Showing posts with label ΚΟΡΝΑΡΑΚΗΣ. Show all posts
Showing posts with label ΚΟΡΝΑΡΑΚΗΣ. Show all posts

Wednesday, August 8, 2018

ΕΥΘΥΝΕΤΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΦΥΣΙΚΕΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ;


ΕΥΕΡΓΕΤΙΚΟ ΚΑΙ ΚΑΘΑΡΤΙΚΟ ΤΟ ΤΣΟΥΝΑΜΙ

Εὐθύνεται ὁ Θεός γιά τίς φυσικές καταστροφές;

Η΄

Του π. Θεόδωρου Ζήση
=====

8. Ἡ Ἐκκλησία στά δίχτυα τῆς ἐκκοσμίκευσης καί τοῦ συγκρητισμοῦ.

 Ἡ ἐξαχρείωση καί ἡ διαφθορά στήν μετανεωτερική ἐποχή ἔχουν καταστρέψει τίς σταθερές, τά θεμέλια, ­πάνω στά ὁποῖα οἰκοδομήθηκε ἐπί δύο χιλιάδες χρόνια ἡ χριστιανική ἐξημέρωση, ὁ ἀληθινός ἀνθρωπισμός. Aἰώνιες ἀξίες, κατασταλαγμένες στήν συνείδηση τῶν ἀνθρώπων καί στίς πολιτιστικές διεργασίες ἐγκαταλείφθηκαν στήν νεωτερική φάση τῆς ἱστορίας τοῦ δυτικοῦ, τοῦ κατ᾽ ἐπίφασιν χριστιανικοῦ κόσμου, ἐνῶ ἡ Ἄπω Ἀνατολή καί ἡ Ἀφρική ζοῦν ἀκόμη στό σκοτάδι τοῦ Παγανισμοῦ καί τῆς Mαγείας. Ὁ Παπισμός καί ὁ Προτεσταντισμός ἀπέτυχαν στό ἔργο τοῦ εὐαγγελισμοῦ τῶν ἀνθρώπων, γιατί μετεβλήθησαν σέ ἐγκοσμιοκρατικά καί ἀνθρωποκεντρικά συστήματα, σέ ἀνθρώπινες διδασκαλίες. 

Xάθηκε τό ἐσχατολογικό ὅραμα τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ· τό κήρυγμα τοῦ Προδρόμου «Mετανοεῖτε, ἤγγικε γάρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν», μέ τό ὁποῖο ἄρχισε καί ὁ Xριστός τό ἔργο τῆς ἀνακαινίσεως καί μεταμορφώσεως, μεταβλήθηκε σέ ἱεραποστολική προετοιμασία ἐσωτερικῆς καί ἐκτός τῶν συνόρων ἐξουσιαστικῆς ἐπιβολῆς ἑνός μεταλλαγμένου Xριστιανισμοῦ, πού ἐξακολουθεῖ νά βρίσκεται ἐν χώρᾳ καί σκιᾷ θανάτου. Oἱ ἄνθρωποι στήν Εὐρώπη καί στήν Ἀσία, στήν Ἀμερική, στήν Ἀφρική καί στήν Αὐστραλία, ζοῦν καί πολιτεύονται στήν πλειονότητά τους, ὅπως οἱ ἄνθρωποι πρό τοῦ ἐπί Νῶε κατακλυσμοῦ, «τρώγοντες καί πίνοντες, γαμοῦντες καί ἐκγαμίζοντες»39.

Ἡ Ὀρθοδοξία, ἡ μία, ἁγία, καθολική καί ἀποστολική Ἐκκλησία, λόγῳ ἱστορικῶν συγκυριῶν διαφυλάχθηκε ἀπό τό Θεό ἀμέτοχη στήν μεταλλαγή καί στήν νόθευση τοῦ Εὐαγγελίου, ὥστε πολλοί νά κρίνουν δικαίως ὅτι ἦλθε τό πλήρωμα τοῦ χρόνου, γιά νά μεταδώσει ἱεραποστολικά τό βιούμενο ἐπί αἰῶνες μυστικοασκητικό καί μεταμορφωτικό μήνυμα τῶν Προφητῶν, τῶν Ἀποστόλων καί τῶν Ἁγίων, νά διευρυνθεῖ καί νά ἐπεκταθεῖ πρός τούς ἀλλοθρήσκους καί ἑτεροδόξους ἡ βίωση τοῦ αὐθεντικοῦ χριστιανικοῦ μηνύματος. Δυστυχῶς ἐδῶ καί μερικές δεκαετίες ὁ ἔξωθεν Πειραστής μεθοδεύει καί σχεδιάζει τήν ἀκύρωση αὐτῆς τῆς προοπτικῆς μέ δύο ἄριστα στημένες παγίδες, τήν ἐκκοσμίκευση καί τόν συγκρητισμό, τίς ὁποῖες δέν φαίνεται νά ἀντιλαμβάνονται οἱ τά πρῶτα φέροντες τῶν Ὀρθοδόξων ἡγετῶν, γιά πρώτη δέ φορά καί ὁ προκαθήμενος τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας. Ἀντί νά προχωρήσουμε σέ ἐσωτερική καί πνευματική ἀναγέννηση καί κάθαρση, ἰδιαίτερα στό σῶμα τῶν ποιμένων καί διδασκάλων τοῦ Εὐαγγελίου, ἐπιδιδόμαστε σέ ἀνώφελες λειτουργικές ἀνανεώσεις καί ἐκσυγχρονισμούς, σέ συμπόρευση μέ κοσμικές νοοτροπίες, σέ ταύτιση Ἐκκλησί­ας καί κόσμου, γιά νά φαινόμαστε ἀρεστοί καί προοδευτικοί. Tό ἅλας ἔχει μωρανθῆ καί δέν μπορεῖ νά προφυλάξει ἀπό τήν ἠθική σήψη καί ἐξαχρείωση. Tό μεγαλύτερο ἐσωτερικό πρόβλημα τῆς ποιμαίνουσας Ἐκκλησίας εἶναι τό ἠθικό ποιόν μεγάλης μερίδος κληρικῶν, πού ζοῦν πολυτελῶς καί σαρκικῶς, τοποθετημένοι σέ ἐπιτελικές καί ἐξέχουσες θέσεις. 

Ἐτρόμαξε ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Θεολόγος μετά τήν χειροτονία του, ὅταν διεπίστωσε ὅτι πολλοί κληρικοί πού δέν ἦσαν ἄξιοι οὔτε στά προπύλαια τοῦ ναοῦ νά στέκονται, μετανοοῦντες καί προσκλαίοντες, ἐκύκλωναν τήν Ἁγία Tράπεζα ἀμετανόητοι καί ἀκάθαρτοι. Ἐτράπη εἰς φυγήν, τά παράτησε καί ἔφυγε, γιά νά μήν εἶναι συγκοινωνός καί συμμέτοχος τῆς ἀκαθαρσίας. Ἔγραψε τόν περίφημο Ἀπολογητικό Λόγο τῆς Εἰς Πόντον φυγῆς, ὅπου μεταξύ ἄλλων λέγει καί τό περίφημο ἐκεῖνο «καθαρθῆναι δεῖ πρῶτον, εἶτα καθᾶραι, φωτισθῆναι καί οὕτω φωτίσαι». Ἀξίζουν θερμά συγχαρητήρια στόν ὁμότιμο καθηγητή τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν κ. Ἰωάννη Κορναράκη, ὁ ὁποῖος μέ γνήσιο πατερικό φρόνη­μα καί παραδειγμα­τική παρρησία ἔθιξε ἀπό τίς στῆλες τοῦ «Ὀρθοδόξου Tύπου» τό πρωταρχικῆς σπουδαιότητος πνευματικό καί ποιμαντικό αὐτό θέμα. Tώρα ὅμως κανείς δέν φεύγει πρό τοῦ ὕψους καί τῶν εὐθυνῶν τῆς ἱερωσύνης· παραμένουν στίς καλά ἀμειβόμενες θέσεις τους, ἀλληλολιβανιζόμενοι, φθείροντες καί φθειρόμενοι.

Mέ τέτοιους κληρικούς δέν μπορεῖ ἡ Ἐκκλησία νά ἀνταποκριθεῖ στίς ἀπαιτήσεις τοῦ Εὐαγγελισμοῦ καί τῆς ἱεραποστολῆς, ὅπως ἐπιτυχῶς τό ἔκανε ἐπί αἰῶνες μέ μοναχούς ἱεραποστόλους καί ἀσκητάς ἐπισκόπους. Mπορεῖ ἁπλῶς νά συνδιασκέπτεται, νά συμπρογραμματίζει καί νά συμπροσεύχεται μέ τούς ὁμοίας νοοτροπίας Παπικούς καί Προτεστάντες σέ διάφορα οἰκουμενιστικά συνέδρια, ὅπου προωθεῖται ὁ διαθρησκειακός καί διαχριστιανικός συγκρητισμός, ἡ δεύτερη μεγάλη παγίδα τοῦ Πονηροῦ, ὅπως τό 14ο Συνέδριο Ἱεραποστολῆς καί Εὐαγγελι-σμοῦ τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν, πού μέ καύχηση παρουσίασε ὁ ἀρχιεπίσκοπος πώς θά τό φιλοξενήσει στήν Ἀθήνα ἀπό 9 ἕως 16 Mαΐου μέσα στήν ἐξωτερικά ἀναστάσιμη, ἀλλά οὐσιαστικά πένθιμη καί σταυρώσιμη ἀτμόσφαιρα, λόγῳ τοῦ νέου αὐτοῦ μεγάλου, μεγαλύτερου ὀλισθήματος ἀπό ἐκεῖνο τῆς ἐπισκέψεως τοῦ πάπα τόν Mάϊο πάλι, τοῦ 2001. Στό νέο αὐτό πρωτοφανές καί ἀπαράδεκτο ἐγχείρημα θά ἀναφερθοῦμε προσεχῶς. Προλαβαίνουμε πάντως νά ποῦμε, ὅπως γράψαμε καί γιά τόν πάπα, ὅτι δέν φιλοξενεῖ τό παναιρετικό αὐτό Συνέδριο ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, γιατί στήν Ἐκκλησία ἀνήκουμε ὅλοι, ἀνήκουν καί οἱ Ἅγιοι τῆς Θριαμβεύουσας Ἐκκλησίας πού ἀγωνίσθηκαν ἐναντίον τοῦ Παπισμοῦ καί τοῦ Λουθηροκαλβινισμοῦ, ἀνήκει πρό παντός ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος, πού δέν διεξεδίκησε ταπεινῶς γιά τόν ἑαυτό της τήν ἱερωσύνη, ὅπως οἱ ἐπισκοπίνες καί οἱ παπαδίνες τῶν Προτεσταντῶν, μέ τίςὁποῖες θά συμπαρακάθεται καί θά συμπροεδρεύει πιθανῶς ὁ ἀρχιεπίσκοπος, ἀσεβώντας πρός τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο, τήν ὁποία βλασφημοῦν καί ὑποτιμοῦν οἱ Προτεστάντες. Ἀνήκουν οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι καί οἱ Ἅγιοι Πατέρες πού καταδίκασαν μέ αὐστηρότητα τόν Σοδομιτισμό, τήν ὁμοφυλοφιλία, πού τήν εὐλογοῦν τώρα οἱ Προτεστάντες μέ τήν ἱερολόγηση τοῦ γάμου τῶν ὁμοφυλοφίλων, ἀνατρέποντες ἐκ βάθρων καί μόνον μέ αὐτήν τους τήν πλάνη, τό Εὐαγγέλιο τοῦ Xριστοῦ, ἀνάμεσα στίς πολλές ἄλλες πλάνες καί αἱρέσεις τους. Θά ἀπουσιάζουν ὅλοι, εἶναι ἀδύνατον νά εἶναι παρόντες. Θά εἶναι μόνος ὁ ἀρχιεπίσκοπος καί οἱ περί αὐτόν. Ἡ ἀληθής Ἐκκλησία θά εὔχεται καί θά προσεύχεται μυστικά ἡ ζημιά νά εἶναι μικρή καί ἰάσιμη. Mακάρι νά εὑρίσκοντο καί πάλι ὁμολογητές ἐπίσκοποι, κληρικοί καί μοναχοί, γιά νά ματαιώσουν τήν νέα αὐτή μόλυνση τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ βίου, νά ἀποτρέψουν τό δεύτερο, μετά τό παπικό, τσουνάμι τοῦ μεταλλαγμένου καί νοθευμένου Xριστιανισμοῦ.

Wednesday, April 17, 2013

ΚΥΝΗΓΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΒΑΤΡΑΧΟ...


ΚΥΝΗΓΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΒΑΤΡΑΧΟ..ΣΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΝΗΨΕΩΣ

Του Καθηγητή Ιωάννη Κορναράκη    
=====

1. Ο πονηρός βάτραχος της Κλίμακος του οσίου Ιωάννου του Σιναΐτου.

Ο όσιος Ιωάννης, συγγραφέας της Κλίμακος μας δίνει μία θαυμάσια εικόνα της συμπεριφοράς και της δράσεως του πονηρού λογισμού στον ανθρώπινο νου:

«Μερικές φορές, καθώς αντλούσαμε νερό από τις πηγές, αντλήσαμε μαζί με αυτό, χωρίς να το καταλάβουμε, και έναν βάτραχο. 

Παρόμοια πολλές φορές καθώς καλλιεργούμε τις αρετές, υπηρετούμε και τις κακίες που χωρίς να φαίνονται είναι συμπεπλεγμένες μαζί τους. 

Επί παραδείγματι, με τη φιλοξενία συμπλέκεται η γαστριμαργία, με την αγάπη η πορνεία…με τη φρόνηση η πονηρία, με την πραότητα η υπουλότης και η νωθρότης και η οκνηρία και η αντιλογία και η ιδιορρυθμία και η ανυπακοή. 

Με την σιωπή η διδασκαλική υπεροψία. Σε όλα αυτά ακολουθεί ωσάν κοινό κολλύριο η μάλλον δηλητήριο, η κενοδοξία».

***

Σύμφωνα με το κείμενο αυτό του οσίου Ιωάννου της Κλίμακας, το πρόβλημα της θεοφιλούς κατακτήσεως της νήψεως, της κορυφαίας αυτής αρετής της ορθοδόξου βιοτής, εντοπίζεται στην δυνατότητα του πνευματικού αγωνιστού, του πιστού, να αντιλαμβάνεται την παρουσία και τις κινήσεις στο νου του του απεχθούς αυτού βατράχου και να εξουδετερώνει έγκαιρα την κακοποιό, εις βάρος του αγιασμού του, δραστηριότητά του.

Όσο περισσότερο καθαίρεται από τα πάθη ο πνευματικός αγωνιστής, τόσο καθαρότερα μπορεί να αντιλαμβάνεται στο νου του την παρουσία του πονηρού βατράχου.

Επομένως το κυνηγητό του βατράχου, στο οποίο αποδύεται ο εν λόγω αγωνιστής, συμπίπτει με την κάθαρση του νου, επειδή η παθογένεση των πονηρών λογισμών στην ανθρώπινη ψυχή δημιουργείται και εμπεδώνεται, ως τρόπος προσωπικής ζωής, από τον επιδέξιο και ακοίμητο μάστορα και τεχνίτη της δημιουργίας των παθών, τον δαιμονικό λογισμό, από την χορεία των πνευμάτων της πονηρίας, τα οποία ακούραστα κυκλώνουν συνεχώς τον ανθρώπινο νου.


Κυνηγώντας λοιπόν τον βάτραχο, τον πονηρό λογισμό, ο πνευματικός αγωνιστής κάνει ουσιαστικά βήματα προς την καθαρότητα του νου για την κατάκτηση της νήψεως.

Προλαμβάνει έτσι τον σκοτασμό του νου, την καταλυτική αιχμαλωσία και υποδούλωσή του στην κυριαρχία των παθών.

(Συνεχίζεται)

ΠΗΓΗ:

Πεμπτουσία,

Αγία Ζώνη

Tuesday, March 13, 2012

Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΩΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΣ ΚΑΙ ΝΕΟΒΑΡΛΑΑΜΙΤΗΣ ΚΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΟΡΟΥ "ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΗ" ΘΕΟΛΟΓΙΑ





Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΩΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΣ ΚΑΙ ΝΕΟΒΑΡΛΑΑΜΙΤΗΣ ΚΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΟΡΟΥ “ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΗ” ΘΕΟΛΟΓΙΑ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου
====

Αποκαλυπτικά είναι όσα αναφέρει ο Ομότιμος Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Ιωάννης Κορναράκης αναφορικά με τις “επιδόσεις” του αείμνηστου Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου στον Οικουμενισμό και το Νεοβαρλααμισμό.

Οπως πολύ σωστά αναφέρει ο κ. Καθηγητής, ο αείμνηστος Χριστόδουλος ήταν όχι απλά Οικουμενιστής, αλλά ακραίος Οικουμενιστής.

Δεν έφερε απλώς τον Πάπα στην Αθήνα - πριν ακόμη τον καλωσορίσει ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος στην Κωνσταντινούπολη! - αλλά και συμμετείχε στον οικουμενιστικό καρνάβαλο του καθαιρετέου Αρχιεπισκόπου Αυστραλίας κ. Στυλιανού, όπου και συμπροσευχήθηκε όχι μόνον με Παπικούς, Προτεστάντες και αλλόθρησκους αλλά και με Σαμανιστές μάγους.

Αλλά πέραν των οικουμενιστικών κατορθωμάτων του ο αείμνηστος Χριστόδουλος ήταν ο πρωτοπόρος Νεοβαρλααμίτης επίσκοπος της Εκκλησίας μας.

ΠΡΟΣΟΧΗ! Η “ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ” ΕΙΝΑΙ ΕΚΦΡΑΣΗ ΤΗΣ "ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΗΣ" ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ
__________

Το άρθρο του κ. Κορναράκη μας αποκαλύπτει ότι ΔΕΝ έγινε απλά προσπάθεια μεταγλώττισης των κειμένων για ποιμαντικούς λόγους - όπως αφελώς ορισμένοι, ψευδώς άλλοι - αφήνουν να νοηθεί, ΑΛΛΑ για να αποδεσμευθεί η Εκκλησία από το “κοσμοείδωλο” του Βυζαντίου.

Ουδεμία υποψία στους “μεταπατερικούς” της εκπρόσωπους ότι η Βυζαντινή Εικόνα, η Βυζαντινή Μουσική, η Βυζαντινή αρχιτεκτονική, οι Κανόνες των Οικουμενικών Συνόδων, εκφράζουν το δόγμα της Εκκλησίας και ότι η προσπάθεια να αντικατασταθούν αναπόφευκτα θα οδηγήσει σε παρερμηνείες, διαστρεβλώσεις και παραμόρφωση της πίστης της Εκκλησίας.

Δεν είναι δυνατόν να εγκεντρισθούν νέες μορφές τέχνης, εικαστικής έκφρασης κτλ. στην Εκκλησία;

Ασφαλώς και είναι δυνατόν.

Και έγιναν άλλωστε στη ζωή της Εκκλησίας, από Αγίους ανθρώπους και όχι από κληρικούς και λαικούς θεολόγους με αλλοτριωμένη ορθόδοξη συνείδηση - όπως καλή ώρα η των “μεταπατερικών” θεολόγων - αλλά έγιναν για τη σωτηρία του ανθρώπου ΟΧΙ για να εκφράσουν το “μεταπατερικό” φρόνημα των επίδοξων μεταρρυθμιστών.

ΚΑΤΕΞΟΧΗΝ “ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΟΙ” ΘΕΟΛΟΓΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΓΟΥΡΙΔΙΚΟΙ "ΜΕΤΑΝΕΩΤΕΡΙΚΟΙ" ΘΕΟΛΟΓΟΙ
____________

Οπως αποκαλυπτικά αναφέρει ο κ. Κορναράκης η πρόταση για τη λεγόνενη “λειτουργική αναγέννηση” φέρει τη σφραγίδα των γνωστών Αγουριδικών της Θεολογικής Σχολής Θεσσαλονίκης, οι οποίοι - ΠΟΛΛΗ ΠΡΟΣΟΧΗ ΕΔΩ - είναι και οι κατεξοχήν “μεταπατερικοί” θεολόγοι.

Οι “καρχαρίες”, όχι η “μαρίδα” της “μεταπατερικότητας”.

Οχι η Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών του Βόλου που διευθύνεται από μετριότητες σπιθαμιαίου θεολογικού αναστήματος.

Οσοι θεωρούν την Ακαδημία ΤΟ κέντρο της “μεταπατερικής” Θεολογίας και ΟΧΙ τη Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης, (που τώρα αποκτά γερά πλοκάμια και στη Θεολογική Σχολή Αθηνών), χτυπούν το σαμάρι και ΟΧΙ το γάιδαρο.

Και εδώ ΠΡΟΣΟΧΗ μεγάλη.!

Ολοι οι Θεολόγοι που θεολογούν παρά, εκτός και ενάντια στους Αγίους Πατέρες είναι “μεταπατερικοί” τρόπο τινά θεολόγοι.

Ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Περγάμου Ιωάννης (Ζηζιούλας), ο κ. Γιανναράς ιδιαίτερα με την περί προσώπου θεολογία τους και άλλοι είναι κατά κάποια έννοια “μεταπατερικοί” Θεολόγοι.

ΟΧΙ όμως με την αυστηρή έννοια του όρου.

“Μεταπατερικοί θεολόγοι” ως εκφραστές της “μετανεωτερικότητας” στη θεολογία ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ είναι τα γεννήματα της Θεολογικής έχιδνας που ακούγετο στο όνομα Σάββας Αγουρίδης, (ο αείμνηστος Ρωμανίδης τον αποκαλούσε "κακό δαίμονα" της Νεοελληνικής Θεολογίας"), τουτέστιν οι σημερινοί σχολάρχες του Θεολογικού Τμήματος της Θεολογικής Σχολής Θεσσαλονίκης, οι εκπρόσωποι της στοχαστικής θεολογίας των Ρώσων θεολόγων της διασποράς λ.χ. ο π. Βασίλειος Θερμός, η “Συναξιακή” κλίκα και βεβαίως οι “Ακαδημαικοί” του Βόλου

Τρία σημεία αναφορικά με τον αείμνηστο Χριστόδουλο:

“ΔΕΝ ΜΑΣ ΛΕΙΠΕΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ”
_________

ΔΕΝ μας λείπει ο Χριστόδουλος. Αυτό θα το δείξουμε, συν Θεώ, στη συνέχεια όταν - συν Θεώ - θα επιχειρήσουμε συστηματική αναίρεση της Παποκαισαρικής πλάνης που εκφράζει απροκάλυπτα - λόγω και έργω - ο σεβαστός μας π. Βασίλειος Βολουδάκης.

Η ΜΕΤΑΓΛΩΤΤΙΣΗ ΤΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΛΑΤΡΕΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΡΠΟΣ ΝΕΟΒΑΡΛΑΑΜΙΚΟΥ ΦΡΟΝΗΜΑΤΟΣ
_________

Η μεταγλώττιση των λειτουργικών κειμένων ΔΕΝ είναι καρπός της ποιμαντικής ανησυχίας ορισμένων κληρικών και λαικών.

Εστω και αν μεταξύ των υποστηρικτών της υπάρχουν ορισμένοι που βλέπουν τη μεταγλώττιση απλά ως ποιμαντική ανάγκη, αυτοί που σχεδίασαν τη “λειτουργική αναγέννηση” τουτέστιν ο κ. Πέτρος Βασιλειάδης και οι Αγουριδικοί ομοιδεάτες του και ο αείμνηστος Χριστόδουλος είχαν ΣΑΦΩΣ υπόψη - και έχουν συντάξει σχετικά κείμενα - με τα οποία καθιστούν σαφές ότι βλέπουν τη μεταγλώττιση ως “μεταπατερική” και "μετανεωτερική" θεώρηση της Θείας λατρείας.

Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΩΣ ΑΚΡΑΙΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΣ
_________

Ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος κακώς θεωρείται κατ’ επιφάνεια οικουμενιστής από ορισμένους.

Κακώς εντοπίζεται το οικουμενιστικό του στίγμα αποκλειστικά στον ανταγωνισμό του προς το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως.

Στην πραγματικότητα υπήρξε ένας από τους πιο συνειδητούς οικουμενιστές ιεράρχες που γνώρισε η Εκκλησία.

Προσκάλεσε τον Πάπα στη Αθήνα - με δόλιο τρόπο - όπως ο ίδιος ομολόγησε. Συμπροσευχήθηκε μαζί του, έδωσε την άδεια στο ΠΣΕ για πρώτη φορά να οργανώσει στην Ελλάδα συνέδριο και συμμετείχε στο βδέλυγμα της ερημώσεως στην Καμπέρα, που διοργάνωσε ο τότε Πρόεδρος της επιτροπής του Διαλόγου Ορθοδόξων και Παπικών καθαιρετέος Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας κ. Στυλιανός.

Παραθέτουμε στη συνέχεια απόσπασμα του άρθρου του κ. Ιωάννη Κορναράκη, που μα έδωσε αφορμή για τη σύνταξη του πιο πάνω σχολίου.

*****

O Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος – ἀκραῖος οἰκουμενιστής– συνέπλευσε μὲ τὸν Πατριάρχη στὰ ἀνοίγματα πρὸς τοὺς οἰκουμενιστικοὺς χώρους. Ἔφερε καὶ αὐτός, πρὶν ἀπὸ τὸν Πατριάρχη, τὸν Πάπα στὴν Ἀθήνα, καὶ πανηγύρισε τὸ γεγονὸς μὲ φιέστες καὶ ἐκδηλώσεις μειοδοσίας τῆς Ὀρθοδοξίας.

Λίγο πρὶν ἔλθει ὁ Πάπας στὴν Ἀθήνα, καὶ ἀφοῦ εἶχε ὀργανώσει τὰ πάντα γιὰ τὴν ὑποδοχή του, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἐκάλεσε τέσσερεις ὁμοτίμους καθηγητὲς Πανεπιστημίου –μεταξὺ αὐτῶν καὶ τὸν ὑπογράφοντα τὸ παρόν– γιὰ νὰ τὸν βοηθήσουν νὰ συντάξει τὰ σχετικὰ κείμενα ποὺ θὰ διάβαζε ἐνώπιον τοῦ Πάπα, οὕτως ὥστε αὐτὰ νὰ ἔχουν ἀκραιφνῶς ὀρθόδοξο χαρακτῆρα. Ὡστόσο, προσωπικῶς διαπίστωσα ὅτι, τὰ συγκεκριμένα κείμενα ἀνεγνώσθησαν ἐνώπιον τοῦ Πάπα χωρὶς τὶς διορθώσεις μας.

Τὸ 2003, δύο χρόνια μετὰ τὸν ἐρχομὸ τοῦ Πάπα, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος εἰσηγήθηκε τὸν νεωτερισμὸ τῆς «Λειτουργικῆς Ἀναγέννησης» τῆς Ἐκκλησίας. Τὸ θεολογικὸ ὑπόβαθρο τῆς Ἀναγεννήσεως ποὺ εἶχε στὸ μυαλό του, δημοσιεύθηκε τὸ ἴδιο ἔτος, στὸ περιοδικὸ ΕΚΚΛΗΣΙΑ7, ὡς συνοδικὸ κείμενο, γραμμένο ἀπὸ καθηγητὲς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Α.Π. Θεσσαλονίκης. Τὸ κείμενο αὐτὸ ἀποτυπώνει, μὲ γνώμονα τὴν ἀρχὴ τῆς μετανεωτερικότητος, τὶς σαρωτικὲς ἀλλαγές ποὺ ἔπρεπε νὰ γίνουν γιὰ νὰ ὁλοκληρωθεῖ ἡ «Λειτουργικὴ Ἀναγέννηση» τῆς Ἐκκλησίας.

Ἀπὸ τὶς προτεινόμενες αὐτὲς ἀλλαγές, ἀναφέρουμε δύο:
α) Λόγῳ τῶν προόδων τῶν ἀνθρωπιστικῶν καὶ κοινωνικῶν ἐπιστημῶν, θὰ πρέπει νὰ ἐπαναπροσδιορίζεται ἡ ταυτότητα τῆς Ἐκκλησίας, προκειμένου νὰ συμπορευόμαστε μὲ αὐτὲς τὶς προόδους καὶ τὶς πολιτιστικὲς ἐξελίξεις.
β) Γιὰ τοὺς ἰδίους λόγους, θὰ πρέπει νὰ ἐπαναπροσδιορίζεται συνεχῶς καὶ τὸ Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Ἡ πλατύτερη ἐπαναδιατύπωση τοῦ μυστηρίου αὐτοῦ –προταθεῖσα καὶ σὲ ἄλλο κείμενο τοῦ ἰδίου, σὲ ἐπετηρίδα τῆς Σχολῆς– ἐξηγεῖ ὅτι, στὸ μυστήριο αὐτό, δὲν προσερχόμαστε γιὰ νὰ γίνουμε ἅγιοι, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἀποκτήσουμε πνεῦμα ἀλληλεγγύης μεταξύ μας (στὸ πνεῦμα τῆς παγκοσμιοποιήσεως), γιὰ νὰ φθάσουμε στὰ ἔσχατα!!!

Ἐπειδή, ὅμως, ἡ ταυτότητα τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὸ Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας εἶναι ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός, τὸ συνοδικὸ αὐτὸ κείμενο πρότεινε, κατ’ οὐσίαν, τὸν διαρκῆ ἐπαναπροσδιορισμὸ τοῦ Ἰδίου τοῦ Χριστοῦ!!!

Εἶναι περίεργο ὅτι, κανεὶς Ἐπίσκοπος δὲν παρουσιάσθηκε γιὰ νὰ τὸ στηλιτεύσει. Οὔτε ἡ Διαρκὴς Ἱ. Σύνοδος ἔδωσε σημασία στὸ ὀκτασέλιδο Ὑπόμνημα τοῦ ὑπογράφοντος, τὸ ὁποῖο παραδόθηκε νομίμως σὲ ὅλα τὰ μέλη τῆς Συνόδου τῆς ἐποχῆς ἐκείνης.