ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ Δ΄

ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ

Δ΄

Των Αγιορειτών πατέρων της Ρουμανικής Σκήτης του Τιμίου Προδρόμου

=====

Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι Οἰκουμενική,  καί ὄχι οἰκουμενιστική, καί γι'αὐτόν τόν λόγο περιμένουμε ἀπό τά μέλη της νά ἐφαρμόζουν καί νά κηρύττουν τήν Ὀρθοδοξία σέ ὅλη τήν κτίση, φέρνοντας πολλούς ἀνθρώπους στήν Κιβωτό τῆς Σωτηρίας, πού εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία, καθῶς ὀμολογοῦμε στό Σύμβολο τῆς Πίστεως Νικαίας-Κων/πόλεως. Γι' αὐτόν τόν λόγο ἀποστασιοποιούμαστε ἀπό τίς θέσεις ὅλων ἐκείνων, πού διδάσκουν καί ἐφαρμόζουν τίς προαναφερθεῖσες αἱρέσεις, εἴτε διατυπωμένες σέ πανορθόδοξες καί τοπικές συνόδους, εἴτε διακηρυγμένες ἀπό πατριάρχες, ἱεράρχες, ἱερεῖς, διακόνους, ὑποδιακόνους, ἀναγνῶστες, μοναχούς, μοναχές ἤ ἁπλούς πιστούς. 

Eπιπλήττουμε  ἐκείνους πού δέν προσπαθοῦν νά διορθώσουν τούς ἀδελφούς τους, οἱ ὁποῖοι ἔπεσαν στήν οἰκουμενιστική πλάνη, υἱοθετώντας μιά παθητική, ἐφησυχαστική καί σιωπηλή στάση, τήν ὁποία ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς βλέπει ὡς τό τρίτο εἶδος ἀθεΐας, μετά τόν ἀθεϊσμό καί τήν αἵρεση.

Εὐχόμαστε ὑπέρ τῆς παρά τοῦ ἐν Τριάδι δοξαζομένου καί προσκυνουμένου Θεοῦ βοηθείας! Ἀμήν.

ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ Γ΄

Παρακαλώ θερμά τους καλούς αναγνώστες να διαβάσουν προσεκτικά το πιο κάτω περιεκτικό κείμενο, που συνοψίζει με πολλή ακρίβεια και θεολογική συγκρότηση, τους λόγους για τους οποίους ένας ορθόδοξος χριστιανός δεν μπορεί να αποδεχτεί τον Οικουμενισμό.

Οι συντάκτες του κειμένου προσφέρουν μοναδική υπηρεσία στον αντιοικουμενιστικό αγώνα.

Θερμά τους ευχαριστούμε.

ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ

Γ΄

Των Αγιορειτών πατέρων της Ρουμανικής Σκήτης του Τιμίου Προδρόμου

=====

Ἀποκηρύττουμε ὡς αίρεση καί ἀπορρίπτουμε  τόν Οἰκουμενισμό ὑπό ὅλες τίς μορφές του: 

1.) τήν παρουσία τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν στό λεγόμενο «Παγκόσμιο Συμβούλιο τῶν Ἐκκλησιῶν»,

2.) τήν αἵρεση, κατά τήν ὁποία ἡ Ὀρθοδοξία ἀποτελεῖ μόνο ἕνα μέρος τῆς Ἐκκλησίας,

3.) τήν αἵρεση, κατά τήν ὁποία ὅλες οἱ χριστιανικές ὁμολογίες εἶναι κλάδοι τῆς Μιᾶς Ἐκκλησίας,

4.) τήν αἵρεση, κατά τήν ὁποία ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι μία Ἐκκλησία μεταξύ πολλῶν ἄλλων «οἰκογενειῶν Ἐκκλησιῶν», οἱ ὁποῖες ἀποτελοῦν μαζί τήν Μία Ἐκκλησία,

5.) τήν αἵρεση, κατά τήν ὁποία ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας ἔχει ἀπολεσθεῖ. Ἡ Ἐκκλησία, σύμφωνα μέ τήν ὀρθόδοξη διδασκαλία, εἶναι Μία καί Μοναδική, ἐπειδή ἡ Κεφαλή της εἶναι Μία, ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός. Ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας ἐκφράζεται διά τῆς ἑνότητος τῆς πίστεως,  τῆς λατρείας καί τῆς διοικήσεως καί διά τῆς ὑπακοῆς τῶν πιστῶν στήν ἱεραρχία της, ἐφ’ὅσον ἡ ἱεραρχία διατηρεῖ τήν ἑνότητα τῆς πίστεως.

6.) τήν αἵρεση, κατά τήν ὁποία ἡ Ἐκκλησία εἶναι «διηρημένη σέ χριστιανικές ὁμολογίες», καί ὅτι τώρα ἐμεῖς, ὡς δῆθεν «νέοι πατέρες», θά πρέπει νά «ἐπανεύρουμε τήν ἑνότητά της» διά τοῦ «δογματικοῦ μινιμαλισμοῦ», μέ τό νά ἀποδεχτοῦμε δηλ. ὡς βάση τῆς ἑνώσεως τῶν ὀρθοδόξων μέ τίς αἱρέσεις μία μινιμαλιστική πίστη, δηλ. μόνο τήν πίστη στήν Ἁγία Τριάδα καί στόν Ἰησοῦ Χριστό ὡς Σεσαρκωμένο Θεό καί Σωτήρα, παραβλέποντας ὅλα τά ὑπόλοιπα δόγματα τῆς Ἐκκλησίας, συμπεριλαμβανομένης τῆς μυστηριακῆς ἱερωσύνης, τῶν ἱερῶν εἰκόνων, τῆς ἀκτίστου Χάριτος, τῆς τιμητικῆς προσκυνήσεως  τῶν Ἁγίων κλπ.

7.) τήν αἵρεση, κατά τήν ὁποία ὑπάρχει μία «ἀόρατη ἑνότητα» τῆς Ἐκκλησίας, μέσω τῆς κοινῆς πίστεως στήν Ἁγία Τριάδα καί στόν Ἰησοῦ Χριστό, ὡς Κύριο καί Σωτήρα, καί ὅτι αὐτήν (τήν «ἀόρατη ἑνότητα») θά ἀκολουθήσει μία «ὁρατή ἑνότητα», ἡ ὁποία θά ἐκπληρωθεῖ διά τῆς ἑνώσεως τῶν «ὁμολογιῶν» (ἑνότης ἐν τῆ ποικιλία τῶν δογμάτων καί παραδόσεων).

8.) τήν αἵρεση, κατά τήν ὁποία ἀρκεῖ νά πιστεύει κανείς στήν Ἁγία Τριάδα καί στόν Κύριο Ἰησοῦ, ὡς Θεό καί Σωτήρα, γιά νά ἀνήκει στήν Ἐκκλησία. Δηλ. ἡ Ἐκκλησία θεωρεῖται ὡς σύναξη ὅλων τῶν χριστιανικῶν «ὁμολογιῶν».

9.) τήν αἵρεση, σύμφωνα μέ τήν ὁποία ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καί ἡ αἵρεση τοῦ Παπισμοῦ εἶναι «ἀδελφές ἐκκλησίες» καί «οἱ δύο πνεύμονες», μέ τούς ὁποίους ἀναπνέει ἡ Μία Ἐκκλησία.

10.) τήν αἵρεση, σύμφωνα μέ τήν ὁποία μεταξύ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί τῆς αἱρέσεως τοῦ Παπισμοῦ δέν ὑπάρχει καμία δογματική διαφορά, ὑποστηρίζοντας ὅτι ἡ μόνη διαφορά εἶναι τό παγκόσμιο πρωτεῖο ἐξουσίας τοῦ «πάπα» Ρώμης ἐπί τῆς Καθόλου Ἐκκλησίας. 

11.) τίς ἀνορθόδοξες συμφωνίες, τίς ὁποῖες ὑπέγραψαν οἱ ἐκπρόσωποι τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν στό πλαίσιο τοῦ διαχριστιανικοῦ διαλόγου. Στό σημεῖο αὐτό θέλουμε νά τονίσουμε ὅτι δέν εἴμαστε ἐναντίον τοῦ διαλόγου, μέ τήν προϋπόθεση, ὅμως, ὅτι αὐτός διεξάγεται μέ ὀρθόδοξες βάσεις καί ἔχει ὡς σκοπό τήν ἐπιστροφή τῶν αἱρετικῶν στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία διά τῆς κατηχήσεως, τῆς ἀποκηρύξεως τῆς αἱρέσεώς τους καί τῶν ἱερῶν μυστηρίων τοῦ Βαπτίσματος, τοῦ Χρίσματος καί τῆς Θείας Εὐχαριστίας.

12.) τήν συμφωνία τοῦ Μπαλαμάντ, βάσει τῆς ὁποίας οἱ ἐκπρόσωποι τῶν Τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν ἀποδέχτηκαν ἕνα νέο εἶδος Οὐνίας καί ἀναγνώρισαν τά ψευδῆ Μυστήρια τῶν αἱρετικῶν Παπικῶν. Ἡ ἐν λόγω συμφωνία ἀπορρίφθηκε ἀπό τούς ἐκπρόσωπους τῶν Τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, πού συνῆλθαν στή Baltimore τό 2000.

13.) τήν αἵρεση, κατά τήν ὁποία ἡ αἵρεση τοῦ Filioque (ἡ ἐκπόρευση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος «καί ἀπό τόν Υἱό») εἶναι μόνο μία ἁπλή  παρεξήγηση ὅρων, καί ὄχι μία ἀλλοίωση τοῦ δόγματος τῆς Ἁγίας Τριάδος, τό ὁποῖο μᾶς ἀπεκάλυψε ὁ ἴδιος ὁ Θεός διά τοῦ σεσαρκωμένου Υἱοῦ του, τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ

14.) τήν λεγομένη «ἄρση τῶν ἀναθεμάτων» μεταξύ Ὀρθοδόξων καί Παπικῶν, ἀλλά καί τῶν μονοφυσιτῶν, μονοθελητῶν καί μονοενεργητῶν, τά ὁποία ἀπήγγειλαν οἱ Ἅγιες καί Οἰκουμενικές Σύνοδοι. Σύμφωνα μέ την ὀρθόδοξη διδασκαλία, ἕνα δογματικό ἀνάθεμα δέν ἀκυρώνεται κατά μαγικό τρόπο, ἄν δέν ἐκλείψουν πρῶτα οἱ λόγοι του ἀναθεματισμοῦ.

15.) τήν αἵρεση, κατά τήν ὁποία ὑπάρχει σωτήρια Χάρις καί ἐκτός τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί ὅτι ὑπάρχει ἔγκυρο βάπτισμα καί ἐνεργοῦσα Χάρις τῆς ἱερωσύνης καί ἐκτός τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ὅμως, καθώς εἶναι γνωστόν, ἡ ἁπλή ἱστορική καί τυπική ὕπαρξη μιᾶς διαδοχῆς ἀπό τούς Ἀποστόλους ἕως σήμερα καί ἡ ἁπλή ἐκφώνηση μιᾶς φόρμουλας τῆς Ἁγίας Τριάδος δέν ἐπικυρώνει τά «μυστήρια» τῶν αἱρετικῶν.

16.) τήν αἵρεση, κατά τήν ὁποία δέν εἶναι δυνατόν οἱ Ἅγιοι καί Θεοφόροι Πατέρες νά εἶναι ἐπίκαιροι στίς ἡμέρες μας, ἡ ὁποία (αἵρεση) ἀρνεῖται στήν οὐσία τήν παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στούς Ἁγίους καί Θεοφόρους Πατέρες τῶν Ἁγίων καί Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί, ἀκολούθως, τήν ἴδια τήν συνέχεια τῆς ὑπάρξεως τῆς Ἐκκλησίας ὡς Θεανθρωπίνου θεσμοῦ. 

17.) τήν αἵρεση, ἡ ὁποία ἰσχυρίζεται ὅτι δέν γνωρίζουμε ποιά εἶναι τά ὅρια μεταξύ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί τῆς αἱρέσεως, σύμφωνα μέ τήν ὁποία ὅλη ἡ ἀνθρωπότης εἶναι ἐνσωματωμένη σέ μία «ἀόρατη Ἐκκλησία». Κατά τήν ὀρθόδοξη διδασκαλία, ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ ἱστορική, ὁρατή Ἐκκλησία, ἡ ὁποία κατέχει τήν ἀποστολική διαδοχή καί διατηρεῖ τήν Ὀρθή Πίστη, δηλ. τά δόγματα, τά ὁποία διατυπώθηκαν στίς Ἅγιες καί Οἰκουμενικές Συνόδους, καί τά ἀναθέματα, πού ὁριοθετοῦν τήν δογματική Ἀλήθεια ἀπό τό αἱρετικό ψέμα, καί τήν μεταδίδει ἕως συντελείας τῶν αἰώνων. Αὐτή ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη.

18.) τήν αἵρεση, σύμφωνα μέ τήν ὁποία καί οἱ αἱρετικοί ἐνσωματώνονται κατά κάποιο τρόπο στήν Ἐκκλησία.

19.) τήν μετατροπή τῆς οἰκονομίας σέ δόγμα καί κανόνα. Σύμφωνα μέ τήν ὀρθόδοξη διδασκαλία, ἡ οἰκονομία εἶναι ἡ πρός καιρόν παρέκκλιση ἀπό τήν ἀκρίβεια, τόν κανόνα τῆς πίστεως, λόγω τῶν ἀνθρωπίνων ἀδυναμιῶν σέ ἐξαιρετικές περιστάσεις, ἔχοντας ὡς σκοπό τήν ἐπιστροφή τῶν ἀνθρώπων στήν ὀρθή πίστη, παρά τά ἀντικειμενικά ἐμπόδια. Ἡ οἰκονομία ἐφαρμόζεται μόνο σέ ἐξαιρετικές περιπτώσεις, προκειμένου νά ἐκπληρωθεῖ ἕνας καλός σκοπός σέ δυσμενεῖς καταστάσεις. Ἐφόσον, ὅμως, ἐκλείψουν οἱ ἐξαιρετικές περιστάσεις, ἡ συνέχιση τῆς ἐφαρμογῆς τῆς οἰκονομίας διασαλεύει καί καταστρατηγεῖ τήν κανονική τάξη, καί μ' αὐτόν τόν τρόπο δέν συνιστᾶ σοφή προσαρμογή, ἀλλά περιφρόνηση τῶν ἱερῶν θεσμῶν, καί ἑπομένως ὁδηγεῖ στήν περιφρόνηση τῆς Ὀρθοδοξίας.

20.) τούς λεγομένους «μικτούς γάμους» μεταξύ ὀρθοδόξων καί ἑτεροδόξων, ἐπειδή δέν δύνανται νά ἑνωθοῦν τά ἀντίθετα, δεδομένου ὅτι ἡ βασική προϋπόθεση τοῦ μυστηρίου τοῦ Γάμου εἶναι ἡ κοινή ὀρθόδοξη πίστη τῶν ὑποψηφίων νεονύμφων, οἱ ὁποῖοι ὀφείλουν νά εἶναι βαπτισμένοι κλπ. Τό μυστήριο τοῦ Γάμου εἶναι τό μυστήριο τῆς ἀγάπης καί τῆς ἑνώσεως βάσει τῆς ὀρθῆς πίστεως. Δέν εἶναι δυνατόν νά ἰσχύσει τό μυστήριο μόνο γιά ἕνα μέλος τοῦ ζευγαριοῦ, δηλ. γιά τό ὀρθόδοξο. Γι'αὐτόν τόν λόγο, ὁ μικτός γάμος καθίσταται ἄκυρος καί ἀνυπόστατος καί συνάμα συνιστᾶ συμπροσευχή μέ τούς ἑτεροδόξους. 

21.) τήν διεξαγωγήν τοῦ διαλόγου μεταξύ Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί αἱρέσεων μέ κριτήριον τάς προτεσταντικάς πλατφόρμας καί οὐχί τήν Ὀρθόδοξο Ὁμολογίαν,  τήν  λεγομένην «ἀποκατάστασιν τῆς ἑνότητος τῶν Χριστιανῶν» καί τήν ἱστορικήν ὀνομασίαν τοῦ ὅρου «ἐκκλησία» διά τούς αἱρετικούς, τόν Καταστατικόν Χάρτην  τοῦ προτεσταντικοῦ λεγομένου «Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν»-αἱρέσεων καί τόν δογματικόν μινιμαλισμόν ὡς βάσιν τοῦ διαλόγου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μετά τῶν αἱρέσεων,  τήν «Δήλωσιν τοῦ Τορόντο» τοῦ 1950, σύμφωνα μέ τήν ὁποίαν i) ὑπάρχουσιν μέλη τῆς Ἐκκλησίας καί ἐκτός τῶν τειχῶν Αὐτῆς, ii) ὑπάρχει Ἐκκλησία ἐκτός τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί iii) τό ἀποτελεῖν μέλος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ περιεκτικώτερον ἔστιν ἤ τό ἀποτελεῖν μέλος τῆς ἰδίας Ἐκκλησίας.

(Συνεχίζεται)

ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ Β΄

ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ

Β΄

Των Αγιορειτών πατέρων της Ρουμανικής Σκήτης του Τιμίου Προδρόμου

=====

Ὅπως μιά ἀρρώστια δέν βλάπτει μόνο τό ἄρρωστο ὄργανο, ἀλλά ὁλόκληρο τόν ὀργανισμό, μέ τόν ἴδιο τρόπο καί ἡ αἵρεση, ἐφόσον δηλητηριάζει κάποια μέλη τῆς Ἐκκλησίας, προκαλεῖ πόνο σέ ὁλόκληρο τό σῶμα της καί τό βλάπτει. Γι'αὐτόν τόν λόγο, κάθε φορά πού ἐμφανιζόταν μία αἵρεση, ἡ ὁποία ἀπειλοῦσε τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, συνέρχονταν Οἰκουμενικές καί Τοπικές Σύνοδοι, πού ἀναθεμάτιζαν καί τήν αἵρεση καί τούς αἱρετικούς, οἱ ὁποῖοι τήν ὑπεράσπιζαν. Μέ τόν τρόπο αὐτόν, ἀπέκοπταν ἀπό τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας καί τήν αἱρετική διδασκαλία καί αὐτούς, πού τήν προωθοῦσαν. 

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, στήν πρός Ρωμαίους ἐπιστολή, λέγει: «καθάπερ γὰρ ἐν ἑνὶ σώματι πολλὰ μέλη ἔχομεν, τὰ δὲ μέλη πάντα οὐ τὴν αὐτὴν ἔχει πρᾶξιν, οὕτως οἱ πολλοὶ ἓν σῶμά ἐσμεν ἐν Χριστῷ, τὸ δὲ καθ' εἷς ἀλλήλων μέλη. ἔχοντες δὲ χαρίσματα κατὰ τὴν χάριν τὴν δοθεῖσαν ἡμῖν διάφορα, εἴτε προφητείαν, κατὰ τὴν ἀναλογίαν τῆς πίστεως.»

. Καί στήν Α΄ πρός Κορινθίους ἐπιστολή: «οὐ δύναται δὲ ὁ ὀφθαλμὸς εἰπεῖν τῇ χειρί· χρείαν σου οὐκ ἔχω· ἢ πάλιν ἡ κεφαλὴ τοῖς ποσί· χρείαν ὑμῶν οὐκ ἔχω· ἀλλὰ πολλῷ μᾶλλον τὰ δοκοῦντα μέλη τοῦ σώματος ἀσθενέστερα ὑπάρχειν ἀναγκαῖά ἐστι», ἐπισημαίνοντας ἀκολούθως ὅτι «εἴτε πάσχει ἓν μέλος, συμπάσχει πάντα τὰ μέλη, εἴτε δοξάζεται ἓν μέλος, συγχαίρει πάντα τὰ μέλη. Ὑμεῖς δέ ἐστε σῶμα Χριστοῦ καὶ μέλη ἐκ μέρους.»

Ἔχοντας ὑπ' ὄψιν μας ὅτι μέχρι σήμερα δέν συνῆλθαν Τοπικές Σύνοδοι, γιά νά καταδικάσουν ἐκείνους, πού παραβιάζουν ἐδῶ καί ἕνα περίπου αἰώνα τόσο τούς Ἀποστολικούς Κανόνες, ὅσο καί τίς ἀποφάσεις τῶν Ἁγίων Οἰκουμενικῶν καί Τοπικῶν Συνόδων, ἐμεῖς, ὡς ζωντανά μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, ἀπορρίπτουμε καί ἀποστασιοποιούμαστε ἀπό ὅλες τίς πράξεις, τίς ὁποῖες καταδικάζει ἡ Ἐκκλησία, δηλ.:    

- τίς συμπροσευχές μέ τούς αἱρετικούς, ὅπως τήν λεγομένη «ἑβδομάδα προσευχῆς ὑπέρ τῆς ἑνότητος τῶν χριστιανῶν», τούς «ἑσπερινούς ὑπέρ τῆς ἑνότητος τῶν χριστιανῶν» καί ἄλλες παρόμοιες ἐκδηλώσεις, πού λαμβάνουν χώρα σέ ὀρθόδοξες ἐκκλησίες, κατά τήν «ἑβδομάδα προσευχῆς ὑπέρ τῆς ἑνότητος τῶν χριστιανῶν», στίς ὁποῖες προσκαλοῦνται αἱρετικοί νά κηρύξουν ἀπό τό Ἱερό καί Φοβερό Ὀρθόδοξο Βῆμα, ὅπου θυσιάζεται Χριστός ὁ Θεός, τήν συμμετοχή σέ συγκρητιστικές διαθρησκευτικές καί διαχριστιανικές συναντήσεις, στίς ὁποῖες οἱ συμμετέχοντες προβαίνουν σέ συγκρητιστικές συμβολικές πράξεις καί γίνονται συμπροσευχές μέ τούς αἱρετικούς.

(Συνεχίζεται) 

ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ Α΄

ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ

Α΄ 

Των Αγιορειτών πατέρων της Ρουμανικής Σκήτης του Τιμίου Προδρόμου

=====

Εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ὅλοι ὅσοι λάβαμε τό Βάπτισμα στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καί πιστεύουμε Ὀρθόδοξα εἴμαστε πλήρη μέλη τῆς Μιᾶς, Ἁγίας,  Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, πού εἶναι μόνον ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, δηλ. τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, πού ἔχει κεφαλή τόν ἴδιο τόν Θεάνθρωπο Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν. Διά τοῦ Μυστηρίου τοῦ Ἁγίου Χρίσματος λάβαμε τήν Σφραγίδα τῆς Δωρεᾶς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί διά τῆς θείας Μεταλήψεως τοῦ Τιμίου Σώματος καί Αἵματος τοῦ Χριστοῦ ἑνωνόμαστε μέ τόν Χριστό καί γινόμαστε μέλη τοῦ Σώματός Του.

Ὡς μέλη τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία ἀποκλειστικῶς καί  μόνον εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, μόνο στήν ὁποία ἑνωνόμαστε μέ τόν Ἀληθινό Θεό καί μόνο μέσα στήν ὁποία ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νά σωθεῖ, ἀποκηρύττουμε καί ἀπορρίπτουμε δημόσια τίς ποικίλες αἱρέσεις, οἱ ὁποῖες μόλυναν ἀρκετά μέλη τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ αἵρεση δέν βλάπτει μόνο ἐκείνον, πού πιστεύει σ' αὐτήν, ἀλλά καί τά μέλη τῆς Ἐκκλησίας, ἐφόσον ἐκεῖνοι, πού ἔχουν αἱρετικό φρόνημα στήν Ἐκκλησία, διακηρύττουν τήν αἵρεση καί στά ὑπόλοιπα μέλη λόγω καί ἔργω, διασκορπίζοντας ἔτσι τό μικρόβιο τῆς αἱρέσεως σ' ὁλόκληρο τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ αἵρεση, ὅταν διακηρύττεται ἀπό ἐπίσκοπο ἤ ἱερέα, βλάπτει καί τούς πιστούς. Ὁ ἐπίσκοπος καί ὁ ἱερεύς ὀφείλει νά φροντίζει, ὥστε τά μέλη τοῦ ποιμνίου του νά μήν διδάσκουν αἱρέσεις. Ἄν οἱ ἠθικές ἁμαρτίες χωρίζουν τόν ἄνθρωπο ἀπό τόν Θεό, ἀκόμη περισσότερο ἡ αἵρεση. Τό καθῆκον τοῦ ἐπισκόπου εἶναι νά ὀρθοτομεῖ τόν λόγον τῆς Ἀληθείας, ἐφόσον ἡ ἁγιότης συνδέεται ὀργανικά μέ τήν Ἀλήθεια

. Ὁ Χριστός εἶναι ἡ Ὁδός, ἡ Ἀλήθεια καί ἡ Ζωή. Ἡ αἵρεση εἶναι ψέμα καί βλασφημία ἐναντίον τοῦ σεσαρκωμένου Λόγου, τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἡ αἵρεση δημιουργεῖται ὡς πνευματική πλάνη καί διαμορφώνεται ὡς ἰδεολογία, πού ἐναντιώνεται στήν Ἀλήθεια, μηδενίζοντας τή δυνατότητα ἁγιότητος καί σωτηρίας.

(Συνεχίζεται)

ΟΙ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΡΟΥΜΑΝΙΚΗΣ ΣΚΗΤΗΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΙΡΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΘΕΣΜΟΘΕΤΗΣΕ Η ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

ΟΙ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΡΟΥΜΑΝΙΚΗΣ ΣΚΗΤΗΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΙΡΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΘΕΣΜΟΘΕΤΗΣΕ Η ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

======

Ἀναφέροντας τὰ σημαντικότερα σημεῖα τῶν καταστρεπτικῶν ἀποφάσεων ποὺ ἐλήφθησαν στὴν Κρήτη ἔχουμε νὰ σημειώσουμε τὰ ἑξῆς: 

1.) Ἀναγνωρίστηκε ἐπισήμως ἡ βαπτισματικὴ θεολογία (στὸ κείμενο γιὰ τὸν Γάμο), συμφώνως πρὸς τὴν ὁποία θεωρεῖται ὡς ἔγκυρο τὸ “μυστήριο” ὅλων τῶν χριστιανῶν ποὺ ἔχουν “βαπτισθεῖ” στὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος, ἀνεξαρτήτως δόγματος. Τοῦτο δηλαδὴ σημαίνει ὅτι ὅλοι οἱ “χριστιανοί” ἔχουν κοινὸ βάπτισμα. Παρεπόμενο εἶναι ὅτι ἐμμέσως πλὴν σαφῶς ἀναγνωρίζονται ἡ ἱερωσύνη καὶ τὰ “μυστήρια” τῶν αἱρετικῶν ψευδοεκκλησιῶν. 

2.) Στὸ ἴδιο κείμενο, κατὰ παράβασιν τῶν ἱερῶν κανόνων, ἐπιτρέπονται οἱ μικτοὶ γάμοι ὀρθοδόξων καὶ αἱρετικῶν, ὥστε ἐμμέσως νὰ ἀναγνωρίζεται ὁ ἐκκλησιαστικὸς χαρακτῆρας τῶν αἱρέσεων. Νὰ σημειώσουμε ἐδῶ τὴν ἀπόλυτη καὶ ἄνευ ἐξαιρέσεων ἀπαγόρευση τῶν ἱερῶν κανόνων (72ος τῆς πενθέκτης οἰκουμενικῆς Συνόδου) στὴν τέλεση τέτοιου εἴδους γάμων, ποὺ ὅπως ἀναφέρει ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης δὲν εἶναι κἄν γάμοι καὶ πρέπει νὰ διαλύονται. 

3.) Ἀναγνωρίστηκε μία ἀπὸ τὶς βασικὲς κακοδοξίες τῆς αἱρετικῆς διδασκαλίας τοῦ μητρ. Περγάμου Ἰωάννου Ζηζιούλα, συμφώνως πρὸς τὴν ὁποίαν ἡ Ἐκκλησία εἶναι εἰκόνα τῆς Ἁγίας Τριάδος, ἡ ὁποία βασίζεται στὴν θεμελιωδέστερη κακοδοξία του, αὐτὴ ποὺ ἀναγνωρίζει πρωτεῖο στὴν Ἁγία Τριάδα καὶ ἡ ὁποία εἶναι παντελῶς ἀμάρτυρη ἀπὸ τὴν Γραφὴ καὶ τοὺς Πατέρες, εἶναι ὅμως σύμφωνη μὲ τὴν περσοναλιστικὴ νέα παπικὴ κακόδοξη διδασκαλία... 

4.) Ὑπὸ τὸ πρόσχημα τῆς δῆθεν “οἰκονομίας” ὁριστικοποιήθηκε ἡ κατάλυσις τῶν νηστειῶν, ἀκολουθώντας ἔτσι τὴν πεπατημένη ὁδὸ τῆς Δύσεως στὸ ζήτημα αὐτό. 

5.) Ἀναγνωρίστηκε τελεσιδίκως ἡ ἐκκλησιαστικότητα ὅλων τῶν αἱρέσεων (παπισμοῦ, μονοφυσιτισμοῦ, προτεσταντισμοῦ), συμφώνως πρὸς τὶς ἐπιταγὲς τοῦ ΠΣΕ ἐπικυρώνοντας πλέον καὶ “πανορθοδόξως” ὅσα ἔχουν ἐκεῖ ὑπογραφεῖ. Τὸ ὅτι ἡ “σύνοδος” συγκροτήθηκε βάσει τῶν ὀρισθέντων στὸ ΠΣΕ περὶ “ἀγάπης” καὶ ἑνότητος” τῶν “ἐκκλησιῶν”, ἀπόδειξη ἀποτελεῖ ἡ παρουσία ἐπισήμων παπικῶν, προτεσταντικῶν καὶ μονοφυσιτικῶν ἀντιπροσωπειῶν στὴν “σύνοδο”. 

6.) Ἀναγνωρίστηκε καὶ ἐπικυρώθηκε συνοδικὰ αὐτὸς τοῦτος ὁ Οἰκουμενισμός, διὰ τῆς ἐπιδοκιμασίας τοῦ ἔργου ποὺ ἐπιτελεῖται στὸ ΠΣΕ, τόσο τῶν ἀποφάσεών του, ὅσο καὶ τῶν κοινῶν δογματικῶν διακηρύξεων. 

7.) Ἀναγνωρίστηκε καὶ ἐπισημοποιήθηκε τὸ ἔργο τῶν διμερῶν “θεολογικῶν” διαλόγων, ἔχοντας ὑπ’ ὄψιν κυρίως αὐτὸν μὲ τοὺς παπικούς, ἀποδεχόμενοι ἔτσι τὰ κοινὰ θεολογικὰ κείμενα ποὺ παρήχθησαν σὲ αὐτοὺς, καὶ δι’ αὐτῶν τὴν νέα -οἰκουμενιστικὴ- εὐχαριστιακὴ ἐκκλησιολογία, ποὺ ἀποτελεῖ κοινὸ τόπο μὲ τοὺς παπικοὺς καὶ διαμορφώνει τὴν νέα ἀντιπατερικὴ “θεολογία” περὶ τοῦ ἐπισκοπικοῦ ἀξιώματος. Δυστυχῶς ἡ νέα αὐτὴ θεώρηση περὶ ἐπισκόπου ἤδη ἔχει διαποτίσει τὴν δογματικὴ συνείδηση τῶν πιστῶν, οἱ ὁποῖοι ἀδυνατοῦν πλέον κἄν νὰ ἐννοήσουν τὴν πατερικὴ διδασκαλία περὶ τῆς ὀφειλομένης ὀρθοδόξου ἀντιδράσεως κατὰ τῶν αἱρετιζόντων ἐπισκόπων (δηλ. τὴν διακοπὴ μνημοσύνου καὶ τὴν ἀποτείχιση ἀπὸ τὴν αἵρεση). 

8.) Ἡ ἴδια ἡ συγκρότηση τῆς “συνόδου” κατέλυσε βάναυσα τὸ διαχρονικὸ ὀρθόδοξο συνοδικὸ πολίτευμα τὸ ὁποῖο βασίζεται ὄχι σὲ μία ἐκλεκτικὴ “ἀντιπροσωπευτικότητα” ἀλλὰ στὴν παρουσία τοῦ συνόλου τῶν ἐπισκόπων (ἐφ’ ὅσον τοῦτο εἶναι δυνατόν), οἱ ὁποῖοι, ἀντιθέτως πρὸς τὸν ἰσχύοντα κανονισμὸ τῆς ψευδοσυνόδου, (ὀφείλουν νά) ἔχουν τὴν ἐλευθερία τῆς ἄποψης, τοῦ λόγου καὶ τῆς ψήφου. 

9.) Τέλος, παρότι καλεῖται “πανορθόδοξη” ἡ ψευδοσύναξις τῆς Κρήτης, ἀπεῖχαν, ὡς γνωστὸν, τέσσερις Ἐκκλησίες, ὁπότε αἴρεται -τυπικά- ὁ πανορθόδοξος χαρακτῆρας της. Νὰ σημειωθεῖ πάντως ἡ ἐμμονὴ τῶν συμμετασχουσῶν Ἐκκλησιῶν στὸν ὑποχρεωτικὸ χαρακτῆρα τῆς “συνόδου”, κάτι ποὺ δὲν τὸ διαπραγματεύονται.

Γέρων Ἐφραὶμ Προδρομίτης

Ἱερομόναχος Δαμασκηνὸς Προδρομίτης

Μοναχὸς Μᾶρκος Προδρομίτης

Μοναχὸς Βαρσανούφιος Προδρομίτης

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΠΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΔΙΩΓΜΟΥΣ ΤΩΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΘΕΝΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ ΡΟΥΜΑΝΙΚΗΣ ΣΚΗΤΗΣ

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΠΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΔΙΩΓΜΟΥΣ ΤΩΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΘΕΝΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ ΡΟΥΜΑΝΙΚΗΣ ΣΚΗΤΗΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Μένουμε ενεοί και βαθύτατα σκανδαλισμένοι από τη διωκτική μανία των Οικουμενιστών, οι οποίοι με πρωτοστάτη τον Ηγούμενο της Μονής της Μεγίστης Λαύρας Αρχιμανδρίτη Πρόδρομο και με την υποκίνηση του Πατριαρχείου Ρουμανίας εξαπέλυσαν απηνή διωγμό εναντίον των αποτειχισθέντων πατέρων της Σκήτης του Τιμίου Προδρόμου. 

Καταρχήν απέκλεισαν τους αποτειχισθέντες πατέρες από τα διακονήματα της Μονής, ύστερα τους απαγόρευσαν να συμμετέχουν στην τράπεζα της Σκήτης και στο τέλος τους στέρησαν κάθε τροφή με αποτέλεσμα ένας από αυτούς να ασθενήσει σοβαρά. Έτσι κατόρθωσαν τελικά να τους εξαναγκάσουν να φύγουν από την Σκήτη.

Ας μη συζητήσουμε πόσο εξόφθαλμα παράνομα, αντικαταστατικά και αντικανονικά είναι όλα όσα έκαναν σε βάρος των αποτειχισθέντων πατέρων και η Μονή της Μεγίστης Λαύρας και το Πατριαρχείο Ρουμανίας και ο Δικαίος της Σκήτης.

Ερωτούμε κάθε λογικό και κόσμιο άνθρωπο: Είναι νοητό Αγιορείτες μοναχοί να αφήνουν χωρίς τροφή συμμοναστές τους για να τους εξαναγκάσουν να επαναλάβουν το μνημόσυνο του Πατριάρχη;

Ακόμη και κοσμικοί άνθρωποι δεν θα καταδέχονταν ποτέ να μετέλθουν τέτοιες μεθόδους. Πώς να γίνει, επομένως, ανεκτό Αγιορείτες μοναχοί να μετέρχονται τέτοιες μεθοδεύσεις;

Όσο και αν δεν το αντιλαμβάνονται οι Οικουμενιστές αυτές οι μέθοδοι και αυτοί οι διωγμοί επιτυγχάνουν το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που επιδιώκουν.

Αυτή η τακτική εξωθεί τους διωκόμενους σε ακραίες αποφάσεις και παγιώνει σχισματικές καταστάσεις που μόνον ο Θεός ξέρει πώς και πότε μπορούν να επουλωθούν. 

Ο διάβολος σκότισε την ασύνετη διάνοια των Οικουμενιστών και νομίζουν ότι με τους απάνθρωπους διωγμούς θα ανακόψουν το κύμα των αποτειχίσεων, ενώ η απτή πραγματικότητα είναι ότι το θεριεύουν.

Παραθέτουμε, στη συνέχεια, απόσπασμα από την ανακοίνωση των αποτειχισθέντων μοναχών της Ρουμανικής Σκήτης του Τιμίου Προδρόμου της Μεγίστης Μονής της Αγίας Λαύρας του Αγίου Όρους που μας έδωσε την αφορμή για τη σύνταξη του πιο πάνω σχολίου.

*****

Ο ΔΙΩΓΜΟΣ ΤΩΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ ΡΟΥΜΑΝΙΚΗΣ ΣΚΗΤΗΣ

====

Ἡ νέα “διοίκηση” τῆς Σκήτεως ἀφοῦ κατάφερε τὸ πρῶτο πλῆγμα στὴν ἑνότητα τῆς ἀδελφότητος μὲ τὴν ἐπαναφορὰ τοῦ μνημοσύνου, προχώρησε σὲ ἐπιπλέον βήματα πλήρους ἀποδόμησης τῆς ὀρθόδοξης ταυτότητος τῶν μοναχῶν ποὺ δυστυχῶς “ὑπακούουν” στὶς ἀντιευαγγελικὲς ἐντολές τους. Συγκεκριμένα ἀπαγορεύθηκε ἡ μελέτη ὀρθόδοξων ἀπολογητικῶν βιβλίων οὕτως ὥστε νὰ μὴν καθίσταται γνωστὴ στοὺς πατέρες ἡ διαχρονικὴ μαχητικὴ στάση τοῦ μοναχισμοῦ ἔναντι τῶν αἱρέσεων, καὶ μ’ αὐτὸν τὸν τρόπο νὰ καθίσταται ἀδύνατη ἡ χρήση τῆς ἐκκλησιαστικῆς μαρτυρίας τοῦ μοναχισμοῦ, ὡς παράδειγμα γιὰ τὴν σημερινὴ κατάσταση καὶ γι’ αὐτούς. Ἐπιπλέον ἀπομονώθηκε ἡ ἀδελφότητα ἀπὸ τὴν ἔξωθεν πληροφόρηση σχετικὰ μὲ ἐκκλησιαστικὰ γεγονότα καὶ εἰδήσεις, ὥστε νὰ μὴν “ταράσσεται”. Τελικῶς ἀπαγορεύθηκε ἡ ὁποιαδήποτε ἐπαφή πρὸς τοὺς ἔχοντας παραμείνει στὴν διακοπὴ ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας πατέρες, ἀπομονώνοντάς τους περαιτέρω καὶ καθιστώντας τους ἔτσι ἐξιλαστήρια θύματα στὰ ὁποῖα ὀφείλονται ὅλα τὰ “κακά” τῆς Σκήτεως.

Ἡ πραγματοποίηση τῆς ἀπομόνωσης τῶν πατέρων (γ. Ἐφραίμ, ἱερ. Δαμασκηνὸς Ράους, π. Νικόδημος), ἔγινε ἀρχικῶς μὲ τὸ νὰ τοὺς ἀπαγορευθεῖ ἡ συμμετοχὴ σὲ διακονήματα τῆς Σκήτεως (9 Ἰανουαρίου 2017). Μετὰ σχεδὸν δύο ἑβδομάδες στοὺς ἀνωτέρω τρεῖς προστέθησαν ἀκόμη δύο πατέρες (π. Βαρσανούφιος καὶ π. Μᾶρκος), στοὺς ὁποίους ἐπίσης ἀφαιρέθησαν τὰ διακονήματα τὰ ὁποῖα ἀρχικῶς τοὺς εἶχαν δοθεῖ, καθὼς πλέον ἀρνοῦντο νὰ ἐκκλησιάζονται στὸ Κυριακὸ στὸ ὁποῖο μνημονευόταν ὁ Βαρθολομαῖος. Ταυτοχρόνως τοὺς ἀπαγορεύθηκε νὰ τρώγουν στὴν τράπεζα, ἀλλὰ καὶ ἡ οἱανδήποτε παροχὴ τροφῆς, κάτι ποὺ ἐπεκτάθηκε καὶ στοὺς ὑπολοίπους τρεῖς. Μ’ αὐτὸν τὸν τρόπο ὁλοκληρώθηκε ἡ πλήρης ἀπομόνωση τῶν πέντε πατέρων ἀπὸ τὴν ἀδελφότητα, κάτι ποὺ ὁδήγησε στὸ νὰ ἀσθενήσει βαρέως ὁ π. Μᾶρκος καὶ ν’ ἀναγκασθεῖ ὁ δικαῖος νὰ ἄρει -πρὸς καιρὸν- τὴν ἀπαγόρευση τροφῆς, ἐνώπιον τῆς γενικῆς κατακραυγῆς.

Ἀποτέλεσμα τῶν ἀνωτέρω ἦταν σταδιακὰ νὰ ἀρχίσουν ἀποχωρήσεις ἐκ τῆς Σκήτεως μοναχῶν διαφωνούντων μὲ τὴν τακτικὴ τοῦ μνημοσύνου, κάποιοι ἐκ τῶν ὁποίων οὐσιαστικὰ ἐκδιώχθηκαν ὑπὸ τοῦ δικαίου ἐφ’ ὅσον δὲν ἦσαν ἐπισήμως ἐγγεγραμμένοι στὴ Σκήτη ἕνεκα τῆς περιοριστικῆς πολιτικῆς τῆς Λαύρας ἀναφορικὰ πρὸς τὸν ἀριθμὸ τῶν ἐγκαταβιούντων ρουμάνων μοναχῶν. Ἐν τέλει τὴν 1^η Μαΐου μὲ ἐντολὴ τοῦ δικαίου πρὸς τὸν τραπεζάρη τῆς Σκήτεως, ἀπαγορεύθηκε ἐκ νέου (κάτι ποὺ ἰσχύει ἕως καὶ τώρα) ἡ χορήγηση τροφῆς ἢ καὶ τροφίμων, ἕως καὶ αὐτοῦ τοῦ ἄρτου, πρὸς τοὺς ἐναπομείναντας πατέρες. Ἅπαντα τὰ ἀνωτέρω ἀποτέλεσαν σχεδιασμὸ τῆς Λαύρας, μὲ ὑλοποίηση ἐκ τοῦ δικαίου καὶ τῆς νέας γεροντίας, ὅπως αὐτὴ διαμορφώθηκε ἀπὸ τὴν σταδιακὴ εἰσαγωγὴ νέων μελῶν ἐντὸς αὐτῆς. Τελικὸς στόχος τῶν ἀπειλῶν, πιέσεων, ἀπομόνωσης καὶ ἐν γένει διωγμοῦ, δὲν ἦταν ἄλλος ἀπὸ τὸ νὰ ὁδηγηθοῦν οἱ ἐναπομείναντες ἀντιστεκόμενοι πατέρες στὴν “ἐθελούσιο” ἔξοδο ἐκ τῆς Σκήτεως.

ΣΟΒΑΡΗ ΕΞΕΛΙΞΗ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗ ΔΙΑΚΟΠΗ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ

ΣΟΒΑΡΗ ΕΞΕΛΙΞΗ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗ ΔΙΑΚΟΠΗ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Παραθέτουμε πιο κάτω αυτούσιο το δημοσίευμα, που διαβάσαμε στο ιστολόγιο “Τρελογιάννης”. Αφορά τη διακοπή του μνημοσύνου του Οικουμενικού Πατριάρχη, από τη Ρουμανική Σκήτη του Τιμίου Προδρόμου στο Άγιον Όρος, που υπάγεται στην Ιερά Μονή της Μεγίστης Λαύρας.

Πρόκειται για πολύ σοβαρή εξέλιξη επειδή είναι η πρώτη Μονή που διακόπτει το μνημόσυνο του Πατριάρχη Βαρθολομαίου. Η Μονή του Τιμίου Προδρόμου, βέβαια, δεν είναι επίσημα Μονή αλλά Σκήτη. Στην πραγματικότητα, όμως, είναι μοναστήρι με 50 πατέρες. Ως εκ τούτου δεν έχουμε πια να κάνουμε με τη διακοπή του μνημοσύνου κάποιας καλύβης στην οποία εγκαταβιώνουν ένας, δύο, τρείς ή τέσσερις μοναχοί, αλλά για πολυμελή αδελφότητα που αριθμεί περισσότερους μοναχούς από ότι αριθμούν πολλά Αγιορείτικα μοναστήρια.

Θα αναμένουμε να εκδοθεί επίσημη ανακοίνωση της Ρουμανικής Σκήτης του Τιμίου Προδρόμου ή της Μονής της Μεγίστης Λαύρας και θα επανέλθουμε να σχολιάσουμε εκτενέστερα την είδηση.

*****

ΔΙΑΚΟΠΗ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΣΤΗ ΡΟΥΜΑΝΙΚΗ ΣΚΗΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

=====

Οι πατέρες της Ρουμάνικης Σκήτης του Τιμίου Προδρόμου στη περιοχή Βίγλας στο Άγιον Όρος, διέκοψαν το μνημόσυνο του Πατριάρχη Βαρθολομαίου.

Με πληροφορίες από τους ερημίτες πατέρες της βίγλας ενημερώνουμε τούς αγαπητούς μας αναγνώστες, ότι κατόπιν ψηφοφορίας στην Σκήτη και σε σύνολο 50 πατέρων αποφάσισαν τη διακοπή του μνημόσυνου. 

Η Ιερά Σκήτη πληροφόρησε την κυρίαρχο Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας και οι πιέσεις είναι φοβερές και πλέον εντατικές, η αγωνία των Λαυριωτών δε, είναι, να μην ανακοινωθεί προς τα έξω, στον κόσμο δηλαδή αυτή η απόφαση της Σκήτης!

Ήταν τέτοιο το μένος του Ηγουμένου Προδρόμου της Μεγίστης Λαύρας, που με φασιστικό το τρόπο καταπατώντας την χιλιόχρονη τυπική δημοκρατική διαδικασία είπε, ότι, από σήμερα καταργώ την μορφή διοικήσεως της Σκήτης! 

 Άξιο λόγου είναι επίσης πως τις μέρες αυτές αποστάλθηκε από το Πατριαρχείο της Ρουμανίας ο επίσκοπος Ανδρέας μητροπολίτης Σκλούζ για να δει την κατάσταση από κοντά και να λειτουργήσει, οι πατέρες του ανακοίνωσαν πως δεν γίνεται δεκτός εκτός εάν αποκηρύξει την Σύνοδο του Κολυμπαρίου.

ΠΟΙΑ Η ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗΣ ΓΙΑ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΤΗΣ “ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ” ΤΗΣ ΡΟΥΜΑΝΙΚΗΣ ΣΚΗΤΗΣ;

ΠΟΙΑ Η ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗΣ ΓΙΑ  ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΤΗΣ “ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ” ΤΗΣ ΡΟΥΜΑΝΙΚΗΣ ΣΚΗΤΗΣ; 

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Η Ρουμανική Σκήτη του Τιμίου Προδρόμου συνέταξε μια καταπληκτική ομολογία πίστεως για τον Οικουμενισμό εκτενή αποσπάσματα της οποίας δημοσιεύσαμε σε συνέχειες στο ιστολόγιό μας. 

Η ομολογία των Αθωνιτών Ρουμάνων πατέρων είναι λεπτομερής, συγκεκριμένη και αναλυτική με θαυμασία θεολογική συγκρότηση και ανατέμνει το φαινόμενο του οικουμενισμού από πολλές όψεις.

Πολύ ορθά, επομένως, η “Σύναξη κληρικών και μοναχών” εξέδωσε ανακοίνωση με την οποία επαινεί την ομολογία και τη συστήνει εκθύμως ως σημαντικό ομολογιακό κείμενο.

Αυτό που δεν κατανοούμε είναι ο λόγος για τον οποίο ζητήθηκε το μάζεμα υπογραφών για το κείμενο. Όσοι υπέγραψαν την Ομολογία πίστεως για τον Οικουμενισμό που εξεδόθηκε πριν ορισμένα χρόνια είναι αυτονόητο ότι υποστηρίζουν και την Ομολογία πίστεως για τον οικουμενισμό που εξέδωσαν οι Ρουμάνοι πατέρες, όπως υποστηρίζουν και το εξαιρετικό κείμενο για την εκκλησιολογία του Οικουμενικού Πατριάρχη.

Η συλλογή υπογραφών είναι δύσκολο έργο επειδή -συν τοις άλλοις- ο κόσμος δεν αντιλαμβάνεται για ποιο λόγο πρέπει κάθε λίγο να υπογράφει τα ίδια πραγματα και ως εκ τούτου θα υπάρχει -αναπόφευκτα- λιγότερο ενδιαφέρον για να υπογραφτεί. 

Αυτό θα δώσει στους οικουμενιστές το δικαίωμα να πανηγυρίζουν -άδικα ευτυχώς- ότι ο κόσμος έχει λιγότερες αντιρρήσεις για τα οικουμενιστικά τους ανοίγματα. 

Επομένως ποια σκοπιμότητα εξυπηρετεί η εκ νέου έκκληση για υπογραφή ενός αντιοικουμενιστικού κειμένου; Γιατί δεν είναι αρκετή η αναδημοσίευσή του σε όσον το δυνατόν περισσότερα ιστολόγια και έντυπα και ο θεολογικός σχολιασμός του ώστε να εμπεδωθούν οι θέσεις που προβάλλει;

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΩΝ ΡΟΥΜΑΝΩΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΥΣ

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΩΝ ΡΟΥΜΑΝΩΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΥΣ

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

=====

Χωρίς αμφιβολία, η αγία ψυχή του Μεγάλου Γέροντος Κλεόπα Ηλίε θα αγάλλεται και θα χαίρει. Μαζί του χαίρει και η ψυχή του π. Πετρώνιου Τανάσε και διότι οι Αγιορείτες συμπατριώτες του είχαν το θάρρος να ελέγξουν με ευγένεια και ήθος, αλλά και παρρσία πολλή τους οικουμενιστικούς ακροβατισμούς, αλλά και τις σχισματικές ενέργειες. 

Οι εν τω Άθωνι ασκούμενοι Ρουμάνοι πατέρες, με τις κρυστάλλινης διαυγείας θέσεις τους, καυτηρίασαν: 

α) τις ενέργειες του Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου και συγκεκριμένα τις συναντήσεις του στην Ιερουσαλήμ, το Φανάρι και τη Ρώμη με τον αιρεσιάρχη του Παπισμού Φραγκίσκο, κατά τις οποίες συμπροσευχήθηκε μαζί του. Να θυμίσουμε ειδικότερα τις ευλογίες του Παναγιότατου προς τους Παπικούς στη φραγκοεκκλησιά της Πόλης, το λειτουργικό ασπασμό του με το Αιρεσιάρχη στον πατριαρχικό ναό, πράγμα για το οποίο πανηγύρισαν δεόντως οι Παπικοί, τους ύμνους προς τον Αιρεσιάρχη στις 29.11.2014. 

β) Οι Ρουμάνοι πατέρες δεν δίστασαν να καυτηριάσουν τη στάση της Ρουμανικής Εκκλησίας, που έστειλε εκπροσώπους της να συγχαρούν τον αιρεσιάρχη του Παπισμού, λες κι ήταν Ορθόδοξος προκαθήμενος. Φανταστείτε τον Άγιο Λεόντα Ρώμης να συγχαίρει τον Διόσκορο, τον Άγιο Αθανάσιο να συγχαίρει τον αρειανό Γεώργιο Αλεξανδρείας, τον Αγιο Νικόλαο και τον Άγιο Αντώνιο τον Μέγα να συγχαίρουν τον Άρειο!!! 

γ) Από την κριτική τους δεν παρέλειψαν ούτε τις συνόδους όσων Ορθοδόξων Εκκλησιών έστειλαν στη Ρώμη εκπροσώπους για να συγχαρούν τον Αιρεσιάρχη.

δ) Δεν χαρίστηκαν σε κανένα. Έψεξαν με παρρησία όσους επισκόπους, λοιπούς κληρικους, μοναχούς και λαϊκούς συμμετείχαν σε συγκρητιστικές διαθρησκειακές και διαχριστιανικές συναντήσεις. 

ε) Όμως από την κριτική τους δεν ξέφυγαν κι οι σχισματικοί, που ακρίτως εγκαταλείπουν την Εκκλησία για να πήξουν παρασυναγωγές και σχίσματα, προς έκδηλην αγαλλίασιν των οικουμενιστών. Οι Ρουμάνοι πατέρες ψέγουν όσους, ψευδέστατα και αναληθώς, υποστηρίζουν ότι η Ρουμανική Εκκλησία απώλεσε τη χάρη του Αγίου Πνεύματος επειδή μέλη της παρασύρθηκαν στον οικουμενισμό. Όλους αυτούς τους «αποτειχιστές», όπως αρέσκονται να αυτοαποκαλούνται οι σχισματικοί, οι οικουμενιστές τους εξουδετερώνουν με μια κίνηση του μικρού τους δακτύλου. Αντί να ακολουθήσουν το παράδειγμα του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς, του Γέροντα Επιφάνιου Θεοδωρόπουλου και του π. Γεώργιου Γρηγοριάτη (Καψάνης) εγκαταλείπουν τη σωστική κιβωτό, την Εκκλησία. 

Συγχαίρουμε εκ μέσης καρδίας τους Αγιορείτες πατέρες που συνεχίζουν στην εποχή μας την αγιορείτική παράδοση της προάσπισης της Πίστεως, όταν τόσοι άλλοι κάνουν τον ανήξερο ή κοιμούνται ύπνον νήγρετον.

ΑΠΟΚΗΡΥΤΤΟΥΜΕ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ ΥΠΟ ΟΛΕΣ ΤΟΥ ΤΙΣ ΜΟΡΦΕΣ

ΑΠΟΚΗΡΥΤΤΟΥΜΕ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ ΥΠΟ ΟΛΕΣ ΤΟΥ ΤΙΣ ΜΟΡΦΕΣ

Από την “Ομολογία πίστεως” των πατέρων της Ρουμανικής Σκήτης του Τιμίου Προδρόμου του Αγίου Όρους

=====

Ἀποκηρύττουμε ὡς παναίρεση καὶ ἀπορρίπτουμε δημόσια τὸν Οἰκουμενισμὸ ὑπὸ ὅλες τὶς μορφές του:

1.) Τὴν παρουσία τῆς Ρουμανικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας καὶ τῶν ὑπόλοιπων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν στὸ λεγόμενο «Παγκόσμιο Συμβούλιο τῶν Ἐκκλησιῶν»,

2.) Τὴν αἵρεση, κατὰ τὴν ὁποία ἡ Ὀρθοδοξία ἀποτελεί μόνο ἕνα μέρος τῆς Ἐκκλησίας,

3.) Τὴν αἵρεση, κατὰ τὴν ὁποία ὅλες οι χριστιανικὲς ὁμολογίες εἶναι κλάδοι τῆς Μιᾶς Ἐκκλησίας,

4.) Τὴν αἵρεση, κατὰ τὴν ὁποία ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι μία Ἐκκλησία μεταξὺ πολλῶν ἄλλων «οἰκογενειῶν Ἐκκλησιῶν», οἱ ὁποῖες ἀποτελοῦν μαζὶ τὴν Μία Ἐκκλησία,

5.) Τὴν αἵρεση, κατὰ τὴν ὁποία ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας ἔχει ἀπολεσθεῖ. Ἡ Ἐκκλησία, σύμφωνα μὲ τὴν ὀρθόδοξη διδασκαλία, εἶναι Μία καὶ Μοναδική, ἐπειδὴ ἡ Κεφαλή της εἶναι Μία, ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός. Ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας ἐκφράζεται διὰ τῆς ἑνότητος τῆς πίστεως, τῆς λατρείας καὶ τῆς διοικήσεως καὶ διὰ τῆς ὑπακοῆς τῶν πιστῶν στὴν ἱεραρχία της, ἐφ' ὅσον ἡ ἱεραρχία διατηρεῖ τὴν ἑνότητα τῆς πίστεως.

6.) Τὴν αἵρεση, κατὰ τὴν ὁποία ἡ Ἐκκλησία εἶναι «διηρημένη σὲ χριστιανικὲς ὁμολογίες», καὶ ὅτι τώρα ἐμεῖς, ὡς δῆθεν «νέοι πατέρες», θὰ πρέπει νὰ «ἐπανεύρουμε τὴν ἑνότητά της» διὰ τοῦ «δογματικοῦ μινιμαλισμοῦ», μὲ τὸ νὰ ἀποδεχτοῦμε δηλ. ὡς βάση τῆς ἑνώσεως τῶν ὀρθοδόξων μὲ τὶς αἱρέσεις μία μινιμαλιστικὴ πίστη, δηλ. μόνο τὴν πίστη στὴν Ἁγία Τριάδα καὶ στὸν Ἰησοῦ Χριστὸ ὡς Σεσαρκωμένο Θεὸ καὶ Σωτήρα, παραβλέποντας ὅλα τὰ ὑπόλοιπα δόγματα τῆς Ἐκκλησίας, συμπεριλαμβανομένης τῆς μυστηριακῆς ἱερωσύνης, τῶν ἱερῶν εἰκόνων, τῆς ἀκτίστου Χάριτος, τῆς τιμητικῆς προσκυνήσεως τῶν Ἁγίων κλπ.

7.) Τὴν αἵρεση, κατὰ τὴν ὁποία ὑπάρχει μία «ἀόρατη ἑνότητα» τῆς Ἐκκλησίας, μέσω τῆς κοινῆς πίστεως στὴν Ἁγία Τριάδα καὶ στὸν Ἰησοῦ Χριστό, ὡς Κύριο καὶ Σωτήρα, καὶ ὅτι αὐτήν (τὴν «ἀόρατη ἑνότητα») θὰ ἀκολουθήσει μία «ὁρατὴ ἑνότητα», ἡ ὁποία θὰ ἐκπληρωθεῖ διὰ τῆς ἑνώσεως τῶν «ὁμολογιῶν» (ἑνότης ἐν τῇ ποικιλίᾳ τῶν δογμάτων καὶ παραδόσεων).

8.) Τὴν αἵρεση, κατὰ τὴν ὁποία ἀρκεῖ νὰ πιστεύει κανεὶς στὴν Ἁγία Τριάδα καὶ στὸν Κύριο Ἰησοῦ, ὡς Θεὸ καὶ Σωτήρα, γιὰ νὰ ἀνήκει στὴν Ἐκκλησία. Δηλ. ἡ Ἐκκλησία θεωρεῖται ὡς σύναξη ὅλων τῶν χριστιανικῶν «ὁμολογιῶν».

9.) Τὴν αἵρεση, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ ἡ αἵρεση τοῦ Παπισμοῦ εἶναι «ἀδελφὲς ἐκκλησίες» καὶ «οἱ δύο πνεύμονες», μὲ τοὺς ὁποίους ἀναπνέει ἡ Μία Ἐκκλησία.

10.) Τὴν αἵρεση, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία μεταξὺ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καὶ τῆς αἱρέσεως τοῦ Παπισμοῦ δὲν ὑπάρχει καμία δογματικὴ διαφορά, ὑποστηρίζοντας ὅτι ἡ μόνη διαφορὰ εἶναι τὸ παγκόσμιο πρωτεῖο ἐξουσίας τοῦ «πάπα» Ρώμης ἐπὶ τῆς Καθόλου Ἐκκλησίας.

11.) Τὶς ἀνορθόδοξες συμφωνίες, τὶς ὁποῖες ὑπέγραψαν οἱ ἐκπρόσωποι τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν στὸ πλαίσιο τοῦ διαχριστιανικοῦ διαλόγου. Στὸ σημεῖο αὐτὸ θέλουμε νὰ τονίσουμε ὅτι δὲν εἴμαστε ἐναντίον τοῦ διαλόγου, μὲ τὴν προϋπόθεση, ὅμως, ὅτι αὐτὸς διεξάγεται μὲ ὀρθόδοξες βάσεις καὶ ἔχει ὡς σκοπὸ τὴν ἐπιστροφὴ τῶν αἱρετικῶν στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία διὰ τῆς κατηχήσεως, τῆς ἀποκηρύξεως τῆς αἱρέσεώς τους καὶ τῶν ἱερῶν μυστηρίων τοῦ Βαπτίσματος, τοῦ Χρίσματος καὶ τῆς Θείας Εὐχαριστίας.

12.) Τὴν συγκατάθεση τῆς Ρουμανικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας στὸν διάλογο τοῦ Chambesy, βάσει τοῦ ὁποίου οἱ ἀντιχαλκηδόνιοι αἱρετικοί, οἱ μονοφυσίτες, οἱ λεγόμενοι μιαφυσίτες, διάδοχοι τῆς αἱρέσεως τοῦ Σεβήρου Ἀντιοχείας ἀναγνωρίζονται ὡς ὀρθόδοξοι. Οἱ μονοφυσίτες/μιαφυσίτες διδάσκουν ὅτι ὁ Χριστός, μετὰ τὴν ἕνωση, ἔχει μόνο μία σύνθετη φύση, καὶ ἀπορρίπτουν τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ δύο φύσεις στὸν Χριστὸ εἶναι ἑνωμένες ἀσυγχύτως, ἀτρέπτως, ἀδιαιρέτως καὶ ἀχωρίστως στὸ ἕνα Πρόσωπο τοῦ Θεοῦ Λόγου, διατηρώντας ἡ κάθε φύση τὴν δική της θέληση καὶ ἐνέργεια. Οἱ ἐν λόγῳ αἱρετικοὶ δὲν ἀποδέχονται τὴν διδασκαλία τῶν Δ', Ε', ΣΤ' καὶ Ζ' Ἁγίων καὶ Οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ παραμένουν σὲ πλάνη καὶ ἐκτὸς Ἐκκλησίας. Ἐπίσης, τὸ κείμενο τοῦ Chambesy ἰσχυρίζεται ὅτι ὁ ἀνάθεματισμός τους ὀφείλεται ἁπλῶς σὲ μία παρεξήγηση ὅρων καὶ ὅτι, ἀκολούθως, δὲν ὑπάρχει καμία δογματικὴ διαφορὰ μεταξὺ τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας καὶ τῶν μονοφυσιτικῶν αἱρετικῶν κοινοτήτων (Κοπτῶν, Ἀρμενίων, Συροϊακωβιτῶν, Μαλαμπαριῶν καὶ Αἰθιόπων), πράγμα ἐντελῶς ἀπαράδεκτο.

13.) Τὴν συμφωνία τοῦ Μπαλαμάντ, βάσει τῆς ὁποίας οἱ ἐκπρόσωποι τῶν Τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν ἀποδέχτηκαν ἕνα νέο εἶδος Οὐνίας καὶ ἀναγνώρισαν τὰ ψευδῆ Μυστήρια τῶν αἱρετικῶν Παπικῶν. Ἡ ἐν λόγῳ συμφωνία ἀπορρίφθηκε ἀπό τοὺς ἐκπροσώπους τῶν Τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, ποὺ συνῆλθαν στὴ Baltimore τὸ 2000.

14.) Τὴν αἵρεση, κατὰ τὴν ὁποία ἡ αἵρεση τοῦ Filioque (ἡ ἐκπόρευση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος «καὶ ἀπὸ τὸν Υἱό») εἶναι μόνο μία ἁπλὴ παρεξήγηση ὅρων, καὶ ὄχι μία ἀλλοίωση τοῦ δόγματος τῆς Ἁγίας Τριάδος, τὸ ὁποῖο μᾶς ἀπεκάλυψε ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς διὰ τοῦ σεσαρκωμένου Υἱοῦ του, τοῦ Ἰησοῦ Χριστού.

15.) Τὴν λεγομένη «ἄρση τῶν ἀναθεμάτων» μεταξὺ Ὀρθοδόξων καὶ Παπικῶν, ἀλλὰ καὶ τῶν μονοφυσιτῶν, μονοθελητῶν καὶ μονοενεργητῶν, τὰ ὁποῖα ἀπήγγειλαν οἱ Ἅγιες καὶ Οἰκουμενικὲς Σύνοδοι. Σύμφωνα μὲ τὴν ὀρθόδοξη διδασκαλία, ἕνα δογματικὸ ἀνάθεμα δὲν ἀκυρώνεται κατὰ μαγικὸ τρόπο, ἂν δὲν ἐκλείψουν πρῶτα οἱ λόγοι τοῦ ἀναθεματισμοῦ.

16.) Τὴν αἵρεση, κατὰ τὴν ὁποία υπάρχει σωτήρια Χάρις καὶ ἐκτὸς τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καὶ ὅτι ὑπάρχει ἔγκυρο βάπτισμα καὶ ἐνεργοῦσα Χάρις τῆς ἱερωσύνης καὶ ἐκτὸς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ὅμως, καθὼς εἶναι γνωστόν, ἡ ἁπλὴ ἱστορικὴ καὶ τυπικὴ ὕπαρξη μιᾶς διαδοχῆς ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους ἕως σήμερα καὶ ἡ ἁπλὴ ἐκφώνηση μιᾶς φόρμουλας τῆς Ἁγίας Τριάδος δὲν ἐπικυρώνει τὰ «μυστήρια» τῶν αἱρετικῶν.

17.) Τὴν αἵρεση, κατὰ τὴν ὁποία δὲν εἶναι δυνατὸν οἱ Ἅγιοι καὶ Θεοφόροι Πατέρες νὰ εἶναι ἐπίκαιροι στὶς ἡμέρες μας, ἡ ὁποία (αἵρεση) ἀρνεῖται στὴν οὐσία τὴν παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στοὺς Ἁγίους καὶ Θεοφόρους Πατέρες τῶν Ἁγίων καὶ Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί, ἀκολούθως, τὴν ἴδια τὴν συνέχεια τῆς ὑπάρξεως τῆς Ἐκκλησίας ὡς Θεανθρωπίνου θεσμοῦ.

18.) Τὴν αἵρεση, ἡ ὁποία ἰσχυρίζεται ὅτι δὲν γνωρίζουμε ποιά εἶναι τὰ ὅρια μεταξὺ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καὶ τῆς αἱρέσεως, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία ὅλη ἡ ἀνθρωπότης εἶναι ἐνσωματωμένη σὲ μία «ἀόρατη Ἐκκλησία». Κατὰ τὴν ὀρθόδοξη διδασκαλία, ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ ἱστορική, ὁρατὴ Ἐκκλησία, ἡ ὁποία κατέχει τὴν ἀποστολικὴ διαδοχὴ καὶ διατηρεῖ τὴν Ὀρθὴ Πίστη, δηλ. τὰ δόγματα, τὰ ὁποῖα διατυπώθηκαν στὶς Ἅγιες καὶ Οἰκουμενικὲς Συνόδους, καὶ τὰ ἀναθέματα, ποὺ ὁριοθετοῦν τὴν δογματικὴ Ἀλήθεια ἀπὸ τὸ αἱρετικὸ ψέμα, καὶ τὴν μεταδίδει ἕως συντελείας τῶν αἰώνων. Αὐτὴ ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη.

19.) Τὴν αἵρεση, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία καὶ οἱ αἱρετικοὶ ἐνσωματώνονται κατὰ κάποιο τρόπο στὴν Ἐκκλησία.

20.) Τὴν ἀντίληψη, κατὰ τὴν ὁποία ὁ ἀριθμὸς τῶν πιστῶν ἀποτέλει τὸ κριτήριο τῆς Ἀληθοῦς Ἐκκλησίας. Σύμφωνα μὲ τὴν ὀρθόδοξη διδασκαλία, τὸ κριτήριο τῆς Ἀληθοῦς Ἐκκλησίας εἶναι ἡ ἀναλλοίωτη διατήρηση τῆς ἀποκαλυπτικῆς Ἀληθείας.

21.) Τὴν μετατροπὴ τῆς οἰκονομίας σὲ δόγμα καὶ κανόνα. Σύμφωνα μὲ τὴν ὀρθόδοξη διδασκαλία, ἡ οἰκονομία εἶναι ἡ πρὸς καιρὸν παρέκκλιση ἀπὸ τὴν ἀκρίβεια, τὸν κανόνα τῆς πίστεως, λόγω τῶν ἀνθρωπίνων ἀδυναμιῶν σὲ ἐξαιρετικὲς περιστάσεις, ἔχοντας ὡς σκοπὸ τὴν ἐπιστροφὴ τῶν ἀνθρώπων στὴν ὀρθὴ πίστη, παρὰ τὰ ἀντικειμενικὰ ἐμπόδια. Ἡ οἰκονομία ἐφαρμόζεται μόνο σὲ ἐξαιρετικὲς περιπτώσεις, προκειμένου νὰ ἐκπληρωθεῖ ἕνας καλὸς σκοπὸς σὲ δυσμενεῖς καταστάσεις. Ἐφόσον, ὅμως, ἐκλείψουν οἱ ἐξαιρετικὲς περιστάσεις, ἡ συνέχιση τῆς ἐφαρμογῆς τῆς οἰκονομίας διασαλεύει καὶ καταστρατηγεῖ τὴν κανονικὴ τάξη, καὶ μ' αὐτὸν τὸν τρόπο δὲν συνιστᾶ σοφὴ προσαρμογή, ἀλλὰ περιφρόνηση τῶν ἱερῶν θεσμῶν, καὶ ἑπομένως ὁδηγεῖ στὴν περιφρόνηση τῆς Ὀρθοδοξίας.

22.) Τοὺς λεγομένους «μικτοὺς γάμους» μεταξὺ ὀρθοδόξων καὶ ἑτεροδόξων, ἐπειδὴ δὲν δύνανται νὰ ἑνωθοῦν τὰ ἀντίθετα, δεδομένου ὅτι ἡ βασικὴ προϋπόθεση τοῦ μυστηρίου τοῦ Γάμου εἶναι ἡ κοινὴ ὀρθόδοξη πίστη τῶν ὑποψήφιων νεονύμφων, οἱ ὁποῖοι ὀφείλουν νὰ εἶναι βαπτισμένοι κλπ. Τὸ μυστήριο τοῦ Γάμου εἶναι τὸ μυστήριο τῆς ἀγάπης καὶ τῆς ἑνώσεως βάσει τῆς ὀρθῆς πίστεως. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἰσχύσει τὸ μυστήριο μόνο γιὰ ἕνα μέλος τοῦ ζευγαριοῦ, δηλ. γιὰ τὸ ὀρθόδοξο. Γι' αὐτὸν τὸν λόγο, ὁ μικτὸς γάμος καθίσταται ἄκυρος καὶ ἀνυπόστατος καὶ συνάμα συνιστᾶ συμπροσευχὴ μὲ τοὺς ἑτεροδόξους.

23.) Τὴν ἀπάρνηση τῆς ἰσότητος τῶν Προσώπων τῆς Ἁγίας Τριάδος. Σύμφωνα μὲ τὴν ὀρθόδοξη διδασκαλία, τὰ ὑποστατικὰ ἰδιώματα, δηλ. τὸ ὅτι ὁ Πατὴρ εἶναι ἀγέννητος, ὁ Υἱὸς γενητὸς καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ἐκπορευτό, ἀποδεικνύει τὸν τρόπο ὑπάρξεως κάθε Προσώπου. Ταυτοχρόνως τὰ Πρόσωπα εἶναι ἰσοδύναμα σὲ δόξα καὶ λατρεία, ἔχοντας τὴν ἴδια οὐσία.

24.) Τὴν αἵρεση, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία ὁ ἑκάστοτε Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης εἶναι πρῶτος ἄνευ ἴσου. Αὐτὴ ἡ αἵρεση ἔχει ὡς βάση τὴν αἵρεση, ποὺ ἀρνεῖται τὴν ἰσότητα τῶν Προσώπων τῆς Ἁγίας Τριάδος.