ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΠΡΩΗΝ ΕΡΖΕΓΟΒΙΝΗΣ ΚΥΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

 ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΠΡΩΗΝ ΕΡΖΕΓΟΒΙΝΗΣ ΚΥΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Με βαθύτατη θλίψη οι πιστοί πληροφορήθηκαν την εκδημία του Μητροπολίτη πρώην Ερζεγοβίνης κυρού Αθανάσιου (Γιέφτιτς), που υπέκυψε προψές στην πανδημία του κορωνοιού.

Ο μεταστάς Ιεράρχης είναι ο τρίτος μαθητής του Οσίου Ιουστίνου (Πόποβιτς), που έχασε την ζωή του εξαιτίας του κορωνοιού, μετά την κοίμηση του Μητροπολίτη πρώην Ράσκας Αρτέμιου (Ραντοσάβλιεβιτς) και του Μητροπολίτη Μαυροβουνίου κυρού Αμφιλόχιου (Ράντοβιτς).

Άραγε ο σεβαστός π. Βασίλειος Βολουδάκης και οι όπου γης ψεκασμένοι θα ξυπνήσουν -επιτέλους- και θα αντιληφθούν ότι οι εμμονές, οι ιδεοληψίες, η παράνοια και η συνωμοσιολογία δεν κατορθώνει τίποτε άλλο εκτός από το να οδηγεί στις εντατικές, στις διασωληνώσεις και στα κοιμητήρια;

Μακάρι, αν και τίποτε δεν δείχνει ότι μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι.

Προσωπικά θα είμαι εσαεί ευγνώμων προς τον κεκοιμημένο πρώην Ερζεγοβίνης Αθανάσιο, επειδή μετάφρασε πολλά σημαντικά έργα του Οσίου Ιουστίνου Πόποβιτς στα Ελληνικά και μας έδωσε την δυνατότητα να εντρυφήσουμε και να μαθητεύσουμε στην σοφία του μεγαλύτερου Δογματολόγου της Ορθοδόξου Εκκλησίας των τελευταίων αιώνων.

Τα συγγράμματα του Οσίου Ιουστίνου διαδραμάτισαν καθοριστικό ρόλο στην διαμόρφωση της θεολογικής μου σκέψης από το Α΄ έτος που φοιτούσα στην Θεολογική Σχολή Αθηνών όταν πρωτοήρθα σε επαφή με το Αγιοπνευματικό συγγραφικό έργο του Οσίου Ιουστίνου (Πόποβιτς).

Ο μ. επίσκοπος Αθανάσιος (Γιέφτιτς) υπήρξε κορυφαίος θεολόγος της εποχής μας που μας κληροδότησε πλούσιο συγγραφικό έργο το μεγαλύτερο μέρος του οποίου δεν έχει μεταφραστεί στα Ελληνικά.

Εκφράζω την ευχή να μεταφραστεί κάποτε στα Ελληνικά το βιβλίο του μ. πρώην Ερζεγοβίνης για τους Ιερούς Κανόνες, αφού δεν έχουμε δυστυχώς στα Ελληνικά ανάλογο έργο.

Βεβαίως δεν μπορούμε να αποσιωπήσουμε ότι η θεολογική σκέψη του μεταστάντος επισκόπου υπέστη μεγάλη αλλοίωση μετά τις σπουδές που πραγματοποίησε στην Θεολογική Σχολή του Αγίου Σεργίου στο Παρίσι.

Είναι επιβεβλημένο, επίσης, να παρατηρηθεί ότι η διάλυση της πρώην Γιουγκοσλαβίας άφησε στην ψυχή του ανεξίτηλο στίγμα το οποίο δεν κατόρθωσε να ξεφύγει από τον εθνοφυλετισμό και τον Σερβικό εθνικισμό και το όραμα της “Μεγάλης Σερβίας”, που δεν είναι τίποτα άλλο εκτός από προσπάθεια ανατροπής της διάλυσης της πρώην Γιουγκοσλαβίας.

Όσα αρνητικά και αν επισημανθούν για το πρόσωπο ή το έργο του μακαριστού Ιεράρχη, η προσφορά του στην Θεολογία παραμένει αδιαμφισβήτητη, ιδιαίτερα για μας τους Έλληνες, που μας μετάφρασε στα Ελληνικά τους θησαυρούς της σοφίας του Οσίου Ιουστίνου (Πόποβιτς).

Π. ΤΕΛΕΒΑΝΤΟΥ, ΖΟΦΕΡΟ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΣΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΤΗΣ ΣΕΡΒΙΑΣ

 ΖΟΦΕΡΟ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΣΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΤΗΣ ΣΕΡΒΙΑΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Παραθέσαμε, στην αμέσως προηγούμενη ανάρτηση, εκτενές ρεπορτάζ για την διαδοχή του Πατριάρχη των Σέρβων Ειρηναίου, o οποίος κοιμήθηκε πρόσφατα επειδή προσεβλήθη από κορωνοιό, που του μετέδωσε στενός συνεργάτης του.

Το ρεπορτάζ παραθέτει ονόματα και άλλες πληροφορίες που αφορούν τους δελφίνους του Πατριαρχικού Θρόνου Σερβίας.

1.) Ο αρχιοικουμενιστής Ρωσσόφιλος Μητροπολίτης Μπάτσκας Ειρηναίος (Μπούλοβιτς) -η ισχυρότερη υποψηφιότητα- παρουσιάζεται ως …συντηρητικός Ιεράρχης παρόλον ότι ανήκε στην ομαδούλα του Ζηζιούλα, η οποία πρωτοστατούσε σε κάθε είδους οικουμενιστική ασχημία και η οποία συνέταξε το κακόδοξο κείμενο της Ραβέννας της κοινής επιτροπής Ορθόδοξων και Παπικών.!!!

Ο ίδιος Μητροπολίτης αρνήθηκε να υπογράψει το κακόφημο Κείμενο 6 της Συνόδου της Κρήτης, όχι επειδή αναγνώρισε τους αιρετικούς ως Εκκλησίες, αλλά επειδή προσδίδει εκκλησιαστικότητα στους Προτεστάντες και όχι μόνο στους Παπικούς!!! Τέτοια ορθόδοξη ευαισθησία πια.!!!!

Άλλωστε, ο εν λόγω Ιεράρχης, έχει τόσο αλλοτριωμένη συνείδηση ορθοδόξως, ώστε μετέβη στο Βατικανό για να του δώσει δακτυλίδι επισκόπου ο Πάπας, όπως και ο μακαριστός Μαυροβουνίου Αμφιλόχιος (Ράντοβιτς) δυστυχώς!

2.) Άλλος δελφίνος του Πατριαρχικού Θρόνου της Σερβίας είναι ο Οικουμενιστής Ρωσσόφιλος Μητροπολίτης Λουμπλιάνας Πορφύριος, πνευματικό ανάστημα του Σεβ. Μπάτσκας Ειρηναίου.

Ο Σεβ. Λουμπλιάνας Πορφύριος αρνήθηκε, επίσης, να υπογράψει το διαβόητο Κείμενο 6 της Συνόδου της Κρήτης για τον ίδιο λόγο που αρνήθηκε και ο Γέροντάς του Μπάτσκας Ειρηναίος.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Σεβ. Λουμπλιάνας Πορφύριος, λίγο μετά την Σύνοδο της Κρήτης, μετέβη στην Διαθρησκειακή συμπροσευχή στην Ασσίζη, που συνεκάλεσε ο Πάπας Φραγκίσκος, όπου, όχι μόνον συμμετείχε ενεργώς στην συμπροσευχή, αλλά και ένοιωσε την ανάγκη να ασπαστεί την χαριτόβρυτο δεξιά του Πάπα.!!!

Τέτοιο ορθόδοξο φρόνημα και τόσο συντηρητικός Ιεράρχης πια.!!! 

Ο Σεβασμιώτατος κουβαλά τα οικουμενιστικά μυαλά του Γέροντά του Σεβ. Μπάτσκας Ειρηναίου, που ανάβει μενόρες, συμπροσεύχεται και πραγματοποιεί κοινές ποιμαντικές παραστάσεις με τους Παπικούς κτλ.

3.) Άλλος δελφίνος του Πατριαρχικού Θρόνου είναι ο φιλοπατριαρχικός επίσκοπος Ιγνάτιος Βρανιτσέβου (Midić), σπουδαίος μεν Ακαδημαικός θεολόγος, πλην όμως μαθητής του Σεβ. Περγάμου Ιωάννη (Ζηζιούλα). 

Ο εν λόγω Ιεράρχης υπάρχει ενδεχόμενο να κατέλθει ως υποψήφιος της προοδευτικής πτέρυγας της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Σερβίας.!!!

Λες και οι Οικουμενιστές Μητροπολίτες Μπάτσκας Ειρηναίος (Μπούλοβιτς) και Λιουμπλιάνας Πορφύριος είναι συντηρητικοί και παραδοσιακοί Ιεράρχες και έτσι χρειάζεται να υποβληθεί υποψηφιότητα, που εκφράζει την προοδευτική πτέρυγα της Ιεραρχίας.!!!

Έλεος πια!

4.) Άλλη -λιγότερο ισχυρή- υποψηφιότητα είναι του Τοποτηρητή του Πατριαρχικού Θρόνου Σερβίας Σεβ. Δαβροβοσνίας Χρυσόστομου.

Ο Σεβασμιώτατος θεωρείται ως μετριοπαθής προοδευτικός και μετριοπαθής Ρωσσόφιλος Ιεράρχης.

Ποιο συμπέρασμα εξάγεται από τα πιο πάνω;

Την Εκκλησία της Σερβίας αναμένουν μαύρες μέρες. Το μέλλον της είναι ζοφερό, αφού ο επόμενός της Προκαθήμενος -εκτός φυσικά και αν ο Θεός κάνει μεγάλο θαύμα- θα είναι

1.) Οικουμενιστής,

2.) Ρωσσόφιλος,

3.) Νεωτεριστής, και

4.) Εθνικιστής - εθνοφυλετιστής.

Αφήνω στην κρίση κάθε εχέφρονα αναγνώστη να εξάγει τα αναγκαία αποκαρδιωτικά συμπεράσματα.

Π. ΤΕΛΕΒΑΝΤΟΥ, ΑΓΙΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΖΕΡΒΑΚΟΣ ΠΡΟΤΥΠΟ ΑΓΙΟΤΗΤΑΣ

 ΑΓΙΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΖΕΡΒΑΚΟΣ

ΠΡΟΤΥΠΟ ΑΓΙΟΤΗΤΑΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Οι τακτικοί αναγνώστες του ιστολογίου γνωρίζουν ότι αποφεύγω συστηματικά να αναρτώ εκτενή κείμενα, επειδή γνωρίζω -με απόλυτη βεβαιότητα- ότι δεν διαβάζονται από την συντριπτική πλειοψηφία των αναγνωστών.

Γι’ αυτό, όταν θέλω να αναρτήσω εκτενές κείμενο

1.) Το δημοσιεύω τμηματικά,

2.) Δημοσιεύω μόνο περίληψη ή εκτενές απόσπασμα από αυτό,

3.) Το δημοσιεύω ολόκληρο, αλλά αφού κάνω πολλή επεξεργασία του κειμένου. Δηλαδή το χωρίζω αυθαίρετα σε ενότητες, βάζω αυθαίρετα επικεφαλίδες στις ενότητες κτλ.

Είναι οι μόνοι τρόποι που βρήκα ότι με βοηθούν να δώσω στην δημοσιότητα ένα αξιόλογο εκτενές κέιμενο.

Αλλοιώς, αν το παραθέσω όπως μου το στέλλουν να το δημοσιεύσω, γνωρίζω -όπως ανέφερα- με απόλυτη βεβαιότητα ότι αποκλείεται να διαβαστεί εκτός από ελάχιστους, οπότε προς τι η ανάρτηση του; 

Στην προκειμένη περίπτωση, αναδημοσιεύω -κατ’ εξαίρεση- το εκτενές κείμενο της κ. Σοφίας Χατζή και του π. Εμμανουήλ Γιαννούλη με την ελπίδα ότι θα διαβαστεί από πολλούς. 

Το κείμενο είναι πολύ ευανάγνωστο επειδή αφορά την ζωή και τις σχέσεις δύο σύγχρονων Αγίων: Του Αγίου Νεκτάριου και του Αγίου Φιλόθεου Ζερβάκου.

Για τον Άγιο Νεκτάριο τον θαυματουργό δεν χρειάζονται συστάσεις. Είναι ο μεγάλος Άγιος του 20ού αιώνα που βρίσκεται θρονιασμένος στην καρδιά όλων των πιστών.

Ο Άγιος Φιλόθεος Ζερβάκος υπήρξε στενός και αγαπητός μαθητής του Αγίου Νεκταρίου.

Μου δόθηκε η ευλογία αναξίως να γνωρίσω οκτώ από τους σύγχρονους Αγίους. Ήτοι τον Άγιο Φιλούμενο τον Νεομάρτυρα, τον Άγιο Παίσιο, τον Άγιο Καλλίνικο Εδέσσης, τον Άγιο Πορφύριο, τον Άγιο Ιάκωβο Τσαλίκη, τον Άγιο Σωφρόνιο του Έσσεξ και τον Άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς, τον κατεξοχήν μέντορά μου στην Θεολογία. 

Όλοι -φυσικά- με εντυπωσίασαν βαθειά.

Η γνωριμία μου με τον Άγιο Φιλόθεο Ζερβάκο με κατένυξε και μου έδωσε ακόμη περισσότερη κατάνυξη και δέος από ότι η γνωριμία μου με τους άλλους επίσημα Αγιοκαταταγμένους σύγχρονους Αγίους.

Μόνον που τον έβλεπες κατανοούσες και πριν ακούσεις τους λόγους ωφελείας που έλεγε, ότι ήταν άνθρωπος “ουκ εκ του κόσμου τούτου”. Ζούσε στην γη, αλλά πολιτευόταν ως οικιστής του Παραδείσου. 

Στο πρόσωπό του είχε απόλυτη ισχύ η ρήση από το “Γεροντικό” “αρκεί μοι η θέα του προσώπου σου.” 

Ας αναφέρω, μάλιστα, ότι ο ισχυρισμός ότι σε ωφελούσε ακόμη και η θέα του προσώπου του Αγίου Φιλόθεου (Ζερβάκου) δεν είναι απλά δική μου εκτίμηση. Το ίδιο μου είπε και ο μακαριστός Σέρβος Μητροπολίτης Μαυροβουνίου κύρος Αμφιλόχιος (Ράντοβιτς).

Τα πνευματικά παιδιά του Αγίου Φιλόθεου Ζερβάκου είναι πολλά. Αναφέρω δειγματοληπτικά τους Μητροπολίτη Φλωρίνης Αυγουστίνο (Καντιώτη) και Γέροντα Επιφάνιο (Θεοδωρόπουλο).

Είναι μοναδικό ευτύχημα ότι τώρα στην Ιερά Μονή Λογγοβάρδας εγκαταβιώνουν ευλαβέστατοι Ιερομόναχοι και μοναχοί με ορθόδοξο ομολογιακό φρόνημα που ζουν και πολιτεύονται σύμφωνα με το φρόνημα του Αγίου Φιλοθέου (Ζερβάκου).

Π. ΤΕΛΕΒΑΝΤΟΥ,ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΗΜΙΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΠΡΩΗΝ ΡΑΣΚΑΣ ΑΡΤΕΜΙΟΥ ΑΠΟ ΚΟΡΩΝΟΙΟ

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΗΜΙΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΠΡΩΗΝ ΡΑΣΚΑΣ ΑΡΤΕΜΙΟΥ ΑΠΟ ΚΟΡΩΝΟΙΟ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Το Πατριαρχείο της Σερβίας δέχτηκε νέο ισχυρότατο πλήγμα.

Τρίτος ιεράρχης του Πατριαρχείου Σερβίας, ο Σεβασμιώτατος πρώην Ράσκας Αρτέμιος (Ραντοσάβλιεβιτς), απεδήμησε εις Κύριον, αφού έχασε την μάχη με τον φονικό κορωνοιό.

Λίγες μέρες προηγουμένως έχασε την ζωή του, από κορωνοιό, ο Μαυροβουνίου κυρός Αμφιλόχιος και λίγες μέρες αργότερα ο Πατριάρχης των Σέρβων κυρός Ειρηναίος.

Η απώλεια του κυρού Αρτέμιου άνοιξε μεγάλη πληγή στην ψυχή μας.

Ασχέτως του ότι διαφωνούμε με την στάση του τα τελευταία χρόνια της ζωής του, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι, στα πλείστα σημεία, ήταν ο πιο πιστός μαθητής του Οσίου Ιουστίνου Πόποβιτς.

Παρέμεινε, μέχρι τέλους της ζωής του, ο πιο γνήσιος αντιοικουμενιστής Ιεράρχης της Εκκλησίας της Σερβίας, πιστός μέχρι τέλους στις υποθήκες του Αγίου του Γέροντα και μεγάλου Πατέρα και Διδασκάλου της Ορθοδοξου Εκκλησίας, Οσίου Ιουστίνου Πόποβιτς.

Δυστυχώς, οι άλλοι μαθητές του Οσίου Ιουστίνου Πόποβιτς δεν τήρησαν την ίδια γραμμή και μας απογοήτευσαν οικτρά. 

Δύο από αυτούς, ο Σεβ. Μπάτσκας Ειρηναίος (Μπούλοβιτς) και ο κυρός Μαυροβουνίου Αμφιλόχιος (Ράντοβιτς), πήγαν στο Βατικανό για να πάρουν επισκοπικό δακτυλίδι από τον Πάπα. 

Δυστυχώς και ο κορυφαίος Ορθόδοξος θεολόγος, πρώην Ερζεγοβίνης Αθανάσιος (Γιέφτιτς), παρόλο ότι δεν υιοθέτησε την ίδια πρακτική, έβαλε νερό στο κρασί του μέχρι σημείου που μεθόδευε πρόσκληση στον Πάπα για να επισκεφθεί την Εκκλησία της Σερβίας.

Ο κυρός Αρτέμιος, όμως, έμεινε βράχος της πίστεως μέχρι τέλους και αγωνιζόταν -συν τοις άλλοις- για την έξοδο του Πατριαρχείου της Σερβίας, από το Παγκόσμιο Συμβούλιο των αιρέσεων, γνωστό ως ΠΣΕ.

Θα θυμόμαστε πάντοτε την ταπεινή του ψυχή, την ευγένεια του ήθους του και την αφοσίωσή του στον Χριστό και την Ορθόδοξη Εκκλησία Του.

Είθε Κύριος ο Θεός να αναπαύσει εν Χώρα Ζώντων τον δούλο του Θεού επίσκοπο Αρτέμιο.

Η απώλεια του κυρού Αρτέμιου ελπίζουμε να προβληματίσει τους Αποτειχισμένους και τους άλλους παραδοσιακούς κληρικούς, οι οποίοι υποτιμούν τον φονικό ιό και βάζουν σε θανάσιμο κίνδυνο την ζωή των συνανθρώπων τους.

Π. ΤΕΛΕΒΑΝΤΟΥ,ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΗΜΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΤΗΣ ΣΕΡΒΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΡΩΝΟΙΟ

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΗΜΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΤΗΣ ΣΕΡΒΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΡΩΝΟΙΟ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Με βαθύτατη θλίψη πληροφορηθήκαμε την εκδημία του Μακαριώτατου Πατριάρχη των Σέρβων κυρού Ειρηναίου, που έχασε την μάχη με τον φονικό κορωνοιό.

Πριν λίγες μέρες η Εκκλησία της Σερβίας έχασε άλλο επίλεκτο μέλος της, τον Μητροπολίτη Μαυροβουνίου κυρό Αμφιλόχιο (Ράντοβιτς).

Η Εκκλησία της Ελλάδος θρηνεί, ήδη, την απώλεια του Μητροπολίτη Λαγκαδά κυρού Ιωάννη, ενώ το Πατριαρχείο Ρωσσίας έχασε 4 επισκόπους του στην Ουκρανία και στην Ρωσσία, από τον φονικό ιό.

Δεκάδες αρχιερείς νοσηλεύονται εξαιτίας του κορωνοιού ή βρίσκονται σε καραντίνα.

Αν οι απώλειες της Ορθοδοξίας αριθμούνται σε ορισμένες δεκάδες στην τάξη των επισκόπων, πολλαπλάσιοι ιερείς, μοναχοί και μοναχές έχασαν την μάχη με τον κορωνοιό και πολύ περισσότεροι είναι διασωληνωμένοι στις ΜΕΘ ή βρίσκονται σε καραντίνα. 

Φυσικά ακόμη περισσότεροι λαϊκοί είναι θύματα του κορωνοιού.

Στην Λευκωσία, δύο ευλαβέστατοι παραδοσιακοί κληρικοί της Αρχιεπισκοπικής περιφέρειας, ο π. Γεώργιος Ζήνωνος και ο π. Ευστάθιος Σαββίδης, προσβλήθηκαν από τον κορωνοιό και βρίσκονται σε καραντίνα.

Τους ευχόμαστε, εκ βάθους καρδίας, ταχεία ανάρρωση.

Διάπυρες οι προσευχές μας προς τον Κύριο να καταταγούν εν χώρα ζώντων, όσοι κοιμήθηκαν εξαιτίας του φονικού ιού. 

Η Υπεραγία Μητέρα του Κυρίου ας φυλάξει όσους χαροπαλεύουν στην εντατική και όσους βρίσκονται σε καραντίνα.

Η Ορθοδοξία θρηνεί, σήμερα, τον πρώτο Προκαθήμενό της, που υπέκυψε στον φονικό ιό.

Ας ελπίσουμε ότι θα είναι και ο τελευταίος.

Παραθέτουμε στην συνέχεια το ρεπορτάζ της εφημερίδας “Cyprus Times”, που μας έδωσε την αφορμή για την σύνταξη του πιο πάνω σχολίου:

ΑΠΕΒΙΩΣΕ Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΤΗΣ ΣΕΡΒΙΑΣ ΕΙΡΗΝΑΙΟΣ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΑΣΘΕΝΗΣ ΜΕ ΚΟΡΩΝΟΙΟ

Της εφημερίδας “Cyprus Times”

=====

Σε ηλικία 90 ετών έχασε τη μάχη με τον κορωνοϊό την Παρασκευή ο Πατριάρχης Σερβίας Ειρηναίος, ο οποίος νοσηλευόταν από την περασμένη Τετάρτη σε νοσοκομείο του Βελιγραδίου με κορωνοϊό.

Ο προκαθήμενος της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας είχε χοροστατήσει στις 8 Νοεμβρίου στην εξόδιο ακολουθία του Μητροπολίτη Μαυροβουνίου Αμφιλόχιου, ο οποίος είχε αποβιώσει συνέπεια επιπλοκών του κορωνοϊού.

Ο Ειρηναίος, κατά κόσμον Μίροσλαβ Γκαβρίλοβιτς ήταν ο 45ος Αρχιεπίσκοπος Πεκίου, μητροπολίτης Βελιγραδίου και Καρλοβικίου και Πατριάρχης Σερβίας.

Γεννήθηκε το 1930 στην πόλη Τσάτσακ της Κεντρικής Σερβίας. Σπούδασε στο τμήμα Θεολογίας στο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στην Αθήνα.

Το 1959 εκάρη μοναχός. Το 1974 εξελέγη επίσκοπος της Επαρχίας της Μοραβίτσα και το επόμενο έτος επίσκοπος του Νις, θέση στην οποία παρέμεινε για 35 χρόνια.

Π.ΤΕΛΕΒΑΝΤΟΥ,Η ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΤΗΣ Ι. ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΣΤΗΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΝΑ ΜΝΗΜΟΝΕΥΣΕΙ ΤΟΝ ΚΙΕΒΟΥ ΕΠΙΦΑΝΙΟ

 Η ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΤΗΣ Ι. ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΣΤΗΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΝΑ ΜΝΗΜΟΝΕΥΣΕΙ ΤΟΝ ΚΙΕΒΟΥ ΕΠΙΦΑΝΙΟ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Μεταφέρω εδώ το περιεχόμενο τηλεφωνικής συνομιλίας, που είχα πρόσφατα με στενό φίλο του λαϊκού επιτελάρχη του Πανιερώτατου Λεμεσού στην Λευκωσία.

Πρόφαση για το τηλεφώνημα ήταν να με ενημερώσει ότι κοιμήθηκε εν Κυρίω ο κυρός Μαυροβουνίου Αμφιλόχιος.

Και ξαφνικά, out of the blue, με φανερή αδεξιότητα, -όπως τα παιδιά που θέλουν να κάνουν ζαβολιά και δεν μπορούν να κρυφτούν-, με ρωτά:

- Πώς σου φαίνεται αυτό που έκανε ο Αρχιεπίσκοπος; 

Και εννοούσε ασφαλώς την αιφνιδιαστική μνημόνευση του Κιέβου Επιφάνιου, από τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου.

Του εξήγησα τις θέσεις μου και τον πληροφόρησα -λες και δεν το ήξερε!- ότι ανάρτησα την επιστολή του Αρχιεπισκόπου Κύπρου προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη με την οποία του κοινοποιούσε ότι θα μνημόνευε τον Κιέβου Επιφάνιο.

- Μα δεν εξασφάλισε, εκ των προτέρων, την έγκριση της πλειοψηφίας της Συνόδου ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος, μου είπε.

- Όντως! Απάντησα. Αιφνιδίασε την Σύνοδο ο Μακαριώτατος, αλλά, όταν προχώρησε στην μνημόνευση του Κιέβου Επιφάνιου, είχε οπωσδήποτε εξασφαλισμένη την βεβαιότητα ότι η πλειοψηφία της Συνόδου θα επικύρωνε την πρωτοβουλία του. 

Άρα, συμπλήρωσα, αφού η πλειοψηφία της Συνόδου -ούτως ή άλλως- θα ταχθεί υπέρ της απόφασης του Αρχιεπισκόπου, οποτεδήποτε το θέμα πάει στην Σύνοδο, ποιο νόημα έχει ο σαματάς που κάνουν ορισμένοι Ιεράρχες, αφού ο Μακαριώτατος θα εξασφαλίσει συνοδική επικύρωση της πρωτοβουλίας του;

Η απάντηση δεν άρεσε στον συνομιλητή μου, επειδή ήταν βασισμένη σε τετράγωνη λογική και σε αριθμούς. 

Όχι σε ευσεβοποθισμούς.

Αφού συνειδητοποίησε την αδυναμία του να αντιτάξει πειστική επιχειρηματολογία στις θέσεις που του ανέπτυξα, μου είπε με θριαμβολογικό στόμφο: 

- Ο Αρχιεπίσκοπος απέκτησε την πλειοψηφία της Συνόδου μόνον μετά την χειροτονία του Αρσινόης Παγκράτιου.

Αξιοθρήνητο και καταγέλαστο -φυσικά- επιχείρημα. 

Ποια σημασία έχει πότε απέκτησε την πλειοψηφία; 

Το σημαντικό είναι ότι την έχει και αφού την έχει είναι μάταιο να ζητούν την ανάκληση της απόφασης του Αρχιεπισκόπου Κύπρου να μνημονεύσει τον Κιέβου Επιφάνιο.

Προς επίρρωση του ισχυρισμού μου ότι ο Αρχιεπίσκοπος όντως έχει την πλειοψηφία της Συνόδου υπέρ του, υπέδειξα στον συνομιλητή μου, ότι ο Μητροπολίτης Κύκκου κ. Νικηφόρος ζήτησε να ανακαλέσει την μνημόνευση ο Αρχιεπίσκοπος πριν συγκαλέσει την Σύνοδο, επειδή δεν επιθυμεί να παραστεί σε Σύνοδο που θα επικύρωνε την απόφαση εκ των υστέρων. 

Αυτό, όμως, τι σημαίνει; 

Ότι ο Μητροπολίτης Κύκκου κ. Νικηφόρος έχει -και δικαίως- την απόλυτη βεβαιότητα ότι όντως ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος έχει την πλειοψηφία της Συνόδου υπέρ του.

Είπαμε πολλά, κατά την διάρκεια της τηλεφωνικής μας συνδιάλεξης, που θα προσπαθήσω να μεταφέρω σταδιακά στο ιστολόγιο, για να δώσω απαντήσεις στα έωλα επιχειρήματα όσων θέλουν να δημιουργήσουν αχρείαστα προβλήματα στην Εκκλησία της Κύπρου, μετά την μνημόνευση του Μακαριώτατου Κιέβου και πάσης Ουκρανίας κ. Επιφάνιου, από τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Κύπρου κ. Χρυσόστομο.

Τούτο μόνον αναφέρω τώρα. 

Η εντελώς λανθασμένη εντύπωση ότι ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος απέκτησε πλειοψηφία στην Σύνοδο, μόνο, μετά την χειροτονία του Θεοφιλέστατου επισκόπου Αρσινόης κ. Παγκράτιου, βασίζεται στην παντελή αδυναμία του συνομιλητή μου να αντιληφθεί πόσο μεγάλος τακτικιστής και πόσο απρόβλεπτος παίκτης είναι ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Λεμεσού κ. Αθανάσιος. 

Αλλά γι’ αυτό ας μιλήσουμε προσεχώς.

Π. ΤΕΛΕΒΑΝΤΟΥ, ΜΝΗΜΗ ΜΑΥΡΟΒΟΥΝΙΟΥ ΚΥΡΟΥ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΥ (ΡΑΝΤΟΒΙΤΣ)

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΓΟ ΠΑΨΕ ΝΑ ΧΤΥΠΑΣ ΜΕ ΤΟ ΣΠΑΘΙ, ΤΩΡΑ ΣΙΜΩΣΕ ΚΑΙ ΚΛΑΨΕ, ΣΤΟΥ ΜΑΥΡΟΒΟΥΝΙΟΥ ΚΥΡΟΥ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΥ (ΡΑΝΤΟΒΙΤΣ) ΤΟΥ ΚΟΡΜΙ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Είχα την ευλογία να γνωρίσω τον Μητροπολίτη Μαυροβουνίου κυρό Αμφιλόχιο (Ράντοβιτς) πριν από 4 δεκαετίες.

Κορυφαίος ορθόδοξος θεολόγος, δυνατό μυαλό και πολύ ασκητικός.

A.) Το 1977 ξέσπασε πυρκαγιά, στην Ιερά Μονή Σταυρονικήτα του Αγίου Όρους.

Ο Άγιος Παίσιος, που ασκήτευε τότε στο κελλί του Τιμίου Σταυρού, που ανήκε στην δικαιοδοσία της Ιεράς Μονής Σταυρονικήτα, πήρε το τσεκουράκι του και βγήκε με τους πατέρες της Μονής να κατασβέσουν την πυρκαγιά.

Μεταξύ τους ήταν και ο νυν Μητροπολίτης πρώην Ερζεγοβίνης Αθανάσιος Γιέφτις και ο μετέπειτα Μαυροβουνίου κυρός Αμφιλόχιος Ράντοβιτς. 

Οι δύο Σέρβοι κληρικοί πήγαν για προσκύνημα στο Άγιον Όρος και έμεναν για λίγες μέρες στην Ιερά Μονή Σταυρονικήτα.

Πολεμούσαν, μαζί με τον Άγιο Παίσιο και τον τότε Ηγούμενο της Μονής Αρχιμανδρίτη Βασίλειο Γοντικάκη, ολόκληρη την μέρα να δαμάσουν την πυρκαγιά και επέστρεψαν αργά το βράδυ κυριολεκτικά διαλυμένοι από την κούραση στο μοναστήρι.

Την επομένη τα χαράματα και οι δύο Σέρβοι τότε Αρχιμανδρίτες κατέβηκαν στο καθολικό της Μονής πριν αρχίσει η Ακολουθία.

Κατά την διάρκεια της πολύωρης Ακολουθίας και της Θείας Λειτουργίας προσεύχονταν όρθιοι, χωρίς να αναπαυθούν ούτε την ώρα που αναγινώσκονταν τα Καθίσματα του Ψαλτηρίου.

Και όχι απλώς προσεύχονταν όρθιοι, αλλά βρίσκονταν σε πνευματική εγρήγορση. Έκαναν συνεχώς μικρές μετάνοιες και έβαζαν τον σταυρό τους σε πολλά σημεία του αναγνώσματος του Ψαλτηρίου.

B.) Όταν ο μακαριστός Ιεράρχης πρωτοήρθε στην Κύπρο, λειτούργησε στον καθεδρικό ναό του Αγίου Ιωάννη στην Λευκωσία. 

Το κήρυγμά του, που μεταδιδόταν από το Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου, ξεσήκωσε κυριολεκτικά το νησί.

Αν δεν ήταν το καλύτερο κήρυγμα που άκουσα στην ζωή μου, είναι σίγουρα ένα από τα 3-4 καλύτερα κηρύγματα που άκουσα.

Ευτυχώς το θαυμάσιο αυτό κήρυγμα έχει απομαγνητοφωνηθεί και έχει δημοσιευθεί στην “Ορθόδοξη Μαρτυρία”, έκδοση του Παγκυπρίου Συλλόγου Ορθοδόξου Παραδόσεως “Οι Φίλοι του Αγίου Όρους”, (Τεύχος 19, σς 13-16). 

Ας ελπίσουμε ότι σε κάποια στιγμή θα κυκλοφορήσει σε ηλεκτρονική μορφή για να γίνει κτήμα πολλών.

Την επομένη -εργαζόμουν τότε ως εκπαιδευτικός στην Μέση Εκπαίδευση- πολλοί συνάδελφοί μου, αλλά και πάρα πολλοί μαθητές, εξέφραζαν, με τα πιο ζωηρά χρώματα, την άριστη εντύπωση που τους δημιούργησε το κήρυγμα του μεταστάντος ιεράρχη.

Γ.) Σε μεταγενέστερο στάδιο, οι εξαίρετες αυτές εντυπώσεις που είχα, για τον κυρό Αμφιλόχιο, αμβλύνθηκαν, όταν προς απερίγραπτη λύπη μου, πληροφορήθηκα, ότι ο μακαριστός Ιεράρχης συμμετείχε σε πολλές οικουμενιστικές ασχημίες, όπως έκαναν δυστυχώς και οι άλλοι μαθητές του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς, με εξαίρεση τον πρώην Ράσκας Αρτέμιο.

Δ.) Αρνητικά εισέπραξα, όχι μόνον τα οικουμενιστικά έκτροπα του μακαριστού Ιεράρχη, αλλά και τις εθνικιστικές και εθνοφυλετικές του επιδόσεις.

Απολύτως κατανοητή και επαινετή η ενεργός συμμετοχή του κυρού Αμφιλοχίου στους αγώνες του ποιμνίου του. Πάντοτε οι Ιεράρχες της Ορθοδόξου Εκκλησίας ήταν μπροστάρηδες των αγώνων του λαού και συνέπασχαν με το ποίμνιό τους. Οι αγώνες, όμως, αυτοί δεν είναι επιτρεπτό να λειτουργούν ως όχημα του εθνικισμού και του εθνοφυλετισμού. 

Ε.) Επέγραψα το άρθρο μου “Παναγιώτη λίγο πάψε να χτυπάς με το σπαθί, τώρα σίμωσε και κλάψε στου Μαυροβουνίου κυρού Αμφιλόχιου το κορμί.” 

Έκανα, δηλαδή, παραλλαγή του γνωστού τετράστιχου του Διονύσιου Σολωμού.

“Λευτεριά για λίγο πάψε, 

να χτυπάς με το σπαθί, 

τώρα σίμωσε και κλάψε, 

εις του Μπάιρον το κορμί”.

Με την παραλλαγή των στίχων προσπάθησα να εξηγήσω στους αναγνώστες γιατί ανέβαλα, για αύριο, την μαχητική αρθρογραφία, για την κρίση στην Εκκλησία της Κύπρου, με αφορμή την μνημόνευση του Κιέβου Επιφάνιου από τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου.

ΣΤ.) Είναι αλήθεια ότι απογοητεύτηκα πικρά με την στάση του κυρού Αμφιλόχιου, για διάφορα θέματα και ιδιαίτερα για την στάση του έναντι του Οικουμενισμού. 

Όταν, όμως, μου τηλεφώνησε φίλος, και μου ανήγγειλε το θλιβερό μαντάτο της κοίμησής του, αισθάνθηκα μια πολύ-πολύ βαθειά λύπη και συνειδητοποίησα ότι, παρά τις όποιες διαφωνίες μου, διατηρούσα στην ψυχή μου μια πολύ ιδιαίτερη αγάπη για τον μεταστάντα Ιεράρχη.

Ας είναι η φτωχική αναφορά μου μνημόσυνο για την ψυχή του και ας ελπίσουμε ότι Κύριος ο Θεός τον θα αναπαύσει εν Χώρα Ζώντων.