩΡΙΤΟΥ ΑΠΑΝΤΑ ΣΤΟΝ κ. ΝΑΝΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΙΑ ΤΟΥ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

Η ΚΥΡΙΑ ΕΛΕΝΗ ΛΩΡΙΤΟΥ ΑΠΑΝΤΑ ΣΤΟΝ κ. ΝΑΝΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΙΑ ΤΟΥ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

=====

Δυστυχώς, κ. Νάνη, με το να πολεμούμε τα προκύψαντα μέγιστα εκκλησιαστικά θέματα επί Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου, όχι μόνο στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών, αλλά πανελλαδικώς -ποίος φέρει την εσχάτη ευθύνη για την λειτουργία της αιρετικής Ακαδημίας του Βόλου, ποίος άναψε το πράσινο φώς για την "λειτουργική μεταρρύθμιση”, μεταφράσεις των λειτουργικών κειμένων, ίσως είχε σχεδιαστεί και δρομολογηθεί και η πανορθόδοξος σύνοδος, ποίος έφερε στην επιφάνεια και επισημοποίησε τον σοδομισμό ως προσωπικό δεδομένο των κληρικών, μέχρι σήμερα ψηλαφούμε τις πληγές του Χριστοδουλικού σοδομισμού -με το να έχει πέσει, λοιπόν, όλη η προσοχή στην Χριστοδουλική περίοδο, κάπως μας φάνηκε ως αφέλεια η Σεραφειμική παρανομία. 

Ας μην ξεχνούμε την προφητεία του Αγίου Πορφυρίου, ότι δηλαδή ο επόμενος του Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ θα είναι τρισχειρότερος αυτού. Παίζει και ένα ρόλο η ενδημούσα χαζοευλάβεια. Οι Άγιοι είχαν την φιλοτιμία να πούνε έναν καλό λόγο στον κάθε άνθρωπο για λόγους θεικού ελέους και ποιμαντικού συμφέροντος των ψυχών. Έτσι, λοιπόν, αρκούσε ένας καλός λόγος του Αγίου Πορφυρίου, ώστε κάποιοι χριστιανοί να μιλάνε για αγιότητα του Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ. Επίσης ο π. Θεόδωρος Ζήσης έχει τονίσει την σηματοδότηση από τον Χριστόδουλο της οικουμενιστικής στροφής της Εκκλησίας με την πρόσκληση του πάπα το 2001. Πολλά έχουν λεχθεί για την διχασμένη προσωπικότητα του Χριστόδουλου. Πολλά είναι αυτά που μας πείθουν, ότι για να γίνουν επίσκοποι και αρχιεπίσκοποι πρώτα πούλησαν την ψυχή τους στο διάβολο. 

Ο π. Θεόδωρος είχε αναπτύξει την δραστηριότητά του και την ομολογία του στους διαλόγους επί Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ. Η Εκκλησία της Ελλάδος είχε τότε μία ορθόδοξη μαρτυρία στους διαλόγους με την εκπροσώπησή της από ορθοδόξους θεολόγους. Αυτό είναι που έχει επισημάνει ο π. Θεόδωρος, χωρίς να αναφερθεί στα λάθη της βιοτής του και στα Κανονικά του ατοπήματα. Αυτό ίσως να πυροδότησε μία αμετροέπεια σε κάποια ιστολόγια από ανθρώπους, που είτε λόγω ηλικίας, είτε για λόγους προσωπικής αφύπνισης δεν βίωσαν εκείνη την επίσης ζοφερή εκκλησιαστική περίοδο. Όμως το ζοφερό σκοτάδι και ο κατήφορος φαίνεται δεν έχει πάτο.

Εκείνη την περίοδο, παρά τα εκκλησιαστικά προβλήματα, μπορούμε να μιλήσουμε για έναν “χρυσούν αιώνα”, δηλαδή τον 20ό αιώνα της Εκκλησίας της Ελλάδος, για λόγους φυσικά  άσχετους με τον Αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ, όπως ήταν η παρουσία αγίων μορφών στον κλήρο και στον μοναχισμό με ποιμαντική δραστηριότητα και ακτινοβολία, η πατερική αναγέννηση με την έκδοση και τύπωση των πατερικών έργων, η αναγέννηση του αγιορείτικου και του εν γένει μοναχισμού, η λειτουργία των Θεολογικών Σχολών στην πατερική γραμμή, που παρήγαγαν μορφωμένους κληρικούς και θεολόγους, το σκέπασμα της Εκκλησίας μέσα σε μία δέσμη θείου φωτός από την ακτινοβολία λογίων μοναχών και προσωπικοτήτων. Δεν συγκρίνεται εκείνη η περίοδος της πνευματικής ευφορίας με την σημερινή ζοφερότητα. Όσοι κρατούμε κάπως από εκείνη την περίοδο έχουμε μία προίκα. Σήμερα απαξιώθηκε ακόμα και η φοίτηση στις Θεολογικές Σχολές. 

Ο Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ, λοιπόν, δεν μπορεί να παίρνει την αξία του από το σημερινό σκοτάδι. Η αγιοποίησή του είναι απλά μία αμετροέπεια μέσα στα πλαίσια της άγνοιας και της αφέλειας. Το ότι η Εκκλησία επί των ημερών του είχε μία ορθόδοξο και πατερική γραμμή ήταν το αυτονόητο. Φυσικά δεν είναι μέσα στις προθέσεις του π. Θεοδώρου Ζήση αυτή η αμετροέπεια, όπως δεν ήταν και στις προθέσεις του Αγίου Πορφυρίου η αγιοποίηση του Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ. Δεν είναι κακό να αντισταθμίσει κανείς αυτό το κλίμα της άγνοιας λέγοντας τίποτα περισσότερο από αυτό που είναι η αλήθεια. Αυτό υπό καμμία έννοια δεν αποτελεί αντιλογία πρός τα λεχθέντα υπό του π. Θεοδώρου, που μίλησε για μία παραδοσιακή Εκκλησία επί των ημερών του Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ. Και αυτό δεν είναι ψέμα, αλλά και όλα τα άλλα είναι εξίσου η αλήθεια περί της Σεραφειμικής εκκλησιαστικής περιόδου.

Η "ΚΟΙΜΩΜΕΝΗ" ΤΟΥ ΧΑΛΕΠΑ ΩΧΡΙΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗ ΔΙΑΡΚΩΣ ΥΠΝΩΤΤΟΥΣΑ ΔΙΣ!

ΔΙΑΡΚΗΣ ή ΤΡΙΗΜΕΡΟΥ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ;

ΣΧΟΛΙΟ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΕΝΤΟΣ ΤΡΙΩΝ ΜΟΝΑΧΑ ΗΜΕΡΩΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΣΙΩΝ ΤΗΣ ΔΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΗΝΑ ΑΠΡΙΛΙΟ.

Η "ΚΟΙΜΩΜΕΝΗ" ΤΟΥ ΧΑΛΕΠΑ ΩΧΡΙΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗ ΔΙΑΡΚΩΣ ΥΠΝΩΤΤΟΥΣΑ ΔΙΣ!

Του κ. Λυκούργου Νάνη, ιατρού

=====

Η Εκκλησία της Ελάδος, ως γνωστόν, διοικείται από δύο σώματα. Την Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας (ΙΣΙ), το σύνολο τουτέστιν των εν ενεργεία μητροπολιτών, το και μείζον διοικητικό όργανο, και τη Διαρκή Ιερά Σύνοδο (ΔΙΣ), συγκειμένη εκ δώδεκα ιεραρχών, λαμβανομένων κατά τη σειρά των πρεσβείων της αρχιερωσύνης, το και έλασσον διοικητικό όργανο, αποτελούν εντολοδόχο σώμα της πρώτης.

Οι Θείοι και Ιεροί κανόνες δεν προβλέπουν συνόδους διαρκείς. Η εκκλησιαστική πράξη, όμως, γνωρίζει τέτοιου είδους συνόδους που θεσπίστηκαν για το ευδιοίκητο της Εκκλησίας.

Η ΔΙΣ, όπως υποδηλώνει και η ονομασία της, τυγχάνει διαρκής και όχι ολιγοημέρου διαρκείας. Δεν έχουμε, βεβαίως, την απαίτηση να συνεδριάζει το συγκεκριμένο δωδεκαμελές διοικητικό σώμα καθ’ εκάστην. Τούτο τυγχάνει εξωπραγματικό, ανέφικτο, παράλογο, υπερβολικό και αλυσιτελές.

Πλην όμως, επ’ ουδενί δεχόμαστε να περιορίζεται, συμπιέζεται και εκφυλίζεται η μηνιαία συνοδική ζωή, παρουσία και δραστηριότητα σε συνεδρίες τριών ημερών! Θεωρώ ότι μία τέτοια πρακτική ουδόλως ανταποκρίνεται προς το χαρακτήρα και το σκοπό της συστάσεως και υποστάσεως της ΔΙΣ.

Έγραψε κάποτε σχετικώς η αγωνιστική εφημερίδα "ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝ": "Η Εκκλησία δεν είναι εμπορική επιχείρησις ωρισμένων ρασοφορων. Είναι σώμα εν εκστρατεία. Δίδει μάχας κατά του πολυειδούς κακού. Πολεμείται και πολεμεί Διάβολον και διαβολοκρατούμενον κόσμον. Κατά δε τον αγώνα της πλήθος ζητήματα δημιουργούνται, φλέγοντα και υψίστης σημασίας, τα οποία χρήζουν αντιμετωπίσεως. Συνεχώς καταφεύγουν εις την Σύνοδον οι χριστιανοί διά την επίλυσιν πνευματικών προβλημάτων.

Η δε Σύνοδος ονομάζεται Διαρκής, ακριβώς διότι ο προορισμός της είναι να εργάζεται διαρκώς και να αντιμετωπίζη τα διαρκώς παρουσιαζόμενα πνευματικά ζητήματα. Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος είναι εις την Εκκλησίαν όπως είναι εις την Πολιτείαν η Πυροσβεστική Υπηρεσία και η  υπηρεσία Αμέσου Δράσεως. Ο Σατανάς και ο σατανοκρατούμενος κόσμος ανάπτουν συνεχώς πνευματικάς πυρκαιάς και προβαίνουν συνεχώς εις πνευματικά εγκλήματα και αποπείρας εγκλημάτων διά να καταστρέψουν την Εκκλησίαν. Διά τούτο η Διαρκής Ιερά Σύνοδος επαγρυπνεί και επεμβαίνει αμέσως και δραστηρίως προς αντιμετώπισιν των πνευματικών κακών και σωτηρίαν ψυχών. Οι δώδεκα μητροπολίται δεν αφήνουν τας επαρχίας των και έρχονται εις τας Αθήνας διά να διέρχωνται ευχαρίστως τον καιρόν εις το κλεινόν Άστυ και να εισπράττουν το Συνοδικόν επιμίσθιον. Οι δώδεκα, ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ, γίνονται συνοδικοί διά να αγρυπνούν περισσότερον και να εργάζωνται δραστηριώτερον, συντονώτερον και σπουδαιότερον διά την Εκκλησίαν, ως άλλοι αστυνομικοί και πυροσβέσται, αντιμετωπίζοντες πολύ περισσότερα και πολύ σοβαρώτερα περιστατικά εν συγκρίσει προς εκείνους.

Αυτή είναι η δεοντολογία, αυτό είναι το καθήκον της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου. Αλλά ανταποκρίνεται η πραγματικότης προς την δεοντολογίαν; Εκτελεί η Διαρκής Ιερά Σύνοδος το καθήκον της ως σώμα  αστυνομικών και πυροσβεστών της Εκκλησίας; Δυστυχώς όχι! Ο Σατανάς και τα όργανά του οργιάζουν εις βάρος της Εκκλησίας, αι φλόγες των σατανικών πυρκαιών περιζώνουν πανταχόθεν την Εκκλησίαν, συνεχώς θρηνούνται δραματικά θύματα, αναρίθμητοι ψυχαί χάνονται εν μέσω των φλογών του παρόντος κόσμου διά να ευρεθούν εις τας φλόγας της Κολάσεως, η δε Διαρκής Ιερά Σύνοδος αργεί!" 

Και αλλαχού: "Εις τας κλεινάς Αθήνας υπάρχει η λεγομένη Διαρκής Ιερά Σύνοδος. Γράφομεν λεγομένη, διότι εις την πραγματικότητα δεν είναι Διαρκής. Έπρεπε διαρκώς να συνεδριάζη και να επιλαμβάνεται των πολυποικίλων και φλεγόντων ζητημάτων, τα οποία διαρκώς ανακύπτουν εν τη ζωή της Εκκλησίας. Αλλά δυστυχώς συνεδριάζει πολύ ολίγας φοράς. Κατά το εννεάμηνον της παρούσης Συνοδικής περιόδου επραγματοποίησε 34 μόνον συνεδριάσεις" (Σ.Σ. αυτά γράφονται το Μάιο του 1978. Τι θα έγραφε για την εφετεινή ΔΙΣ η μη εκδιδόμενη σήμερον εφημερίδα που ολκλήρωσε τις εργασίες της για το μήνα Απρίλιο σε τρεις (αριθμός 3) μονάχα συνεδρίες; Μα θα αντείπη τις! Είχαμε τη μεγάλη εβδομάδα και το Πάσχα! Θα αντείπουμε και ημείς ότι έκαστος μήνας διαθέτει τουλάχιστον 30 ημερες και η συγκεκριμένη πρακτικη υφίσταται και σε μήνες που δεν χαρακτηρίζονται από τη συνεχή παρουσία μεγίστων εορτών και πανηγύρεων.). ΚΑΤΑ ΔΕ ΤΟΥΣ ΘΕΡΙΝΟΥΣ ΜΗΝΑΣ ΟΙ ΕΜΠΟΡΟΙ ΔΕΝ ΘΑ ΚΛΕΙΣΟΥΝ ΤΑ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ ΤΩΝ, ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΣΥΝΟΔΙΚΟΙ ΘΑ ΚΛΕΙΣΟΥΝ ΤΟ ΙΔΙΚΟΝ ΤΩΝ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ ΛΟΓΩ ΑΦΟΡΗΤΟΥ ΚΑΥΣΩΝΟΣ- ΤΟΝ ΚΑΥΣΩΝΑ ΤΗΣ ΚΟΛΑΣΕΩΣ ΠΟΙΟΣ ΥΠΟΛΟΓΙΖΗ-, και θα πορευθούν εις λουτροπόλεις διά τα λουτρά των και εις εξοχάς διά την ανάπαυσίν των εκ του κόπου της πολυμόχθου ιεραποστολικής ζωής των (Σ.Σ. αναφέρεται στην αλήστου μνήμης σεραφειμκή εποχή, εποχή καταπτώσεως της εκκλησιαστικής ηγεσίας. Εννοείται ότι κάθε άλλο παρά όλοι οι αρχιερείς της εποχής εσκέπτοντο και ενεργούσαν κατ’ αυτόν τον τρόπο. Αναφέρεται στους σεραφειμικής νοοτροπίας επισκόπους που περιήγαγαν ένεκα της όλης βιοτής τους την Ελλαδική Εκκλησία στο έσχατο σκαλοπάτι της ανυποληψίας. Δεν αντέχω στον πειρασμό να μην κακίσω και στιγματίσω ενίους συγχρόνους  εκκλησιαστικούς, θεολογικούς-φοιτητικούς, μοναστικούς και δημοσιογραφικούς -"ιστολογικούς" κύκλους, οι οποίοι εκθειάζουν εσχάτως τον αρχιτέκτονα της εκκλησιαστικής ανωμαλίας των ετών 1974-1998 Σεραφείμ Τίκα. Τους πληροφορώ ότι εάν συνεχίσουν να προκαλούν θα βρεθούμε στη λίαν δυσάρεστη θέση να παραθέσουμε καταλυτικά ντοκουμέντα της σεραφειμικής ασχημοσύνης και τότε οι  πλείστοι εξ αυτών θα αισθανθούν τουλάχιστον άβολα και ο νοών νοείτω...).

Διαρκής ο πόλεμος των δαιμόνων κατά της Εκκλησίας ως συνόλου αλλά και καθενός εκάστου των ορθοδόξων χριστιανών. Ο Σατανάς δεν γνωρίζει διακοπές. Κάθε δευτερόλεπτο και κάθε λεπτό και κάθε ώρα και κάθε ημέρα βυσσοδομεί σε βάρος της Εκκλησίας του Χριστού και των μελών Της. Η Πυροσβεστική και η Άμεση Δράση γνωρίζουν διακοπές και ανάπαυλα και αναψυχή, όπως έγραψε ο "ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝ"; Έτσι και η επί γης στρατευομένη Εκκλησία (γνωρίζω εκ των προτέρων ότι κάποιοι σχολιαστές θα αντιδράσουν επί τη δημοσιοποιήσει τέτοιου είδους απόψεων και παραλληλισμών. Θα καγχάσουν, ειρωνευθούν, περιπαίξουν, ομιλήσουν περί προτεσταντικού και οργανωσιακού πνεύματος κ.τ.ό. Πλην όμως, το κριτήριο δημοσιεύσεως ενός κειμένου κάθε άλλο παρά τυγχάνει η ιδεοληψία συγκεκριμένων κύκλων...). Πυρκαγιές κακοδοξιών και ετεροδιδασκαλιών συνεχώς και αδιαλείπτως ανάπτει ο μισόκαλος. Κάθε ημέρα και σε όλες τις εποχές του έτους. Ο σύγχρονος πόλεμος ως αιχμή του δόρατος των πολεμίων δυνάμεων περιλαμβάνει τον Οικουμενισμό, το συγκρητισμό, το νεονικολαιτισμό, την ποικίλη εκκοσμίκευση, την “πολιτική ορθότητα”, την αγαπολογία και σχεσιολογία ("Δεν τιμωρεί ο Θεός" διακηρύττουν ανερυθρίαστα οι σύγχρονοι αγαπολόγοι και σχεσιολόγοι, βλέπε σχετικώς https://www.patrasevents.gr/article/331706-iraklis-filios-o-theos-den-dimiourgei-enoxes-ston-anthropo-ke-den-timorei ", εκδίδοντες ευχερώς εισιτήρια διά τον Παράδεισον", κατά τον μακαριστό Φλωρίνης Αυγουστίνο).

Προ ολίγου, σχετικώς καιρού, ο γνωστός και μη εξαιρετέος π. Βασίλειος Θερμός, εξέδωσε σκανδαλωδέστατο περί σοδομισμού σύγγραμμα, επί του περιεχομένου του οποίου ασκήθηκαν καταλυτικές και εξουθενωτικές κριτικές υπό συλλογικοτήτων και μεμονωμένων προσώπων, ορθώς φρονούντων εν προκειμένω. Προεκλήθη εξ αντικειμένου σκανδαλισμός του λαού. Κατά τινας, μάλιστα, πληροφορίας υπό ευαισθητοποιηθέντος επισκόπου υπεβλήθη μήνυση στη λεγομένη ΔΙΣ. Και ποία, παρακαλώ, η αντίδραση της ΔΙΣ; Μέχρι στιγμής ουδέν ηκούσθη σχετικώς. Ας αναμείνουμε! Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία! Διαρκώς, υποτίθεται, αυτή δεν ανιχνεύει, αφουγκράζεται και ανταποκρίνεται στην αγωνιώδη κραυγή του ποιμνίου της; Παύει να επιλαμβάνεται των διαρκώς ανακυπτόντων και δημιουργουμένων ζητημάτων που αφορούν στην πνευματική ζωή των πιστών; Και όμως, παύει...

Έχει βουίξει ο τόπος και το διαδίκτυο με τις οικουμενιστικές ασχημοσύνες των διαφόρων Βαρθολομαίων, Ζηζιούληδων, Γιαννουλάτων (χαιδεμένο παιδί των συστημικών ΜΜΕ...), Λαμπρυνιάδηδων και Χαρκιανάκηδων και οι άγιοι συνοδικοί σιωπούν στο διηνεκές! Τι απέγινε άραγε η μήνυση που υποβλήθηκε επί συνόδω εις βάρος του φρικαλέως κακοδοξούντος Ιωάννου Ζηζιούλα, του καθαιρετέου, του λυμαινομένου την Εκκλησία του Χριστού, του διαστροφέως του Τριαδικού Δόγματος; Ποία η τύχη της επί συνόδω καταγνώσεως ετεροδιδασκαλιών εις βάρος του αρχι-ολετήρος της οικουμενικής Ορθοδοξίας Βαρθολομαίου Αρχοντώνη, της υποβληθείσης αρμοδίως υπό του ηγουμένου της ιεράς μονής Λογγοβάρδας Πάρου;

Σιγή  νεκροταφείου! "Ποιμένες πολλοί διέφθειραν τον αμπελώνα μου, εμόλυναν την μερίδα μου την επιθυμητήν"! "Ενύσταξαν οι ποιμένες"!

Προέχουν τα συλλείτουργα, οι ανταλλαγές δώρων, η υποδοχή λειψάνων και ιερών εικόνων που μεταφέρουν γνωστοί και μη εξαιρετέοι αγιορείτες ηγούμενοι, οι εορταστικές εκδηλώσεις για τα τάδε και δείνα χρόνια ιερατικής ζωής των ιεραρχών ενίων μητροπόλεων τη στιγμή που εγκαταλείφθηκε στις εν λόγω μητροπόλεις το αγωνιστικό, ομολογιακό και αρνησίκοσμο πνεύμα αοιδίμων ποιμεναρχών (με Π ΚΕΦΑΛΑΙΟ που κλέισαν  τους εν θέματι μητροπολιτικούς θρόνους, των οποίων ο νυν επίσκοπος μνημονεύει "Α.. του και γέροντος ημών..." και κάθε άλλο παρά τον μιμείται...) και ο νοών νοείτω...Την ίδια στιγμή ψυχές υπέρ ων Χριστός απέθανε διαρκώς απόλλυνται συνεπεία φρικαλέων ετεροδιδασκαλιών!

Κατά τα άλλα διαθέτουμε Διαρκή Ιερά Σύνοδο που ΔΙΑΡΚΩΣ επιλαμβάνεται των ανακυπτόντων ζητημάτων! Πολύ φοβούμαι ότι η "ΚΟΙΜΩΜΕΝΗ" του Γιαννούλη Χαλεπά στο Α΄ Κοιμητήριο των Αθηνών ωχριά προ της διαρκώς κοιμωμένης ΔΙΣ της Εκκλησίας της Ελλάδος!