“ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ”: “ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ, ΠΡΕΣΒΕΥΕΙ ΠΛΕΟΝ ΣΤΟ ΕΠΟΥΡΑΝΙΟ ΘΥΣΙΑΣΤΗΡΙΟ”

“ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ”: “ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ, ΠΡΕΣΒΕΥΕΙ ΠΛΕΟΝ ΣΤΟ ΕΠΟΥΡΑΝΙΟ ΘΥΣΙΑΣΤΗΡΙΟ”

=====

Ἕνας ὁμολογητής ἐπίσκοπος, πρεσβεύει πλέον στο ἐπουράνιο θυσιαστήριο γιά ὅλους μας.

Ἐκ νεότητός του ὠφελήθηκε πολύ ἀπό τούς Ἁγίους Πορφύριο, Ἰάκωβο, Παΐσιο, στούς ὁποίους προσέτρεχε μέ πνεῦμα μαθητείας. Καί ἐκεῖνοι, κατά τίς μαρτυρίες τῶν πιστῶν, ἐκτιμοῦσαν πολύ τόν ἄδολο ἐργάτη τοῦ Εὐαγγελίου, π. Κοσμᾶ.

Σέ ὅλη τήν ἀρχιερατική του πορεία ὑπῆρξε φάρος ὀρθόδοξης μαρτυρίας, λαμβάνοντας ξεκάθαρες θέσεις σέ σοβαρά ζητήματα τῆς ἐποχῆς μας, ὅπως ἡ παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἡ ἐκκοσμίκευση τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ἠλεκτρονική  ἐπιτήρηση τῶν πολιτῶν μέσῳ ταυτοτήτων κ.λπ, μέ νηφαλιότητα, χωρίς φανατισμούς, χωρίς ἐμπάθεια καί κυρίως μέ ἐμπιστοσύνη στόν Παντοδύναμο Κύριο.

Παράλληλα, ἦταν πραγματικός πατέρας γιά τούς πιστούς τῆς ἐπαρχίας του. Ταπεινός, πράος καί λιγομίλητος, δαπανήθηκε γιά τόν τελευταῖο πιστό. Παρά τίς πολλές ἀρχιερατικές ὑποχρεώσεις του, δέν σταμάτησε νά εἶναι πρῶτα ἀπό ὅλα πνευματικός πατέρας καθ’ ὅλο τό ἡμερονύκτιο, ἐξομολογώντας καί νουθετώντας ἐν Κυρίῳ τά πνευματικά του τέκνα. Ὅλη ἡ αὐτοθυσιαστική ποιμαντική διακονία του, τόν ἀνέδειξε ὡς σπάνια περίπτωση λαοπροβλήτου Μητροπολίτου πού ἀγάπησε καί ἀγαπήθηκε ἀπό τόν πιστό λαό, ὁ ὁποῖος ἀνεφώνησε «Ἅγιος» 

κατά τήν ἐξόδιο ἀκολουθία κ

αί κατά τήν ταφή του.

Ἁγία ἡ ρίζα, ἅγιοι καί οἱ κλάδοι. Ἅγιος ὁ ἱερεύς πατέρας του. Διαβάζουμε στὀν Α΄ Τόμο τοῦ ἔργου “Ἀσκητές μέσα στόν κόσμο” γιά τόν π. Εὐστράτιο Παπαχρήστου: "Ἡ θερμή πίστη του, ἡ ἀγάπη του στόν Θεό καί στήν Πατρίδα, ἡ ἀγάπη του στούς Ἁγίους, στίς ἀκολουθίες, στήν ἀκρίβεια τοῦ τυπικοῦ τῶν ἱερῶν ἀκολουθιῶν καί στήν ἐν γένει λατρεία τόν ἔκαναν κληρικό πού σήκωνε ἐπάνω του μέ εὐθύνη τήν παράδοση τοῦ γνησίου ὀρθοδόξου κληρικοῦ καί τοῦ συνειδητοῦ Ρωμιοῦ. Λειτουργοῦσε καί τίς μικρές λεγόμενες γιορτές καί δέν ἐπέτρεπε νά παραλειφθῆ τίποτε ἀπό τήν σειρά τοῦ τυπικοῦ κατά τίς ἀκολουθίες. Ἔκανε τίς ἀκολουθίες του καθημερινῶς καί μέχρι τίς τελευταῖες μέρες τῆς ζωῆς του στό δωμάτιό του. Ὅλη αὐτή ἡ ἱερατική του 

διακονία κοσμήθηκε 

μέ πλῆθος θαυμάτων!”

Ὁ ἐπίσκοπος Κοσμᾶς πιστός σ’αὐτήν τήν ἁγία Παράδοση, στήν ἐμπειρία τῆς ἁγιότητος πού ἀπέκτησε στό πατρικό του σπίτι καί κατά τήν πιστή τέλεση τῶν ἱερῶν Ἀκολουθιῶν στήν ἐκκλησία τοῦ χωριοῦ του, ἦταν ἀδύνατο  νά ἀθετήσῃ ὡς παρωνυχίδα ὁποιοδήποτε θέσμιο τῆς ἁγίας μας Ἐκκλησίας ή νά παραβλέψει τίς γραπτές ἤ προφορικές παραδόσεις τῶν ἁγίων Πατέρων. 

Δέν μποροῦσε νά ἀδιαφορήσει γιά τήν πίστη δηλ. τήν πλήρη ἐμπιστοσύνη στόν Θεό καί νά ἐπενδύσει στήν πάσῃ θυσίᾳ μίζερη συνέχεια τοῦ βίου πού νεκρώνει τή ζωή μας, τήν ἐν Χριστῷ ζωή μας, πού μᾶς ἀπομακρύνει ἀπό τήν Θεία Χάρη καί μᾶς παρασύρει πολλές φορές ἀνεπίγνωστα στήν 

κατάσταση τῆς ἀθεΐας.

 

Μᾶς λένε “μήν ἀσπάζεστε τίς εἰκόνες”. Μά ἡ Παναγία δίνει τή χάρη της. Χάρη Θεοῦ δίνει ἡ Παναγία, καί εὐλογία. Ἀσθένεια θά δώσει ἡ Παναγία μας; Τόσα θαύματα εἴδαμε μπροστά στήν εἰκόνα τῆς Παναγίας! Κι ἐμεῖς φοβόμαστε νά πᾶμε νά προσκυνήσουμε τήν Προυσιώτισσα, γιά νά μήν μεταδοθοῦν ἀσθένειες;».

Ἀμέτρητοι οἱ ἐχθροί οἱ ὁποῖοι ἐπαναστατοῦν κατά τοῦ Χριστοῦ σήμερα. Καί φωνάζουν καί σκορπίζουν τόσα δηλητήρια, γιατί δέν θέλουν τή Χάρη τοῦ Θεοῦ”.

Ἐξ αἰτίας τῆς θαρρετῆς ὁμολογίας του συκοφαντήθηκε καί διώχθηκε ἀπό τήν ἀντίχριστη κοσμική ἐξουσία, ἀλλά, καί, ὡς μή ὤφειλε, ὑπό τῶν ἡμετέρων.

Ὅμως τώρα, κατάφορτος ἀπό ἀρετές, πλήρης ὀρθοδόξου βιοτῆς καί Ὁμολογίας μέ τέλος μαρτυρικό λόγῳ τῆς ἀσθενείας του, πορεύεται πρός συνάντηση Αὐτοῦ πού ἀγάπησε, Αὐτοῦ πού τόν ἀγάπησε, γιά νά λάβῃ τόν “στέφανο τῆς ζωῆς”. Στ’ αλήθεια, αὐτούς τούς ἀντίχριστους καιρούς πού διερχόμεθα, ἀποτελεῖ μέγα κατόρθωμα νά λάβει κάποιος αὐτόν τόν ἀχειροποίητο στέφανο. Ὁ ἐπίσκοπος Κοσμᾶς ἄκουσε προσεκτικά καί τήρησε μέ εὐλάβεια τόν λόγο τοῦ Κυρίου :

«Μηδέν φοβοῦ ἅ μέλλεις πάσχειν…Γίνου πιστός ἄχρι θανάτου καί δώσω σοι τόν στέφανον τῆς ζωῆς…Κράτει ὅ ἔχεις, ἵνα μηδείς λάβῃ σου τόν στέφανον» (Ἀποκ. 2,10 · 3,11)

Αἰωνία σου ἡ μνήμη ἅγιε Δέσποτα! 

Εστία Πατερικών Μελετών

Η “ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ” ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Η “ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ” ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

=====

Μέσα στή ζοφερή πραγματικότητα πού βιώνουμε τά τελευταῖα χρόνια, ἔρχεται νά προστεθεῖ καί ἡ ἐπίσκεψη στή χώρα μας, τοῦ ἀρχηγοῦ τοῦ Κράτους τοῦ Βατικανοῦ καί ἡγέτη τῆς λεγομένης Οἰκουμενικῆς Κίνησης, Πάπα Φραγκίσκου.

Ὁ θεσμός τοῦ παπισμοῦ προκαλεῖ ἀποστροφή σέ κάθε ὀρθόδοξη συνείδηση, ἀφοῦ ἔχει συνδεθεῖ μέ ποταμούς μαρτυρικοῦ αἵματος πού χύθηκαν γιά τή διαφύλαξη τῆς Ὀρθοδοξίας ἀπό τή φοβερή πλάνη τῶν Λατίνων, σέ πολλά μέρη τῆς γῆς.

Ἀποστροφή ὅμως 

δημιουργεῖται καί σέ 

κάθε ἑλληνική ψυχή ὅταν

θυμᾶται τό σκοτεινό ρόλο πού διεδραμάτισε ὁ ὑπερφίαλος μισελληνικός παπισμός ἐναντίον τοῦ Γένους μας, ἀπό τήν ἐποχή τῶν σταυροφοριῶν, ἔπειτα μέ τήν ἀρνητική στάση του στήν ἐπανάσταση τοῦ 1821 καί στή μικρασιατική καταστροφή, κατόπιν διά τοῦ ἐπιθετικοῦ οὐνίτικου προσηλυτισμοῦ στά Ἑπτάνησα καί τά Δωδεκάνησα, ἀλλά καί στή συνέχεια μέ τή στήριξη τῶν ἐχθρικῶν πρός ἐμᾶς δυνάμεων τοῦ Ἄξονα κατά τόν Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ἡ ἀπόδοση τιμῶν σέ ἕνα θεσμό διαχρονικά πολέμιο τῆς Ἑλλάδας καί τῆς Ὀρθοδοξίας γενικότερα, συνιστᾶ πρόκληση καί προσβολή γιά κάθε ἑλληνορθόδοξη ψυχή, ἰδιαίτερα γιά τούς Ἁγίους πού μᾶς διεφύλαξαν μέ αὐτοθυσία ἀπό τίς 

παπικές αἱρέσεις.

Ὅταν, μάλιστα, αὐτός ὁ θεσμός συμπίπτει μέ ἕνα πρόσωπο πού ἔχει ὑπερβεῖ κάθε ὅριο ὑποταγῆς σέ νεοταξικές ἀντιλήψεις, ὅπως ὁ κ. Φραγκίσκος Μπεργκόλιο, ὁ ὑπέρμαχος τῆς παγκοσμιοποίησης καί κάθε κοσμικῆς ἀντίληψης, πού ἐπιβάλλεται στανικά στό πλανητικό χωριό μας, ἡ πρόκληση εἶναι πολύ μεγαλύτερη.

Σεβόμαστε ἀπόλυτα τούς ἀνθρώπους πού εἶναι μέλη τῆς ρωμαιοκαθολικῆς κοινότητας, πολλοί ἐκ τῶν ὁποίων ὑποφέρουν βιώνοντας τίς ἀντιφάσεις τοῦ «ἀλάθητου» ἡγέτη τους καί τίς κραυγαλέες ἐκπτώσεις του ἀπό τήν Ἁγία Γραφή, 

τίς Οἰκουμενικές Συνόδους 

καί τούς Ἁγίους Πατέρες. 

Ἄν ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησιαστική ἡγεσία ἐνδιαφερόταν γιά αὐτούς τούς καλοπροαίρετους ἀνθρώπους, ὅσο ἐνδιαφέρεται γιά τούς μάταιους διαχριστιανικούς καί διαθρησκειακούς διαλόγους, θά μποροῦσαν πιό εὔκολα νά κατανοήσουν τή χαώδη διαφορά τῆς Ὀρθόδοξης Πίστης ἀπό τά λατινικά πιστεύματα καί νά γίνουν τίμια Μέλη τῆς Ἀληθινῆς καί Μοναδικῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας.

Ἡ Ἑστία Πατερικῶν Μελετῶν ἐκφρἀζει τή λύπη της καὶ τή διαμαρτυρία της γι’ αὐτήν τήν ἐπίσκεψη πού βαραίνει μέ τή σκιά της τόν ἤδη πληγωμένο ἑλληνικό λαὸ.

Παρακαλοῦμε τούς ἀρχιερεῖς τῆς Ἐκκλησίας μας, τόν κλῆρο καί τόν λαό μας νά δείξουν μέ τή στάση τους ὅτι δέν θέλουν κανενὸς εἴδους κοινωνία μ’ αὐτόν πού ἐκφράζει καί προωθεῖ τόν θρησκευτικό ὁλοκληρωτισμό. Μ’ αὐτόν, ὁ ὁποῖος, ὅπως γράφει ὁ Ντοστογιέφσκυ, ὑπέκυψε στόν τρίτο πειρασμό τοῦ Χριστοῦ – «πάντα σοι δώσω ἄν πεσὼν προσκυνήσεις μοι»-, καὶ ὁ ὁποῖος μέ τό «ἀλάθητό» του δυναστεύει τούς πιστούς τῆς Δυτικῆς «ἐκκλησίας». Δυστυχῶς οἱ λεγόμενοι Διάλογοι ὀρθοδόξων καί παπικῶν, ἐδῶ καὶ χρόνια, δέν ἔχουν πλέον ἀντικείμενο τά θέματα πίστεως, ἀλλά τήν ἀναγνώριση τοῦ παπικοῦ πρωτείου. Ἡ ὑποχωρητικότητά μας ἐκλαμβάνεται ἀρχικά ἀπό τόν Πάπα ὡς ἐξοικείωση τοῦ λαοῦ μας μέ τήν ἐδῶ παρουσία του, στή συνέχεια ὡς διάθεση συμφιλιώσεως καί τέλος ὡς ἕνα σκαλοπάτι πού ὁδηγεῖ στή σταδιακή ὑποταγή στήν παπική αὐθεντία.

ΠΗΓΗ:

orthros.e,

Ιστολόγιο "Το Ρωμαίϊκο"

ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ ΑΠΟ ΤΑ ΠΟΡΙΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗΣ ΗΜΕΡΙΔΑΣ: «Ἡ πρόκληση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ σήμερα»

ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ ΑΠΟ ΤΑ ΠΟΡΙΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗΣ ΗΜΕΡΙΔΑΣ:

«Ἡ πρόκληση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ σήμερα» που διοργάνωσε η “Εστία Πατερικών Μελετών”

=====

1.) Τό σύγχρονο οἰκουμενιστικό ἐγχείρημα ξεκίνησε στις ἀρχές τοῦ 20ου αἰῶνα ἀπό συγκεκριμένα πρόσωπα του οἰκουμενικού Πατριαρχεῖου. 

2.) Σταδιακά ἐπιβλήθηκε στόν ὀρθόδοξο χῶρο μέ κοινωνικά καί πολιτικά 

κριτήρια καί προσχεδιασμένες 

αὐταρχικές διαδικασίες. 

3.) Ὁ οἰκουμενισμός εἶναι ἡ συνισταμένη ὅλων τῶν αἱρέσεων καθώς προσβάλλει τό σύνολο τῆς ὀρθοδόξου πίστεως χωρίς φαινομενικά νά τήν ἀμφισβητεῖ, διαβρώνοντας τήν ὀρθόδοξη ἐκκλησιολογία, σωτηριολογία καί χριστολογία καί προβάλλοντας ἕνα μεταλλαγμένο «Χριστό».

4.) Ἐπί ἑκατό και πλέον χρόνια ὁ Οἰκουμενισμός λειτουργεῖ καταλυτικά ἔναντι τῆς ὀρθοδόξου πίστεως καί σάν Λερναία Ὕδρα ἐμφανίζει νέες κεφαλές κακοδοξιῶν καί αἱρέσεων. 

5.) Ὅλες οἱ μεθοδευμένες καί προδοτικές τακτικές τῶν οἰκουμενιστῶν συντείνουν στήν κατάλυση τῆς ἁγιοπνευματικῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας, με τήν ἀναγνώριση ἐκκλησιαστικότητος στούς αἱρετικούς, καί τήν ἐπιβολή μιᾶς ψευδοενότητας μέ σκοπό τή λεγόμενη «ἕνωση τῶν ἐκκλησιῶν», πού 

δέν εἶναι ἄλλο παρά 

ἡ πανθρησκεία.

6.) Ὅλες αὐτές οἱ προσπάθειες ἀποδομήσεως τῆς Ἐκκλησίας ἔχουν ἐκβάλει στη λεγομένη «Σύνοδο» τῆς Κρήτης.

7.) Προσεκτική παρακολούθηση τῶν ὅσων λέγονται καί γράφονται σήμερα ἀπό τούς κυριώτερους ἐκφραστές τῆς οἰκουμενιστικῆς ἐκτροπῆς φανερώνει ἕνα μεγάλο ἅλμα πρός κατάργηση τοῦ Οίκουμενισμοῦ καί πορεία πρός μία ἑνότητα τῶν θρησκειῶν, μέ ἐφαλτήριο τόν λεγόμενο περεννιαλισμό, σύμφωνα μέ τόν ὁποῖο ὅλες οἱ ἰδέες καί οἱ ὄψεις τῶν θρησκευτικῶν παραδόσεων τοῦ κόσμου μοιράζονται μια μοναδική μεταφυσική ἀλήθεια ἤ πηγή ἀπό τήν ὁποία ξεκινᾶ καί αὐξάνεται κάθε γνώση καί διδασκαλία.

8.) Ἀπό τήν ἐμπειρία τοῦ τρόπου συγκροτήσεως, τῆς διαδικασίας τῶν ἐργασιῶν καί τῶν ἀποφάσεων τῆς «συνόδου» τῆς Κρήτης, πού ἀναστάτωσαν τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας μέ την ἀναγνώριση ἐκκλησιαστικότητος στίς αἱρέσεις, γεννᾶται τό ἐρώτημα πότε οἱ θεσμικές ἀποφάσεις τοῦ θεανθρωπίνου Σώματος τῆς Ἐκκλησίας, πού ἀναφέρονται στήν ὁριοθέτηση τοῦ περιεχομένου τῆς πίστεως καί τῆς ζωῆς τους, ἔχουν δεσμευτικό χαρακτῆρα γιά ὅλους τούς 

πιστούς. Τήν ἀπάντηση 

δίνει ἡ ὀρθόδοξη 

παράδοση. 

9.) Ὀφείλουμε ὑπακοή στίς ἀποφάσεις τῶν Συνόδων ὅταν τηρεῖται ὁ ἁγιοπνευματικός τρόπος πού λαμβάνονται, ὁ γνήσια συνοδικός τρόπος λειτουργίας τοῦ θεσμικοῦ συνοδικοῦ σώματος τῆς τοπικῆς ἤ πανορθοδόξου Ἐκκλησίας, ὥστε νά διασφαλίζεται ἡ γνησιότητα τῆς ἁγιοτριαδικῆς πίστεως καί ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας. Τότε μόνο τό συνοδικό σῶμα τῶν ἁγιοπνευματικῶς ζώντων καί ἁγιοπνευματικῶς συνερχομένων ἐπισκόπων μπορεῖ νά ἀποφαίνεται, ὅπως στην Α' Ἀποστολική Σύνοδο «ἔδοξε τῷ ἁγίῳ Πνεύματι καί ἡμῖν" (Πραξ. 15,28). Τότε οἱ ἀποφάσεις τῶν συνοδικῶν ἐπισκόπων ἔχουν αὐθεντικό χαρακτῆρα καί βρίσκουν καθολικῶς καί διαχρονικῶς θετική ἀνταπόκριση στά ζῶντα μέλη τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας, τά ὁποῖα ἀντιλαμβάνονται βιωματικῶς τήν αὐθεντικότητα καί τήν ἄνωθεν φερεγγυότητα τῶν συνοδικῶν ἀποφάσεων.

ΠΗΓΗ:

orthros

Το διαβάσαμε στο ιστολόγιο “Ρωμαϊκό Οδοιπορικό”

ΕΚΦΡΑΖΟΥΜΕ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ ΧΑΡΑ ΓΙΑ ΤΟ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ π. ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΖΗΣΗ

 ΕΚΦΡΑΖΟΥΜΕ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ ΧΑΡΑ ΓΙΑ ΤΟ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ π. ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΖΗΣΗ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

======

Με βαθύτατη ικανοποίηση και χαρά διαβάσαμε πρόσφατο άρθρο του π. Θεόδωρου Ζήση εναντίον του Οικουμενισμού, αποσπάσματα από το οποίο παραθέσαμε στην αμέσως προηγούμενη ανάρτηση.

Είναι πραγματικά παρήγορο το ότι ο Σεβ. Πειραιώς και ο π. Θεόδωρος Ζήσης ξαναφέρνουν στο προσκήνιο την μάχη εναντίον του Οικουμενισμού και αναφέρονται στο θέμα, όχι για να το συνδέσουν με το Ουκρανικό, ή με τα εμβόλια, τις μάσκες, με τον Μακρακισμό και τις “λοιμωξιολογίες”, αλλά για να το εξετάσουν ως το πιο σοβαρό πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα και για τα τελευταία 120 χρόνια η Ορθόδοξη 

Εκκλησία.

Σας παρακαλούμε θερμά, Γέροντα, να καταβάλετε σοβαρή προσπάθεια με τους αντιοικουμενιστές επισκόπους, τον κ. Τσελεγγίδη, τις αδελφότητες και τα χριστιανικά σωματεία, την “Εστία πατερικών Μελετών” και όποιον άλλο ζήλω θείω πυρούμενο αντιοικουμενιστή είναι διατεθειμένος να συνεργαστεί μαζί σας για το ξαναζωντάνεμα του αντιοικουμενστικού αγώνα.

Αντιλαμβανόμαστε, Γέροντα, ότι εσείς θέλετε να συνεχίσετε την Αποτείχιση που αρχίσατε 

πριν 4 χρόνια.

Αντιλαμβανόμαστε, επίσης, ότι υπάρχουν πολλοί αντιοικουμενιστές, οι οποίοι δεν θέλουν να ακούσουν για Αποτείχιση, στο παρόν στάδιο, διότι την θεωρούν ασύμφορη επιλογή για τον αντιοικουμενιστικό αγώνα.

Και ο δύο απόψεις θεμιτές και σεβαστές.

Τι εμποδίζει, όμως, όλους μας, είτε έχουμε, είτε δεν έχουμε Αποτειχιστεί, είτε προτιθέμεθα, σε μεταγενέστερο στάδιο να αποτειχιστούμε, είτε όχι, να συνεργαστούμε για να διεξαχθεί σοβαρός αντιοικουμενιστικός αγώνας, ώστε να μην ασχημονούν ανενόχλητοι οι Οικουμενιστές στον ιερό περίβολο της Εκκλησίας;

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΘΕΡΜΑ ΣΕΒ. ΠΕΙΡΑΙΩΣ κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ

 ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΘΕΡΜΑ ΣΕΒ. ΠΕΙΡΑΙΩΣ κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Τελικά ο Σεβ. Πειραιώς Σεραφείμ έσωσε την τιμή των όπλων του αντιοικουμενιστικού αγώνα. 

Με εμπεριστατωμένη του εγκύκλιο, για την Κυριακή της Ορθοδοξίας, κατακεραύνωσε, με ισχυρά θεολογικά επιχειρήματα, την παναίρεση του Οικουμενισμού και κάλεσε το ποίμνιο της Εκκλησίας σε εγρήγορση και 

συνεχή 

αγώνα.

Εξ όσων γνωρίζω, είναι ο μόνος Ιεράρχης της Ελληνόφωνης ή ίσως και της Ορθοδοξίας από περάτων έως περάτων, που είχε το ανάστημα να πράξει στο ακέραιο το καθήκον του.

Δυστυχώς -όπως εξηγήσαμε κατ’ επανάληψη- ο αντιοικουμενιστικός αγώνας τα τελευταία 4 χρόνια έχει κυριολεκτικά αυτοκτονήσει.

Οι αντιοικουμενιστές Ιεράρχες δεν τον αναφέρουν καθόλου και οι πλείστοι αντιοικουμενιστές θεολόγοι, στα άρθρα τους, τον αναφέρουν περιστασιακά και συνηθέστατα -σχεδόν πάντοτε- ως αφορμή για να μιλήσουν για το Ουκρανικό, τα εμβόλια, τα αντισηπτικά, τις μάσκες, τις συνωμοσιολογίες, τις “λοιμωξιολογίες”, τις πολιτικολογίες, τον Μακρακισμό, τον 

εγκλεισμό κτλ..

Ο Σεβ. Πειραιώς, όμως, μιλά ως γνήσιος αντιοικουμενιστής Ιεράρχης και κατηχεί, με εμπεριστατωμένα θεολογικά, το ποίμνιό του, για τον κίνδυνο από την παναίρεση ου Οικουμενισμού και την συνοδικλή της κατοχύρωση από την Οικουμενιστική Σύνοδο της Κρήτης.

Ως πιστός και ως θεολόγος νοιώθω βαθειά την ανάγκη, έναντι του Κυρίου, Σεβασμιώτατε, να σας ευχαριστήσω θερμά και υικά για την στάση σας και την προσήλωσή σας στον αντιοικουμενιστικό αγώνα.

Δυστυχώς μείνατε -εν πολλοίς- μόνος. Μας εμπνέετε.!

Σεβασμιώτατε! Σας παρακαλούμε θερμά και υικά να καταβάλετε κάθε προσπάθεια για να ξαναζωντανέψει ο 

αντιοικουμενιστικός 

αγώνας.

Σας παρακαλούμε να προσπαθήσετε να αναβιώσετε την “Σύναξη κληρικών και μοναχών -θα προσέθετα και λαικών-”, με την βοήθεια των αντιοικουμενιστών Ιεραρχών, του π. Θεόδωρου Ζήση, αν θέλει να συνεργαστεί, της “Εστίας Πατερικών Μελετών”, του κ. Τσελεγγίδη και άλλων εγνωσμένων αντιοικουμενιστών.

Σας επαινούμε μεν, εκ βαθέων, για τους αντιοικουμενιστικούς αγώνες σας, αλλά μία συλλογική προσπάθεια είναι πάντοτε πολύ πιο αποτελεσματική από την προσπάθεια ενός Ιεράρχη.