Π.ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ,ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΟ ΧΑΡΙΣΜΑ ΝΑ ΥΠΟΜΕΝΕΙΣ ΤΙΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ ΑΓΟΓΓΥΣΤΑ!

 

ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΟ ΧΑΡΙΣΜΑ ΝΑ ΥΠΟΜΕΝΕΙΣ ΤΙΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ ΑΓΟΓΓΥΣΤΑ!

Τοῦ Γέροντος Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου

=====

-Ἕνας γνωστός μου, μετὰ ἀπὸ μία δοκιμασία, ευρισκόμενος σὲ κατάστασι ἐντόνων αἰσθημάτων μειονεξίας καὶ μελαγχολίας, μοῦ ἔλεγε:

«Μὰ ἐγὼ δὲν ἔχω τίποτε, κανένα τάλαντο. Δὲν μπορῶ νὰ κάνω τίποτε. Τί εἶμαι;».

Προσπάθησα νὰ τοῦ πῶ μερικὰ πράγματα, ἀλλὰ δὲν καταλάβαινε. Σκέπτομαι ὅτι ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς θὰ μποροῦσε νὰ πῆ: «Θεέ μου, ἐγὼ δὲν μπορῶ νὰ κάνω τίποτε μόνος μου. Δῶσε μοῦ τὴν 

χάρι Σου νὰ πετύχω καὶ 

ἐγὼ κάτι». 

- Κι ἂν ἔκανε ὑπομονὴ στὶς δοκιμασίες πού εἶχε, αὐτὸ δὲν εἶναι τάλαντο; Εἶναι μικρὸ τὸ τάλαντο τῆς ὑπομονῆς; Τὸ νὰ ὑπομείνη κανεὶς τὶς ἀντιξοότητες τῆς ζωῆς χωρὶς γογγυσμό, ἀλλ’ εὐχαριστώντας καὶ δοξολογώντας τὸν Θεό, εἶναι μικρὸ χάρισμα αὐτό; Ἂς ζητοῦσε, λοιπόν, τὴν χάρι τοῦ Θεοῦ, γιὰ νὰ μπορεῖ νὰ ὑπομένη.

Γνωρίζω κάποιον, ποὺ εἶναι τελείως ἀνάπηρος καὶ ἔχει σάκχαρο. Κάνει δύο ἰνσουλίνες τὴν ἡμέρα. Βρίσκεται διαρκῶς στὸ κρεββάτι ἢ στὸ 

καροτσάκι. 

Τρίτη λύσις δὲν ὑπάρχει.

Οἱ δικοί του τὸν ἔχουν ἐγκαταλείψει ὅλοι. Χριστιανὲς κυρίες τὸν διακονοῦν. Ὑπάρχουν δὲ καὶ νέοι, οἱ ὁποῖοι τὸν παίρνουν καὶ τὸν πηγαίνουν ἐκδρομὲς μὲ τ’ αὐτοκίνητά τους. Ἀκόμη καὶ στὸ Ἅγιο Ὅρος. Ὅλα οἱ ἄλλοι τοῦ τὰ προσφέρουν. Θὰ τὸν σηκώσουν, θὰ τὸν βάλουν στὸ κρεββάτι, θὰ τὸν κατεβάσουν, θὰ τοῦ φορέσουν τὰ ροῦχα του, ὅλα. Δὲν μπορεῖ νὰ κάνη τίποτε μόνος. Ἀϊ, λοιπόν, στὴν κατάστασι αὐτὴ ὁ ἀδελφός μας αὐτὸς εἶναι πάντοτε χαρούμενος καὶ χαμογελαστός.

Μικρὸ τάλαντο εἶναι αὐτό; 

Μᾶς διδάσκει ὅλους. Μᾶς 

ἐμπνέει, 

ἀλλὰ καὶ μᾶς ἐλέγχει!

Καμμιὰ φορᾶ πέφτουμε λίγες ἡμέρες στὸ κρεββάτι ἀπὸ γρίππη ἢ ἀπὸ κάτι ἄλλο καὶ δυσανασχετοῦμε, γογγύζουμε: «Μείναν οἱ δουλειές… Κουράσθηκα, ταλαιπωρήθηκα τόσες μέρες στὸ κρεββάτι».

Αὐτὸ τὸ παιδί, σ’ αὐτὴ τὴν κατάστασι, δὲν παραπονεῖται ποτέ. Λέγει πάντοτε: «Δόξα τῷ Θεῶ»! «Τί κάνεις;», τὸν ρωτᾶς, καὶ σοὺ ἀπαντᾶ: «Δόξα τῷ Θεῶ, καλά». Εἶναι μικρὸ χάρισμα αὐτό; Μικρὸ τάλαντο αὐτό; Αὐτὸς εἶναι ἱεροκήρυκας. Δὲν χρειάζεται νὰ κάνη κηρύγματα. Μόνο νὰ τὸν βλέπη κανείς, διδάσκεται, ἐλέγχεται, ἐμπνέεται.

Αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος, λοιπόν, πού, ἀπὸ πλευρᾶς κοσμικῆς κρινόμενος, εἶναι ἕνας ἐξωφλημένος, εἶναι ἕνα τίποτε, ἀξιοποιεῖ στὸ ἔπακρο τὰ χαρίσματα ποὺ ἔχει.

ΠΗΓΗ:

(Ἀρχιμ. ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ, ΧΡΙΣΤΩ ΤΩ ΘΕΩ ΠΑΡΑΘΩΜΕΘΑ, ἐκδόσεις Ι. ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΥ ΚΕΧΑΡΙΤΩΜΕΝΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΤΡΟΙΖΗΝΟΣ, σελ. 27-29),

Ιστολόγιο “Ρωμαϊκό Οδοιπορικό”

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ,ΑΣ ΕΦΑΡΜΟΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΑΣ

 

Γ. ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ, ΓΙΑΤΙ ΚΑΛΟΥΜΑΣΤΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΝΑ ΣΗΚΩΣΟΥΜΕ ΕΝΑ ΣΤΑΥΡΟ;

ΓΙΑΤΙ ΚΑΛΟΥΜΑΣΤΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΝΑ ΣΗΚΩΣΟΥΜΕ ΕΝΑ ΣΤΑΥΡΟ;

Του Γέροντα Επιφανίου Θεοδωροπούλου

======

Ἐμεῖς ὡς χριστιανοὶ πρέπει νὰ εἴμαστε διατεθειμένοι νὰ σηκώσουμε ἕνα σταυρὸ ἂν τὸ ἐπιτρέψει ὁ Θεός.

Ὅταν εἶπε ὁ Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, πηγαίνετε «διὰ τῆς στενῆς πύλης» (Λουκ. 13, 24) ἐννοεῖ αὐτὰ ἀκριβῶς: τὶς θλίψεις τῆς ζωῆς, τὶς ταλαιπωρίες, τὶς δυσκολίες, τὶς ὁποῖες θὰ περάσουμε. 

Με ποιὸ τρόπο; 

Ἄλλοι γονεῖς μ’ ἕνα ἀνάπηρο παιδί, ἄλλοι γονεῖς μὲ φτώχεια πολλή, ἄλλοι ἄντρες μὲ μιά γυναίκα πού δὲν βαστιέται ἀπό τὴ γκρίνια καὶ εἶναι ἀνυπόφορη καὶ εἶναι θηρίο τῆς ἀβύσσου ἤ ἄλλες γυναῖκες μὲ ἄνδρες -για νὰ μὴ ρίχνουμε ὅλα τὰ ἄδικα στὶς γυναίκες- θηρία ἀνήμερα ἰδιαίτερα παλιότερα πού τρώγανε ξύλο μετὰ μουσικῆς οἱ γυναῖκες, θυμούμαστε τέτοια περιστατικὰ οἱ παλιότεροι κοκ.

Ὅλοι σ’ αὐτὴ τὴ ζωὴ πολλὲς φορὲς καλούμαστε ἀπὸ τὸ Θεὸ νὰ σηκώσουμε ἕνα σταυρό. 

Ἄν σταυρὸς εἶναι ἕνα ἀνάπηρο παιδί, νὰ τὸν βαστάζουμε χωρὶς γογγυσμό. 

Γιὰ κανένα ἀπολύτως λόγο δὲν μπορεῖ νὰ δικαιολογηθεῖ ἡ ἔκτρωση. 

Ἀπολύτως γιὰ κανένα λόγο. 

Ἡ ἔκτρωση εἶναι ἔγκλημα.

ΠΗΓΗ:

proseuxi.gr

ΣΟΦΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΝΗΣΤΕΙΑ

ΣΟΦΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΝΗΣΤΕΙΑ

=====

-Λένε μερικοί: Δέν νηστεύουμε ὅταν βρισκόμαστε σέ μιά συγκέντρωση γιά νά μή στενοχωρήσουμε καί σκανδαλίσουμε κάποιους μέ τή στάση μας. Θά μᾶς σχολιάσουν. Ὁ ἴδιος ὁ Χριστός δέν εἶπε νά μή δείχνουμε ὅτι νηστεύουμε ὅπως οἱ 

ὑποκριτές Φαρισαῖοι; 

Ὁ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ: -Ὅταν νηστεύουμε, ὅπως κι ὅταν κάνουμε ὁποιαδήποτε καλή πράξη, πρέπει νά ἐνεργοῦμε μέ ταπεινό φρόνημα, ὡς «ἀχρεῖοι δοῦλοι», ὑπακούοντας στίς ἐντολές τῆς Ἐκκλησίας. Και τοῦτο ἀνεξάρτητα ἄν μᾶς βλέπουν ἤ δέν 

μᾶς βλέπουν οἱ ἄνθρωποι. 

Ὅπως δέν πρέπει νά ἐπιζητοῦμε τόν ἔπαινο τῶν ἀνθρώπων, ἔτσι δέν πρέπει καί νά φοβόμαστε τόν ψόγο καί τά σχόλιά τους ὅταν κάνουμε τό καθῆκον μας πρός τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ. 

Δέν εἶναι σωστό νά ἐξαρτώμεθα στό θέμα αὐτό ἀπό τό ἐάν κάποιος στενοχωρηθεῖ 

ἤ «σκανδαλισθεῖ». 

Ἄν ἐμεῖς κάνουμε τό καθῆκον μας, ἡ εὐθύνη τοῦ σκανδαλισμοῦ βαρύνει τόν σκανδαλιζόμενο, ὁ ὁποῖος σέ τελευταία ἀνάλυση εἴτε δέν ἀναγνωρίζει τήν αὐθεντία τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας Του πάνω στή ζωή μας εἴτε προσπαθεῖ νά δικαιολογήσει τή δική του ἀδυναμία. 

Σκεπτόμαστε αὐτούς πού θά «σκανδαλισθοῦν», ὅταν μᾶς δοῦν νά νηστεύουμε καί δέν ὑπολογίζουμε αὐτούς πού θά μᾶς δοῦν νά μή νηστεύουμε, γνωρίζοντας ἐνδεχομένως τίς ἀρχές καί τά πιστεύω μας. 

Σ’ αὐτή τήν τελευταία περίπτωσηση ἡ εὐθύνη τοῦ σκανδαλισμοῦ βαρύνει ἐξ ὁλοκλήρου ἐμᾶς, διότι ἐμεῖς εἴμαστε οἱ παραβάτες τῆς ἐντολῆς. «Αὐτοί πού ἐνσυνείδητα παραθεωροῦν τό θέμα τῆς νηστείας, χωρίς νά ἔχουν λόγους ὑγείας, πολύ φοβᾶμαι ὅτι δέν ἐνδιαφέρονται πραγματικά 

γιά τή σωτηρία τῆς ψυχῆς τους». 

Ἐξ ἄλλου ἄν αὐτή τή συλλογιστική τήν ἐπεκτείνουμε καί στίς ἄλλες ἐντολές τῆς Ἐκκλησίας, καταργοῦμε ὅλο τόν ἠθικό νόμο τοῦ Θεοῦ. Θέλω π.χ. νά πάω στήν Ἐκκλησία. Πάντοτε σχεδόν θά συναντήσω ἀνθρώπους στό δρόμο. Σκέπτομαι: «Ἄν μπῶ μέσα καί μέ δοῦν, ἄν εἶναι ἄθεοι καί ἀντίχριστοι θά ἐνοχληθοῦν καί θά ἐξοργισθοῦν. Ἄν εἶναι εὐσεβεῖς πιστοί, θά ποῦν: Τί καλός Χριστιανός! Πάει στήν Ἐκκλησία! Καί ὁ ἔπαινός τους θά μοῦ ἀφαιρέσει τήν ὠφέλεια τοῦ ἐκκλησιασμοῦ. Ἄς μήν πάω λοιπόν στήν Ἐκκλησία. Θά ἐκκλησιασθῶ ὅταν δέν θά μέ δεῖ κανείς». Κι ἔτσι πάει περίπατο ὁ ἐκκλησιασμός! Ποῦ ἀκούσθηκαν αὐτά; Ποιό Εὐαγγέλιο λέει τέτοια πράγματα;

ΠΗΓΗ:

Περιοδικό «Στῶμεν καλῶς» ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ - ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2015 ΤΕΥΧΟΣ 41ο (ἀπό τό βιβλίο «ΥΠΟΘΗΚΕΣ ΖΩΗΣ ἀπό τή διδασκαλία τοῦ πατρός Ἐπιφανίου» - Ἔκδοσις Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου Κεχαριτωμένης Θεοτόκου Τροιζῆνος) 

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ

«Γνωρίζω νὰ ἐκτιμῶ τοὺς ἀτιμήτους θησαυροὺς τῆς Ὀρθοδοξίας, οὕς οἱ Πατέρες ἡμῶν δι’ ἀγώνων καὶ θυσιῶν καὶ ποταμῶν αἱμάτων διέσωσαν καὶ παρέδωσαν ἡμῖν, καὶ νὰ μὴ ἀπεμπολῶ τὰ πρωτοτόκιά μου –ὡς Ὀρθοδόξου- ἀντὶ πινακίου φακῆς»

(† π. Ἐπιφάνιους Θεοδωρόπουλος)

 

ΓΕΡ. ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ,ΟΤΑΝ ΣΑΣ ΑΔΙΚΟΥΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ, ΑΠΟΚΤΑΤΕ ΜΕΤΟΧΕΣ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ

ΟΤΑΝ ΣΑΣ ΑΔΙΚΟΥΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ, ΑΠΟΚΤΑΤΕ ΜΕΤΟΧΕΣ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ

Του Γέροντος π. Επιφάνιου Θεοδωρόπουλου

=====

Οι άνθρωποι έχουν πολλά ελαττώματα και ιδιοτροπίες. Να τους διορθώσουμε όλους, είναι αδύνατον.

Δεν μένει λοιπόν άλλη λύση, από το να μάθουμε να υπομένουμε και να τους ανεχόμαστε όλους. 

 

Αρκετοί άνθρωποι είναι αγνώμονες. 

Αν περιμένουμε ανταπόδοση, θα στεναχωρηθούμε...

Αν όμως δεν περιμένουμε, τότε θα είμαστε ήρεμοι. 

Από τους ανθρώπους, να δεχόμαστε ό,τι μας δίνουν. 

 

Σε κάποιον προσφέρεις ένα πέλαγος αγάπης. Και αυτός ανταποκρίνεται με τον εξής τρόπο: παίρνει ένα σταγονόμετρο και σου λέει: “Άνοιξε τα χέρια σου!… Μια…, δύο…, τρεις…” και σου δίνει δύο – τρεις σταγόνες αγάπης!  

Τι, να κάνουμε;! Δεκτό και αυτό!

 

Όταν σας αδικούν οι άνθρωποι, να ξέρετε ότι αποκτάτε μετοχές στον Ουρανό. Όταν μας αδικούν οι άνθρωποι, μας δικαιώνει ο Θεός. Γενικά, τους ανθρώπους να τους δεχόμαστε όπως είναι και όχι όπως θα θέλαμε εμείς να είναι...

ΠΗΓΗ:

Υποθήκες Ζωής, Έκδοση Ι. Μ. Κεχαριτωμένης Τροιζήνας

ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΤΗΚΕ Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ; (Απάντηση στον π. Βασίλειο Βολουδάκη) Γ΄

Η τάση του π. Βασίλειου Βολουδάκη να επικαλείται παραπλανητικά τον Γέροντα Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο είναι ενδημική.

Άραγε, αυτό γίνεται επειδή αδυνατεί να κατανοήσει τι έλεγε ο Γέροντας Επιφάνιος ή απλά δεν έχει δισταγμό να  διασύρει ένα άγιο Γέροντα για να υποστηρίξει τις αντικανονικές και έωλες δογματικά θέσεις του;

ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΤΗΚΕ Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ;

(Απάντηση στον π. Βασίλειο Βολουδάκη)

Γ'

Του Οσιολ. Μοναχού π. Σεραφείμ Ζήση

=====

Συνεχίζει ο π. Βασίλειος Βολουδάκης.

"Ο π. Επιφάνειος μάλιστα, προχωρεί ακόμη περισσότερο και λέει ότι ακόμη και για τις συμπροσευχές. 

«Οἱ Ὀρθόδοξοι ἀναμφιβόλως δὲν πρέπει νὰ συμπροσεύχωνται ἡ ἄλλως πὼς νὰ ἔχουν θρησκευτικὴν κοινωνίαν μετὰ τῶν αἱρετικῶν (Παπικῶν, Διαμαρτυρομένων κ.λπ. ). (Τὸ αὐτὸ ἰσχύει καὶ προκειμένου περὶ σχισματικῶν). Ἂν τὶς ὅμως συμπροσεύχηται (ἡ ἄλλως πὼς κοινωνῆ) μεθ’ αἱρετικῶν, εἶνε μὲν, προσέξτε, παραβάτης τῶν ἱερῶν Κανόνων καὶ ἄξιος ἐκκλησιαστικῶν ποινῶν, δὲν εἶνε ὅμως αὐτομάτως καὶ αἱρετικός.»

"Ο ΚΑΝΩΝ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΔΕΥΤΕΡΑΣ ΜΙΛΑ ΓΙΑ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ. Και μάλιστα για εκείνους που κηρύσσουν υπέρ εγνωσμένης και καταδικασμένης αιρέσεως."

Όχι π. Βασίλειε. Ο Κανών της Πρωτοδευτέρας δεν μιλά για αιρετικούς. Μιλά για «ἐκείνου τὴν αἵρεσιν», για ψευδεπίσκοπους και ψευδοδιδάσκαλους. Αιρετικοί θα ήταν εάν είχαν καταδικασθεί. Για αυτό και ο Κανόνας ομιλεί για «πρὸ συνοδικῆς διαγνώσεως». Διότι δεν έχουν καταδικασθεί ακόμη. Δεν τους έχει δοθεί ακόμη η ευκαιρία να απολογηθούν σε Σύνοδο. Και όχι μόνο αυτό. Υπάρχει και το ενδεχόμενο να συνετιστούν και να μετανοήσουν μετά από την φιλάνθρωπη διακοπή μνημόνευσης που θα τους γίνει. Πώς γίναν ξαφνικά αιρετικοί; Εάν είχαν καταδικασθεί από Σύνοδο ΔΕΝ θα χρειαζόταν να αποτειχισθεί κανείς από αυτούς. Θα ήταν σαν τους καταδικασμένους αιρετικούς παπικούς, προτεστάντες, μονοφυσίτες. Έχει ακούσει κανείς για αποτείχιση από παπικούς, προτεστάντες, 

μονοφυσίτες; 

Ο 15ος Κανών μιλά για κατεγνωσμένη αίρεση όχι για κατεγνωσμένο αιρετικό: «Οἱ γὰρ δι’ αἱρεσίν τινα, παρὰ τῶν ἁγίων Συνόδων ἢ Πατέρων κατεγνωσμένην, τῆς πρὸς τὸν πρόεδρον κοινωνίας ἑαυτοὺς διαστέλλοντες, ἐκείνου τὴν αἵρεσιν…» 

Και λίγο πιο κάτω: «Οἱ γὰρ ἐπισκόπων, ἀλλὰ ψευδεπισκόπων καὶ ψευδοδιδασκάλων κατέγνωσαν,…» Το πολύ πολύ λοιπόν να τους αποκαλέσουμε αιρετίζοντες, όπως αποκαλούνται συνήθως, όχι όμως αιρετικοί προ συνοδικής καταδίκης.

Ο ίδιος ο π. Βασίλειος αμέσως πιο κάτω, εμφανώς μπερδεμένος παραδέχεται ότι:

Το «προ συνοδικής διαγνώμης» είναι για την κατηγορία και την καταδίκη αυτού που κηρύσσει γυμνή τη κεφαλή.

Σωστά. Για την κατηγορία και την καταδίκη του. Τότε αφού θα διαγνωσθεί συνοδικά ως αιρετικός, όχι πριν. Συνεπώς, η αναφορά στον π. Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο δεν έχει καμία σχέση με το θέμα μας εδώ.

(Συνεχίζεται)

32 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΗΜΙΑ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

 

41 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΗΜΙΑ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Στις 10 Νοεμβρίου του 1989, μετέστη εις την Όντως Ζωήν, ο Γέροντας Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος.

Το κενό που άφησε πίσω του δεν είναι απλά μεγάλο ή δυσαναπλήρωτο. 

Είναι κυριολεκτικά 

χαοτικό.

Ιδιαίτερα μετά την κοίμηση του Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής του Οσίου Γρηγορίου του Αγίου Όρους, Αρχιμανδρίτη κυρού Γεωργίου (Καψάνη), οι πιστοί δεν έχουν πια άσφαλτη πυξίδα πορείας για 

τα εκκλησιαστικά θέματα.

Η φωνή του Γέροντα Επιφανίου Θεοδωρόπουλου ήταν για δεκαετίες η 

φωνή της Εκκλησίας.

Δηλαδή δεν υπάρχουν σήμερα μεγάλοι θεολόγοι με ορθόδοξο πατερικό φρόνημα;

Ασφαλέστατα και υπάρχουν και πολύ μεγάλοι θεολόγοι μάλιστα, αλλά το πλήρωμα της Εκκλησίας δεν δέχεται πάντοτε χωρίς 

διαμφισβήτηση τις θέσεις τους, 

όπως συνέβαινε με τον Γέροντα Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο και τον Γέροντα Γεώργιο (Καψάνη).

Γι' αυτό η νοσταλγία του Γέροντα Επιφάνιου Θεοδωρόπουλου είναι τόσο έντονη 32 χρόνια μετά την εκδημία του.

Την ευχή του να έχουμε και ο βίος και τα συγγράμματά του να μας καθοδηγούν εις νομάς σωτηρίους!

Γ. ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ,ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΟΛΑ ΕΞΗΓΟΥΝΤΑΙ

 

ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΟΛΑ ΕΞΗΓΟΥΝΤΑΙ

Του Γέροντα Επιφανίου Θεοδωροπούλου

======

Χωρίς Χριστό δεν μπορείς νά εξηγήσεις τίποτε! 

Γιατί οι θλίψεις, 

γιατί οι αδικίες, 

γιατί οι αποτυχίες, 

γιατί οι ασθένειες,

γιατί; γιατί; γιατί;

Χιλιάδες πελώρια «γιατί».

Κατάλαβέ το....

Δέν μπορεί ό άνθρωπος νά προσεγγίσει, μέ τήν πεπερασμένη λογική του,

τήν απάντηση όλων αυτών τών «γιατί».

Μόνο μέ τόν Χριστό όλα εξηγούνται.

Μάς προετοιμάζουν γιά τήν αιωνιότητα.

Ίσως εκεί μάς αξιώσει

νά πάρουμε

απάντηση σέ μερικά «γιατί»...

ΠΗΓΗ;

Ιστολόγιο “Αμφοτεροδέξιος”

ΜΕΤΕΩΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ,Η ΔΙΟΛΙΣΘΗΣΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

 

Η ΔΙΟΛΙΣΘΗΣΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

Του Πανοσ. Ἀρχιμ. Ἀθανασίου Ἀναστασίου

Προηγουμένου Ἱ. Μ. Μεγάλου Μετεώρου

=====

Τῆς «Συνόδου τῆς Κρήτης» εἶχαν προηγηθεῖ τά κείμενα τῆς Ραβέννας (10^η Γενική Συνέλευση Μικτοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου Ὀρθοδόξων-Παπικῶν, Ὀκτώβριος 2007) καί τῆς Θ΄ Συνελεύσεως τοῦ ΠΣΕ (Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν) στό Porto Alegre τῆς Βραζιλίας 

(Φεβρουάριος 2016).

Μέ τά κείμενα αὐτά ἔχουμε τήν ἀποδοχή τῆς νέας ἐκκλησιολογίας, ἔχουμε τήν ἐπέκταση τῶν ὁρίων τῆς Ἐκκλησίας, μέ συνέπεια ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία νά μήν ταυτίζεται ἀποκλειστικά μέ τήν Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία. 

Ἡ ὀρθόδοξη δογματική συνείδηση ἀποδέχεται καί ἐκφράζει διαχρονικά τήν πάγια θέση τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας «extra Ecclesiam nulla salus» (ἐκτός Ἐκκλησίας 

οὐδεμία σωτηρία). 

«Ὁ ἕνας Κύριος, ἡ μία πίστη, τό ἕνα βάπτισμα καί τά τρία αὐτά συνθέτουν τήν ἔννοια τῆς μίας Ἐκκλησίας καί διασφαλίζουν τήν ἀδιάσπαστη ἑνότητά της. Ἐκτός αὐτῆς ὅ,τι λέγεται Ἐκκλησία εἶναι συνάθροιση αἱρετικῶν πού ἔχουν ἀπολέσει τήν μία πίστη στόν ἕνα Κύριο καί κατά συνέπεια τό βάπτισμα, τό ὁποῖο τελεῖται ἀπό αὐτούς, δέν εἶναι 

Χριστιανικό Βάπτισμα».

Ποτέ ἄλλοτε στό παρελθόν ἡ Ἐκκλησία δέν ἀπώλεσε τήν αὐτοσυνειδησία Της ὡς τῆς «Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας» καί δέν τήν ὑπέβαλε σέ συσχετισμούς καί σέ λογικές ἰσορροπιῶν καί πλειοψηφιῶν ἤ δέν τήν περιόρισε στά ψιλά γράμματα τῶν ὑποσημειώσεων, ὅπως στό τελευταῖο κείμενο τῆς Ραβέννας ἤ τῆς Θ΄ Γενικῆς Συνελεύσεως τοῦ Π.Σ.Ε. στό Porto Alegre τῆς Βραζιλίας, τόν Φεβρουάριο τοῦ 2006, ὅπου συναποδεχθήκαμε ὅτι «Ὁμολογοῦμε Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, ὅπως αὐτὴ ὁρίζεται ἀπὸ τὸ σύμβολο Νικαίας-Κων/πολης (381). Κάθε ἐκκλησία (σημ. πού συμμετέχει στό Π.Σ.Ε., δηλαδή οἱ ἀναρίθμητες προτεσταντικές «ἐκκλησίες») εἶναι ἡ Ἐκκλησία καθολικὴ καὶ ὄχι ἁπλὰ ἕνα μέρος της. Κάθε ἐκκλησία εἶναι ἡ Ἐκκλησία καθολική, ἀλλὰ ὄχι στὴν ὁλότητά της. Κάθε ἐκκλησία ἐκπληρώνει τὴν καθολικότητά της ὅταν 

εἶναι σὲ κοινωνία μὲ τὶς 

ἄλλες ἐκκλησίες»(!). 

Γι’ αὐτή τήν κατάλυση κάθε ἔννοιας ἐκκλησιολογίας στό Porto Alegre ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης ἐπιχαίρει, δύο χρόνια ἀργότερα στήν Γενεύη καί στήν ὁμιλία του ἐπ’ εὐκαιρίᾳ τοῦ ἑορτασμοῦ τῶν 60 ἐτῶν ἀπό τῆς ἱδρύσεως τοῦ Π.Σ.Ε. 

Διαβάζω τμῆμα τῆς Συνεντεύξεώς του:

«...Ἀπηλλαγμένοι λοιπόν τῶν ἀγκυλώσεων τοῦ παρελθόντος καί ἀποφασισμένοι νά παραμείνωμεν ἡνωμένοι καί νά ἐργασθῶμεν ἀπό κοινοῦ, ἐθέσαμεν, πρό δύο ἐτῶν, κατά τήν διάρκειαν τῆς Θ΄ Συνελεύσεως ἐν Porto Alegre Βραζιλίας, τάς βάσεις μιᾶς νέας περιόδου εἰς τήν ζωήν τοῦ Συμβουλίου, λαμβάνοντες ὑπ’ ὄψιν τό σημερινόν πλαίσιον τῶν διεκκλησιαστικῶν σχέσεων, ὡς καί τάς σημειωθείσας εἰς τόν οἰκουμενικόν χῶρον σταδιακάς ἀλλαγάς. Χαίρομεν διότι εἰς τό ἐπίκεντρον τῶν δραστηριοτήτων τοῦ Συμβουλίου εὑρίσκεται πάντοτε τό ὅραμα τῶν ἐν αὐτῷ δραστηριοποιουμένων Ἐκκλησιῶν διά τήν ἐπίτευξιν, τῇ χάριτι τοῦ Θεοῦ, τῆς ἑνότητος ἐν τῇ αὐτῇ πίστει καί πέριξ τῆς αὐτῆς Εὐχαριστιακῆς Τραπέζης...». (περιοδικό Ἐπίσκεψις).

Ὅπως εἶναι φανερό, ἡ νέα ἐκκλησιολογία περικλείει ταυτόχρονα ὅλες τίς δυτικογενεῖς ἀντορθόδοξες θεωρίες περί ἀοράτου ἐκκλησίας, περί διηρημένης ἐκκλησίας, τήν θεωρία τῶν κλάδων, τῶν δύο πνευμόνων, τῶν ἀδελφῶν 

ἐκκλησιῶν καί τήν 

μεταπατερική θεολογία.

Τελικά εἶχε ἀπόλυτο δίκαιο ὁ μακαριστός καί θεοφώτιστος π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος, ὅταν ἔγραφε: «Ὑπό τόν ἐπάρατον Οἰκουμενισμόν δέν κρύπτεται ἁπλῶς μία αἵρεσις. Κρύπτεται αὐτή αὕτη ἡ ἄρνησις τοῦ ἀποκαλυπτικοῦ χαρακτῆρος τῆς Χριστιανικῆς Πίστεως. Κατά τοῦτο ὁ 

Οἰκουμενισμός εἶναι χείρων πάσης 

αἱρέσεως. 

Πᾶσαι αἱ χριστιανικαί αἱρέσεις, καί αἱ πλέον βλάσφημοι, οὐδέ διενοοῦντο κἄν νά ἀμφισβητήσωσι τήν μοναδικότητα καί ἀποκλειστικότητα τοῦ Χριστιανισμοῦ ὡς ἀληθείας ἐξ ἀποκαλύψεως. Ἐνῷ διά τόν Οἰκουμενισμόν πᾶσαι αἱ Θρησκεῖαι ἔχουσιν στοιχεῖα ἀληθείας καί στοιχεῖα πλάνης, ὁ δέ Χριστιανισμός δέν ἀποτελεῖ εἰμή μίαν Θρησκείαν μεταξύ τῶν λοιπῶν. Πολλά τέρατα ἐγέννησεν ἐν τοῖς καιροῖς ἡμῶν ὁ Ἅδης, ἀλλ’ ἰσομέγεθες τοῦ Οἰκουμενισμοῦ οὐδέν!».

ΔΙΑΒΑΖΟΥΝ ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ;

ΔΙΑΒΑΖΟΥΝ ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ;

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Οι Οικουμενιστές ισχυρίζονται - "εν τη πανθαυμάστω αυτών" ορθόδοξη απαιδευσία- ότι ο Οικουμενισμός δεν είναι κατεγνωσμένη αίρεση.!!! 

Γι' αυτό και φρονούν ότι δεν επιτρέπεται η Αποτείχιση από ποιμένες, που κηρύσσουν γυμνή τη κεφαλή επ' εκκλησίαις την κατεγνωσμένη 

αίρεση του Οικουμενισμού.

Είναι προφανές ότι οι Οικουμενιστές 

δεν διαβάζουν την Παλαιά Διαθήκη.

Αν την διάβαζαν, θα γνώριζαν ότι βρίθει χωρίων και περικοπών που δείχνουν την απόλυτη αποστροφή του Αγίου Θεού προς τον συγκρητισμό - Οικουμενισμό.

Αν υπάρχει μία αίρεση, που είναι κατεγνωσμένη από καταβολής κόσμου, αυτή είναι ο συγκρητισμός - 

Οικουμενισμός.

Ακουέτω ταύτα και ο π. Βασίλειος Βολουδάκης που επικαλείται, μάλιστα, τον Γέροντα Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο για να στηρίξει τις έωλες 

θέσεις του για την Αποτείχιση.!!! 

Διερωτώμαι πώς τολμά να καπηλεύεται τον αείμνηστο Γέροντα Επιφάνιο, ενώ γνωρίζει ότι η Αποτείχιση των τριών Ομολογητών Μητροπολιτών Φλωρίνης Αυγουστίνου, Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιου και Παραμυθίας Παύλου είχε ως ιθύνοντα νου τον Γέροντα Επιφάνιο 

Θεοδωρόπουλο.!

Ο σεβαστός π. Βασίλειος Βολουδάκης, ένας πατόκορφα προβληματικός κληρικός, ταλαιπώρησε και ταλαιπωρεί την Εκκλησία με τις κακοδοξίες του και με τις κατ’ εξακολούθηση παραβάσεις των Ιερών Κανόνων στις οποίες συστηματικά επιδίδεται. 

Δυστυχώς ο όντως προβληματικός αυτός κληρικός, εκτός από τα άλλα του ανομήματα, δεν έχει απολύτως κανένα πρόβλημα να καπηλεύεται διαστροφικά Αγίους Γέροντες ή άλλους αξιόλογους ανθρώπους για να στηρίξει 

τις εξ ολοκλήρου 

έωλες θέσεις του.

Σε άρθρο του κ. Σαραντίδη, που είδαμε στο ιστολόγιο “Τας θύρας τας θύρας”, πληροφορηθήκαμε τις θεολογικές ασυναρτησίες που εξεστόμισε ο π. Βασίλειος Βολουδάκης για την 

Αποτείχιση και την 

Σύνοδο της Κρήτης. 

Το θέμα -προφανώς- έχει πολλές παραμέτρους, που δείχνουν πόσο άσχετος με τους Ιερούς Κανόνες και την Ορθόδοξη Εκκλησιολογία είναι ο σεβαστός π. Βασίλειος. 

Γι’ αυτό και θα μας απασχολήσει προσεχώς σε ξεχωριστό άρθρο.

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ,ΧΡ. ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗ,ΤΑ ΚΩΛΥΜΑΤΑ ΙΕΡΩΣΥΝΗΣ

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ

Χριστόδουλου Βασιλειάδη, Τα κωλύματα ιερωσύνης, Αγιογραφική, πατερική και κανονική κατοχύρωση, εκδ. Αγία Ταϊσία, Τρίτη έκδοση (Βελτιωμένη, επηυξημένη), Λευκωσία 2021, σσ. 67.

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

=====

 

Με θέμα αυτόχρημα καυτό, επίκαιρο και σοβαρό ασχολείται στο παρόν ο καλός συγγραφέας, σε μια εποχή διαδοχικών εκπτώσεων και πτώσεων ουκ ολίγων σε θέματα πίστεως. 

Όντως μιλάμε για θέμα πίστεως διότι όποιος πιστεύει, δηλαδή λαμβάνει σοβαρά υπ’ όψιν τις επιταγές του Ευαγγελίου, εφαρμόζει στην καθημερινή ζωή τα “ρήματα ζωής” που απορρέουν από αυτό. 

Αν κάποιος, λοιπόν, νομίζει πως η εν Χριστώ ιερωσύνη είναι βόλεμα επαγγελματικό, “μια κάποια λύσις” στα οικονομικά αδιέξοδα των καιρών, περιφρονώντας ή και χλευάζοντας και ουσιαστικά, διαγράφοντας πολλές φορές  τις ουσιώδεις προϋποθέσεις 

γι’ αυτήν, κυριολεκτικά 

ζει με ψέματα. 

Και δεν είναι μόνο που ζει με ψέματα. Παίζει εν ου παικτοίς. “Φοβερόν το εμπαισείν εις χείρας Θεού ζώντος” μας προειδοποιεί ο Απόστολος. Και κάπου αλλού, αιώνες προ Χριστού, ετέρα γραφή λέγει: “Επικατάρατος ο επιτελών τα έργα Κυρίου αμελώς”. 

Για εκείνους που νομίζουν ότι μπορούν στο όνομα μιας ψευδεπίγραφης οικονομίας να παρακάμπτουν τις ευαγγελικές επιταγές, τις πατερικές θέσεις, τους θείους και ιερούς κανόνες και γενικά τη διαχρονική διδασκαλία της Εκκλησίας για τα σαρκικά και άλλα κωλύματα, τους λέμε απλώς ότι ματαιοπονούν, διότι στο παρόν ζήτημα ου χωρεί  καθόλου συγκατάβασις. 

Να θυμίσουμε την απάντηση του Απ. Πέτρου στο μάγο Σίμωνα που πήγε ν' αγοράσει την θεία χάρη με χρήματα; "Το αργύριόν σου συν σοι είη εις απώλειαν, ότι την δωρεάν του Θεού 

ενόμισας δια χρημάτων 

κτάσθαι» (Πραξ. η΄20).

Aναφερόμενος στα κωλύματα ιερωσύνης ο γέρων Επιφάνιος (Θεοδωρόπουλος) λέει και τα πιο κάτω χαρακτηριστικά: “Αυτά διδάσκει και αυτά νομοθετεί η υπό Πνεύματος Αγίου φερομένη Εκκλησία. Και ημείς τολμώμεν να χαρακτηρίζομεν ως “αστεία πράγματα” τα θεόπνευστα εντάλματά της; Δεν αντιλαμβανόμεθα ότι ούτω δεν κινδυνεύομεν απλώς να γίνωμεν “αστείοι” ημείς, αντιπαρατάσσοντες τας ιδικάς μας “κοιλιοπνεύστους” θεωρίας εις τας αγιοπνευματικάς εμπειρίας Της (επιτέλους τούτο, δηλ. Το να γίνωμεν “αστείοι” ημείς δεν θα ήτο και μέγα κακόν…). Αλλά κινδυνεύομεν να ευρεθώμεν και θεομάχοι;” 

Το πράγμα είναι σαφές. Αυτοί που εισέρχονται στην ιερωσύνη με σαρκικά ή άλλα κωλύματα ή εκείνοι που προωθούν αυτούς τους ανθρώπους στα ενδότερα του καταπετάσματος δεν είναι σε τελική ανάλυση θεομάχοι; 

Γνωρίζετε το τέλος. Ο Χριστός “εξήλθε νικών και ίνα νικήση”. Αλοιμονο σ’ αυτόν που θα τα βάλει μαζί του. Στώμεν καλώς. 

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ,Ο ΘΕΟΣ ΑΝΑΘΕΣΕ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΤΟΥ ΣΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΤΟΥΣ