ΜΕΓΑΣ ΦΩΤΙΟΣ:Ο ΕΓΩΙΣΜΟΣ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΝΕΟ ΝΑ ΒΛΕΠΕΙ ΣΑΝ ΕΧΘΡΟΥΣ ΟΣΟΥΣ ΤΟΝ ΝΟΥΘΕΤΟΥΝ ΣΩΣΤΑ

 

Μέγας Φώτιος: 

“Ο εγωισμός πείθει τον νέο να βλέπει εκείνους που προσπαθούν να τον τραβήξουν από την πλάνη και να τον βοηθήσουν, σαν εχθρούς.”

ΜΕΓΑΣ ΦΩΤΙΟΣ,ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΟΜΑΣΤΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ ΠΟΙΜΕΝΕΣ

 

Ο ΜΕΓΑΣ ΦΩΤΙΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ

 

Ο ΜΕΓΑΣ ΦΩΤΙΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ

=====

Ποιοί εἶναι οἱ καινούργιοι δράκοντες πού σάν τήν Χάρυβδη καταπίνουν ψυχές πού δέν εἶναι στηριγμένες στό λόγο τῆς ἀλήθειας; 

Ἐσύ βέβαια ὁ ἴδιος δέν μᾶς τόν κατονόμασες, ἐγώ ὅμως, καί πρίν ἀπό τήν ἀναφορά τῶν γραμμάτων σου ἀναστέναξα πικρά, καί μάλιστα γιά ἕνα ἄνδρα αἱρετικό καί μᾶλλον στήν πραγματικότητα βλάσφημο κατά τοῦ Θεοῦ, πού ὁρίσθηκε ἀπό τό κράτος ἀρχειοφύλακας ἐκεῖ, καί εἶπα τοῦτο, ὅτι ἔφτασε ἡ καταστροφή τῆς ξακουστῆς Σικελίας. 

Αὐτή ἡ συμφορά δέν ἔχει κατασκευασθεῖ ἀπό βαθειά γνώση τῶν δογμάτων (γιατί εἶναι ἄπειρο σ’ αὐτά τό ἀνθρωπάριο), γεμᾶτο ὅμως ἀπό ἀσεβῆ γνώμη, καί γιά νά λεχθεῖ τό πιό ἀληθινό, γεννημένο ἀπό τήν ἀρχή γιά τήν ἀσέβεια, μαζί μέ δύο ἄλλους συγγενεῖς. 

Ἀλλ’ αὐτούς ἡ Τριάδα, γνωρίζω καλά, ὅτι μέ ἔνθεα στόματα θά τούς πετάξει μακριά ἀπό ἐσένα καί ἀπό τούς ἐκεῖ ὑπέρμαχους τῆς ἀλήθειας, ἐσένα ὅμως καί τόν σάν κι ἐσένα νά μή σᾶς παραξενεύει καθόλου ἡ αἵρεση πού ἀκόμα φέρεται σάν λυσσασμένη. 

Γιατί δέν ἔσβησε ἀκόμα τό κακό οὔτε δοκιμάσθηκε ἀρκετά ἡ ἀγάπη τῶν πιστῶν πρός τόν Θεό· καί τρίτον, δέν εἴμαστε ἱκανοί νά εἰσέλθομε στήν ἄβυσσο τῶν σκέψεων τοῦ Θεοῦ, μέ ποιούς τρόπους ἀνέχεται ἀκόμα νά κλυδωνίζεται ὁ λαός του ἀπό 

τό σάλο τῆς ἀπιστίας.

Τό συμπέρασμα βέβαια αὐτοῦ πού λέχθηκε εἶναι, γιά νά γίνουν φανεροί οἱ δοκιμασμένοι στήν ἀρετή, ὅπως ἔχει πεῖ ὁ ταμίας τῆς σοφίας Παῦλος.

Γι’ αὐτό σέ παρακαλῶ καί σέ ἱκετεύω, νά μήν δειλιάσεις νά ἐλέγχεις μέσα ἀπό τά ἄδυτα ταμεῖα τῆς καρδιᾶς σου τούς ἀντιπάλους, προτείνοντας τά θεῖα διδάγματα καί ἀποδεικνύοντας ἀπό αὐτά ὁλοφάνερα, 

ὅτι ὁ Χριστός δέν εἶναι Χριστός ἄν δέν περιγραφόταν σύμφωνα μέ τή δική μας μορφή…

π. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΥ, ΕΙΝΑΙ Ο ΠΑΠΙΣΜΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ;

 ΕΙΝΑΙ Ο ΠΑΠΙΣΜΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ;

 

Τοῦ μ. π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ

======

«Εἶναι ὁ Παπισμὸς ἐκκλησία";

Αὐτὸ τὸ ἐρώτημα ἔθεσε σοφώτατα, μὲ τὸν γνωστὸ αὐθορμητισμό του, ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπός μας κ. Σεραφείμ, κατὰ τὸν ἑορτασμὸ τῆς μνήμης τοῦ Μεγάλου Φωτίου (6.2.1992), πρὸς τοὺς Καθηγητὲς τῆς Θεολογίας. Τὶ εἶναι τὸ Βατικανό, ποὺ συνιστᾶ τὴν ἄλλη ὄψη τῆς «Ῥωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας», μὲ τὴν ὁποία διαλεγόμεθα;

Τὸ «Βατικανὸ» ἢ «Ἁγία Ἔδρα» εἶναι πρώτιστα κράτος (stato della città del Vaticano)! Ἡ ἔκτασή του εἶναι 0,44 τετρ. χλμ. καὶ ὁ πληθυσμός του 1.000 κάτοικοι, κυρίως Ἰταλοὶ καὶ Ἐλβετοί. Ἔχει σημαία, κιτρινόμαυρη μὲ θυρεό. Ἀποτελεῖ ἀνεξάρτητο κράτος. Παλαιότερα, βέβαια, τὸ κράτος τοῦ Πάπα εἶχε πολὺ μεγαλύτερη ἔκταση. Τὰ σημερινά του ὅρια καθορίστηκαν στὶς 11.2.1929 κατόπιν συμφωνίας μεταξὺ Πάπα Πίου ΙΑ´ καὶ Μουσολίνι. Ἀρχηγὸς τοῦ Κράτους τοῦ Βατικανοῦ εἶναι ὀ ἀρχηγὸς τῆς «Ῥωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας», δηλαδὴ ὁ ἑκάστοτε Πάπας.

Τὸ ἴδιο πρόσωπο (δηλ. ὁ Πάπας) εἶναι φορέας ταυτοχρόνως τόσον τῆς πολιτικῆς ὅσον καὶ τῆς θρησκευτικῆς ἐξουσίας (δηλαδὴ θεοκρατία-παποκαισαρισμός). Ἄρα, ἐξακολουθεῖ καὶ σήμερα ὁ Πάπας νὰ εἶναι καὶ «πολιτικὸς-κρατικὸς» ἀρχηγός. Καὶ αὐτὸ τὸ δείχνουν καὶ οἱ καθιερωμένοι (ἐκκλησιαστικὰ) τίτλοι του:

«Ἐπίσκοπος Ῥώμης, Ἀντιπρόσωπος (Βικάριος) Ἰησοῦ Χριστοῦ, Διάδοχος τῶν Ἀποστόλων-Πριγκήπων, Ὑπέρτατη κεφαλὴ τῆς παγκοσμίου Ἐκκλησίας, Πατριάρχης τῆς Δύσεως, Προκαθήμενος τῆς Ἰταλίας, Ἀρχιεπίσκοπος καὶ Μητροπολίτης τῆς Ἐπαρχίας Ῥώμης, Ἡγεμὼν τοῦ Κράτους τοῦ Βατικανοῦ, Ὕπατος Διδάσκαλος, Νομοθέτης, Δικαστής, Διοικητής».

Αὐτοὶ εἶναι οἱ καθιερωμένοι καὶ ἐν χρήσει τίτλοι τοῦ Πάπα. Τὸ Κράτος αὐτὸ τοῦ Πάπα διαθέτει Φρουρὰ (Ἐλβετοί), Φυλακές, Νόμισμα (λίρα), Δικαστήρια, Ὑπουργεῖα, Διπλωμάτες, Ῥαδιοτηλεοπτικὰ μέσα, Πρακτορεῖο εἰδήσεων (Fides), Ἐφημερίδες (κυριότερη ἡ «Osservatore Romano», ἀπὸ τὸ 1861. Ἀνάκτορα (Μπελβεντέρε, Λατεράνο). Καὶ πάνω ἀπ᾽ ὅλα, Τράπεζες.

Εἶναι, λοιπόν, ὁ Παπισμὸς Ἐκκλησία;

Ἤδη ὁ Μέγας Ἀθανάσιος μᾶς βοηθεῖ γιὰ μιὰ ἀντικειμενικὴ τοποθέτηση στὸ έρώτημα. Οἱ αἱρετικοὶ Ἀρειανοὶ εἶχαν ὅλα τὰ τῶν Ὀρθοδόξων, ἀλλὰ θεωροῦσαν τὸν Υἱὸ (καὶ τὸ Πνεῦμα) «κτίσμα». Ὁ Μέγας Ἀθανάσιος συμβουλεύει γι᾽ αὐτὸ τοὺς Ὀρθοδόξους νὰ μὴ ἐπηρεάζονται ἀπὸ τὰ ἐξωτερικὰ (περιβολή, λατρεία, ὀργάνωση) καὶ κάνουν τὸ λάθος νὰ τοὺς θεωροῦν Χριστιανούς, ἀλλὰ (νὰ τοὺς θεωροῦν ὡσὰν) Ἀρειομανίτες (δηλαδὴ μανιακοὺς ὀπαδούς τοῦ Ἀρείου). Τὰ μυστήρια ἔχουν σημασία ὄχι ὡς Τελετές, ἀλλὰ ἂν μεταδίδουν Ἄκτιστη Χάρη· «Ὅπου, ὅμως, Ἐκκλησία, ἐκεῖ τὸ Πνεῦμα Ἅγιον (Χάρη)», κατὰ τὸν ἅγιον Εἰρηναῖο (β´ αἰ.).

Ὁ μακαριστὸς (σ.σ. καὶ νῦν ἤδη ἀναγνωρισθεὶς ὡς Ἅγιος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας) π. Ἱουστῖνος Πόποβιτς ἐντάσσει τὸν Παπισμὸ στὸ νεώτερο «Εὐρωπαϊκὸ Ἀρειανισμό».

Ὁ σοφὸς τοῦ 18ου αἰ. ἀρχιεπίσκοπος Εὐγένιος Βούλγαρις ὁμολογεῖ, ὅτι ὁ Παπισμὸς ἔχασε μετὰ τὸ σχίσμα τὶς ἐκκλησιολογικὲς προϋποθέσεις καὶ δὲν ἔχει γνησίους Ἁγίους (Ἐπιστολή του “πρὸς Κλαίρκιον”).

Ὅπως δὲ ὁμολογεῖται ἀπὸ μεγάλους θεολόγους τῆς ἐποχῆς μας, ὁ Παπισμὸς δέχεται μὲν τὶς (ἀρχαῖες) οἰκουμενικὲς συνόδους, ἀλλὰ ἔχει χάσει τὶς ἁγιογραφικὲς καὶ πατερικές των προϋποθέσεις, δηλαδὴ πνευματικότητα, θεραπευτικὸ χαρακτήρα τῶν δογμάτων κ.ἄ.

Τὰ παπικὰ δόγματα δὲν εὑρίσκουν ἔρεισμα στὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τὴν συνέχειά της, τὴν ἁγιοπατερικὴ θεολογία, διότι εἶναι καρποὶ τοῦ σχολαστικισμοῦ.

Καὶ τὸ σπουδαιότερο. Ἐρωτοῦν κάποιοι: Ἔχει καταδικασθεῖ ὁ Ῥωμαιοκαθολικισμὸς ἀπὸ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο ὡς αἵρεση;

Ἡ ἀπάντηση εἶναι καταφατική!

Ἡ ἐπὶ Μεγάλου Φωτίου Σύνοδος τῆς Κωνσταντινουπόλεως τοῦ 879, εἶναι γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία ἡ Ὀγδόη Οἰκουμενικὴ Σύνοδος (Ἰ. Καρμίρης, π. Ἰ. Ρωμανίδης κ.ἄ.), ὅπως ἐπίσης οἱ «Ἡσυχαστικὲς Σύνοδοι» τοῦ 14ου αἰ. (1341, 1347, 1351), ἀποτελοῦν τὴν Ἐνάτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο τῆς Ὀρθοδοξίας.

Ἑπομένως τὸ θέμα εἶναι σαφέστατο: Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξει μελλοντικὰ «Μεγάλη Σύνοδος τῆς Ὀρθοδοξίας», ποὺ δὲν θὰ τὶς διακηρύξει ὡς Οἰκουμενικές!

Ἡ Σύνοδος τοῦ 879 κατεδίκασε ὡς αἵρεση τὴν προσθήκη τοῦ Φιλιόκβε στὸ ἱ. Σύμβολο καὶ ὡς αἱρετικοὺς αὐτοὺς ποὺ διέπραξαν αὐτὴν τὴν ἀνίερον προσθήκη. Ὑπάρχει, λοιπόν, ἤδη Οἰκουμενικὴ καταδίκη τοῦ παποφραγκισμοῦ γιὰ τὴν αἵρεση τοῦ Φιλιόκβε, ποὺ εἶναι βέβαια ἡ κορύφωση ὅλης τῆς ἀλλοτριώσεώς του.

Προσοχή! Οἱ προϋποθέσεις ποὺ ὁδήγησαν στὴν αἵρεση τοῦ Φιλιόκβε εἶναι σημαντικότερες ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν προσθήκη. Γι᾽ αὐτὸ ἡ ἀποβολὴ τῆς προσθήκης ἀπὸ τὸ Σύμβολο δὲν εἶναι ἀρκετή, ἂν δὲν ἀπορριφθοῦν ἀπαραιτήτως καὶ οἱ προϋποθέσεις αὐτῆς τῆς πλάνης, δηλαδὴ ἡ “ἀντι-Γραφικὴ” καὶ “ἀντι-Πατερικὴ” θεολόγηση…

Ἡ σημερινὴ συγκυρία, ποὺ ἔχει ἐνώσει ΟΛΟΥΣ τοὺς Ὀρθοδόξους εἰς τὴν ἀντιμετώπιση τῆς παπικῆς προελάσεως μὲ τὸ ἅρμα τῆς Οὐνίας, εἶναι ἀληθινὰ θεόσδοτη εὐκαιρία, γιὰ νὰ ἐπανεξετασθεῖ τὸ πρόβλημα τῆς οὐσίας (ἐκκλησιαστικότητος, δηλαδὴ) τῆς (λεγομένης) «Λατινικῆς Ἐκκλησίας - Βατικανοῦ», ὥστε καὶ ὁ θεολογικὸς διάλογος, ἂν τὸν ἐπιθυμεῖ πιὰ τὸ Βατικανό, νὰ ἐκτιμηθεῖ ἐκ νέου. Θέλουμε νὰ πιστεύουμε, ὅτι καὶ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, ὅπως καὶ ὅλες οἱ Ἡγεσίες τῶν κατὰ τόπους Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, δὲν θὰ ἠρνοῦντο ποτὲ νὰ τεθεῖ τὸ πρόβλημα τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ χαρακτῆρος τῆς (λεγομένης) «Ῥωμαιοκαθολικῆς ἐκκλησίας», ἀλλὰ καὶ ὁ θεολογικὸς διάλογος μὲ τὴ Ῥώμη, ἐπάνω στὴ σωστὴ βάση.

ΠΗΓΗ: 

O ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ, Μάιος 2020, 'Αρ. τεύχους 142-149, Περιοδικὴ ἔκδοσις τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου.

ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ chrvassiliades.blogspot.com

ΟΙ ΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΠΟΙΟΥΣ ΕΙΝΑΙ Η 8η ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ Η ΣΥΝΟΔΟΣ ΕΠΙ ΦΩΤΙΟΥ (879-880)

ΟΙ ΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΠΟΙΟΥΣ ΕΙΝΑΙ Η 8η ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ Η ΣΥΝΟΔΟΣ ΕΠΙ ΦΩΤΙΟΥ (879-880)

Του Γραφείου επί των αιρέσεων της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς

=====

Ἡ Σύνοδος τῶν ἐτῶν 879-880 μ.Χ. ἔχει ὅλα τά χαρακτηριστικά τῆς  Οἰκουμενικῆς Συνόδου καί μπορεῖ νά χαρακτηρισθεῖ ὡς 8^η Οἰκουμενική Σύνοδος. Διασώζει ὅλα τά ἐξωτερικά καί ἐσωτερικά στοιχεῖα τῆς Οἰκουμενικῆς Συνόδου.

Ἡ Σύνοδος αὐτή εἶναι καί λέγεται Οἰκουμενική, ἐπειδή 

1.) συνεκλήθη ἀπό τόν αὐτοκράτορα Βασίλειο τόν Μακεδόνα, 

2.) παρέστησαν σ’ αὐτήν οἱ ἐκπρόσωποι ὅλων τῶν Πατριαρχείων, 

3.) προήδρευσε ἡ μεγάλη πατερική φυσιογνωμία τοῦ Μεγάλου Φωτίου καί οἱ ἐκπρόσωποι τοῦ ὀρθοδόξου τότε πάπα Ρώμης Ἰωάννου Η΄, 

4.) ἀσχολήθηκε μέ σοβαρά δογματικά, ἐκκλησιολογικά καί κανονικά θέματα, 

5.) οἱ ἀποφάσεις της ἀκολουθοῦν τήν διδασκαλία τῶν ἁγίων Προφητῶν, Ἀποστόλων καί Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, δηλ. εἶναι σύμφωνες μέ τήν ὅλη παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, 

6.) ὑπῆρξε συμφωνία ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων Πατριαρχῶν καί Ἀρχιερέων τῆς Καθολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία φαίνεται ἀπό τίς ὑπογραφές τους στά διορισθέντα καί κανονισθέντα ἀπό τήν Σύνοδο, καί ἡ ὁποία συμφωνία εἶναι ὁ συστατικός χαρακτήρας, πού καθιστᾶ μία Σύνοδο Οἰκουμενική, σύμφωνα μέ τόν ἅγιο Νικόδημο τόν Ἁγιορείτη, καί 

7.) ἡ Σύνοδος αὐτή χαρακτηρίσθηκε ὡς Οἰκουμενική ἀπό πολλούς ἁγίους Πατέρες καί διδασκάλους, ὅπως τόν Θεόδωρο Βαλσαμώνα, τόν Νεῖλο Θεσσαλονίκης, τόν ἅγιο Νικόλαο Καβάσιλα, τόν Νεῖλο Ρόδου, τόν Μακάριο Ἀγκύρας, τόν ἅγιο Συμεών Θεσσαλονίκης, τόν ἅγιο Μάρκο Ἐφέσου τόν Εὐγενικό, τόν ὅσιο Ἰωσήφ Βρυέννιο, τόν ἅγιο Γεννάδιο Σχολάριο, τόν ἱερό Δοσίθεο Ἱεροσολύμων, τόν Κωνσταντῖνο Οἰκονόμου κ.ἄ, ἀλλά καί ἀπό νεωτέρους, ὅπως τόν μακαριστό Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κυρό Χρυσόστομο Παπαδόπουλο, τόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου κ. Ἰερόθεο, τόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως κ. Ἱερεμία, τόν Θεοφιλέστατο Ἐπίσκοπο Ἀβύδου κ. Κύριλλο Κατερέλο, τόν αἰδεσιμολογιώτατο πρεσβύτερο π. Φίλιππο Ζυμάρη κ.ἄ.

Ο ΜΕΓΑΣ ΦΩΤΙΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ ΛΑΤΙΝΟΙ

Ο ΜΕΓΑΣ ΦΩΤΙΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ ΛΑΤΙΝΟΙ

Τοῦ μ. μοναχοῦ Θεοκλήτου Διονυσιάτου

===== 

Ἂν ὑπῆρχε σήμερον ἕνας Μ. Φώτιος; 

Τί τάχα θὰ ἔκαμνεν εἰς τὴν ἐποχὴν τῶν διαλόγων, τῶν ἑνώσεων, τῆς «ἀγάπης», τῆς τάσεως τοῦ κόσμου νὰ γίνη ἕνα, ἐν ἀδιαφορίᾳ πρὸς τὰς ἀληθείας τοῦ Θεοῦ; 

Δὲν θὰ ἐφρόντιζε νὰ ἑνώση τὰ πρὶν διεστῶτα; 

Δὲν θὰ ἠγωνίζετο χάριν ἀγάπης καὶ ἀμύνης τοῦ Χριστιανισμοῦ, νὰ ἐπιτύχη τουλάχιστον τὴν ἑνότητα; 

Τί θὰ ἔκαμνεν ὁ Μ. Φώτιος εἰς τὸν εἰκοστὸν αἰῶνα; 

Ἁπλούστατα. 

Ἀδιστάκτως φρονοῦμεν ὅτι, ἐὰν ἔβλεπε τὴν κατακόρυφον κατολίσθησιν τῆς Λατινικῆς ἐκκλησίας, τὸ οἰκτρὸν θέαμα, ποὺ παρουσιάζει σήμερον, τὰ σαθρὰ δόγματα, τὴν ἀντιπνευματικότητα, τὴν ἐγκατάλειψιν τοῦ Θεοῦ, ἀδιστάκτως φρονοῦμεν ὅτι ὁ Μ. Φώτιος δὲν θὰ διέψευδεν ἑαυτόν. 

Καὶ ἂν ἀκόμη ἔβλεπεν Ὀρθοδόξους καὶ Λατίνους ἡνωμένους, θὰ ἀνελάμβανε τὴν εὐθύνην δι’ ἕνα δεύτερον χωρισμόν, ποὺ εἶναι ἡ μόνη ἐλπὶς τοῦ κόσμου. 

Ὁ Μ. Φώτιος θὰ ἔκοπτε πάλιν τὴν Δυτικὴν Ἐκκλησίαν, διά νὰ σώση τὴν Ἐκκλησίαν…. 

ΠΗΓΗ: 

(Ἀπὸ τὸ βιβλίον «Ἀθωνικὰ Ἄνθη»)

ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ π. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΑΨΑΝΗ

ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ π. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΑΨΑΝΗ

=====

Η φιλτάτη Ορθοδοξία μας και σήμερα κινδυνεύει. Προσπαθούν κάποιοι να νοθεύσουν το δυνατό της κρασί, να αμβλύνουν τα δόγματα, τις παραδόσεις της, το ήθος της, για να μπορή να συνυπάρχη με τα άλλα “δόγματα”.

Το έργο αυτό έχει αναλάβει ο Οικουμενισμός. Και δεν εννοούμε φυσικά έναν Ορθόδοξο Οικουμενισμό, που μένοντας πιστός στην Ορθοδοξία θα μπορούσε να διαλέγεται με τους ετεροδόξους, για να τους βοηθήση να αντιληφθούν ότι επάνοδός τους στην Ορθόδοξο Εκκλησία είναι επάνοδος στο πατρικό τους σπίτι, από το οποίο οι πρόγονοί τους εμακρύνθησαν.

Εννοούμε τον συγκρητιστικό Οικουμενισμό, τον διαχριστιανικό και διαθρησκειακό.

Με πόνο χαράσσω τις γραμμές αυτές:

– ∆ιά τους Οικουμενιστάς εκείνους που συμπροσεύχονται όχι μόνο με ετεροδόξους αλλά και ετεροθρήσκους και ανάβουν κεριά μαζί με τους Ιουδαίους, Μουσουλμάνους, Βουδιστάς, Ειδωλολάτρας, για την ειρήνη. Σε ποιόν Θεό άραγε προσφέρουν τα κεριά αυτά; Ξεχνούν όχι μόνο τους Ιερούς Κανόνας, αλλά και αυτές τις θείες Γραφές. 

– ∆ιά τους Οικουμενιστάς που χωρίς ενδοιασμό συμπροσεύχονται με Προτεστάντισσες ιέρειες.

– ∆ιά τους Οικουμενιστάς που συμμετέχουν στο Π.Σ.Ε., χωρίς όμως να τους επιτρέπεται να καταθέτουν ιδιαιτέρα δήλωσι που να εκφράζη τας Ορθοδόξους θέσεις, με συνέπεια η φωνή τους να χάνεται μέσα στην παμπροτεσταντική χοάνη.

– ∆ιά τους Οικουμενιστάς που κατήρτισαν το κείμενο της Συμφωνίας Ορθοδόξων και Παπικών του Balamand, με το οποίο οι Ορθόδοξοι για πρώτη φορά ανεγνώρισαν τον Παπισμό ως πλήρη Εκκλησία και ως αδελφή Εκκλησία, χωρίς οι Παπικοί να παραιτηθούν από το Filioque, το “αλάθητο” και το πρωτείο εξουσίας του Πάπα εφ’ ὀλης της Εκκλησίας, την ετεροδιδασκαλία περί κτιστής Χάριτος και τις λοιπές κακοδοξίες τους.

– ∆ιά τους Οικουμενιστάς που με τις Κοινές ∆ηλώσεις (κατά τον διάλογο Ορθοδόξων και Αντιχαλκηδονίων) ανεγνώρισαν όχι μόνον τους νυν Αντιχαλκηδονίους ως Ορθοδόξους, αλλά και τους πατέρας αυτών ∆ιόσκορο, Σεβήρο, Ιάκωβο Βαραδαίο και λοιπούς, τους αναθεματισθέντας υπό Οικουμενικών Συνόδων, ερχόμενοι έτσι σε φανερά αντίθεσι με τας θεοπνεύστους Οικουμενικάς μας Συνόδους, αλλά και τους μεγάλους Πατέρας, Ιωάννη τον ∆αμασκηνό, Μ. Φώτιο, Μάξιμο τον Ομολογητή, Σωφρόνιο Ιεροσολύμων και λοιπούς.

– ∆ιά τους Οικουμενιστάς οι οποίοι κηρύττουν ότι Ανατολική και ∆υτική Εκκλησία είναι αδελφαί Εκκλησίαι και ότι η μεταξύ αυτών κοινωνία είναι αντίστοιχος προς την κοινωνία των τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών, ως εάν η ∆υτική προσήλθε στην Ορθοδοξία. Ή κηρύττουν ότι Ανατολή και ∆ύσις είναι οι δύο πνεύμονες με τους οποίους αναπνέει η Εκκλησία, ως εάν η ∆υτική Εκκλησία ορθοδοξή και δεν πάσχη ανιάτως. Ή κηρύττουν ότι η Ορθόδοξος Ανατολή και η αιρετική ∆ύσις αποτελούν δύο διαφορετικές όψεις της ιδίας Ευαγγελικής Αληθείας και ότι δήθεν αυτή είναι η Φωτιανή Παράδοσις. Οποία διαστρέβλωσις της Ιστορίας! Ο ομολογητής Μέγας Φωτιος, ο ελέγξας σθεναρώς τους κακοδόξους Λατίνους, να θεωρήται ως τάχα εκφράζων την ίδια πίστι με εκείνους τους οποίους διά βίου εστηλίτευσε!

∆εν αντιλαμβάνονται οι τα τοιαύτα λέγοντες ότι υποτιμούν την νοημοσύνη των ακροατών και αναγνωστών τους; Ωστε λοιπόν Filioque και μη Filioque, παποκεντρική εκκλησιολογία και Ορθόδοξος εκκλησιολογία, κτιστή και άκτιστος Χάρις, εκφράζουν με διαφορετικό τρόπο την ίδια Αλήθεια και όχι δύο διαφορετικές διδασκαλίες, ήτοι μία Ορθόδοξο και μία αιρετική; Ιδού που καταντά το Οικουμενιστικό παραλήρημα!

Ποίος ευθύνεται; Οι Ορθόδοξοι, όταν αντιστέκωνται στους αιρετικούς, ή αντιθέτως οι αιρετικοί, όταν με εωσφορικό πείσμα προσπαθούν να επιβάλλουν την αίρεσι σε όλη την Εκκλησία; Και μήπως θέλουμε καλλιτέρα απόδειξι της ευθύνης και δολιότητος των ∆υτικών από την επάρατο Ουνία, η οποία προκάλεσε και προκαλεί τόσο πόνο και τόσους βιαίους προσηλυτισμούς μεταξύ των Ορθοδόξων;

Έχω την αίσθησι ότι η γλώσσα των Οικουμενιστών δεν είναι η γλώσσα των Αγίων Πατέρων και διδασκάλων μας. ∆εν είναι γλώσσα ομολογίας της αμωμήτου Πίστεως, αλλά γλώσσα διπλωματίας, πολιτικής. Γλώσσα που κνήθει (γαργαλίζει) τις ακοές πολλών συγχρόνων ανθρώπων, οι οποίοι είναι ολιγόπιστοι ή άπιστοι και δι’ αυτό η δογματική των ευαισθησία έχει χαθή.

Οι κοσμικόφρονες άνθρωποι της εποχής μας αρέσκονται να ακούουν και να λέγουν ότι καλές είναι όλες οι θρησκείες και ότι όλες πρέπει να συνεργάζωνται για την ειρήνη.

Η εκκλησιαστική διπλωματία θυσιάζει την Αλήθεια στον καιροσκοπισμό, στην ανθρωπαρέσκεια, στην επίτευξι γηΐνων στόχων. Η πανθρησκειακή συμπροσευχή της Ρουμανίας έγινε καθ’ υπαγόρευσιν του αρχηγού του Ρουμανικού κράτους, για να καλοπιάση τον εμπνευστή της Πάπα και τους ∆υτικούς, προκειμένου να γίνη δεκτή η Ρουμανία στην Ευρωπαϊκή Ένωσι. Για τον ίδιο λόγο θα γίνη δεκτός ο Πάπας στην Ρουμανία, στην πρώτη Ορθόδοξο χώρα που θα δεχθή την επίσκεψί του. Τα οχυρά πέφτουν. Η καταταλαιπωρημένη από την Ουνία και τους Παπικούς Ρουμανία λησμονεί την ιστορία της, τους μάρτυράς της, χάριν τόσον ευτελών σκοπών. Ο γηραιός Πατριάρχης σύρεται στο άρμα του Παπισμού. Οι Ορθόδοξες χώρες να χάσουν την ψυχή τους, για να γίνουν δεκτές στην Ευρωπαϊκή Ένωσι;

Κάτι παρόμοιο γίνεται και στην χώρα μας, όπου πολλοί είναι πρόθυμοι να απεμπολήσουν τις παραδόσεις μας, να απορθοδοξοποιήσουν την Ελλάδα, για να γίνουν αρεστοί στους Ευρωπαίους ηγέτας ή δυνάστας. Ο οδοστρωτήρας του εξευρωπαϊσμού εξαφανίζει σιγά σιγά την εκκλησιαστική και εθνική μας ταυτότητα.

Ο εικοστός αιών υπήρξε ο αιών της αναπτύξεως του συγκρητιστικού Οικουμενισμού. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι πολλοί εκ των Ορθοδόξων ενθουσιωδώς υπεστήριζαν τον Οικουμενισμό, όχι εκ διαθέσεως να προδώσουν την Ορθοδοξία, αλλά καλή τη πίστει ή και εκ της ανάγκης να συμβιώνουν ειρηνικά με ετεροδόξους στην αλλοδαπή. Χάριν μιας προσδοκωμένης οικουμενικής προσεγγίσεως, Ορθόδοξοι ηγέται ήρχισαν δυστυχώς να υιοθετούν την εκκλησιολογία των κλάδων ή των αδελφών Εκκλησιών, χωρίς προηγουμένη δογματική συμφωνία.

Συνετέλεσαν βεβαίως στην υιοθέτησι μη ορθοδόξων εκκλησιολογικών θέσεων και άλλοι παράγοντες: Η διασπορά των Ορθοδόξων στις χώρες των Προτεσταντών και Ρωμαιοκαθολικών, η αποδυνάμωσις των παλαιφάτων Πατριαρχείων από τα παραδοσιακά τους Ορθόδοξα ποίμνια, η επίδρασις επί των κληρικών και θεολόγων της περιρρεούσης ατμοσφαίρας του υλιστικού ανθρωποκεντρικού πνεύματος, που δεν ανέχεται απόλυτα μεγέθη αλλά σχετικοποιεί κάθε πίστι.

Ελπίζουμε ότι ο εικοστός πρώτος αιών θα είναι ο αιών της συνειδητοποιήσεως εκ μέρους των Ορθοδόξων της εκκλησιολογικής παρεκκλίσεως του συγκρητιστικού Οικουμενισμού και της επανόδου όλων των Ορθοδόξων εις την προ του 20ου αιώνος γενικώς επικρατούσα εκκλησιολογία, κατά την οποία την Μιαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν αποτελεί μόνον η Ορθόδοξος Εκκλησία.

ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ ΣΕ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΜΙΑΣ ΕΙΣΗΓΗΣΗΣ ΙΔ΄

ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ ΣΕ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΜΙΑΣ ΕΙΣΗΓΗΣΗΣ

ΙΔ΄

Του π. Φώτιου Βεζύνια

=====

Προφανής ο ενσπειρόμενος  τρόμος. Απαράδεκτη η ενδημούσα «ειρωνική διάθεση» προς τα θέσφατα της Ορθοδόξου ημών Παραδόσεως. Αναφέρεται και ας προσέξουμε: «Ὅτι κάθε τι τό δυτικό καί νέο εἶναι ἀπορριπτέο, ἐπειδή θεωροῦν ὅτι ἀλλοιώνει τό μοντέλο τοῦ χριστιανοῦ καί μάλιστα τοῦ Ὀρθόδοξου, ὁ ὁποῖος εἶναι «ὁ περιούσιος λαός τοῦ Θεοῦ», «τό νέον ἔθνος», «ὁ ἐκλεκτός λαός τοῦ Θεοῦ», ἐνῶ ὅλοι οἱ ἄλλοι λαοί, οἱ δυτικοί, ἐξ αἰτίαςτῆς θρησκευτικῆς τους διαφοροποίησης δέν ἔχουν θέση στό γεγονός τῆς σωτηρίας καί ἄρα εἶναι ἀπόβλητοι καί καταδικαστέοι».

Θα ρωτήσουμε με καλή διάθεση. Υπάρχει κάτι από την Δυτική προσέγγιση στην Αλήθεια της Πίστεως που εμείς ως Ορθόδοξος Εκκλησία το δεχόμαστε ή θάπρεπε να το δεχθούμε; Μήπως τις αιρέσεις των παπικών; Μήπως τις κακοδοξίες των προτεσταντών; Μήπως τις εκλογικεύσεις των Λουθηρανών; Μήπως τους εκφυλισμούς των Ευαγγελικών;.. Τι επιτέλους δεχόμαστε ως σωστό; Και είναι απλά μία «θρησκευτική διαφοροποίηση» η προσέγγιση της Δύσεως στην Αλήθεια της Πίστεως; Έπαψε να ισχύει ότι αποτελούν αιρέσεις, με αιρεσιάρχη τον ίδιο τον αυτοαποκαλούμενο «πάπα» κ. Φραγκίσκο;

Κραυγάζει ο Μ. Φώτιος, Πατριάρχης

Κωνσταντινουπόλεως (866): «Ποιος δε θα κλείσει τα αυτιά του στο άκουσμα της υπερβολικής αυτής βλασφημίας (του filioque) η οποία εναντιώνεται στα Ευαγγέλια, αντιτάσσεται στις αγίες Συνόδους, απορρίπτει τους μακαρίους και Αγ. Πατέρες…αυτούς τους απατεώνες και θεομάχους καταδικάσαμε με συνοδική και θεία ψήφο….. αφού εμμένουν στην πολύμορφη πλάνη τους, τους αποκλείσαμε από κάθε χριστιανική κοινότητα… μόνη η κατά του Πνεύματος βλασφημία … αρκεί να τους υποβάλλει σε μύρια αναθέματα … να αποκόψουμε από το σώμα της Εκκλησίας την γάγγραινα της βλασφημίας … να ξεριζώσουμε τα φύτρα της πονηρίας».

Φωνάζει ο Αγ. Μάρκος Ευγενικός (1440): «ουκούν ως αιρετικούς αυτούς απεστράφημεν και διά τούτο αυτών εχωρίσθημεν … αιρετικοί εισί άρα και ως αιρετικούς αυτούς απεκόψαμεν … πόθεν ουν ημίν ανεφάνησαν εξαίφνης όντες Ορθόδοξοι οι διά τοσούτων χρόνων και υπό τοσούτων Πατέρων και διδασκάλων κριθέντες αιρετικοί; … φευκτέον αυτούς, ως φεύγει τις από όφεως … τους χριστοκαπήλους και χριστεμπόρους». «Ημείς δι’ ουδέν άλλο απεσχίσθημεν των Λατίνων, αλλ’ ή ότι εισίν, ου μόνον σχισματικοί, αλλά και αιρετικοί».

Βοά η Σύνοδος του 1838 εν Κωνσταντινουπόλει: «να προφυλάξωμεν τα γνήσια τέκνα της Ανατολικής Εκκλησίας από τας βλασφημίας του Παπισμού … τα βάραθρα των αιρέσεων και τους ψυχοφθόρους κρημνούς της παπικής πλάνης των … ίνα γνωρίσητε όσον το διάφορον ημών των Ορθοδόξων από των Κατόλικων, ίνα μη απατάσθε από του λοιπού από τα σοφίσματα και καινοφωνίας των ψυχοφθόρων τούτων αιρετικών … της ματαιόφρονος και σατανικής τούτων αιρέσεως».

Τόσα και άλλα τόσα και μύριες φωνές Αγίων Πατέρων και Συνόδων. Ποίος έχει το δικαίωμα και από πού το αντλεί, αιρετικών προσεγγίσεων σε θέματα Πίστεως και σχέσεων με τους αιρετικούς, έτσι όπως αναφέρονται στην ανά χείρας εισήγηση;

Και όλα αυτά εξαιτίας της «υποτιθέμενης» διάθεσης κάποιων να σφετερισθούν τα πρωτεία!!!... κάποιων άλλων!!…. Σα να μην είπε ο Κύριος «εἴ τις θέλει πρῶτος εἶναι, ἔσται πάντων ἔσχατος καὶ πάντων διάκονος. (Μαρ. 9,35)».

(Συνεχίζεται)

ΠΗΓΗ:

salpismazois.blogspot.gr/2017/09/blog-post_99.html

Η ΚΥΡΙΑ ΕΛΕΝΗ ΛΩΡΙΤΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΧΕΤΟ ΤΟΥ ΨΕΥΔΟΥΣ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΤΟΥ π. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΒΟΛΟΥΔΑΚΗ

Η ΚΥΡΙΑ ΕΛΕΝΗ ΛΩΡΙΤΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΧΕΤΟ ΤΟΥ ΨΕΥΔΟΥΣ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΤΟΥ π. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΒΟΛΟΥΔΑΚΗ

=====

Το άρθρο “Ο Αθηναγορισμός και ο ΙΕ΄ Κανών της ΑΒ΄ Συνόδου”, στον "Ορθόδοξο Τύπο”, του σεβαστού π. Βασίλειου Βολουδάκη είναι ένας οχετός πλάνης και ψεύδους και θα πρέπει κανείς ή τελείως να τον αγνοήσει ή να γράψει μία πραγματεία για να τον ανατρέψει, που μάλλον υπερβαίνει τις δικές μου δυνάμεις.

Εδώ εκφράζω την απορία μου και τον σκανδαλισμό μου προς τα πνευματικά παιδιά του π. Επιφανίου. Πώς είναι δυνατόν νά ανέχονται όλα αυτά τα ψεύδη ως δήθεν μαρτυρίες από τον π. Επιφάνιο! Παρουσιάζει ο π. Βολουδάκης την "δυνητική" ερμηνεία του ΙΕ΄ Κανόνος από τον π. Επιφάνιο και ως μία υποβάθμιση του ΙΕ΄ Κανόνος έως και εκμηδένιση, ως μία "παραχώρηση" στο έκτακτο ιστορικό πλαίσιο που τον παρήγαγε. Αποδίδει, δηλαδή, στον ΙΕ΄ Κανόνα μία σχετικότητα ως προιόν μιας εμπαθούς κατάστασης, που μπορεί να αποτελέσει τύπον και για την εποχή μας! Και ενώ κάπου ανέφερα ότι "υποσυνείδητα" ο π. Βολουδάκης προβάλλει την εκκλησιαστική συγκυρία της εποχής μας στο ιστορικό πλαίσιο της διαμάχης του Μεγάλου Φωτίου με τον Πατριάρχη Ιγνάτιο και ασεβώς και επηρμένως θεωρεί τον ΙΕ΄ Κανόνα προιόν αυτής της διαμάχης, μία δεύτερη ανάγνωση μου αποκαλύπτει ότι ξεκάθαρα προτρέπει να συνδέσουμε την σημερινή εποχή με τα γεγονότα εκείνης της εποχής. Και όπως τα γεγονότα της εποχής εκείνης ήταν έκτακτα, σχετικά, έκρυθμα που η Εκκλησία τους απέδωσε την σημασία που τους άξιζε και τα παρέδωσε στη λήθη και στην γενναιοδωρία της συγχωρητικότητος, ο π. Βολουδάκης εν τούτοις τα αναμοχλεύει και τα καθιστά τύπο για την εποχή μας. 

Τί είναι αυτά που λέτε σεβαστέ πάτερ; Πώς είναι δυνατόν να λέτε τέτοια ψεύδη και να τα προβάλλετε ως πρωτοσέλιδα του πάλαι ποτέ αγωνιστικού “Ορθοδόξου Τύπου” και νυν ανορθοδόξου ρύπου έτσι όπως καταντήσατε την ιστορική εφημερίδα υπό την παρασκηνιακή χειραγώγησή της; Προσβάλλετε τον Μεγάλο Φώτιο, το κύρος μιάς Συνόδου ανεγνωρισμένης από την Εκκλησία, Κανόνες που έχουν περιληφθεί στον ΙεροΚανονικό κώδικα της Εκκλησίας, προσβάλλετε τον π. Επιφάνιο συντασσόμενος με αυτούς που τον υβρίζουν ότι με την ερμηνεία του υποβάθμισε τον ΙΕ΄ Κανόνα σε έναν Κανόνα επιδόρπιο, αν θέλεις παίρνεις και αν θέλεις όχι! 

Όσο διαβάζει κανείς το κατάπτυστο κείμενό σας τόσο αντιλαμβάνεται την πλάνη σας -προιόν οιήσεως- και προβληματίζεται αν αξίζει πλέον να ασχολείται με ένα τέτοιο ψευδές κείμενο. Δεν είναι μόνο ένα το ψεύδος, αλλά κατά συρροήν και πολλά, μερικά από τα οποία προσπάθησα να ανατρέψω, αλλ' όμως νοιώθω ότι δεν αρκεί η δική μου προσπάθεια, γιατί πρόκειται για ολόκληρο σύμπλεγμα κακοδοξιών, που θα πρέπει να χαρακτηρίζονται πλέον ως "Βολουδακισμός" και να σας παραδώσει κανείς στην κρίση της Εκκλησίας και στον καιάδα των αιρετικών.

ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΕΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ ΕΛΕΝΗΣ ΛΩΡΙΤΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΒΟΛΟΥΔΑΚΙΚΟ ΚΡΥΠΤΟΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ

ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΕΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ ΕΛΕΝΗΣ ΛΩΡΙΤΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΒΟΛΟΥΔΑΚΙΚΟ ΚΡΥΠΤΟΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Λέγει η κυρία Λωρίτου:

Μήπως πρέπει αντί για "Βαρθολομισμό" ως αίρεση να μιλάμε για "Βολουδακισμό" ως κρυπτοοικουμενισμό; Πολλά τά αποκυήματα ενός νού σκοτισμένου από την οίηση! Δε μας ενδιαφέρουν, σεβαστέ πάτερ, οι περιαυτολογίες περί της θητείας σας κοντά σε αγίους γεροντάδες. Ε! και λοιπόν; Αυτό δεν σας έκανε πιό ταπεινό και πιό σοφό. 

Το δικό μας σχόλιο.

1.) Ο νους του σεβαστού π. Βασιλείου, κυρία Λωρίτου, δεν είναι μόνον από την οίηση σκοτισμένος. Είναι προπαντός σκοτισμένος από το πάθος του φθόνου που είναι ο χειρότερος σύντροφος στη ζωή του ανθρώπου.

2.) Mας ενδιαφέρουν και μας παραενδιαφέρουν οι περιαυτολογίες του σεβαστού π. Βασιλείου, κυρία Λωρίτου, επειδή ο π. Βολουδάκης διαστρέφει συνειδητά τη διδασκαλία των Αγίων που επικαλείται και τους παρουσιάζει ως ομοφρονές του, ενώ έργω, λόγω και συγγραφαίς οι πιο πάνω Άγιοι Γέροντες αποστασιοποιούνται από τις επιλογές του σεβαστού π. Βασιλείου. Γι’ αυτό η αναφορά του στους Αγίους Γέροντες που επικαλείται δεν του προσδίδει καμία τιμή. Απλά του προσθέτει σοβαρό όνειδος και κρίμα στην ψυχή του επειδή διαστρέφει τη διδασκαλία Αγίων ανδρών και εισάγει ετεροδιδασκαλίες στην Εκκλησία.

Λέγει η κυρία Λωρίτου:
Θεωρεί ο π. Βολουδάκης ότι τοποθετεί τα πράγματα "στην ιστορική και θεολογική τους βάση" προβάλλοντάς τα σε στιγμές του εκκλησιαστικού βίου που ουδόλως μπορούν λόγω της εξαιρέτου ιδιαιτερότητός των να αποτελέσουν σημεία αναφοράς και να χρησιμεύσουν ως ιστορικό πλαίσιο για να κατανοήσουμε την εποχή μας. Αναφέρεται, ο σεβαστός πατήρ, κατά πρώτον στη διαμάχη του Μεγάλου Φωτίου με τον επίσης άγιο της Εκκλησίας πατριάρχη Ιγνάτιο, μία σύγκρουση που η συνείδηση της Εκκλησίας έχει συγχωρήσει -γιατί έτσι αυτή θέλει- μία περίπτωση που η συνείδηση της Εκκλησίας έχει καταχωρήσει στο ντουλαπάκι της με την ετικέτα: "οι άγιοι αγίασαν παρά ταύτα καί όχι διά ταύτα”. "Δηλαδή αυτές οι στιγμές δεν αντιπροσωπεύουν ούτε τα ίδια τα υποκείμενα ως πρόσωπα πόσο μάλλον την Εκκλησία! Η Εκκλησία θέλησε να χαριστεί στους πρωταγωνιστές. Αυτό δεν μπορεί να αποτελέσει τύπο για την ζωή της. Τα έκτακτα γεγονότα που οδήγησαν στην σύγκληση της ΑΒ΄ Συνόδου δεν παρασύρουν τις αποφάσεις της σε καμμία σχετικότητα και δεν μειώνουν την αξία του 15ου Κανόνος, ο οποίος διέπεται από την γενική αρχή, ότι δηλαδή οι Ιεροί Κανόνες εκφράζουν το εκκλησιαστικό βίωμα. Η ομολογία της πίστεως ενάντια στις αιρέσεις και ο έπαινος προς αυτήν προυπήρχαν της Α/Β Συνόδου και δεν έπαυσαν να υπάρχουν και μετά από αυτήν. 

Το δικό μας σχόλιο:

Ασχέτως των ιστορικών λόγων που οδήγησαν μια Σύνοδο να νομολογήσει κάποιους Κανόνες η ουσία του πράγματος είναι ότι όλοι οι Κανόνες της Εκκλησίας έχουν διαχρονική ισχύ και οικουμενικό κύρος. Άρα το να έρχεται ο π. Βασίλειος και να προσπαθεί να ακυρώσει τους Κανόνες για τη διακοπή του μνημοσύνου του αιρετίζοντος ιεράρχη, επειδή το ιστορικό πλαίσιο της θεσμοθέτησής τους δεν είναι το ίδιο με τη σημερινή εποχή, δεν συνιστά απλά κακοδοξία αλλά μεγάλη βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος επειδή σύφωνα με τον Κανόνα της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου “εκ του ενός και του αυτού Πνεύματος αυγασθέντες οι Άγιοι Πατέρες όρισαν τα συμφέροντα”. Και ότι ενομολόγησαν έχει αιώνια ισχύ και καθολικό κύρος. Αν δεν πιστεύει εμάς, ο σεβαστός π. Βασίλειος, ας ακούσει τι διδάσκει η Εκκλησία εν Συνόδω!

Λέγει η κυρία Λωρίτου:

Δεύτερο ανάρμοστο παράδειγμα είναι η αναφορά του σεβαστού π. Βολουδάκη στο διάλογο του π. Επιφανίου Θεοδωρόπουλου με πρόσωπα που είχαν προσχωρήσει στο σχίσμα του παλαιού ημερολογίου και έκαναν κατάχρηση του ΙΕ΄ Κανόνος της ΑΒ΄ Συνόδου πέραν των επιτρεπτών ορίων. Τί σχέση έχει αυτό το παράδειγμα και ως προς τι μπορεί να αποτελέσει ιστορικό πλαίσιο για την εποχή μας;

Δηλαδή, σεβαστέ πάτερ, δεν βρήκατε άλλες στιγμές από την εκκλησιαστική ιστορία για να τις θέσετε σε αναλογία με την εποχή μας και ανασύρατε την περίπτωση του Μεγάλου Φωτίου; Και αφού θελήσατε να αναφερθείτε σε αυτόν, γιατί δεν αναφερθήκατε στους αγώνες του εναντίον της αιρέσεως; Και αφού θελήσατε να αναφερθείτε στον π. Επιφάνιο γιατί αναφερθήκατε στον διάλογό του με έναν του παλαιού ημερολογίου; Σε τι αυτά τα παραδείγματα μπορούν να χρησιμεύσουν ως "ιστορικό καί θεολογικό πλαίσιο" για την εποχή μας;

Αυτά τα παραδείγματα αποτελούν πλαίσιο μόνο για την ένδειά σας, σεβαστέ πάτερ, και πολύ λυπούμεθα γι’ αυτό.

Το δικό μας σχόλιο:

Όχι κυρία Λωρίτου. Δεν είναι πλαίσιο που μαρτυρεί την ένδεια του σεβαστού π. Βασιλείου. Είναι πλαίσιο που μαρτυρεί τη διαστροφική ερμηνευτική του σεβαστού π. Βολουδάκη, ο οποίος δεν διστάζει να διαστρέψει τη διδασκαλία Αγίων της Εκκλησίας και των Αγίων Γερόντων για να δικαιολογήσει τις ετεροδιδασκαλίες του για τον Οικουμενισμό, τον Παποκαισαρισμό και την αποτείχιση. Είτε αρέσει, στο σεβαστό π. Βασίλειο, είτε δεν του αρέσει, ο π. Επιφάνιος υπήρξε σφροδός αντιοικουμενιστής και η στήριξή του για την αποτείχιση είναι αδιαμφισβήτητη και πολλαπλά μαρτυρημένη έργω τε και λόγω και συγγραφαίς. Ας αφήσει, λοιπόν, ήσυχο τον π. Επιφάνιο και ας αναλάβει έντιμα τις ευθύνες του για τις ετεροδιδασκαλίες του χωρίς να προσπαθεί να τις αποδίδει σε Αγίους και κατά πάντα ορθόδοξους Γέροντες.

Λέγει η κυρία Λωρίτου:

Δυστυχώς η πλάνη σας δεν μπορεί να ακουμπήσει πουθενά σε κανένα "ιστορικό και θεολογικό πλαίσιο" και δεν θα βρείτε κανένα έρεισμα στην εκκλησιαστική ιστορία και στη θεολογία γι’ αυτό καταφεύγετε στην υποβολή υποσυνείδητων συνειρμών, που δεν αντέχουν στο φως της αλήθειας.

Το δικό μας σχόλιο:

Ούτε ιστορικό, ούτε θεολογικό πλαίσιο αλλά διαστροφικό της αλήθειας πλαίσιο συνιστά η ερμηνευτική του σεβαστού π. Βασιλείου. Το πλαίσιο αυτό δεν τον βοηθά σε τίποτα. Εισάγει ετεροδιδασκαλίες, βαραίνει την ψυχή του, θολώνει τα κριτήρια της Εκκλησίας και προκαλεί σύγχυση στους πιστούς με τις κακοδοξίες του, κυρία Λωρίτου. 

Πραγματικά διερωτώμαι! Τι ψυχή θα παραδώσει ο σεβαστός π. Βασίλειος; Πολλή προσευχή, πατέρες και αδελφοί μου, μην τον φάει -Θεός φυλάξοι- η κόλαση.