ΑΙ ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΑΠΟΣΤΕΙΛΟΥΝ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΑΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΣΥΝΟΔΟΝ ΤΗΣ ΡΩΜΗΣ. ΔΕΝ ΘΑ ΜΕΤΑΣΧΟΥΝ ΚΑΙ ΣΥΣΚΕΨΕΩΣ ΕΙΣ ΡΟΔΟΝ

ΑΙ ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΑΠΟΣΤΕΙΛΟΥΝ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΑΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΣΥΝΟΔΟΝ ΤΗΣ ΡΩΜΗΣ. ΔΕΝ ΘΑ ΜΕΤΑΣΧΟΥΝ ΚΑΙ ΣΥΣΚΕΨΕΩΣ ΕΙΣ ΡΟΔΟΝ

Παρασκευή 30 Αὐγούστου 1963

Τοῦ κ. Μ. Γεωργίου 

=====

Αἱ Ἑλληνορθόδοξαι Ἐκκλησίαι, σταθμίσασαι τὰς νέας καὶ πάλιν ἐχθρικὰς ἐκδηλώσεις τῆς Ἁγίας Ἕδρας, καὶ συγκεκριμένως 

1.) τὴν προτροπὴν τοῦ Πάπα Παύλου πρὸς τοὺς Ἑλληνορθοδόξους Ἱεροσπουδαστὰς ὅπως «λαμβάνουν φῶς ἐκ τῶν ἀληθειῶν τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας», 

2.) τὴν διοχέτευσιν καταλλήλως τῆς πληροφορίας περὶ προσκλήσεως τοῦ Πάπα Εὐθὺμ εἰς τὸ Βατικανὸν (πρὸς στάθμευσιν τῶν ἐπὶ τοῦ προκειμένου ἀντιδράσεων), καὶ 

3.) τὴν ἐμμονὴν ἐπὶ τῆς ἱστορικῶς ἀστηρίκτου ἐκδοχῆς ὅτι εἰς τὴν Ἔφεσον εὑρίσκεται ὁ «Οἶκος τῆς Παναγίας» (προκειμένου οὕτω νὰ δημιουργηθῆ εἰς Μικρὰν Ἀσίαν ἕν ἐλεγχόμενον ἀπʼ εὐθείας ὑπὸ τοῦ Βατικανοῦ Ρωμαιοκαθολικὸν προπαγανδιστικὸν κέντρον), ἀπεφάσισαν ὁμοφώνως ὄχι μόνον νὰ μὴ ἀποστείλουν εἰς τὴν συνερχομένην τὴν 29ην Σεπτεμβρίου Β΄ Σύνοδον τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν τοὺς ζητηθέντας «παρατηρητάς», ἀλλὰ οὔτε κὰν νὰ μετάσχουν μιᾶς εἰδικῆς συσκέψεως τὴν ὁποίαν ἀπεφάσισεν ὅλως αἰφνιδίως νὰ συγκροτήση πρὸς τὸν σκοπὸν αὐτὸν εἰς τὴν Ρόδον, τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον.

Ἡ προαναφερθεῖσα σύσκεψις, ἡ ὁποία ἔχει ὁρισθῆ διὰ τὴν 15ην προσεχοῦς Σεπτεμβρίου, ἀπεφασίσθη, κατὰ πληροφορίας μας, ἀπὸ τὸ Φανάριον, ἐν συνεχεία τῆς γνωστῆς ἐπιστολῆς τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν κ. Χρυσοστόμου πρὸς τὸν ἀντιπρόσωπον τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου εἰς τὸ Παγκόσμιον Συμβούλιον Ἐκκλησιῶν (τὴν ὁποίαν ἐδημοσίευσεν ἀποσπασματικῶς ὁ «Ἑλληνικὸς Βορρᾶς»). 

Ὡς γνωστόν, διὰ τῆς ἐπιστολῆς του ἐκείνης ὁ προκαθήμενος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, μεταξὺ τῶν ἄλλων, ἀπεδοκίμασε δριμύτατα καὶ τὴν προαναφερθεῖσαν ἐνέργειαν τοῦ ἀρχηγοῦ τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας ἔναντι τῶν Ἑλληνορθοδόξων ἱεροσπουδαστῶν καὶ ἐξέφρασε τὴν πλήρη ἀντίθεσίν του πρὸς οἱανδήποτε ἀπὸ ἐλληνορθοδόξου πλευρᾶς προσπάθειαν, κατετείνουσαν τυχὸν εἰς τὴν συνέχισιν τῶν «ἐρωτοτροπιῶν» μετὰ τοῦ δυτικοῦ κόσμου.

Ἤδη, κατόπιν τῆς ὡς ἄνω ἀρνήσεως τῶν Ἑλληνορθοδόξων ὅπως μετάσχουν εἰς τὴν Πανορθόδοξον σύσκεψιν τῆς Ρόδου, ἀντιμετωπίζεται τὸ δίλημα: Ἤ νὰ ματαιωθῆ αὕτη ὀριστικῶς, ἤ νὰ πραγματοποιηθῆ μὲ τὴν συμμετοχὴν μόνον τῶν Σλαβοφώνων Ἐκκλησιῶν.

*Το ἀπόκομμα ευρέθη στα αρχεία του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου. Όπως φαίνεται, και ἀπό τὴν Θριαμβεύουσα Ἐκκλησία μας στέλνει υλικό για τον ἀγώνα.

ΓΕΝΙΚΗ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΑΓΑΜΙΑ ΤΟΥ ΠΑΠΙΚΟΥ “ΚΛΗΡΟΥ”: Η ΡΙΖΑ ΤΗ ΗΘΙΚΗΣ ΣΗΨΕΩΣ ΤΟΥ Β΄

ΓΕΝΙΚΗ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΑΓΑΜΙΑ ΤΟΥ ΠΑΠΙΚΟΥ “ΚΛΗΡΟΥ”: Η ΡΙΖΑ ΤΗ ΗΘΙΚΗΣ ΣΗΨΕΩΣ ΤΟΥ

Β΄

Του Γραφείου επί των αιρέσεων της Ι. Μ. Πειραιώς

=====

Πιστεύουμε ακράδαντα, ότι η κύρια αιτία της διαχρονικής ηθικής σήψεως του παπικού «κλήρου» είναι η γενική υποχρεωτική αγαμία, η οποία, όπως είναι γνωστό, καθιερώθηκε στη Σύνοδο της Ελβίρας, (300 μ.Χ.), διά του 33^ου Κανόνος της. 

Ο όσιος Κοδρούης, επίσκοπος της Δύσεως, θέλησε να εισαγάγει στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο προς έγκριση την απόφαση της εν Ελβίρα Συνόδου, αλλά συνάντησε την σθεναρή αντίσταση του οσίου Παφνουτίου και έτσι η πρόταση του δεν έγινε δεκτή. 

Κατά της γενικής αγαμίας του κλήρου αποφαίνεται ήδη ο Ε΄ Κανών των αγίων Αποστόλων. 

Αργότερα, η ΣΤ΄ Οικουμενική Σύνοδος, λαμβάνοντας υπ’ όψιν της αφ’ ενός μεν το γεγονός ότι η αγαμία είναι χάρισμα, σύμφωνα με τον λόγο του Κυρίου: «ου πάντες χωρούσι τον λόγον τούτον, αλλ  οίς δέδοται», (Ματθ.19,11) και αφ’ ετέρου την ιερότητα του μυστηρίου του γάμου, (βλ. Εφ. 5,22), καταδικάζει διά του 13^ου Ιερού Κανόνος της, οριστικά πλέον και τελεσίδικα, την γενική αγαμία του κλήρου, επιτρέποντας τον γάμο, (προ της χειροτονίας), στους υποδιακόνους, διακόνους και πρεσβυτέρους και εξαιρώντας τους επισκόπους, οι οποίοι εξελέγοντο από τις τάξεις των μοναχών, ώστε να μπορούν να επιτελούν τα επισκοπικά τους καθήκοντα απερίσπαστοι από βιοτικές και οικογενειακές μέριμνες.

Κατά την Β΄ Βατικανή Σύνοδο, (1962-1965), ο Βραζιλιανός επίσκοπος Koop τόλμησε να θίξει το πρόβλημα της γενικής αγαμίας του κλήρου, εκφράζοντας τις απόψεις και πολλών άλλων ρωμαιοκαθολικών επισκόπων, ωστόσο ο τότε Πάπας Παύλος ο Στ΄ απέκλεισε κάθε περαιτέρω συζήτηση. 

Αλλά και μέχρι σήμερα δεν παύουν να ακούγονται φωνές, ακόμη και μέσα στους κόλπους του Παπισμού, που επισημαίνουν την αιτία του κακού, οι οποίες όμως δεν εισακούονται. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του αρχιεπισκόπου της Βιέννης, καρδιναλίου Κριστόφ Σόνμπορν, ο οποίος δήλωσε παλιότερα ότι «η κατάργηση της αγαμίας ίσως θέσει τέρμα στις σεξουαλικές καταχρήσεις από ιερωμένους, αλλά ο τότε Πάπας τον επανέφερε στην τάξη κάνοντας λόγο για ‘την αρχή της ιερής αγαμίας’» (Ιστ. Το Βήμα)! 

Χαρακτηριστική είναι επίσης μια ηχηρή επιστολή από 39 ιταλίδες, κρυφές ερωμένες παπικών «κληρικών», το 2010, προς τον τότε Πάπα Βενέδικτο ΣΤ΄, οι οποίες του ζήτησαν να καταργηθεί η υποχρεωτική αγαμία του «κλήρου» για να νομιμοποιήσουν τις σχέσεις τους!

(Συνεχίζεται)

Ο ΜΕΓΑΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΚΥΡΟΣ ΑΘΗΝΑΓΟΡΑΣ Δ΄

Ο ΜΕΓΑΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΚΥΡΟΣ ΑΘΗΝΑΓΟΡΑΣ

Δ΄

Του Πρωτοπρ. Άγγελου Αγγελακόπουλου

=====

Γ) Ἡ καλλιέργεια σχέσεων μέ τό Βατικανό

________

Ἀπό τό ξεκίνημα τῆς πατριαρχίας του «ὁ προκαθήμενος τῆς Ὀρθοδοξίας ἐνηγκαλίσθη μετά παροιμιώδους ζωτικότητος τό ζήτημα τῆς ἀναθερμάνσεως τῶν ἐπαφῶν μέ τήν Ρώμην, τήν ὁποίαν ἐν τῷ ἐνθρονιστηρίῳ ἤδη λόγῳ του ἀσπάζεται μετ' ἀπεράντου σεβασμοῦ ἀδελφικῶς ἐν Χριστῷ».  

Τό ἄνοιγμα καί οἱ στενές σχέσεις τοῦ Πατριάρχου κυρού Ἀθηναγόρα μέ τό Βατικανό ἦταν κάτι τό ἀναμενόμενο καί προγραμματισμένο, καθώς «ἀπό Μητροπολίτης Κερκύρας εἶχε καλλιεργήσει στενές σχέσεις μέ τόν Παπισμό, πού ὡς ἀρχιεπίσκοπος Ἀμερικῆς τίς ἀξιοποίησε περισσότερο. Ὅταν μάλιστα ὡς Οἰκουμενικός Πατριάρχης διήρχετο μέ τό προσωπικό ἀεροπλάνο τοῦ Τρούμαν ἀπό τό ἰταλικό ἔδαφος, παρακάλεσε τόν πιλότο νά πετάξη πάνω ἀπό τήν Ἁγία Ἔδρα, ἀνταποκρινόμενος κατ' αὐτόν τόν τρόπο στήν ἐπιθυμία πολλῶν φίλων του τῆς Ἀμερικῆς νά συνδεθῆ στενότερα μέ τόν Παπισμό».

Ὁ πρῶτος ἐπίσημος ἀπεσταλμένος τοῦ Φαναρίου στό Βατικανό ἦταν ὁ μόλις ἐκλεγμένος τότε Ἀρχιεπίσκοπος Ἀμερικῆς κυρός Ἰάκωβος, ὁ πρῶτος ὀρθόδοξος Ἱεράρχης, πού συναντήθηκε μέ τόν αἱρεσιάρχη Πάπα Ρώμης μετά ἀπό αἰῶνες.

Στήν συνάντηση, πού εἶχε μέ τόν αἱρεσιάρχη Πάπα Ἰωάννη ΚΓ΄κατά τό ἔτος 1959, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀμερικῆς τοῦ μετέφερε προσωπικό μήνυμα τοῦ Πατριάρχου κυροῦ Ἀθηναγόρα: «Ἁγιώτατε. Ἡ Α. Θ. Παναγιότης ὁ Πατριάρχης μοι ἀνέθεσε τήν ὑψίστην τιμήν νά ἐπιδώσω πρός τήν Ὑμετέραν Ἁγιότητα, ὄχι ἐν γράμμασιν ἀλλ' ἐν τῇ ζώσῃ, τό ἑξῆς μήνυμα: «ἐγένετο ἄνθρωπος ἀπεσταλμένος παρά Θεοῦ, ὄνομα αὐτῷ Ἰωάννης. Διότι πιστεύει ὅτι Ὑμεῖς εἶσθε ὁ δεύτερος Πρόδρομος, ὁ ἐπιφορτισμένος παρά τοῦ Θεοῦ μέ τήν ἐντολήν εὐθείας νά ποιήσητε τάς τρίβους Αὐτοῦ». 

Στήν ἀπάντησή του ὁ αἱρεσιάρχης Πάπας ἀποκάλυψε τίς προθέσεις τοῦ Βατικανοῦ ἐν ὄψει τῆς Β΄ Βατικανῆς ψευδοσυνόδου, πού ἐπρόκειτο νά ξεκινήσει τίς ἐργασίες της. «Σκοπός τῆς νέας Συνόδου εἶναι ἡ ἐπανένωσις τῆς Ἐκκλησίας» δηλώνει στόν Ἀρχιεπίσκοπο καί συμφωνοῦν ἀπό κοινοῦ ὅτι «ἡ ἕνωση τῶν ἐκκλησιῶν» πρέπει νά στηριχθεῖ στίς ἀρχές τῆς Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως». «Ἐάν δέν ἐπικρατήση τό σύνθημα τῆς Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως: ἐλευθερία, ἰσότης, ἀδελφότης, οὔτε εἰρήνη θά ὑπάρξει μεταξύ τῶν ἐθνῶν, οὔτε ἕνωσις μεταξύ τῶν Ἐκκλησιῶν». 

Τέλος, ὁ αἱρεσιάρχης Πάπας ὅρισε τίς βασικές ἀρχές αὐτῆς τῆς «ἑνώσεως»: «Ἡ ἕνωσις θά εἶναι ἕνωσις καρδιῶν. Ἕνωσις προσευχῆς. Ἕνωσις - καρπός ἀναζητήσεως τοῦ ἑνός ὑπό τοῦ ἄλλου», δήλωσε στόν Ἀρχιεπίσκοπο κυρό Ἰάκωβο καί σηματοδότησε, ἔτσι, τή νέα οἰκουμενική πολιτική τοῦ Βατικανοῦ ἔναντι τῆς Ὀρθοδοξίας.

Ἡ νέα αὐτή πολιτική, πού ἔλαβε τήν ἐπίσημη μορφή της μέ τίς ἀποφάσεις τῆς Β΄ Βατικανῆς ψευδοσυνόδου (1963-1965) καί τό «Διάταγμα περί Οἰκουμενισμοῦ», ἐπεβλήθη στό ἑξῆς στόν διάλογο μεταξύ Ὀρθοδόξων καί Παπικῶν, ἀφοῦ ἔγινε δεκτή καί ἐκ μέρους τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου.

Πρόκειται γιά τήν γνωστή οὐνιτικοῦ τύπου «ἑνότητα», μέ τόν «ἀμοιβαῖο ἐμπλουτισμό τῶν δύο παραδόσεων», τήν «ἑνότητα ἐν τῇ ποικιλίᾳ», ἡ ὁποία προπαγανδίζεται κατά κόρον καί στίς μέρες μας. Ἑνότητα δηλ., ὄχι στήν Ὀρθόδοξη πίστη καί τήν Ἀλήθεια, πού εἶναι ὁ Χριστός, ἀλλά μία συγκρητιστικοῦ τύπου συγχώνευση, μία ἀπορρόφηση, οὐσιαστικά, τῆς Ὀρθοδοξίας στήν αἵρεση τοῦ Παπισμοῦ, χωρίς αὐτός νά ἀποβάλει καμμία ἀπό τίς αἱρέσεις του.

Στό σημεῖο, ὅμως, αὐτό τίθενται ἀμείλικτα ἐρωτήματα πρός τούς Οἰκουμενιστές: Ποιά «πανορθόδοξη ἀπόφαση» ἀθώωσε τόν Δούρειο Ἵππο τοῦ Παπισμοῦ, τήν ἐπάρατη Οὐνία καί τῆς ἔδωσε ἐκκλησιαστική ἀναγνώριση; Δέν ἔχει καταδικαστεῖ ἡ Οὐνία ἀπερίφραστα σέ «συνοδικές ἀποφάσεις πασῶν ἀνεξαιρέτως τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, ὡς εἶναι ἡ ὁμόφωνη ἀπόφαση τῆς Γ΄ Προσυνοδικῆς Πανορθοδόξου Διασκέψεως (1986)», ἀλλά καί στό Freising τοῦ Μονάχου τό 1990 μέ τίς ὑπογραφές μάλιστα καί παπικῶν θεολόγων; Γιατί περιφρονοῦνται ἔτσι ὠμά οἱ ὁμόφωνες Πανορθόδοξες ἀποφάσεις, πού ρητά καταδικάζουν τήν Οὐνία;

Στήν ὑπηρεσία αὐτῆς τῆς νέας οἰκουμενιστικῆς πολιτικῆς ξεκίνησε μία κοινή ἐκστρατεία «ψυχολογικῆς προετοιμασίας» γιά τήν ἀποδοχή τῶν οἰκουμενιστικῶν ἀνοιγμάτων, πού πραγματοποιήθηκαν. Ἡ ἐκστρατεία αὐτή κινήθηκε σέ δύο κυρίως ἄξονες. Ἀπό τήν μία πλευρά ἐπεχείρισε νά ἀμβλύνει, ἀκόμη καί νά ἐκμηδενίσει, τίς δογματικές διαφορές μεταξύ Ὀρθοδοξίας καί Παπισμοῦ, ἀποδίδοντας τό μεταξύ τους χάσμα σέ προκαταλήψεις καί κατάλοιπα τοῦ παρελθόντος, πού ἔχουν πλέον ξεπεραστεῖ καί ἐκλείψει. Ἀπό την ἄλλη δέ ἐπένδυσε συστηματικά στήν ἀδήριτη δυναμική τῆς ἐπικοινωνιακῆς τακτικῆς, τῆς προβολῆς καί της ἐπιβολῆς μέσῳ τῆς ἐπαναλήψεως, στόν νόμο δηλαδή τῆς συνήθειας.

Χαρακτηριστικός ὅσο καί ἄκρως ἀποκαλυπτικός αὐτῆς τῆς ἐπιχειριθείσης ἀνατροπῆς καί ἀντιστροφῆς τῶν παραδεδομένων ἀρχῶν καί τῆς ἀληθείας τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας μας εἶναι ὁ διάλογος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κυροῦ Ἀθηναγόρα μέ τόν Καρδινάλιο Βίλλεμπρανς (Willebrans), πρόεδρο τοῦ Παπικοῦ Συμβουλίου γιά τήν χριστιανική ἑνότητα, στό Φανάρι. Τό ἴδιο, βεβαίως, χαρακτηριστικός καί ἀποκαλυπτικός εἶναι καί ὁ σχολιασμός καί ἡ ἑρμηνεία τοῦ διαλόγου αὐτοῦ ἀπό τόν καθηγητή Δ. Τσάκωνα, ἑνός ἀπό τούς κορυφαίους θαυμαστές καί ὑμνητές τοῦ Πατριάρχου κυροῦ Ἀθηναγόρα, στό βιβλίο του «Ἀθηναγόρας˙ ὁ Οἰκουμενικός τῶν Νέων Ἰδεῶν»: «Ἀπό τί προῆλθε τό Σχίσμα»; ρώτησε ὁ Πατριάρχης τόν Βίλλεμπρανς.

Ὁ Καρδινάλιος προσπάθησε μ' εὐγένεια ν' ἀναφέρει τίς δογματικές διαφορές τῶν «δύο ἐκκλησιῶν». Ὁ κυρός Ἀθηναγόρας - ὅπως ἀργότερα μου διηγήθηκε - τόλμησε νά πεῖ ὁλόκληρη τήν ἀλήθεια στόν ἔκπληκτο Ὁλλανδό Καρδινάλιο.

«Ἅγιε Ἀδελφέ, τό Σχίσμα δέν ἔγινε ἀπό τά ἔνζυμα καί τά ἄζυμα. Ἄν τό Ἅγιο Πνεῦμα πνεῖ στά ἔνζυμα, κατά τόν ἴδιο τρόπο πνεῖ καί στά ἄζυμα. Ἡ ἀντίθεσις δέν ἦταν θεολογική, ἀλλά μόνο πολιτική. Ἦταν ἡ ἀντίθεσις τῆς Ρώμης μέ τήν Ἀθήνα. Σεῖς ἐκπροσωπούσατε τήν Ρώμη κι ἐμεῖς τότε τήν Ἀθήνα».

Ὁ καρδινάλιος κοκκίνισε ἀπό ντροπή. Ἐναντίον τοῦ κατεστημένου, ὁ κυρός Ἀθηναγόρας δέν ἐδίστασε νά διατυπώσει ὁλόκληρη τήν ἀλήθεια, ἀντίθετα μέ τήν ἐπίσημη διδασκαλία καί τῶν «δύο ἐκκλησιῶν». Δέν τοῦ ἄρεσε νά ἐξαπατᾶ τά ἑκατομμύρια τῶν πιστῶν του μέ ἱστορικά ψεύδη... Θεωροῦσε πιό τίμιο νά μήν ἀλλαξοπιστεῖ κανείς, ἀλλά μέσα στό κάστρο τῆς Ἐκκλησίας του νά πολεμᾶ γιά οἰκουμενικότητα, ἀδελφοποιΐα καί διεύρυνσι». 

Τίς βασικές ἀρχές τῆς νέας οἰκουμενικῆς τακτικῆς διετύπωσε πολύ εὔστοχα καί συνοπτικά τό 1962 ὁ γνωστός παπικός θεολόγος Ἰωάννης Ντανιελοῦ: «Ὁ λατινικός καί ὁ βυζαντινός κόσμος, μέ τά συμφέροντά τους, ἔχουν ἀπό καιρό ἐκλείψει. Τό δόγμα εἶναι σχεδόν κοινό. Ἡ παράδοσις ἐπίσης. Τά μυστήρια κοινά. Καί κοινοί οἱ σημερινοί ἀντίπαλοι. Οἱ αἰῶνες, πού ἐπέρασαν, ἐσώρευσαν διάφορες προκαταλήψεις, πού πρέπει σιγά-σιγά νά ἐκμηδενισθοῦν. Ὡς πρῶτο στάδιο βλέπω την ψυχολογική προετοιμασία».

Γι’ αὐτή τήν «ψυχολογική προετοιμασία» ξεκίνησαν καί συνεχίζονται μέχρι τίς μέρες μας μία σειρά ἀπό κινήσεις καί πρωτοβουλίες κορυφαίου συμβολικοῦ χαρακτήρα ἐκ μέρους τοῦ Βατικανοῦ καί τῶν ἐκ τῶν Ὀρθοδόξων Οἰκουμενιστῶν, μέ σκοπό τήν σταδιακή ἄμβλυνση τῆς συνειδήσεως καί τήν ἐξασθένιση τοῦ αἰσθητηρίου τοῦ ὀρθοδόξου πληρώματος.

(Συνεχίζεται)

ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΚΑΙ ΜΩΑΜΕΘΑΝΟΙ ΘΑ ΓΙΟΡΤΑΣΟΥΝ ΜΑΖΙ ΤΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟ ΣΤΟ ΑΜΜΑΝ

ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΚΑΙ ΜΩΑΜΕΘΑΝΟΙ ΘΑ ΓΙΟΡΤΑΣΟΥΝ ΜΑΖΙ ΤΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟ ΣΤΟ ΑΜΜΑΝ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Διαβάσαμε στο ιστολόγιο “Κατάνυξις”:

“Τα αδύνατα δυνατά κάνει η πανθρησκεία  προκειμένου να εφαρμόσει τα ύπουλα σχέδιά της και να εξισώσει την μια και αληθινή πίστη του Χριστού με τις αιρέσεις αλλά και τις άλλες θρησκείες. 

Σήμερα Τετάρτη με την παρουσία κυβερνητικών, θρησκευτικών και πολιτικών αρχών θα εορταστεί στο Αμμάν της Ιορδανίας η εορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου από κοινού από Χριστιανούς και Μουσουλμάνους.

Πιο συγκεκριμένα φέτος, η Ιορδανία θα διεξαγάγει την πρώτη της διαθρησκευτική γιορτή την ημέρα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Την Τετάρτη 28 Μαρτίου, κυβερνητικές και πολιτικές αρχές, μουσουλμάνοι θρησκευτικοί ηγέτες, χριστιανοί επίσκοποι και απλοί πιστοί από τις δύο θρησκείες θα συγκεντρωθούν σε μια μεγάλη αίθουσα της πρωτεύουσας για να σηματοδοτήσουν την διαθρησκειακή αυτή απαρχή με την συγκεκριμένη ευκαιρία.

Η εκδήλωση θα χρησιμεύσει για να αναδείξει τη «σημασία της Μαρίας στο Κοράνι και την αξία της αφήγησης του Ευαγγελισμού στο Ευαγγέλιο του Λουκά», δήλωσε ο κ. William H. Shomali, πατριαρχικός βικάριος του Λατινικού Πατριαρχείου στο Αμμάν.

Με αυτόν τον τρόπο, «θέλουμε να δείξουμε τα κοινά σημεία μεταξύ των Χριστιανών και των Μουσουλμάνων, σχετικά με την εκδήλωση του Ευαγγελισμού, στην οποία πιστεύουν και οι μουσουλμάνοι» πρόσθεσε.”

Δεν υπάρχουν πολλά να σχολιάσει κάποιος γι’ αυτή την είδηση. Αν είναι ποτέ δυνατόν να λέμε ότι οι Μωαμεθανοί και οι Χριστιανοί πιστεύουν στον ίδιο Θεό και ότι ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, όπως τον πιστεύουν οι χριστιανοί, είναι αποδεκτός και από το Κοράνι.!!!

Η φοβερή κακοδοξία της Β΄ Βατικάνειας Συνόδου, για τις λεγόμενες “Αβρααμικές θρησκείες” (Ιουδαισμό, Χριστιανισμό και Μωαμεθανισμό) γίνεται πράξη και ζωή με τις συγκρητιστικές συναντήσεις αυτού του είδους.

Αυτό που ελπίζουμε είναι οι Ορθόδοξοι της Ιορδανίας να μη συμμετάσχουν σ’ αυτό το διαθρησκειακό καρνάβαλο, που προσβάλλει καίρια την πίστη μας.

Είμαστε, όμως, επιφυλακτικοί, επειδή, δυστυχώς, ο Οικουμενιστής Πατριάρχης Θεόφιλος ουδεμία απολύτως εμπιστοσύνη εμπνέει σε θέματα πίστεως.

ΟΥΤΕ ΚΗΔΕΙΑ ΝΑ ΕΙΧΑΝ!

Ο "ΑΓΙΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ" ΜΕ ΤΟΝ ΣΟΥΛΤΑΝΟ ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΣΤΟ ΒΑΤΙΚΑΝΟ.

ΑΝΤΑΛΛΑΞΑΝ ΔΩΡΑ, ΕΙΠΑΝ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΔΙΑΦΟΡΑ, ΑΛΛΑ Η ΕΛΛΕΙΨΗ ΧΗΜΕΙΑΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ, ΔΙΑ ΟΡΑΤΟΥ ΟΦΘΑΛΜΟΥ, ΕΜΦΑΝΗΣ.

Ο ΔΙΑΘΡΗΣΚΕΙΑΚΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ, ΠΟΥ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΙΣ ΛΕΓΟΜΕΝΕΣ ΑΒΡΑΑΜΙΚΕΣ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ, ΤΗΣ Β΄ ΒΑΤΙΚΑΝΕΙΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΕΛΛΟΧΕΥΕΙ, ΑΛΛΑ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ Ο ΙΗΣΟΥΙΤΗΣ ΠΑΠΑΣ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ ΔΕΝ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΝΕΙ ΝΑ ΥΠΟΚΡΙΘΕΙ ΟΣΟ ΘΑ ΗΘΕΛΕ ΜΕ ΤΟΝ ΕΡΝΤΟΓΑΝ.

Ο ΠΑΠΑΣ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΣΟΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΙΟ ΔΙΑΠΡΥΣΙΟΙ ΚΗΡΥΚΕΣ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ ΣΗΜΕΡΑ.

Ο ΣΟΥΛΤΑΝΟΣ ΕΝΑΣ ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΤΑΣ ΕΘΝΙΚΙΣΤΗΣ ΠΟΥ ΟΝΕΙΡΕΥΕΤΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΒΙΩΣΗ ΤΗΣ ΟΘΩΜΑΝΙΚΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ.

ΠΩΣ ΝΑ ΤΑ ΒΡΟΥΝ;

Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΕΤΕΡΟΔΟΞΩΝ ΩΣ ΒΑΣΗ ΜΙΑΣ ΝΕΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ Η΄

Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΕΤΕΡΟΔΟΞΩΝ ΩΣ ΒΑΣΗ ΜΙΑΣ ΝΕΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ

Η΄

«Βαπτισματική Ἑνότητα» καί ἡ Πανορθόδοξος Σύνοδος

                                                                                                                                                                                                                                                 Του Πρωτοπρεσβυτέρου Πέτρου Χίρς

=====

Συνεπῶς, δέν ὑπάρχει καμμία βάση καί εἶναι γιά μία ἀκόμη φορά παραπλανητικό καί ἀφίσταται τοῦ ὀρθοδόξου φρονήματος τό νά μιλᾶ κανείς γιά ἀναγνώριση τοῦ ‘‘ὑποστατοῦ καί ἐγκύρου τοῦ αἱρετικοῦ βαπτίσματος’’. Ἐάν γίνεται λόγος γιά τήν «ἀναγνώριση» τῶν τελετουργιῶν τῶν αἱρετικῶν, αὐτό εἶναι μόνον ὑπό τήν ἔννοια ἄν τελοῦνται ἔγκυρα, δηλαδή ὀρθά, κατά τόν ἀποστολικό τρόπο, προκειμένου νά καθοριστεῖ ἡ πιθανότητα- καί ὄχι ἡ ἀναγκαιότητα – τῆς ἀποδοχῆς κατ’ οἰκονομίαν, ὅπως εἶναι  σαφές στούς κανόνες 1 καί 47 τοῦ Μεγάλου Βασιλείου. Στήν ρίζα τῆς υἱοθετήσεως τῆς νέας οἰκουμενι(στι)κῆς ἐκκλησιολογίας, ἀπό τούς θεολόγους μέ «οἰκουμενικό» φρόνημα, βρίσκεται ἡ παρανόηση ἤ ἀπόρριψη τῆς «κατ’οἰκονομίαν» πρακτικῆς της Ἐκκλησίας ὅσον ἀφορᾶ τὴν ἀποδοχή τῆς ἀποδοχῆς τοῦ αἱρετικοῦ ἤ σχισματικοῦ «βαπτίσματος». 

Ἀδυνατοῦν νά κατανοήσουν ὅτι ἡ ὄντως φιλάνθρωπη οἰκονομία τῆς Ἐκκλησίας εἶναι οὐσιαστικά ἡ ἐλευθερία τῆς Κεφαλῆς τῆς Ἐκκλησίας, τοῦ Χριστοῦ μας, νά ἐργάζεται τήν σωτηρία ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ ὅπως Ἐκεῖνος κρίνει (ἐάν εἶναι ὄντως οἰκονομία καί ὄχι ἁπλῶς παρανομία). Ὁ Κύριος, ὁ ὁποῖος εἶπε ὅτι πάντες πρέπει νά βαπτιστοῦν ἐξ ὕδατος καί Πνεύματος (Ἰω. 3:5) γιά νά εἰσέλθουν στήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἐπίσης εἶπε στόν ἀβάπτιστο ληστή ἐπί τοῦ σταυροῦ, «σήμερον μετ’ ἐμοῦ ἔσῃ ἐν τῷ παραδείσῳ» (Λουκᾶ 23:43). Ἐπίσης, ἔχουμε πλῆθος μαρτύρων, οἱ ὁποῖοι βαπτίσθηκαν στό αἷμα τους καί ὄχι σέ νερό καί ἄλλους οἱ ὁποῖοι κρεμάστηκαν ἤ θανατώθηκαν μέ κάποιον ἄλλο τρόπο. Ἔτσι λοιπόν, εἶναι ξεκάθαρο ὅτι ὁ Κύριος δέν περιορίζεται ἀπό τίς δικές Του ἐντολές εἶναι ἐλεύθερος νά ἐργάζεται τήν Θεία Οἰκονομία ἐν τῇ Εκκλησίᾳ του. Αὐτό ἀκριβῶς εἶναι τό κλειδί: «ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ». Ἡ οἰκονομία δέν μπορεῖ ποτέ νά ἀποτελέσει βάση ἐκκλησιολογίας, ὅπως ἡ ἐλευθερία τοῦ Κυρίου δέν μπορεῖ ποτέ νά ἀντιταχθεῖ πρός τίς ἴδιες Του τίς Ἐντολές. Ἡ οἰκονομία δέν ἰσοῦται μέ τήν ἀναγνώριση ἐκκλησιαστικῶν μυστηρίων αὐτῶν καθαυτά. Ὡστόσο, αὐτό ἀκριβῶς θά ἐπιθυμοῦσαν, μερικοί ἀπό τούς ἐξέχοντες οἰκουμενιστές καί συντάκτες τοῦ προσυνοδικοῦ κειμένου νά ἐγκρίνουν οἱ ὀρθόδοξοι. Ὠθοῦν πρός τήν πανορθόδοξη ἀναγνώριση μιᾶς διαφορετικῆς, ἀνορθόδοξης εἰκόνας τῆς Ἐκκλησίας, μιᾶς αἱρετικῆς ἐκκλησιολογίας, ἡ ὁποία ἔχει ἤδη γίνει δεκτή ἀπό τή Β΄ Βατικανή καί πολλούς συμμετέχοντες στό Π.Σ.Ε. Τώρα πλέον πρέπει νά εἶναι σαφές σέ ὅλους ὅτι ἡ ἀπόρριψη τοῦ δίπτυχου κανόνα τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς, ἀκρίβεια-οἰκονομία, ὡς ἑρμηνευτικοῦ κλειδιοῦ τῆς ποιμαντικῆς μας πρακτικῆς ὁδηγεῖ ἀργά ἤ γρήγορα σέ μία αἱρετική θεώρηση τῆς Ἐκκλησίας.

(Συνεχίζεται)

Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΕΤΕΡΟΔΟΞΩΝ ΩΣ ΒΑΣΗ ΜΙΑΣ ΝΕΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ Ε΄

Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΕΤΕΡΟΔΟΞΩΝ ΩΣ ΒΑΣΗ ΜΙΑΣ ΝΕΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ

Ε΄

«Βαπτισματική Ἑνότητα» καί ἡ Πανορθόδοξος Σύνοδος

                                                                                                                                                                                                                                                 Του Πρωτοπρεσβυτέρου Πέτρου Χίρς

=====

Ἀπό τήν ἀναγνώριση μυστηρίων Ἑτερόδοξων στήν ἀναγνώριση «Ἐκκλησιαστικότητας»

Ἡ ἀπόσταση ἀπό τήν ἀναγνώριση «ἐκκλησιαστικῶν στοιχείων», πρωτίστως τό βάπτισμα, μεταξύ τῶν ἑτεροδόξων ὡς τήν ἀναγνώριση «ἐκκλησιαστικοῦ χαρακτῆρα», ἤ «ἐκκλησιαστικότητας», σέ ἑτερόδοξες ὁμολογίες, εἶναι ἕνα πολύ μικρό βῆμα. Αὐτό τό βῆμα τό ἔκανε εὔκολα ἡ Β’ Βατικανή [23]. Τώρα οἱ ὀρθόδοξοι οἰκουμενιστές περιμένουν τό βῆμα αὐτό νά τό κάνει ἡ ἐπικείμενη πανορθόδοξη Σύνοδος.

Ἡ νέα εἰκόνα τῆς Ἐκκλησίας ἡ ὁποία προβάλλεται, μέ βάση τήν ἀναγνώριση τοῦ «ἐκκλησιαστικοῦ χαρακτῆρα» ποικίλων χριστιανικῶν ὁμολογιῶν, περιγράφεται πολύ παραστατικά ἀπό τόν Ἰησουΐτη ἀκαδημαϊκό θεολόγο Francis Sullivan: «Μπορεῖ κάποιος νὰ σκεφθεῖ τὴν παγκόσμια Ἐκκλησία ὡς μία κοινωνία (communion) – σὲ ποικίλα ἐπίπεδα πληρότητας – ‘σωμάτων’ ποὺ εἶναι περισσότερο ἢ λιγότερο πλήρεις Ἐκκλησίες εἶναι μία πραγματικὴ κοινωνία, ποὺ πραγματοποιεῖται σὲ ποικίλους βαθμοὺς  πυκνότητας ἢ πληρότητας, μία κοινωνία  «σωμάτων» ποὺ στὸ σύνολό τους ἔχουν  πραγματικὰ ἐκκλησιαστικὸ χαρακτῆρα, παρ᾽ ὅτι κάποια πληρέστερα ἀπὸ ἄλλα» [24]. 

Εἶναι καίριας σημασίας νά ἔχει κανείς στόν νοῦ του αὐτήν τήν ἰδέα τῆς Ἐκκλησίας, ὅταν διαβάζει τό προσυνοδικό κείμενο «Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρός τόν λοιπό χριστιανικό κόσμο». Στό παραμορφωμένο οἰκουμενικό ἐκκλησιολογικό πλαίσιο τοῦ μετά τή Β΄ Βατικανή – οἰκουμενισμοῦ, ἡ ἁπλή ταύτιση τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μέ τή Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία δέν ἀποκλείει τήν ταυτόχρονη ἀναγνώριση ἄλλων ἐκκλησιῶν, ὡς φορέων «ἐκκλησιαστικοῦ χαρακτῆρα», ἔστω κι ἄν εἶναι «λιγότερο ἤ περισσότερο πλήρεις ἐκκλησίες». Μία τέτοια ἀνορθόδοξη ἀνάγνωση εἶναι πολύ πιθανόν ὅταν τό κείμενο κάνει ἰδιαίτερες ἀναφορές σέ ἑτερόδοξες ὁμολογίες ὡς «ἐκκλησίες».

Σέ ἕνα δογματικό κείμενο τέτοιας φύσεως θά ἔπρεπε νά εἶναι προφανές ὅτι ὁ ὅρος πρέπει νά χρησιμοποιηθεῖ αὐστηρά σύμφωνα μέ τήν ὀρθόδοξη ἔννοια τῆς λέξης, ὥστε νά ἀποκλειστεῖ ὁποιαδήποτε πιθανή παρερμηνεία. Μέ δεδομένο τό νέο αὐτό ἀνορθόδοξο ἐκκλησιολογικό πρότυπο τοῦ οἰκουμενισμοῦ ὑπάρχει ἐπαρκής θεολογική βάση γιά τούς ἱεράρχες τῶν τοπικῶν ἐκκλησιῶν νά ἀπορρίψουν τό ἐν λόγῳ προσχέδιο κειμένου γιά τίς σχέσεις μέ τούς ἑτεροδόξους. Ἄν, ὅμως, ἐξετάσουμε ἐπιπλέον καί τίς ἀπόψεις κάποιων ἐξεχόντων οἰκουμενιστῶν θεολόγων, μεταξύ τῶν Ὀρθοδόξων, ὁρισμένοι ἐκ τῶν ὁποίων μάλιστα ἔχουν ἀσχοληθεῖ ἐνεργά μέ τήν κατάρτιση τῶν προσυνοδικῶν κειμένων, τότε προβάλλει ἐπείγουσα ἡ ἀνάγκη γιά ἀνεπιφύλακτη καταδίκη τῆς νέας ἐκκλησιολογίας, οὕτως ὥστε νά μήν γίνουν ἀποδεκτές ἑτερόδοξες ἀντιλήψεις γιά τήν Ἐκκλησία ὡς ὀρθόδοξες.

(Συνεχίζεται)

Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΕΤΕΡΟΔΟΞΩΝ ΩΣ ΒΑΣΗ ΜΙΑΣ ΝΕΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ Δ΄

Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΕΤΕΡΟΔΟΞΩΝ ΩΣ ΒΑΣΗ ΜΙΑΣ ΝΕΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ

Δ΄

«Βαπτισματική Ἑνότητα» καί ἡ Πανορθόδοξος Σύνοδος

                                                                                                                                                                                                                                                 Του Πρωτοπρεσβυτέρου Πέτρου Χίρς

=====

Παρακαλῶ, προσέξτε ὅτι ἐδῶ, ὅπως συμβαίνει καί στό προσυνοδικό κείμενο «Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρός τόν λοιπό χριστιανικό κόσμο», δύο ἀντίθετες ἰδέες δηλώνονται: ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι μία, προφανῶς μόνον ἐκτός χρόνου, ἤ κατά ἄλλους, στήν ὀντολογική της φύση, καί παρ’ ὅλα αὐτά εἶναι «διηρημένη» ἱστορικά, «ἐν χρόνῳ», καί, ἐπιπλέον, ἐνυπάρχει σέ χωρισμένες τοπικές ἐκκλησίες. 

Αὐτή ἡ ἀντίφαση ἀποτελεῖ ἀκρογωνιαῖο λίθο τῆς νέας ἐκκλησιολογίας, πού ἀπορρίπτει τόν λεγόμενο «οἰκουμενισμό τῆς ἐπιστροφῆς» καί ἐπιμένει στόν «οἰκουμενισμό τῆς  ἐνσωμάτωσης» [21]. 

Τό πιό διαβόητο παράδειγμα τέτοιου «οἰκουμενισμοῦ τῆς ἐνσωμάτωσης» εἶναι ἡ Συμφωνία τοῦ Balamand. Στό Balamand, κατ’ οὐσίαν υἱοθετήθηκε ἡ ἴδια ἐκκλησιολογία πού ἀποτυπώθηκε προδήλως στό ἐν λόγῳ προσυνοδικό κείμενο – ἡ ἀναγνώριση τῶν μυστηρίων καί τοῦ «ἐκκλησιαστικοῦ χαρακτῆρα» μιᾶς ἐκκλησίας διασπασμένης καί ἐντούτοις ἀκόμη, τρόπον τινά, ἑνωμένης. Αὐτή ἡ ἐκτροπή ἔκανε τόν μακαριστό πατέρα Ἰωάννη Ρωμανίδη νά ἀναφερθεῖ στό Balamand ὡς συνέχεια, ὡς ἐπακόλουθο τῆς Β’ Βατικανῆς Συνόδου. [22]

(Συνεχίζεται)

Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΕΤΕΡΟΔΟΞΩΝ ΩΣ ΒΑΣΗ ΜΙΑΣ ΝΕΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ Γ΄

Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΕΤΕΡΟΔΟΞΩΝ ΩΣ ΒΑΣΗ ΜΙΑΣ ΝΕΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ

Γ΄

«Βαπτισματική Ἑνότητα» καί ἡ Πανορθόδοξος Σύνοδος

                                                                                                                                                                                                                                                 Του Πρωτοπρεσβυτέρου Πέτρου Χίρς

=====

Ἡ ἀναγνώριση καθεαυτό τοῦ αἱρετικοῦ Βαπτίσματος καί υἱοθέτηση τῆς οἰκουμενιστικῆς θεωρίας τῆς «διαιρεμένης ἐκκλησίας»

Σέ ἀντίθεση μέ τήν ὀρθόδοξη ἀντίληψη βρίσκεται ἡ κυριαρχοῦσα θεωρία τῶν οἰκουμενιστῶν σέ μία σειρά σχετικῶν μέ τό βάπτισμα ὑπογεγραμμένων ἐγγράφων καί δηλώσεων στό Λίβανο, στό Βατικανό, στήν Ἀμερική, στήν Αὐστραλία, στήν Γερμανία, καί ἀλλοῦ [17]. Πράγματι, αὐτές οἱ δηλώσεις, εἶναι οὐσιαστικά σύμφωνες μέ τή νέα ἐκκλησιολογία τῆς Β’ Βατικανῆς Συνόδου. Ἡ ἐκκλησιολογία αὐτή περιέχει μία διδασκαλία περί τοῦ αἱρετικοῦ βαπτίσματος, πού ἔχει τίς ρίζες της ἀποκλειστικά στόν θεολογικό κόσμο τῶν Λατίνων, μετά τό σχίσμα, πού συνοδικά υἱοθετήθηκε καί ἐκφράστηκε καινοτομικά στήν Β’ Βατικανή Σύνοδο. Οἱ ἐκκλησιολογικές ἀπόψεις ἐξεχόντων οἰκουμενιστῶν, παρότι ὑστεροῦν σέ σχέση μέ τήν ἐκλεπτυσμένη ἀνάπτυξη τῶν ἀντίστοιχων τῆς Β’ Βατικανῆς Συνόδου, ἐντούτοις συνάδουν μέ αὐτές τῶν Λατίνων ὁμολόγων τους στά οὐσιώδη στοιχεῖα τῆς νέας ἐκκλησιολογίας. Τά δύο οὐσιώδη χαρακτηριστικά τῆς νέας ἐκκλησιολογίας – ἡ ἀναγνώριση τοῦ ἑτεροδόξου Βαπτίσματος καθεαυτόν καί ἡ συνακόλουθη ἀναγνώριση τοῦ «ἐκκλησιαστικοῦ χαρακτῆρα» τῶν ἑτεροδόξων ὁμολογιῶν – ἔχουν γίνει ἀποδεκτά ἀπό ἐξέχοντες σύγχρονους οἰκουμενιστές. 

Ὑψηλά ἱστάμενοι ἰσχυρίζονται ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καί ἡ αἵρεση τοῦ παπισμοῦ εἶναι «ἀδελφές Ἐκκλησίες, ὑπεύθυνες ἀπό κοινοῦ γιά τή διαφύλαξη τῆς Μιᾶς Ἐκκλησίας τοῦ Θεοῦ» καί καλοῦν τούς ὀρθοδόξους νά ἀναγνωρίσουν ὅτι μοιραζόμαστε μέ τούς Λατίνους ἕνα κοινό βάπτισμα καί κοινή μυστηριακή ζωή [18]. Ἀπό αὐτήν τήν ἀποδοχή μιᾶς κοινῆς μυστηριακῆς ζωῆς ἀπορρέει de facto ἡ διαίρεση τῆς Ἐκκλησίας, ὄχι μόνο «ἱστορικά», ἀλλά καί «ὀντολογικά» [19]. Ἐπιπλέον, κηρύττουν, «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ», τήν παναίρεση τῆς νέας οἰκουμενικῆς ἐκκλησιολογίας, ἡ ὁποία προωθεῖ τήν ἰδέα μιᾶς διαιρεμένης ἐκκλησίας «ἐν χρόνῳ». Ἔχουν ἀναπτύξει σαφῶς ἕνα μεῖζον ἀξίωμα τῆς νέας ἐκκλησιολογίας: συγκεκριμένα ὅτι ἡ Μία Ἐκκλησία δέν ὑφίσταται σήμερα ἀποκλειστικά στό πλαίσιο τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας καί ὅτι οἱ χωρισμένες Ἐκκλησίες δέν παύουν νά εἶναι ἕνα, παρά τό γεγονός ὅτι ἔχει χαθεῖ ἡ ἑνότητά τῆς πίστεως [20].

(Συνεχίζεται)

Η "ΣΥΝΟΔΟΣ" ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΔΥΟΜΕΝΗ ΝΕΑ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ Δ΄

Ἡ «Σύνοδος» τῆς Κρήτης καί ἡ ἀναδυόμενη Νέα Ἐκκλησιολογία: Μία Ὀρθόδοξη Ἀνάλυση

Δ΄

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου Πέτρου Heers

=====

A. Προ-Συνοδικοί Οἰωνοί τῆς ἐπικείμενης καταστροφῆς

   

Πολλά ἔχουν γίνει κατά τήν μακρά συνοδική διαδικασία πού κατέληξε στή Συνάντηση τῆς Κρήτης. Χωρίς ἀμφιβολία, πολύς ἱδρώτας χύθηκε καί πολύ μελάνι ξοδεύτηκε γιά νάα γίνει πραγματικότητα αὐτό τό γεγονός. Στή διάρκεια τῶν 55 χρόνων ἐνεργοῦ ὀργανωτικῆς προετοιμασίας γιά τή σύγκληση αὐτῆς τῆς «Συνόδου», ἔλαβαν χώρα:

l Ἕξι συναντήσεις τῆς «Διορθοδόξου Προπαρασκευαστικῆς Ἐπιτροπῆς»

l Τρεῖς συσκέψεις τῆς «Εἰδικῆς Διορθοδόξου Ἐπιτροπῆς»

l Πέντε Προ-Συνοδικές Πανορθόδοξες Διασκέψεις

l Τρεῖς συναντήσεις τῆς Συνάξεως τῶν Προκαθημένων τῶν Τοπικῶν Ἐκκλησιῶν

l Δύο εἰδικές θεολογικές διασκέψεις γιά τήν κατάρτιση τῶν Κανόνων Λειτουργίας τῶν συνελεύσεων τῶν Ἐπισκόπων στή Διασπορά

l Δύο ἀκαδημαϊκά συνέδρια ἐπί τοῦ θέματος ἑνός κοινοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἡμερολογίου, καί κοινοῦ ἑορτασμοῦ τῆς ἑορτῆς τοῦ Πάσχα μέ τους ἑτεροδόξους καί ἄλλο ἕνα συνέδριο γιά σύγχρονα ζητήματα βιοηθικῆς.

l Ἕνα ἀκόμη ἀκαδημαϊκό συνέδριο γιά τό ζήτημα τῆς Χειροτονίας τῶν Γυναικῶν στη Ρόδο, τό 1989.

   

Εἶναι τραγικό πραγματικά τό γεγονός, ὅτι μετά ἀπό τόσο ἐκτεταμένο ὁρίζοντα χρόνου καί προσπάθειας, τό ἀποτέλεσμα οὐσιαστικά δέν ἱκανοποιεῖ κανένα, οὔτε περιποιεῖ τιμή ἤ δόξα στούς διοργανωτές ἤ στήν ἴδια τήν Ἐκκλησία. Μήπως ὁ ἱεράρχης του Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου πού χαρακτήρισε τή σύνοδο «φιάσκο», ἤ ὁ ἐκκλησιαστικός ἀνταποκριτής, ὁ οποῖος τήν ἀποκάλεσε «ἐπικεφαλίδα πού κατέληξε ὑποσημείωση» εἶχαν ἄδικο; {Εἶναι προφανές ὅτι στήν περίπτωση τῆς Κρήτης ἐκπληρώθηκε τό ἀρχαῖο ρητό «ὤδινεν ὄρος καί ἔτεκεν μῦν»}. Μακάρι νά ἦταν μόνον αὐτό καί ὄχι κάτι χειρότερο! Διότι τόσες ὠδῖνες τοκετοῦ γιά νά γεννηθεῖ μία τέτοια «σύνοδος», εἶναι ὄνειδος γιά ὅλη τήν Ἐκκλησία.

    

Πρέπει νά ἀναρωτηθεῖ κανείς: ποῦ ἦταν τό λάθος, ὥστε παρά τόν τόσο κόπο –μοναδικό στά συνοδικά χρονικά– νά καταλήξουμε σέ ἕνα τόσο τραγικό ἀποτέλεσμα;

   

Στήν Ἑλλάδα ἔχουμε μιά χαρακτηριστική ἔκφραση: «ἡ καλή μέρα ἀπό τό πρωΐ φαίνεται». Λοιπόν, τό ἀντίθετο ἐπίσης ἰσχύει στήν περίπτωση τῆς «μεγάλης Συνόδου». Ἤδη ἀπό νωρίς, στή συνοδική διαδικασία ἦταν φανερό ὅτι ἡ συνήθως ἡλιόλουστη Κρήτη δέν θά ἔλαμπε φεγγοβόλα γιά τήν Ὀρθοδοξία. Ὅπως τό ἔχω ἀναλύσει διεξοδικά ἀλλοῦ[3] οἱ ὁραματιστές τῆς Κρήτης σφράγισαν τή μοίρα τῆς Συνόδου τους ὥστε αὐτή νά μήν ἀκολουθήσει τά ἴχνη τῶν Ἁγίων Πατέρων, ἀλλά νά ἀπορροφήσει τό «πνεῦμα» μιᾶς ἄλλης, ἀκόμη πιό «μεγάλης» καί πολύ προβληματικῆς συνόδου τῆς πιό πρόσφατης μνήμης μας: τῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου.

   

Οἱ δύο αὐτές σύνοδοι ἔχουν κοινές ρίζες καί καταβολές, παρόμοια μεθοδολογία καί στόχους, ἀλλά ἐπίσης μοιράζονται καί μία τοὐλάχιστον ἐπιφανειακή ἀλλεργία στό δόγμα. Ἀμφότερες αὐτές οἱ συνδιασκέψεις ἰσχυρίστηκαν πώς εἶχαν σκοπό καί στόχο νά ἑδραιώσουν τή δέσμευση τῶν ἱεραρχιῶν τους στόν οἰκουμενισμό καί ἀμφότερες ἐπέτρεψαν οἱ συνοδικές ἀποφάσεις καί τά Κείμενά τους νά διαμορφωθοῦν ἀπό ἀκαδημαϊκούς θεολόγους. Ἀκόμη σημαντικότερο εἶναι πώς, καί οἱ δύο αὐτές συνάξεις, θεώρησαν ἀποδεκτή τήν εἰσαγωγή μιᾶς νέας «περιεκτικῆς» ἐκκλησιολογίας ξένης πρός τήν Πίστη τῆς Ἐκκλησίας εἰς Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν[4].

    

Ἕνα ἄλλο σημεῖο. τό ὁποῖο δυστυχῶς σφυρηλατεῖ τή συγγένεια ἀνάμεσα στίς δύο αὐτές συνόδους, εἶναι ἡ ἀπουσία ὁποιασδήποτε δαιμονολογίας. Εἶναι ἐνδεικτικό ὡς πρός το φρόνημα καί τίς προτεραιότητες τῶν συντακτῶν τῶν συνοδικῶν κειμένων, ὅτι πουθενά σέ ὁποιοδήποτε ἀπό τά κείμενα δέν βρίσκει κανείς τούς παρακάτω ὅρους:

l Διάβολος, δαίμονας, διαβολικός ἤ πονηρός[5]

l Αἵρεση[6] αἱρετικός, σχίσμα ἤ σχισματικός.

   

Ἐν τούτοις, ἡ διάκριση τῶν μεθόδων τῶν πεπτωκότων πνευμάτων, ἤ ἀλλιῶς δαιμονολογία, ἀποτελεῖ προϋπόθεση γιά τή διαμόρφωση Χριστολογίας καί Ἐκκλησιολογίας[7]. Ὅπως γράφει ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης, "εἰς τοῦτο ἐφανερώθη ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἵνα λύσῃ τὰ ἔργα τοῦ διαβόλου" (Α΄ Ιωάν. 3:8). Ἡ ἀπουσία τῆς παραμικρῆς ἔστω ἀναφορᾶς στόν πονηρό ἤ στίς μεθοδεῖες του (αἵρεση, σχίσμα, κ.λ.π.), σέ ὁποιοδήποτε ἀπό τά συνοδικά Κείμενα, εἶναι ἐνδεικτική μιᾶς κοσμικῆς, ἐκκοσμικευμένης ἀντιλήψεως, μακράν του Πατερικοῦ φρονήματος.

    

Τέλος, ἡ «σύνοδος» τῆς Κρήτης ἀκολουθώντας τήν Β΄ Βατικανή καί ὄχι τούς Ἁγίους Πατέρες, ὄχι μόνον δέν ἔκανε τήν παραμικρή μνεία στήν αἵρεση, ἀλλά περαιτέρω προσκάλεσε καί ἐκπροσώπους αἱρετικῶν ὁμολογιῶν νά παρακολουθήσουν τίς ἐργασίες της ὡς παρατηρητές, συμπεριλαμβανομένων ἐκείνων πού ἀναγνωρίζονται ὡς τέτοιοι (αἱρετικοί) ἀπό προηγούμενες Οἰκουμενικές Συνόδους. Ἡ πρακτική αὐτή ἄν καί δέν ἔχει προηγούμενο στήν ἱστορία τῶν συνόδων, εἶχε ἐφαρμοστεῖ στίς Βατικάνειες συνόδους, ἐπιβεβαιώνοντας γιά μία ἀκόμη φορά τό πνεῦμα καί τό φρόνημα πού δυστυχῶς ἐνέπνεε τούς διοργανωτές.

(Συνεχίζεται)

ΤΟ ΚΟΛΥΜΠΑΡΙ ΕΙΣΑΓΕΙ ΝΕΑ ΑΙΡΕΤΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ

ΤΟ ΚΟΛΥΜΠΑΡΙ ΕΙΣΑΓΕΙ ΝΕΑ ΑΙΡΕΤΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ

Του κ. Απόστολου Σαραντίδη

=====

Γιατί δεν λέγεται επακριβώς ότι το Κολυμπάρι έχει εισαγάγει επίσημα νέα αιρετική εκκλησιολογία με 10 καθαρές αιρέσεις - πλάνες;

1.) Δίνει εκκλησιαστικότητα σε όλες τις αιρέσεις με την αποδοχή της οντολογίας του ονόματος.

2.) Επιτρέπει σολομώντεια τους μεικτούς γάμους και αυτό για να διευκολύνει την άμβλυνση των συνειδήσεων προς την πλήρη ένωση.

3.) Αποδέχεται πλήρως τη συμμετοχή μας στο αντίχριστο ΠΣΕ και μάλιστα ως σύγχρονη αναγκαιότητα.

4.) Σχετικοποιεί τη νηστεία, τον ακρογωνιαίο λίθο της εγκράτειας.

5.) Διαστρέφει δραματικά την οντολογία του προσώπου.

6.) Τινάζει στον αέρα το συνοδικό σύστημα κατά το πρότυπο της Β΄ Βατικάνειας, με τις υπογραφές μόνο των προκαθημένων.

7.) Αποδέχεται τη συμπροσευχή και συναποδοχή των αιρετικών, προσκαλώντας τους ως παρατηρητές.

8.) Αρνείται τη σύγκληση Οικουμενικής Συνόδου με την απαράδεκτη αιτιολόγηση της τάχα μη συμμετοχής των Δυτικών αιρετικών.

9.) Αρνείται να επικυρώσει επίσημα τις αντιπαπικές Η΄ και Θ΄ Συνόδους ως Οικουμενικές, που στη συνείδηση του πιστού πληρώματος ήδη από αιώνων είναι.

ΠΗΓΗ:

Ιστολόγιο “Παιδαγωγός”