ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΕΡΑΣΑΚΙ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΤΑ ΤΟΥ ΦΑΝΑΡΙΟΥ;

ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΕΡΑΣΑΚΙ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΤΑ ΤΟΥ ΦΑΝΑΡΙΟΥ;

=====

π. ΘΕΟΛΟΓΟΣ ΠΑΝΤΕΛΗ

Κε Τελεβαντο, κατά την γνώμη μου, το Ουκρανικό ήταν το κερασάκι στην τούρτα του Φαναρίου. We had enough! Ίσως δούμε παρόμοιες αντιδράσεις και εναντίον της Μόσχας, αν και όταν οι Ρώσσοι αρχίσουν να βάζουν τους καρδινάλιους στα παραθρόνια των ναών τους.

Π. ΤΕΛΕΒΑΝΤΟΣ

Σεβαστέ μου π. Θεολόγε, 

Διαφωνώ πλήρως ότι το Ουκρανικό είναι το κερασάκι στην τούρτα των Οικουμενιστών. 

1.) Το κερασάκι στην τούρτα των Οικουμενιστών -και όχι μόνον των Φαναριωτών- είναι η Σύνοδος της Κρήτης, που περιέβαλε με συνοδικό κύρος τον Οικουμενισμό.

Ποιο άλλο μπορεί να είναι χειρότερο από αυτό;

Και όμως! 

Ούτε ένας επίσκοπος δεν αποτειχίστηκε εξαιτίας της Συνόδου της Κρήτης.!

Ούτε καν οι επίσκοποι της Εκκλησίας της Ελλάδος τους οποίους ξεγέλασε ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, αφού πήγε στην Σύνοδο της Κρήτης και έκανε τα ακριβώς αντίθετα από την ομόφωνη απόφαση της Συνόδου της Ιεραρχίας.

2.) Η ομάδα του π. Θεόδωρου Ζήση καταπίνει τα οικουμενιστικά έκτροπα των Ρώσσων και προσπαθεί να δώσει δογματική χροιά στην παράβαση των Ιερών Κανόνων. 

Γιατί;

Για να δώσει θεολογική κάλυψη στον εαυτό της, επειδή αποφάσισε να προσχωρήσει -με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο- στο υπό εκκόλαψη Ρωσσικό Σχίσμα στην Ελλάδα, για να ξεφύγει από την απομόνωση που περιήλθε εξαιτίας της Αποτείχισης που έκανε.

3.) Ο Οικουμενισμός των Ρώσσων -δυστυχώς- σε τίποτα δεν υπολείπεται του αντίστοιχου των Φαναριωτών.

Όλοι οι αντιοικουμενιστές καταδικάζουμε με βδελυγμία την κακοδοξία της λεγόμενης “βαπτισματικής θεολογίας”, η οποία πρεσβεύει ότι το βάπτισμα των αιρετικών είναι καθ’ εαυτό έγκυρο.

Οι Ρώσσοι, όμως, εκτός από το βάπτισμα ως καθ' εαυτό έγκυρο, δέχονται καθ' εαυτές έγκυρες και τις χειροτονίες των Παπικών.!!! 

Άρα δέχονται όλα τα μυστήρια των Παπικών έγκυρα.!!!

Γι’ αυτό και δεν αναχειροτονούν όσους προσέρχονται στην Ορθοδοξία, ούτε και αναβαπτίζουν ή μυρώνουν τους λαικούς που προσέρχονται στην Ορθοδοξία.

Είναι, π. Θεολόγε, επιτρεπτόν -έστω και σε επίπεδο ψιλού λογισμού- να κόψουμε κομμάτια την Εκκλησία, για να βοηθήσουμε το οικουμενιστικό Πατριαρχείο της Ρωσσίας να επιβάλει τα εθνοφυλετικά του όνειρα;

Κατανοώ πλήρως την ανάγκη να εκφράσουμε τις αντιρρήσεις μας για όσα οικουμενιστικά και άλλα απαράδεκτα κάνει το Φανάρι. 

Η προώθηση, όμως, των Οικουμενιστών και εθνοφυλετιστών Ρώσσων και η πρόθεση δημιουργίας Σχίσματος, σε τι ακριβώς αποσκοπεί;

ΠΟΤΕ ΟΙ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΙ ή ΑΛΛΟΙ ΚΛΗΡΙΚΟΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΘΑ ΚΑΤΑΣΤΟΥΝ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΙ;

ΠΟΤΕ ΟΙ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΙ ή ΑΛΛΟΙ ΚΛΗΡΙΚΟΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΘΑ ΚΑΤΑΣΤΟΥΝ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΙ;

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Ο γνωστός αντιοικουμενιστής και παραδοσιακός θεολόγος, π. Θεολόγος Παντελής, υπέβαλε στο ιστολόγιό μας τρεις ερωτήσεις αναφορικά με την πρόθεση των Αποτειχισμένων να προσχωρήσουν σε Σχίσμα, υπό την ομπρέλλα της Εκκλησίας της Ρωσσίας ή της ROCOR, αν η Εκκλησία της Ελλάδος αναγνωρίσει την Αυτοκεφαλία της Ουκρανίας. 

Οι ερωτήσεις του π. Θεολόγου παρατίθενται με κανονικά πλάγια στοιχεία και η απάντηση στα ερωτήματα με μαύρα στοιχεία.

Ερωτά, λοιπόν, ο π. Θεολόγος:

“1.) Αν η κατάσταση εξελιχθεί όπως προβλέπετε (εισπήδηση της Μόσχας στην Ελλάδα) τότε θα είναι σχισματικη μόνο η Ρωσική Εξαρχία στην Ελλάδα ή και το Πατριαρχείο Μόσχας με όλες τις μητροπόλεις του;

1.) Σχισμαστική θα είναι ΜΟΝΟΝ η Ρωσσική Εξαρχία, που θα κάνει εισπήδηση στην Εκκλησία της Ελλάδος, και όχι η Εκκλησία της Ρωσσίας ως σύνολον, εκτός αν η Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, βγάλει από τα Δίπτυχα το Πατριαρχείο της Ρωσσίας.

Κανένα Σχίσμα δεν είναι τετελεσμένο, εκτός αν και οι δύο πλευρές κινηθούν προς την διακοπή της εκκλησιαστικής κοινωνίας.

Η Εκκλησία της Ρωσσίας λ.χ. αποσχίστηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο και αφαίρεσε το όνομα του Πατριάρχη Βαρθολομαίου από τα Δίπτυχα για το Ουκρανικό.

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο, όμως, ουδέποτε αποσχίστηκε από την Εκκλησία της Ρωσσίας και εξακολουθεί να έχει το όνομα του Πατριάρχη Κύριλλου στα Δίπτυχα.

Ας σημειωθεί, μάλιστα, ότι το Πατριαρχείο της Ρωσσίας δεν περιορίστηκε να αφορίσει το Οικουμενικό Πατριαρχείο ως σύνολον, αλλά πραγματοποιεί καθημερινά εισπηδήσεις στην Τουρκία, που είναι κανονικό έδαφος του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο, όμως, -προς τιμή του- εξακολουθεί να διατηρεί το όνομα του Πατριάρχη Κύριλλου στα Δίπτυχα.

Επίσης! Είναι χαρακτηριστικό, ότι, σε κάποια στιγμή, ο Μακαριώτατος Κιέβου και πάσης Ουκρανίας κ. Επιφάνιος αφαίρεσε το όνομα του Πατριάρχη Κύριλλου από τα Δίπτυχα. 

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης, όμως, υπέδειξε στον Μακαριώτατο Κιέβου να επανεντάξει το όνομα του Πατριάρχη Κύριλλου στα Δίπτυχα, όπερ και εγένετο.

To Σχίσμα ΜΟΝΟΝ τότε είναι ΤΕΤΕΛΕΣΜΕΝΟ, αν συνοδικά και οι δύο Εκκλησίες προχωρήσουν σε αλληλοαφορισμό.

Το Μεγάλο Σχίσμα δεν ολοκληρώθηκε, όταν ο καρδινάλιος Ουμβέρτος έβαλε πάνω στην Αγία Τράπεζα της Αγίας Σοφίας τον βλάσφημο αναθεματισμό εναντίον της Ορθοδόξου Εκκλησίας, αλλά όταν ο Πατριάρχης Μιχαήλ Κηρουλάριος συγκάλεσε ενδημούσα Σύνοδο στην Κωνσταντινούπολη και αναθεμάτισε τους βλάσφημους Παπικούς.

π. Θεολόγος Παντελή:

2.) Αν υποθέσουμε λάβω απολυτήριο από τον μητροπολίτη μου και μετακομίσω στην Ρωσία και γίνω δεκτός από το Πατριαρχείο Μόσχας, θα είμαι τότε σχισματικος;

2.) Αν λάβετε απολυτήριο από την Μητρόπολή σας και μετακομίσετε στην Ρωσσία δεν θα γίνετε Σχισματικός. 

Σχισματικός θα γίνετε ΜΟΝΟΝ 

α.) Αν η Εκκλησία της Ελλάδος κηρύξει Σχισματική την Εκκλησία της Ρωσσίας και εσείς θα είστε κληρικός της, ή

β.) Αν σταλείτε από την Εκκλησία της Ρωσσίας να επανδρώσετε την Σχισματική Ρωσσική Εξαρχία στην Ελλάδα που θα δημιουργηθεί.

π. Θεολόγος Παντελή

3.) Αν πάλι επιστρέψω στην Αμερική και γίνω δεκτός από την ROCOR θα είμαι σχισματικος;”

3.) Αν επιστρέψετε στην Αμερική και γίνεται δεκτός από την ROCOR δεν θα γίνετε Σχισματικός, όπως δεν έγινε Σχισματικός ο σπουδαίος αντιοικουμενιστής θεολόγος π. Πέτρος Χίρς, αφού η ROCOR είναι μέλος του Assembly of canonical Orthodox Bishops of the United States of America.

Θα γίνετε, όμως, Σχισματικός, Θεός φυλάξοι, 

α.) Αν η ROCOR κάνει εισπήδηση στην Εκκλησία της Ελλάδος και δημιουργήσει Σχισματική Εξαρχία και εξαιτίας της εισπήδησης η Εκκλησία της Ελλάδος διακόψει την εκκλησιαστική κοινωνία με την ROCOR, ή

β.) Αν η ROCOR επανδρώσει, με εσάς ή και με άλλους κληρικούς της, την Ρωσσική Σχισματική Ρωσσική Εξαρχία που θα δημιουργηθεί στην Ελλάδα.

Ας έλθουμε τώρα στο διά ταύτα, π. Θεολόγε! 

Αυτό που μετρά δεν είναι οι υποθετικές ερωτήσεις, που μου υποβάλατε, αλλά το Σχίσμα που μεθοδεύει ο π. Θεόδωρος Ζήσης και οι άλλοι Αποτειχισμένοι.

Όλες οι εκ του πονηρού μεθοδείες του π. Θεόδωρου Ζήση να βαφτίσει το Σχίσμα Αποτείχιση, για να έχει εκκλησιαστική κοινωνία με κάποια ή κάποιες Ορθόδοξες Εκκλησίες, είναι αντικανονικές, Σχισματικές και αντιευαγγελικές και το ΜΟΝΟΝ που θα πετύχει (κατόρθωμα να σου πετύχει!) είναι να βρεθεί αναπολόγητος εν Ημέρα Κρίσεως, επειδή προάγει Σχίσμα που δεν συγχωρείται -όπως πολύ καλά γνωρίζετε- ούτε με το αίμα του μαρτυρίου. 

Αυτό τουλάχιστον μας διαβεβαιώνει ο Ιερός Χρυσόστομος.

Γι’ αυτό σας παρακαλώ θερμά, συναγωνιστικά και υικά να ασκήσετε όλη την επιρροή σας στον π. Θεόδωρο και τους συν αυτώ, ώστε να πειστούν να μην αμαυρώσουν την Ιστορία και τους αγώνες τους.

Η Αποτείχιση είναι ευλογημένη και αξίζει τον έπαινο και τον θαυμασμό μας και γι' αυτό στηρίζουμε θερμά τον π. Θεόδωρο και τους συν αυτώ στην Αποτείχισή τους.

Το Σχίσμα, όμως, είναι ψυχόλεθρον και θα καταστήσει όσους τυχόν ακολουθήσουν τον π. Θεόδωρο σε Σχίσμα αναπολόγητους εν Ημέρα Κρίσεως.

ΛΙΑΝ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΤΙΚΗ ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΗ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ Ι. ΜΟΝΗΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗ ΠΑΙΣΙΟΥ

ΛΙΑΝ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΤΙΚΗ ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΗ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ Ι. ΜΟΝΗΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗ ΠΑΙΣΙΟΥ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Διαβάσαμε στην “Ρομφαία”:

“Την Ιερά Μονή του Αγίου Αντωνίου στην έρημο της Αριζόνας επισκέφθηκε σήμερα, Δευτέρα 5 Αυγούστου ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής κ. Ελπιδοφόρος.

Ο Αρχιεπίσκοπος Ελπιδοφόρος συνοδευόμενος από τον Μητροπολίτη Αγίου Φραγκίσκου κ. Γεράσιμο, έτυχε θερμής υποδοχής από τον Καθηγούμενο της Μονής Γέροντα Παϊσιο και την Αδελφότητα.

"Μας τιμά ιδιαιτέρως η επίσκεψή σας, και γνωρίζουμε ότι κοπιάσατε να φτάσετε μέχρι το Μοναστήρι μου Μεγάλου Αγίου Αντωνίου" - τόνισε καλωσορίζοντας τον Αρχιεπίσκοπο ο Καθηγούμενος Παϊσιος.

Ο Καθηγούμενος στην προσφωνησή του αναφέρθηκε στην προσφορά του μοναχισμού, τονίζοντας ότι "ο μοναχός αγωνίζεται για την σωτήρια του κόσμου και όλων των χριστιανών."

Σε άλλο σημείο ο Ηγούμενος Παϊσιος ζήτησε από τον Αρχιεπίσκοπο Ελπιδοφόρο να ευλογήσει το θαύμα του Μοναχισμού στην Αμερική, ζητώντας παράλληλα να σταθεί υποστηρικτής και συμπαραστάτης στο έργο του γέροντα Εφραίμ, γόνου γνήσιου του γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστού.

"Όλος ο Ορθόδοξος κόσμος και ιδίως εμείς οι μοναχοί, εναγωνίως περιμένουμε την αγιοκατάταξη του γέροντος Ιωσήφ στο αγιολόγιο της Εκκλησίας μας, υπό της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου" - πρόσθεσε χαρακτηριστικά ο Καθηγούμενος Παϊσιος.”

Ο Πανοσιολογιώτατος Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής, Αρχιμανδρίτης Παίσιος, ήταν σαφέστατος.

Α.) Ζήτησε την συμπαράσταση του Σεβ. Αρχιεπισκόπου Αμερικής Ελπιδοφόρου για τα μοναστήρια που ίδρυσε ο Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας (τουτέστιν να διατηρήσουν την διοικητική και οικονομική τους αυτοτέλεια), και

Β.) Την άμεση Αγιοκατάταξη του Γέροντα Ιωσήφ του Ησυχαστή, για να προβληθεί ως Άγιος με Συνοδικό κύρος, ώστε να κατοχυρωθεί Συνοδικά η "οικογενειακή" τους -παππούς τε και γαρ- παράδοση. 

1.) Ανέφερε στην προσφώνησή του ο Πανοσιολογιώτατος Καθηγούμενος, έστω και μια λέξη, για τον Οικουμενισμό; 

2.) Ανέφερε ο Άγιος Καθηγούμενος, έστω και μια λέξη, για την Σύνοδο της Κρήτης, όπου θεσπίστηκε ο Οικουμενισμός ως πίστη της Εκκλησίας;

3.) Είπε ο Άγιος Καθηγούμενος, έστω και μια λέξη, για την εκκοσμίκευση και τους νεωτερισμούς που έφτασαν στο απόγειό τους στην Αρχιεπισκοπή Αμερικής και πνίγουν και την τελευταία ικμάδα της ζωής της; 

4.) Προπαντός! Ανέφερε το παραμικρό για την φοβερή αίρεση που εκστόμισε ο Σεβ. Αμερικής Ελπιδοφόρος αναφορικά με το ποιος είναι αιρετικός, σε πρόσφατο κήρυγμά του, στον Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου Αστορίας;

Δυστυχώς όχι! 

Όπως πολύ εύστοχα ανέφερε, σε σχόλιό του, σε άλλη ανάρτηση, στο ιστολόγιό μας, ο αντιοικουμενιστής κληρικός π. Θεολόγος Παντελής, που έζησε δεκαετίες στις ΗΠΑ και γνωρίζει άριστα τα της Εκκλησίας της Αμερικής, η αρχή που διέπει τις σχέσεις των Μονών του Γέροντα Εφραίμ της Αριζόνας με το Οικουμενικό Πατριαρχείο και τους εκάστοτε Αρχιεπισκόπους Αμερικής είναι: “Μη μας ενοχλείτε, για να μη σας ενοχλούμε.”

Όσο για την Ομολογία της πίστεως έχει -από πολλού- παραπεμφθεί στις Ελληνικές καλένδες.

Συγκρίνετε την προσφώνηση του Πανοσ. Αρχιμ. Παίσιου 

1.) με τον Ενθρονιστήριο Λόγο του Γέροντα Εφραίμ στην Ιερά Μονή Φιλοθέου, και 

2.) με την προσφώνηση προς τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο, του πνευματικού αδελφού του Αρχιμανδρίτη Παίσιου, Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Ξηροποτάμου, Αρχιμανδρίτη Ιωσήφ, και θα καταλάβετε την τεράστια διαφορά.

Δυστυχώς! 

Ο αγώνας εναντίον της παναίρεσης του Οικουμενισμού έχει τεθεί σε δεύτερη μοίρα από τους πλείστους αντιοικουμενιστές, οι οποίοι παθιάζονται σε βαθμό υστερίας για ήσσονος σημασίας θέματα, και παραμέλησαν ουσιαστικά τον αγώνα εναντίον του Οικουμενισμού.

Λες και δεν γνωρίζουν ότι η παναίρεση του Οικουμενισμού κατατρώει τα σπλάχνα της Εκκλησίας για 120 χρόνια τώρα και κατόρθωσε μάλιστα -με την Σύνοδο της Κρήτης- να περιβληθεί Συνοδικό κύρος.

Τα προπύργια του αγώνα εναντίον του Οικουμενισμού ήταν 
1.) το Άγιον Όρος -και μάλιστα οι Μονές του Γέροντα Εφραίμ Φιλοθείτη (νυν Αριζονίτη)-, 
2.) οι περί τον π. Θεόδωρο Ζήση, και 
3.) η ιστορική εφημερίδα "Ορθόδοξος Τύπος".


1.) Ο μεν "Ορθόδοξος Τύπος" έπεσε κυριολεκτικά σε χέρια εχθρού, ο οποίος δεν κήδεται -έστω και από πολύ μακρυνή απόσταση- των συμφερόντων της Εκκλησίας. 

Έχει καταστεί μετερίζι των εμμονών και των ιδεοληψιών ενός εξαιρετικά προβληματικού και αναξιόπιστου ανθρώπου -του σεβαστού, αγαπητού, σεπτού και προσφιλούς π. Βασίλειου Βολουδάκη-, ο οποίος, ακόμη και όταν μιλά για τον Οικουμενισμό, στην πραγματικοτητα στοχεύει εναντίον του Οικουμενικού Πατριαρχείου ως θεσμού.

Ευτυχώς την τεράστια ζημιά που προκαλεί ο σεβαστός Γέρων των Εξαρχείων ακυρώνει -εν πολλοίς- ο ίδιος ο π. Βασίλειος, επειδή κολυμπά -ο δυστυχής- σε ένα ωκεανό εγωπάθειας, μοχθηρίας και χαιρεκακίας, που είναι φυσικό να απωθεί.

2.) Το Άγιον Όρος -ιδιαίτερα μετά την παρακμή των
δυνάμεων του π. Γεωργίου Καψάνη- υιοθέτησε μια πολύ χλιαρή στάση έναντι του Οικουμενισμού, που εξυπηρετεί θαυμάσια τους οικουμενιστικούς σχεδιασμούς του Φαναρίου.

Στην υποτονική αντίδραση του Αγίου Όρους έναντι του Οικουμενισμού διαδραμάτισε καίριο ρόλο ο Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας, όπως μας αποκάλυψε το πνευματικό του τέκνο, ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Κωνσταμονίτου, Αρχιμανδρίτης Αγάθων.

Ο Γέροντας Εφραίμ τραβούσε, επί σειρά ετών ή μάλλον δεκαετιών, το χαλινάρι των ηγουμένων των Μονών του Αγίου Όρους, που είναι πνευματικά του τέκνα, επειδή φοβόταν ότι, αν οδηγούσαν στα άκρα την Ομολογία της πίστεως κατά του Οικουμενισμού, θα πλήρωναν το μάρμαρο οι Μονές που ίδρυσε στην Αμερική.

Έτσι σήμερα, όταν το Άγιον Όρος πολύ-πολύ σπάνια εκδίδει αντιοικουμενιστικά Κείμενα είναι πλαδαρά και γεμάτα γλοιώδεις κολακείες προς τον Παναγιώτατο.

3.) Η ομάδα του π. Θεόδωρου Ζήση αποδυναμώθηκε ουσιαστικά με την Αποτείχιση του π. Θεόδωρου και των συν αυτώ και την εξ αυτής απομόνωσή του από τους επί δεκαετίες στενώτερους συνεργάτες του. 

Με την έκρηξη του Ουκρανικού, όμως, η ομάδα του π. Θεόδωρου Ζήση έχασε εντελώς τον μπούσουλα και οδηγεί τον αντιοικουμενιστικό αγώνα κατά κρημνών. 

Μασωνολογία, Ρωσσολαγνεία, ανεπίτρεπτη εμπλοκή στα γεωστρατηγικά παιγνίδια των Μεγάλων δυνάμεων στην Ουκρανία και Βαρθολομαιομαχία αντί αντιοικουμενισμός.

Η προσωπική συμβολή του π. Σεραφείμ Ζήση, για την εκτροπή του αντιοικουμενιστικού αγώνα σε Ουκρανολογία, είναι ηλίου φαεινότερη ακόμη και στον εκ γενετής τυφλόν της παραβολής.

Η ενασχόληση με τον Ποροσένκο και τις σοκολάτες του έγινε το πρωτεύον και η μάχη εναντίον του Οικουμενισμού πήγε σε πολύ δεύτερη μοίρα.

Δυστυχώς!

Κακά τα ψέμματα! 

Παραπαίει ο αντιοικουμενισμός, ενώ ο Οικουμενισμός προελαύνει ακάθεκτος! 

Σε πολλά επίπεδα.

Οι Οικουμενιστές παίζουν πια στο γήπεδο χωρίς αντίπαλο και βγάζουν το ένα τέρμα μετά το άλλο βάσει καλά οργανωμένου στρατηγικού σχεδίου.

Και οι αντιοικουμενιστές;

"Και διηγώντας τα να κλαίς."

Ο ΣΕΒ ΚΥΘΗΡΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ

Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεολόγος Παντελής, Εφημέριος Ιερού Μητροπολιτικού ναού Εσταυρωμένου Χριστού

Ἐν Κυθήροις τῆ 11ῃ Ἰουνίου 2019

Ἀγαπητέ μου κ. Παναγιώτη Τελεβάντο,

                                                                              Χαῖρε ἐν Κυρίῳ!

Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κυθήρων καί Ποιμενάρχης μου κ. Σεραφείμ, ἀφοῦ ἔλαβε γνῶσιν προσφάτων σχολίων σας, πού ἀφοροῦν στίς θέσεις του ἐπί κανονικῶν-ἐκκλησιολογικῶν ζητημάτων (μέ κορυφαῖο τό φλέγον Οὐκρανικόν ζήτημα), δηλώνει σαφῶς καί ἀπεριφράστως τά ἀκόλουθα εἰς ἀποκατάστασιν τῆς ἀληθείας καί πρός ἀποφυγήν παρερμηνειῶν καί παρανοήσεων.

(Παραθέτω τό κείμενο τοῦ Σεβασμιωτάτου):

«1. Ὁμολογουμένως, τό Οὐκρανικόν πρόβλημα εἶναι τό μεῖζον καί ἀκανθῶδες κανονικόν ζήτημα, τό ὁποῖο συγκλονίζει καί συνταράσσει σήμερα τάς κατά τόπους Αὐτοκεφάλους Ὀρθοδόξους Ἐκκλησίας καί ὅλον τόν Ὀρθόδοξον Χριστιανικόν κόσμον. Εὐτόνως τό ἐπεσήμανα πολλάκις εἰς τάς Συνεδριάσεις τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, τῆς ὁποίας τυγχάνω μέλος κατά τήν ἐνεστῶσαν περίοδον,  ἀλλά καί διά τῶν ἑορτίων Ποιμαντορικῶν μου Ἐγκυκλίων, καί ὄχι μόνο, ὅτι τό Οὐκρανικό ζήτημα εἶναι περίπλοκον καί πολυδαίδαλον, ὑπερβαῖνον ἴσως πᾶν προηγούμενον, ἀφοῦ ἡ Αὐτοκεφαλία ἐδόθη, καθ’ ὅν γνωστόν τρόπον ἐδόθη, καί εἰς οὕς ἐδόθη. 

(Δέν θά ἀναπτύξω ἐδῶ τάς κανονικάς παραβάσεις καί τά κανονικά ἐπιχειρήματα, τά ὁποῖα ἀναπτύσσονται εἰς τό πρόσφατο ἑόρτιο κείμενό μου πρός τούς σεπτούς Προκαθημένους τῶν Αὐτοκεφάλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καί ὅλους τούς Σεβασμιωτάτους καί Πανιερωτάτους Μητροπολίτας ὑπό τόν τίτλον «Πασχάλιος ἱκεσία»).

Ἡ καθ’ ὅν τρόπον ἐλύθη ἀκοινωνησία τῶν ἐν Οὐκρανίᾳ ὑφισταμένων δύο σχισματικῶν παρατάξεων καί τά παρεπόμενα αὐτῆς (ἀναθεματισμοί, καθαιρέσεις καί χειροτονίαι ὑπό καθῃρημένων) δέν παράγει κανονικά ἀποτελέσματα, ἐφ’ ὅσον ἄνευ συναινέσεως καί ἐν διαφωνίᾳ ἁπασῶν τῶν κατά τόπους Αὐτοκεφάλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν ἐλύθη, καί μέχρι στιγμῆς τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον ἀπορρίπτει τό αἴτημα συγκλήσεως Πανορθοδόξου Συνόδου διά τήν ἐξέτασιν τοῦ ἀνακύψαντος ὀξυτάτου Οὐκρανικοῦ προβλήματος, οὐδεμία δέ Αὐτοκέφαλος Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἔχει ἐκκλησιαστικήν καί λειτουργικήν κοινωνίαν μετά τῆς «νέας Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας», ἐνῷ ὁ προσφάτως δοθείς Πατριαρχικός Τόμος Αὐτοκεφαλίας «τῆς νέας Οὐκρανικῆς Ἐκκλησίας» οὐδέ τόν «ἐπίτιμον Πατριάρχην Κιέβου καί πάσης Οὐκρανίας Φιλάρετον» καί τούς συν αὐτῷ «ἀποκατασταθέντας» σχισματικούς ἀνέπαυσε.

2.) Τόν παρελθόντα Ἰανουάριον ἦλθον, συνεδριαζούσης τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς ἡμῶν Συνόδου, τά Πατριαρχικά Γράμματα διά νά προωθηθοῦν μέσῳ τῆς Δ.Ι.Σ. εἰς τούς Σεβ. Μητροπολίτας, τούς διαποιμαίνοντας Ἱεράς Μητροπόλεις τῆς Βορείου Ἑλλάδος, τῶν καλουμένων «Νέων Χωρῶν», διά τῶν ὁποίων ἐκαλοῦντο  οἱ ἐν θέματι Σεβ. Μητροπολῖται νά ἀναγνωρίσουν τόν νέον «Προκαθήμενον τῆς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας», ἐνῷ ἡ Δ.Ι.Σ μέ Ἀπόφασίν της εἶχε παραπέμψει τό ὅλον συναχθέν ὑλικόν, τό ἀφορῶν εἰς τό προκῦψαν Οὐκρανικόν ζήτημα εἰς τάς ἁρμοδίας Συνοδικάς Ἐπιτροπάς (Δογματικῶν καί Νομοκανονικῶν ζητημάτων καί Διορθοδόξων καί Διεκκλησιαστικῶν Σχέσεων) διά νά εἰσηγηθοῦν ἁρμοδίως εἰς τήν Ἱεραρχίαν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος διά τήν λῆψιν Ἀποφάσεων.

Καί ἐπειδή ἡ κίνησις αὐτή τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου μέ ἀνησύχησε, διότι οἱ Ἀδελφοί Ἀρχιερεῖς τῶν Βορείων Ἐπαρχιῶν, παρά τήν πνευματικήν καί μόνον ἐξάρτησίν των ἀπό τό Σεπτόν Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον, συναποτελοῦν μετά τῶν ὑπολοίπων Ἱεραρχῶν τῆς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καί συγκροτοῦν τό Ἱερόν Σῶμα τῆς Σεπτῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, συνημμένοι μετ’ Αὐτῆς ἀρρήκτως πνευματικῶς (ὅθεν λαμβάνουν τήν ἐκλογήν, τήν χειροτονίαν καί τήν ἐνθρόνισιν εἰς τήν Μητροπολιτικήν ἕδραν αὐτῶν) καί διοικητικῶς, μή διεπομένων ὑπό μορφήν τινα δυαρχίας, καί (ἡ Πατριαρχική αὐτή κίνησις) προκαταλαμβάνει, οὕτως εἰπεῖν, τήν ἀναμενομένην Ἀπόφασιν τῆς ἑνιαίας Σεπτῆς ἡμῶν Ἱεραρχίας, ἐθεώρησα φρόνιμον νά μή ἀνταποκριθῶ εἰς τήν φιλόφρονα  πρόσκλησιν Σεβ/του Ἀδελφοῦ Ἀνατολικῆς Μακεδονίας νά συμμετάσχω εἰς τήν Ἱεράν Πανήγυριν τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, ἐπί τῷ φόβῳ μήπως μνημονευθῇ εἰς τά Δίπτυχα «ὁ Προκαθήμενος τῆς Αὐτοκεφάλου Οὐκρανικῆς Ἐκκλησίας», ὅπως αὐτό ἐγένετο εἰς ἑτέραν ἀκριτικήν Ἱ. Μητρόπολιν τῆς Δυτικῆς Μακεδονίας. 

Διότι, ἐάν τοῦτο συνέβαινε, θά ἤμην ἐκτεθειμένος ἐνώπιον τῆς Ἀνωτάτης ἡμῶν Ἐκκλησιαστικῆς Ἀρχῆς, ἡ ὁποία ἀνέβαλε τήν λῆψιν ἀποφάσεων  διά τήν προσεχῆ τακτικήν Συνεδρίαν τοῦ Ὀκτωβρίου 2019.

Αὐτό τό γεγονός συζητήσαμε μέ τόν ἐκλεκτόν Πρωτοπρεσβύτερον τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως μας π. Θεολόγον Παντελῆν, καί ἐνδεχομένως ἀπό αὐτήν τήν συνομιλίαν κατέληξε εἰς τό συμπέρασμα ὅτι διέκοψα ἤ θά διακόψω τήν ἐκκλησιαστικήν κοινωνίαν μέ τούς Ἀδελφούς Ἱεράρχας τῶν Νέων Χωρῶν, ὅπερ δέν εὐσταθεῖ καί δέν εἶναι εἰς τάς προθέσεις μου.

Ὡς προελέχθη, μετά τήν σχετικήν ἐξονυχιστικήν βάσανον, καί λαμβανομένων ὑπ’ ὄψιν τῶν σχετικῶν Ἀποφάσεων τῶν λοιπῶν Αὐτοκεφάλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, τό Ἱερόν Σῶμα τῆς Σεπτῆς ἡμῶν Ἱεραρχίας ἐμφρόνως καί μετά πολλῆς συννοίας καί φόβου Θεοῦ θά λάβῃ τήν ἱστορικήν καί κρίσιμον διά τήν ἁγίαν ἑνότητα καί τήν ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι κοινωνίαν καί συμπόρευσιν πασῶν τῶν Ἁγίων τοῦ Θεοῦ Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν, καί

3.) Εἰς τήν ἐν θέματι ἱστοσελίδα ἀναφέρεται ὅτι ἡ ταπεινότης μου κατεφέρθη μέ σκληρόν καί αὐστηρόν τρόπον κατά τοῦ Αἰδεσιμολ. Πρωτοπρεσβυτέρου π. Θεοδώρου Ζήση, Ὁμοτίμου Καθηγητοῦ τοῦ Α. Π. Θεσσαλονίκης, διότι ἀπετειχίσθη ἐκ τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου αὐτοῦ. Ὁμολογῶ ὅτι μέ ἐξέπληξε ἡ εἴδησις αὐτή διότι οὐδέποτε συνέβη τοιοῦτόν τι παρ’ ἐμοῦ. Καί ἐξηγοῦμαι:

Ὁ Αἰδεσιμολ. Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης ὑπῆρξε ἕνας ἐκ τῶν πλέον σεβαστῶν μοι Καθηγητῶν τοῦ Α.Π.Θ, κατά τήν δεκαετίαν τοῦ 1970. Τιμῶν τό Ὀρθόδοξον αὐτοῦ φρόνημα καί τήν θεολογικήν αὐτοῦ συγκρότησιν ὑπέγραψα τήν συνταχθεῖσαν ὑπ’ αὐτοῦ καί τῆς Συνάξεως Ὀρθοδόξων Κληρικῶν, Μοναχῶν καί Λαϊκῶν ἐν ἔτει 2008 Ὁμολογίαν Πίστεως. Συμμετέσχον ἐν τῷ μεταξύ εἰς Ὀρθόδοξα Συνέδρια -Ἡμερίδας κατά τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί ἐν ὄψει τῆς συγκλήσεως τῆς Συνόδου τῆς Κρήτης. Πάντοτε ὑπῆρχε καί ὑπάρχει ὁ σεβασμός καί ἡ τιμή μου πρός τό πρόσωπον τοῦ σεβαστοῦ μου Καθηγητοῦ καί ἀπό πλευρᾶς του ἡ ἐκτίμησις καί ἡ ἀγάπη πρός τόν ἄλλοτε φοιτητήν του καί νῦν Ἐπίσκοπον.

Ὁ π. Θεόδωρος, πρίν λάβῃ τήν ἀπόφασιν τῆς ἀποτειχίσεώς του ἔκαμε εἰδικό ταξίδι ἀπό τήν συμπρωτεύουσαν διά νά μέ συναντήσῃ εἰς τό ἐν Ἀθήναις κατάλυμά μου, ὅπερ καί ἐγένετο. Ἤκουσα ἐν βαθείᾳ συστολῇ καί μετά μεγάλης προσοχῆς τόν σεβάσμιο Γέροντα καί μετά ταῦτα μέ πολύ σεβασμό καί τήν προσήκουσα τιμή ἀπήντησα συνοπτικῶς ὡς ἑξῆς: Συμφώνησα μέ τήν ὕπαρξιν καί τήν καταλυτικήν δρᾶσιν τῆς δεινῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἡ ὁποία συνιστᾷ μίαν φοβεράν σύγχρονον μάστιγα. 

Ἀναφερθείς δέ εἰς τόν 15^ον Κανόνα τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου ἐτόνισα τάς ἀκριβεῖς  προϋποθέσεις ἐφαρμογῆς τοῦ Κανόνος αὐτοῦ. Προϋποθέτει ὀ Ἐπίσκοπος ἤ Μητροπολίτης τοῦ συγκεκριμένου Πρεσβυτέρου ἤ Διακόνου (δέν ἀφορᾶ ὁ ἱερός αὐτός Κανών τόν Ἀρχιεπίσκοπον ἄλλης Τοπικῆς Ἐκκλησίας, τόν Οἰκουμ. Πατριάρχην ἤ ἄλλον τινα Πατριάρχην, παρά μόνον τόν οἰκεῖον  Ἐπίσκοπον, εἰς τόν ὁποῖον ἀνήκει κανονικῶς ὁ Κληρικός), προϋποθέτει, λοιπόν, «ὁ Ἐπίσκοπος ἤ Μητροπολίτης νά κηρύσσῃ  αἵρεσιν κατεγνωσμένην ὑπό Πατέρων καί Συνόδων ἐπ’ Ἐκκλησίαις, δημοσίᾳ καί γυμνῇ  τῇ κεφαλῇ». 

Ἄν, δηλαδή μία αἵρεσις καταδικασμένη ὑπό Ἁγίων Πατέρων καί Ἱερῶν Συνόδων (καί μάλιστα Οἰκουμενικῶν), ὅπως π.χ. εἶναι αἱ αἱρέσεις τοῦ Ἀρείου, τοῦ Μακεδονίου  καί τοῦ Νεστορίου, τάς ὁποίας κατεδίκασαν ἀντιστοίχως ἡ Α΄, Β΄ καί Γ΄ Οἰκουμ. Σύνοδος, κηρύσσεται «ἐπ’ Ἐκκλησίαις, δημοσίᾳ καί γυμνῇ τῇ κεφαλῇ» ἀπό τόν Ἐπίσκοπον ἤ Μητροπολίτην αὐτοῦ, Κληρικός, Πρεσβύτερος ἤ Διάκονος δύναται ὑπ’ αὐτούς τούς αὐστηρούς ὅρους νά διακόψῃ τήν μνημόνευσιν τοῦ Ἐπισκόπου ἤ Μητροπολίτου αὐτοῦ ἄχρι καιροῦ (χωρίς νά μνημονεύση ἄλλον ἀντ’ αὐτοῦ) ἀναμένων τήν διά τόν ἐκτραπέντα Συνοδικήν Διαγνώμην. 

Ὁ διακεκριμένος ἄριστος Κανονολόγος τοῦ 20^οῦ αἰῶνος καί πολύ σέβαστός εἰς ἐμέ ἀείμνηστος Ἀρχιμ. π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος (†1989) ὑποστηρίζει ὅτι ὁ ἐν θέματι 15^ος Κανών τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου ἔχει δυνητικόν καί ὄχι ὑποχρεωτικόν χαρακτῆρα. Δύναται, δηλαδή, ὁ Πρεσβύτερος, ἤ ὁ Διάκονος νά διακόψῃ τό μνημόσυνον τοῦ κατά τά ὡς ἄνω ἐκτραπέντος οἰκείου Ἐπισκόπου ἤ Μητροπολίτου, χωρίς νά εἶναι ἀπολύτως ὑποχρεωμένος νά τό πράξῃ.

Ὁ ὑποδειγματικός οὗτος καί ἀκέραιος Κληρικός, ὁ σύγχρονος αὐτός Πατήρ τῆς Ἐκκλησίας μας, ὁ π. Ἐπιφάνιος, παρ’ ὅτι ἐβίωσε καί ἐκεῖνος τούς ἰσχυρούς κλυδωνισμούς τοῦ Ἱεροῦ Σκάφους τῆς Ἁγιωτάτης ἡμῶν Ἐκκλησίας ὑπό τοῦ φοβεροῦ θηρίου τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, κατά τόν πολύκροτον 20^όν αἰῶνα, διό καί κατά τήν 10ετίαν τοῦ 1960 ἀπηύθυνε τήν πεπαρρησιασμένην καί μνημειώδη ἐκείνην ἐπιστολήν αὐτοῦ πρός τόν Πατριάρχην Ἀθηναγόραν, ὅπως τό αὐτό ἔπραξε καί ὁ σήμερον ἐν ἁγίοις συναριθμούμενος Ὅσιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης, ὁ ἀλησμόνητος π. Ἐπιφάνιος, οὐδέποτε ἐπέλεξε τήν λύσιν τῆς «ἀποτειχίσεως» ἀλλ’ ἐντετειχισμένος στερρῶς ἐντός τοῦ ἀπορθήτου τείχους τῆς Ἁγίας τοῦ  Χριστοῦ Ἐκκλησίας, ἐμάχετο κραταιῶς μέχρις ἐσχάτης ἀναπνοῆς εἰς τούς ἐκκλησιαστικούς προμαχῶνας, διό καί «λίαν εὔφρανε τούς Ὀρθοδόξους καί κατῂσχυνε τούς κακοδόξους».

Αὐτό τό δυνητικόν καί ὄχι τό ἀπαραιτήτως ὑποχρεωτικόν τοῦ χαρακτῆρος τοῦ 15^ου Κανόνος τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου προέβαλα ταπεινῶς εἰς τόν σεβαστόν μοι Καθηγητήν π. Θεόδωρον, μέ σεμνότητα καί εὐλάβειαν πρός τό προσωπόν του, καί οὐδέποτε κατέκρινα τόν πολυταλαντοῦχον αὐτόν Κληρικόν τῆς Ἐκκλησίας μας διά τήν γενομένην ἐπιλογήν του. 

Δέν πρόκειται περί ἀλαζόνος, ὑπερφιάλου καί ἀποστάτου Κληρικοῦ, ἀλλά περί ἑνός κατηρτισμένου Θεολογικῶς καί Ἁγιοπατερικῶς Κληρικοῦ, τόν ὁποῖον πιστεύω ὅτι ἡ χάρις τοῦ Παναγίου Κυρίου καί Θεοῦ ἡμῶν θά ἐπισκιάζῃ διαψιλῶς «ἐν παντί καιρῷ καί πάσῃ ὥρᾳ» «ὡς φωτίζουσα αὐτόν καί ὑετίζουσα φλόξ».

Καί διά νά ἐπανέλθω εἰς τήν ἁγίαν μορφήν τοῦ π. Ἐπιφανίου θεωρῶ ἐπωφελές νά προθέσω καί τά ἑξῆς εἰς τιμήν καί μνήμην τοῦ ἐνθέου αὐτοῦ Λειτουργοῦ.

Παρ’ ὅτι οὐδέποτε «ἀπετειχίσθη», ἐν τούτοις ἡ ἁγία βιοτή καί πολιτεία του τόν περιεθρίγκωνε καί τόν διεφύλασσε ἀλώβητον ἀπό παντός μολυσμοῦ, προερχομένου ἐξ αἱρετικῆς κοινωνίας καί ἐκ τῆς λύμης τῶν σχισμάτων καί τῶν αἱρέσεων. Ἡ Θεία Χάρις εἶχε κατασκευάσει ἕνα ἀόρατον τεῖχος ἱεροκανονικῆς αὐτοπροστασίας καί αὐτοαμύνης περί αὐτόν. 

Θά ἀναφέρω ἕνα ὀξύτατο ἐκκλησιαστικό κανονικό πρόβλημα, τό ὁποῖο ἐπί 40 περίπου ἔτη ἐταλάνισε τήν Ἑλλαδικήν μας Ἐκκλησία καί τό ὁποῖο ἐκεῖνος ἀντιμετώπισε σοφῶς καί ἐμφρόνως ἐπί 15ετίαν. Πρόκειται διά τό σοβαρό  ἐκκλησιαστικό ζήτημα τῆς ἄνευ δίκης καί καταδίκης, ἄνευ  ἀκροάσεως καί ἀπολογίας ἐκπτώσεως καί ἀπομακρύνσεως ἐκ τῶν Μητροπολιτικῶν θρόνων αὐτῶν, ἐν καιρῷ δικτατορίας, 12 τιμίων καί ἀκατηγορήτων  Μητροπολιτῶν, κατά τό β΄ ἥμισυ τοῦ 20^οῦ αἰῶνος.

Ὁ π. Ἐπιφάνιος ἀπό πρώτης στιγμῆς ἐπεσήμανε καί ἐστηλίτευσε  τήν ἀντικανονικότητα τοῦ ἐγχειρήματος καί τήν ἀντικανονικήν ἐκλογήν, χειροτονίαν καί ἐνθρόνισιν τῶν ἀντικανονικῶς καταλαβόντων τούς θρόνους τῶν καταφώρως ἀδικηθέντων  Μητροπολιτῶν  αὐτῶν. Τούς ἐθεώρει, καί δικαίως, ὡς τούς κανονικούς Μητροπολίτας καί τούς ἀντικαταστάτας αὐτῶν ὡς μοιχεπιβάτας, κατά τούς Ἱερούς Κανόνας. 

Οὐδέποτε καί οὐδένα ἐξ αὐτῶν τῶν ἀντικανονικῶν Μητροπολιτῶν προσεφώνησε μέ τόν ἀλλότριον εἰς αὐτούς τίτλον. Οὐδένα ἐδέχθη εἰς τό Ἱερόν Ἡσυχαστήριόν του, τῆς Κεχαριτωμένης Θεοτόκου Τροιζῆνος, μέ τόν μή ἀνήκοντα εἰς αὐτόν τίτλον καί φυσικῶς οὐδέποτε ἐψάλη ἡ φήμη  μοιχεπιβάτου εἰς τήν Ἱ. Μονήν του. 

Τελειώνω μέ τό περιστατικόν ἑνός ἐκ τῶν 12 ἀντικανονικῶν Μητροπολιτῶν, ἱκανοῦ καί ταλαντούχου κατά τά ἄλλα Κληρικοῦ, ὁ ὁποῖος τόν ἐπισκέφθη εἰς τήν ἐν Ἀθήναις (Μακεδονίας 24) κατοικίαν του, ὀλίγας ἡμέρας πρό τῆς πρός Κύριον ἐκδημίας του. 

Κατετρύχετο ὑπό τῆς δεινῆς ἀσθενείας του ὁ σεπτός Γέρων π. Ἐπιφάνιος καί ἐμπόνως ἐπανελάμβανε τόν ψαλμικόν στίχον: «Πτωχός καί ἀλγῶν εἰμί ἐγώ˙ ἡ σωτηρία σου ὁ Θεός ἀντιλάβοιτό μοι».

Οὕτως ὀδυνώμενος, εἶπε πρός τόν ἐπισκέπτην του: «Τιμῶ τήν Ἀρχιερωσύνην σου, ἀλλά δέν εἶσαι ὁ Μητροπολίτης (τάδε). Βιάσθηκες. Μέ ὁποιαδήποτε κατάστασι θά γινόσουν Ἐπίσκοπος. Ἄφησες τήν πόρτα καί μπῆκες ἀπό τήν καμινάδα.........». Ἔτσι περίπου τοῦ ὡμίλησε, ἀλλά τά ἰσχνά αὐτά λόγια ἦταν λόγια ἀγάπης καί συμπαθείας. Καί ἕνα ἔναυσμα ἀφυπνίσεως. Γι’ αὐτό καί ὁ Ἀρχιερεύς ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος βαθύτατα ηὐλαβεῖτο τόν π.Ἐπιφάνιον, συγκλονίσθηκε ἀπό αὐτά τά λόγια τοῦ Γέροντος.

Μέ τόν τρόπο αὐτό ὁ Ἅγιος Γέροντας δέν παρεβίασε ποτέ τήν συνείδησί του σέ θέματα τηρήσεως τῶν Ἱερῶν Κανόνων καί τῆς κανονικῆς τάξεως, ἀλλά ἡ Θεία Χάρις τόν περιφρουροῦσε καί ἐτηροῦσε μέ βαθυτάτην εὐλάβειαν τόν Θεῖο Εὐαγγελικό Νόμο, τήν Δογματική καί Ἠθική Διδασκαλία τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας, τούς Θείους καί Ἱερούς Κανόνας καί γενικῶς τήν Ἁγίαν καί Ἱεράν Ὀρθόδοξον Παράδοσιν τῆς ἀμωμήτου Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας. Ποτέ, ὅμως, μά ποτέ δέν εἶχε ἐκκλησιαστικήν κοινωνίαν καί συμπροσευχήν μέ ἀκοινωνήτους καί αἱρετικούς. 

Ἄς ἐμπνευσθοῦμε ἀπό τό φωτεινό παράδειγμά του καί ἄς τόν μιμηθοῦμε εἰς τάς χαλεπάς ἡμέρας μας. Ἀμήν.”                

Μετά τιμῆς καί εὐχῶν,

Πρωτ. π. Θεολόγος Παντελῆς